Επόμενος σταθμός εφαρμογής αντιλαϊκών πολιτικών για την κυβέρνηση, οι λαϊκές αγορές. Ένας από τους πιο ιστορικούς θεσμούς την κοινωνίας -καθώς υπάρχει ακόμα πριν από το 1821 , αλλά θεσμοθετήθηκε επίσημα το 1929) – επιδιώκεται να παραχωρηθεί από την κυβέρνηση της ΝΔ σε εταιρείες και στα μεγάλα πορτοφόλια. Για τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τους συνταξιούχους κατοίκους των λαϊκών συνοικιών ,όπως του δήμου μας, « το παζάρι», η «λαϊκή» αποτελεί χώρο ανεύρεσης φρέσκων και προσιτών στην τιμή  προϊόντων αλλά και χώρο κοινωνικής επαφής και συνάντησης.

Μέχρι και σήμερα οι λαϊκές αγορές λειτουργούν, κυρίως, υπό την εποπτεία των Περιφερειών και  των Δήμων.  Πλέον η λειτουργία τους ιδιωτικοποιείται μέσω της ίδρυσης ενός φορέα ΣΔΙΤ, ο οποίος θα είναι ο μόνος με δικαίωμα επί των λαϊκών αγορών. Αυτός ο φορέας θα προκηρύσσει θέσεις πωλητή, θα αποφασίζει για την τιμή της κάθε θέσης, θα χορηγεί τις θέσεις και θα εισπράττει το οριζόμενο τέλος για την θέση.

Ενώ μέχρι σήμερα υπάρχει η άδεια ενός επαγγελματία ή παραγωγού πωλητή στην οποία αντιστοιχεί και μια θέση, πλέον αυτό καταργείται και αντικαθίσταται από το «δικαίωμα της θέσης», το οποίο μάλιστα και θα δημοπρατείται(με την εισαγωγή μοριοδότησης ακόμη και των πτυχίων …ΑΕΙ). Έτσι οι πωλητές- παραγωγοί ή επαγγελματίες- θα πλειοδοτούν για την θέση, αντί του ημερήσιου τέλους που πληρώνουν μέχρι σήμερα! Τις συνέπειες, όμως, αυτού  του ανταγωνισμού θα κληθούν  να πληρώσουν οι καταναλωτές, αφού αργά ή γρήγορα αυτό θα οδηγήσει σε αύξηση  των τιμών των προϊόντων.

Δικαίωμα στην θέση επιδιώκεται να δοθεί και σε  Νομικά Πρόσωπα και εταιρείες που επιθυμούν να συμμετάσχουν σε μία λαϊκή αγορά, και μάλιστα σε ποσοστό 5% επί των θέσεων. Ενώ δηλαδή δικαίωμα συμμετοχής στις λαϊκές αγορές ήδη έχουν οι συνεταιρισμοί και οι ομάδες παραγωγών, η κυβέρνηση ανοίγει τον δρόμο της συμμετοχής και σε οποιαδήποτε ιδιωτική εταιρεία εμπορίας τροφίμων και ρούχων. Λαϊκές από τα …LIDL! Προβλέπεται, ακόμη, η δυνατότητα ανάπτυξης λαϊκών αγορών και σε ιδιωτικούς χώρους (δηλαδή ιδιωτικές! λαϊκές αγορές) .Και για να γίνει ακόμα πιο  απροκάλυπτη η προσπάθεια εξαφάνισης του θεσμού των λαϊκών αγορών, ιδρύονται δήθεν «πρότυπες λαϊκές αγορές», οι οποίες θα είναι, όμως ,σε μόνιμες εγκαταστάσεις, με μόνιμες υποδομές, αλλά με ένα νεφελώδες τοπίο λειτουργίας, ακόμα και σε καθημερινή βάση. Και  σε ένα τέτοιο τερατούργημα δεν θα μπορούσε παρά προβλέπεται και ο αποκλεισμός των συνδικαλιστικών οργανώσεων από όλα τα όργανα διοίκησης των λαϊκών αγορών!

Όλα αυτά έρχονται να προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα προβλήματα των λαϊκών αγορών που προκύπτουν και λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Ήδη από τον χειμώνα του 2020 προς αποφυγή συνωστισμού οι λαϊκές αγορές λειτουργούν με το 50% των πάγκων κάθε εβδομάδα.  Μάλιστα σα να μην έφτανε που οι πωλητές εργάζονται τις μισές φορές του μήνα πλέον, αν σε κάποια λαϊκή παρατηρείται συνωστισμός, οι Αρχές την κλείνουν για μια εβδομάδα.  Η ΠΟΛΗ ΑΛΛΙΩΣ από την αρχή της πανδημίας πρότεινε για την αποφυγή του συνωστισμού και της κυκλοφοριακής συμφόρησης να οργανωθούν περισσότερες λαϊκές στις γειτονιές και όχι να κλείνουν (βλ. Λαϊκή στη Μεσολογγίου στις Συκιές)

Και ενώ οι παραγωγοί και επαγγελματίες πωλητές δουλεύουν λιγότερο, ενώ η αγοραστική δύναμη του κόσμου έχει πέσει κατά πολύ από τις αντιλαϊκές πολιτικές όλων των κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί τον τελευταίο χρόνο λόγω των αλλεπάλληλων lockdown. Η στήριξη παραγωγών και επαγγελματιών πωλητών από την κυβέρνηση είναι μηδαμινή. Ειδικά οι παραγωγοί κηπευτικών αδυνατούν να διαθέσουν ολόκληρη την παραγωγή τους, ακόμα και σε χονδρεμπόρους, εξαιτίας της κατάστασης.

Και σε ένα τέτοιο καθεστώς, οι πωλητές των λαϊκών αγορών- αντί να βοηθηθούν- απειλούνται με πρόστιμα και καλούνται να βγάλουν μόνοι τους το φίδι από την τρύπα. Και πλέον με το νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης απειλούνται να χάσουν οριστικά τη δουλειά τους. Κυρίως ,όμως ,αυτό το νομοσχέδιο έρχεται για να αλλάξει τον κοινωνικό χαρακτήρα και τον πυρήνα  των λαϊκών αγορών, δηλαδή την απευθείας διάθεση στον λαό  φρέσκων και φθηνών προϊόντων χωρίς τη διαμεσολάβηση κανενός.

ΩΣ ΠΟΛΗ ΑΛΛΙΩΣ

• Λέμε όχι στο νέο νομοσχέδιο της κυβέρνησης.
• Λέμε όχι στη παράδοση των λαϊκών αγορών σε εταιρείες. Οι λαϊκές αγορές ανήκουν στους παραγωγούς, τους μικρούς επαγγελματίες και τους καταναλωτές!
• Να δοθούν πραγματικές λύσεις στα προβλήματα των λαϊκών αγορών, δηλαδή την χωροθέτηση, την καθαριότητα, την φύλαξη,  τον έλεγχο της ποιότητας και ασφάλειας των προϊόντων κλπ.

πηγη: iskra.gr

Δημήτρης Σταμούλης

Παρουσιάζοντας την αποκαλυπτική συνέντευξη του Κ. Χατζηδάκη το Βήμα προανήγγειλε «σεισμό στην εργατική νομοθεσία». Μόνο που τα συντρίμμια που θα αφήσει πίσω του το νέο αντεργατικό έκτρωμα για τα εργασιακά, αν περάσει, θα πέσουν στις πλάτες των εργαζομένων και θα ρημάξουν και τις επόμενες γενιές. Ο υπουργός Εργασίας δεν έχει άδικο που κάνει λόγο για τη «σημαντικότερη αλλαγή» εδώ και 40 χρόνια. Μόνο που είναι αντιδραστική! Και ως τέτοια πρέπει να την «υποδεχτεί» το μαχόμενο ταξικό εργατικό κίνημα, να την αντιμετωπίσει «στα ίσια» και να την πετάξει στα σκουπίδια της ιστορίας!

H κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι θέλει να εισαγάγει «σημαντικά στοιχεία ευελιξίας» στην αγορά εργασίας. Η «ευελιξία» τους όμως είναι ήδη μια ζοφερή πραγματικότητα. Τελευταία έρευνα της ΓΣΕΕ, αποκαλύπτει ότι το 52% των εργαζομένων εργάζεται παραπάνω από το κανονικό (εβδομαδιαίο) ωράριο και μάλιστα 1 στους 10, πάνω από 7 ώρες. Το 40% εξ αυτών δεν αμείβεται για τις υπερωρίες του. Οι 6 στους 10 μερικώς απασχολούμενους, δηλώνουν πως αντί να εργάζονται 20 ώρες την εβδομάδα υποχρεώνονται σε 30 και 35 ώρες! Στόχος της κυβέρνησης είναι να νομιμοποιήσει και γενικεύσει αυτό το καθεστώς, να καταστήσει υποχείριο του κεφαλαίου και των αναγκών του όλον τον εργάσιμο και μη χρόνο των εργαζομένων ώστε να μεγιστοποιηθεί η εκμετάλλευση και η απόσπαση υπεραξίας. Πέντε είναι συνοπτικά οι πιο βασικοί άξονες του επικείμενου νομοσχεδίου:

Γενίκευση ευέλικτης εργασίας, 50 ώρες εργασίας την εβδομάδα. Στο όνομα της «εποχικότητας» που χαρακτηρίζει ορισμένους κλάδους εργασίας όπως τουρισμός, μεταφορές, τρόφιμα (π.χ. συσκευαστήρια), υπηρεσίες κ.α. θα δίνεται στους εργοδότες η δυνατότητα ευέλικτης διευθέτησης του χρόνου εργασίας. Οι εργαζόμενοι θα υποχρεούνται να εργαστούν μέχρι δέκα ώρες ημερησίως για ένα εξάμηνο και οι επιπλέον ώρες εργασίες θα πρέπει να τους επιστρέφονται με εξάωρη ημερήσια εργασία για τους υπόλοιπους έξι μήνες του χρόνου. Δηλαδή μιλάμε για 50 ώρες εργασίας την εβδομάδα, ανάλογα με τις παραγωγικές ανάγκες κάθε εποχής για το κεφάλαιο!

Περισσότερες και απλήρωτες υπερωρίες, δουλειά τα σαββατοκύριακα. Το υπουργείο Εργασίας επιδιώκει να καταργήσει τον θεσμό της υπερεργασίας ώστε να ενισχύσει τις υπερωρίες. Η σημερινή διάκριση των 96 ωρών υπερωρίας τον χρόνο στη βιομηχανία και των 120 ωρών στις υπηρεσίες θα «εξισωθεί» προς τα πάνω(!) και θα ανέλθει στις 150 ώρες τον χρόνο για όλους τους κλάδους. Επιπλέον για ορισμένους κλάδους, όπως πληροφορικής, Data centers, Logistics, έτοιμου σκυροδέματος κ.ά., θα προβλεφθεί απασχόληση και τα Σαββατοκύριακα, κάτι που ήδη έχει καθιερωθεί σε σούπερ μάρκετ και λιανεμπορικές αποθήκες. Αυτές οι ώρες δεν θα έχουν προσαυξήσεις 40% ως 60% όπως προβλέπεται σήμερα.

Καθιέρωση ατομικών συμβάσεων. Η κυβέρνηση επιχειρεί να ανατρέψει ακόμα και το υφιστάμενο αντεργατικό νομικό πλαίσιο του 2011, που θέτει ως προϋπόθεση η ευελιξία αυτή να καθορίζεται με επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας ή με συμφωνία εργοδότη και συνδικαλιστικής οργάνωσης ή με συμφωνία εργοδότη και συμβουλίου εργαζομένων ή Ένωσης Προσώπων του Ν. 1264/1982. Όλα αυτά είναι… περιττά πλέον, και η κυβέρνηση επιδιώκει να επιβάλει τις ατομικές συμβάσεις εργασίας, με τους εργαζόμενους «κατά μόνας» έρμαιους στην εργοδοτική εξουσία.

Γενίκευση τηλεργασίας, σπαστά ωράρια, διαρκής εκμετάλλευση στο σπίτι. Ο Κ. Χατζηδάκης υποσχέθηκε δήθεν «διαβούλευση και ελεύθερη, χωρίς περιορισμούς, συμφωνία» μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων για τον τρόπο απασχόλησης, μιλώντας απροκάλυπτα για «κατανομή του οκταώρου στη διάρκεια της ημέρας», για εφαρμογή «σπαστού ωραρίου», με «τυράκι» ότι δήθεν ο εξοπλισμός θα βαρύνει αποκλειστικά τον εργοδότη! Πρόκειται για… ανέκδοτο, καθώς σήμερα που το 26% των εργαζόμενων δουλεύει με τηλεργασία, λειτουργικά έξοδα και υποδομή επιβαρύνουν αποκλειστικά τους ίδιους!
Φακέλωμα και διάλυση σωματείων, απαγόρευση απεργίας. Η κυβέρνηση γνωρίζοντας ότι θα βαδίσει σε «κοινωνικό ναρκοπέδιο» επιχειρεί να ελέγξει, να χειραγωγήσει και εν τέλει να καταργήσει τον ταξικό συνδικαλισμό και το απεργιακό δικαίωμα στους χώρους δουλειάς. Ο Κ. Χατζηδάκης μιλά για «κατάρτιση και επικαιροποίηση μητρώων εργαζομένων» από τα συνδικάτα, θέλει να επιβάλει ηλεκτρονικές ψηφοφορίες (όπως στους εκπαιδευτικούς που «έσπασαν τα μούτρα» τους), και φαντασιώνεται ότι έτσι θα «καταργήσει» τις απεργίες και την ταξική πάλη ως νεόκοπος… Λάσκαρης. Και το αποκορύφωμα, όταν κάποια απεργία γίνεται τελικά, να είναι… για τα μάτια, αφού τα συνδικάτα θα υποχρεούνται να παρέχουν «ελάχιστες υπηρεσίες». Δίνουν και «παράδειγμα» με υποτιθέμενη απεργία στο μετρό όπου οι εργαζόμενοι θα υποχρεούνται να κινούν το ένα τρίτο των συρμών!

Το ταξικό εργατικό κίνημα πρέπει να πετάξει στα σκουπίδια την αντιδραστική πρόκληση

Η κυβέρνηση διανθίζει την προπαγανδιστική εκστρατεία της με τρία απροκάλυπτα ψέματα. Πρώτο, ότι στις χώρες όπου τα συνδικάτα έχουν προβεί σε τέτοιες συμφωνίες, έχει υπάρξει όφελος από την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας κλάδων της οικονομίας. Ποτέ και πουθενά όμως οι εργάτες δεν είδαν αυξήσεις από κανέναν «ανταγωνισμό» αλλά μόνο μετά από αγώνες. Δεύτερο, ότι «δεν θα αλλάξει το 8ωρο/40ωρο».

Δεν είναι όμως λογιστικό το ζήτημα. Οι εργάτες δεν είναι μηχανές, για να δουλεύουν 10 ώρες μια περίοδο και 6 ώρες την άλλη. Είναι άνθρωποι, έχουν ανάγκες, θέλουν και απαιτούν ελεύθερο, δημιουργικό χρόνο για προσωπικές, οικογενειακές, κοινωνικές σχέσεις. Τρίτο, ότι αυτό «το θέλουν πολλοί εργαζόμενοι». Όμως η έρευνα της ΓΣΕΕ έδειξε ακριβώς το αντίθετο. Σχεδόν καθολική (73%) ήταν η απαίτηση των εργαζομένων να πληρώνονται τις υπερωρίες τους αντί να λαμβάνουν άδεια ή ρεπό!

ΠΗΓΗ: prin.gr

Γράφει ο Γιάννης Φασουλάς.

Όχι δεν είναι το σκορ κάποιου ποδοσφαιρικού αγώνα που έχασε η εθνική ομάδα στο γήπεδο.

Δεν είναι ούτε νούμερο για μέγεθος ρούχων, αν και πρόκειται για το νέο κουστουμάκι που ετοιμάζεται η κυβέρνηση να φορέσει στο λαό μας.

Πρόκειται για “εθνικό σχέδιο ανάκαμψης της οικονομίας” όπως το παρουσίασε ο κ. Μητσοτάκης, που θα «έχει ρηξικέλευθο χαρακτήρα, αλλάζει το υπόδειγμα και κάνει την οικονομία εξωστρεφή και το φορολογικό σύστημα φιλικό προς την ανάπτυξη και πάντα με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον».

Ενώ από την πλευρά του, ο υφυπουργός κ. Σκέρτσος εξήγησε ότι «είναι ένα συνεκτικό σχέδιο επενδύσεων και μεταρρυθμίσεων που έχει ως στόχο να κάνει update στο software και το hardware της Ελλάδας για να μιλήσουμε με τη γλώσσα των νέων, καθώς είναι ένα σχέδιο που αφορά το μέλλον».

Αν πάρουμε τις λέξεις που χρησιμοποίησε ο Πρωθυπουργός και τις ανασυνθέσουμε διαφορετικά θα δούμε ότι…τα έχουμε ξανά ακούσει όλα αυτά. Και μάλιστα όχι μόνο μια φορά.

Τις ίδιες λέξεις και το ίδιο νόημα θα βρούμε από τον Κώστα Καραμανλή, και τον Γιωργάκη Παπανδρέου, για να καταλήξουμε στο «διαφορετικό μείγμα πολιτικής»  του Σαμαρά και στην “αριστερή” ανάπτυξη του κ. Τσίπρα.

Και πού κατέληξαν όλα αυτά;

Σε 4 μνημόνια, το ένα πιο σκληρό από το άλλο. Σε καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και ένα απίστευτο πισωγύρισμα των εργατικών κατακτήσεων.

Δεν έχασαν όμως όλοι οι Έλληνες στην περίοδο αυτή. Η μεγάλη πλειοψηφία έχασε και κυρίως τα λαϊκά – εργατικά στρώματα. Ενώ μια μικρή μειοψηφία αύξησε σημαντικά τα κέρδη της.

Αυτό αποτυπώνεται γλαφυρά στην γνωστή λίστα Forbes που καταγράφει για το 2020  παραπάνω κέρδη 5.1 τρις  για τα μέλη της λίστας και 660 νέους δισεκατομμυριούχους.

Το “σκεπτικό” των παραπάνω πρωθυπουργών και των κυβερνήσεων τους, ήταν και είναι το ίδιο και σήμερα:

Ζεστό κρατικό χρήμα στην πλουτοκρατία για… επενδύσεις που θα.. φέρουν –αν φέρουν- θέσεις εργασίας (των 450 ευρώ και καθόλου δικαιώματα) και παράλληλα νέα νομοθεσία που δεν θα αφήσει τίποτα από την κρατική περιουσία που δεν θα το βάλουν στο χέρι οι επενδυτές. Την ίδια μοίρα θα έχει και το περιβάλλον.

Είναι το ίδιο σκεπτικό που μας έφερε στο τραγικό σήμερα. Η πανδημία μπορεί να το υποσκέλισε, αλλά η λήξη της θα το φέρει πολύ πιο έντονα στο προσκήνιο.

Οι προτάσεις Πισαρίδη και οι απόψεις του Κ. Χατζηδάκη (σημειωτέο ότι πρόκειται για τον πλέον ένθερμο οπαδό της σχολής του Σικάγο) δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για το τι έρχεται. Ένας νέος –και μεγαλύτερος– γύρος, μεταφοράς πλούτου από τους πολλούς, στους λίγους.

Θα τελειώσω το σημείωμα αυτό με ποδοσφαιρικούς όρους, όπως το ξεκίνησα.

Δυο δρόμοι υπάρχουν για την πλειοψηφία του λαού μας και κυρίως για τους εργαζόμενους, την μικρομεσαία αγροτιά , τα λαϊκά στρώματα.

Ή το “γκολ αυτοί σέντρα εμείς” ή ξεκινώντας από την άμυνα, να περάσουμε στην επίθεση,  να τους κλείσουμε στα “καρέ” τους και να τους φορτώσουμε γκολ.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr