του Θανάση Σκαμνάκη

Η περιπέτεια που περιέχει την μεγάλη απάτη και, όπως πάντα, κάποιες αυταπάτες!.. Η ιστορία των κυρίαρχων που κυριαρχούν πάνω στη συνείδηση!.. Μια ακόμη ιστορία του αμερικανικού νότου,  των «λευκών» που κάνουν το συμφέρον τους επιθυμία των «μαύρων». Το μάθημα του γιατί νικάει ο ισχυρός. Του γιατί ο καπιταλισμός δείχνει παντοδύναμος, και το ακριβώς αντίθετο, γιατί κρέμεται σε μια κλωστή, έστω μια ισχυρή κλωστή, αλλά κλωστή εν τούτοις.

Κάποιοι εργαζόμενοι στην Amazon αποφάσισαν να ιδρύσουν συνδικάτο. Η εταιρεία ανήκει στον πλουσιότερο άνθρωπο του πλανήτη, τον Τζεφ Μπέζος, και απασχολεί σε όλο τον κόσμο πάνω από 1,2 εκατομμύρια εργαζόμενους σε εκατοντάδες αποθήκες (Logistics). Η εταιρεία δεν θέλει να ιδρυθεί συνδικάτο, και ξοδεύει εκατομμύρια δολάρια γι’ αυτό.

Σε μια εποχή όπου τα συνδικάτα έχουν πέσει σε ανυποληψία, όπως λέγεται από πολλές πλευρές της κινηματικής αριστεράς, γιατί μια Amazon ρίχνει τόσο βάρος;

Κανονίζει έτσι ώστε η ψηφοφορία για το αν θα δημιουργηθεί ή όχι συνδικάτο να γίνει στην «έδρα της», στην αποθήκη του Μπέσεμερ της Αλαμπάμας, παραδοσιακά δύσπιστη έως αρνητική στο συνδικαλισμό, όπου το 85% των υπαλλήλων είναι αφροαμερικανοί, όπου η ανεργία και η εξαθλίωση κυριαρχούν, όπου πριν δυο χρόνια η εγκατάσταση της Amazon έφερε μεροκάματα και όπου ο πολλαπλός εκφοβισμός μπορεί να έχει μεγάλα αποτελέσματα.  

Η αποθήκη απασχολεί κανονικά περίπου 1.500 εργαζόμενους, αλλά για τις ανάγκες της ψηφοφορίας η εταιρεία έκανε προσλήψεις ανεβάζοντας τον αριθμό στις 5.800  

(που πολλοί από αυτούς πιθανόν μετά από την ψηφοφορία θα βρεθούν ξανά στην ανεργία). Τοποθέτησε ταχυδρομικό κουτί, μιας και η ψήφος είναι επιστολική, υπαγορεύοντας την ιδέα πως κάθε ψήφος παρακολουθείται και ελέγχεται, οπότε κανείς δεν μπορεί να κρύψει τι έριξε.   

Έκανε μια τεράστια εκστρατεία δυσφήμισης της ιδέας μέσω καναλιών, διαδικτύου, προσωπικών απειλών και συκοφαντικών εκβιασμών.

Και οι εργαζόμενοι τελικά αποφάσισαν με μεγάλη πλειοψηφία πως δεν χρειάζεται το συνδικάτο.

Με τέτοια πίεση φαντάζει πιο εντυπωσιακό το πως περίπου 1000 ψήφισαν υπέρ.

Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς, πως οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις ενώνονται στους κύριους στόχους τους, επιχειρηματικούς και πολιτικούς, την ίδια ώρα κομματιάζονται σε ένα τεράστιο δίκτυο μικρών μονάδων, κατακερματίζοντας την εργατική τάξη και υπονομεύοντας δραστικά την απόπειρα οργάνωσης της.  

Η αποτυχία ίδρυσης συνδικάτου στην Amazon είναι μια ήττα μεγάλης σημασίας για το εργατικό κίνημα. Της προσπάθειας να ανασυγκροτηθεί, κυρίως στις βιομηχανίες αιχμής, της νέας τεχνολογίας, στην εποχή που πνέει ένας διστακτικός άνεμος ανασύνταξης των δυνάμεων της εργασίας και των ταξικών κινημάτων σε αυτή την κρίσιμη γωνιά του κόσμου.

Η αλήθεια είναι πως το τελευταίο διάστημα, μετά τις μεγάλες εκρήξεις του Σιάτλ, του Occupy Wall Street, μετά την ύφεση και την  κόπωση των κινημάτων, η μητρόπολη του καπιταλισμού γίνεται μάρτυρας μιας σταδιακής αναζωογόνησης κινημάτων που διεκδικούν εργασιακά δικαιώματα, όπως έκαναν οι ντελιβεράδες, δημοκρατικά δικαιώματα, όπως έγινε και γίνεται με τις διαδηλώσεις που σαρώνουν τη χώρα εξ αφορμής των δολοφονιών μαύρων από αστυνομικούς…

Οι απεργίες και οι διαδηλώσεις επιταχύνονται και για πρώτη φορά ύστερα από δεκαετίες έρχονται άμεσα αντιμέτωπες με την εξουσία του κεφαλαίου.

Καθώς λοιπόν αυξάνουν οι φωνές και οι πράξεις που λένε πως για να αντιμετωπιστεί αυτό το σαρωτικό κύμα της απαξίωσης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και της αξιοπρέπειας, της τεράστιας μεγέθυνσης της ανισότητας, χρειάζεται οργάνωση ως αποφασιστικό αντίβαρο στην λησταρχία των τραπεζών, των μεγάλων χρηματοπιστωτικών μηχανισμών και των εταιρειών πληροφορικής, οι ιδιοκτήτες οργανώνουν την αντίδρασή τους. Γνωρίζουν πολύ καλύτερα από τους κάτω, τι σημαίνει οργάνωση και αυτοσυνείδηση. Και δεν θέλουν να αφήσουν στην τύχη τα πράγματα. Δεν θέλουν κυρίως να αποκτήσουν οι κάτω συνείδηση και γνώση της δύναμης και τη ενότητας τους. Θα ξοδέψουν εκατομμύρια και εκατομμύρια για να το αποτρέψουν. Θα ενεργοποιήσουν μεγάλες δυνάμεις, καταστολής, επιβολής, συσκότισης. Δικά τους είναι.

Ο Άλαν Γκρίσπαμ, ο τότε πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, θριαμβολογούσε και προέβλεπε το λαμπρό μέλλον των μεγάλων ιδιοκτητών, όταν ανακοίνωνε την αύξηση της ανεργίας και τη φυγή των επιχειρήσεων σε «εργασιακούς παραδείσους» για τους εργοδότες, τη δεκαετία του ’90. Η πίεση που ασκήθηκε στην εργασία ήταν τέτοια ώστε μπόρεσε να σαρώσει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις δεκάδων χρόνων και σκληρών αγώνων μέσα σε λίγα μόλις χρόνια.         

Όπως γράφει για εκείνη την περίοδο ο Στάνλεϊ Αρόνοβιτς, στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του «Ταξικές υποθέσεις» (εκδ. Αλεξάνδρεια):    

«Στο μεταξύ η ταξική πάλη μαινόταν αδιάπτωτη: οι εργοδότες εναντιώνονταν λυσσωδώς στη συνδικαλιστική οργάνωση και η φυγή του κεφαλαίου άφηνε πολλές κοινότητες στερημένες και απελπισμένες. Και ούτε η οικονομική άνθηση που σημειώθηκε εμπόδισε τους νεοφιλελεύθερους να διαλύσουν το κράτος πρόνοιας…

Οι μισθοί έμειναν στάσιμοι, καθώς η μακρόχρονη οικονομική άνθηση της δεκαετίας του ’90 δεν συνοδεύτηκε από συνακόλουθη αύξηση των πραγματικών μισθών. Ο Αλαν Γκρίσπαν επέχαιρε επειδή η ανάσχεση των μισθών συνέβαλλε στη συγκράτηση του πληθωρισμού και στη διατήρηση των επιτοκίων σε χαμηλότερα επίπεδα απ’ ό,τι θα ήταν αναγκαίο αν οι εργαζόμενοι είχαν κάνει αυτό που έκαναν στο παρελθόν – να ξεκινήσουν ένα κύμα μαζικών απεργιών προκειμένου να επωφεληθούν από την άνθηση. Κυριευμένοι από το φόβο πολλοί αύξησαν τα εισοδήματά τους δουλεύοντας πενήντα, εξήντα, ακόμη και εβδομήντα ώρες την εβδομάδα». 

Και όπως λέει πιο κάτω:

«Οι πολλές ώρες εργασίας, η διάλυση των μακροπρόθεσμων προσωπικών σχέσεων και, το σπουδαιότερο, η εξαφάνιση των γυναικών από τις γειτονιές στη διάρκεια της ημέρας επιτάχυναν την παρακμή της κοινωνίας των πολιτών … Η σημασία αυτού του μετασχηματισμού υπονόμευσε τη συμμετοχή και τη δημοκρατία εκεί όπου έχουν πραγματική σημασία, στη λαϊκή βάση…».

Η δημοκρατία του 21^ου αιώνα μικρή ομοιότητα έχει με εκείνη του 20^ου, κυρίως τη «χρυσή τριακονταετία» από το 1945 έως το 1975-80, όταν άρχισε η νεοφιλελεύθερη σάρωση.       

Κατ’ αυτό τον τρόπο οδηγηθήκαμε στην αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης των ΗΠΑ.

Με παρόμοιο τρόπο, έστω και με χρονικές υστερήσεις συνέβησαν τα πράγματα σε όλο τον «αναπτυγμένο» καπιταλιστικό μας κόσμο, του «τέλους της ιστορίας» και της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού.

Οπότε οι Amazon του κόσμου δεν είναι διατεθειμένοι να γυρίσουν πίσω τον τροχό της ιστορίας και να επιτρέψουν την επανασυγκρότηση της τάξης.

Και κυρίως δεν είναι διατεθειμένοι να τον αφήσουν να γυρίσει προς τα μπρος. Το παρόν είναι ο (ασύδοτος) παράδεισός τους.

Κι ωστόσο αισθάνεται κανείς πως αυτές οι ήττες δεν είναι σαν εκείνες των Άγγλων ανθρακωρύχων από τη Θάτσερ το 1984, ούτε των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας από το Ρήγκαν το 1981. Σαν να ετοιμάζουν νέα εποχή.

Κι αν τα παρόμοια εγχειρήματα κάνουν στάση να συνδεθούν για με το παρελθόν είναι γιατί χρειάζονται την αποκατάσταση της Ιστορίας ώστε να οδηγηθούν με ραγδαίο τρόπο προς το μέλλον.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Τρίβουν με ικανοποίηση τα χέρια τους τα μεγάλα ταξιδιωτικά πρακτορεία και οι μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες ακούγοντας τις κυβερνητικές εξαγγελίες για άνοιγμα του τουρισμού. Ο περιορισμός της επταήμερης καραντίνας για ταξιδιώτες από περισσότερες των 30 χωρών αίρεται από Δευτέρα εφόσον αυτοί έχουν εμβολιαστεί ή διαθέτουν αρνητικό τεστ για Covid-19. Ήδη δοκιμάζεται η πιλοτική εφαρμογή της παραμονής τουριστών σε all inclusive ξενοδοχεία, δηλαδή σε στρατόπεδα πολυτελείας, ενώ προχωρά ο εμβολιασμός των κατοίκων νησιών που ανοίγουν τις πύλες τους για να υποδεχτούν τους ξένους επισκέπτες.

Πρέπει να επισημανθεί ότι το περιβόητο πιστοποιητικό εμβολιασμού προφυλάσσει τον εμβολιασθέντα χωρίς να αποκλείει το ενδεχόμενο της μετάδοσης του ιού σε τρίτους. Η Ελλάδα γίνεται για άλλη μια φορά το πειραματόζωο της Ευρώπης αυτή τη φορά στη χρήση του λεγόμενου Green Pass. Ταυτόχρονα, πλήρης αοριστία καλύπτει τις προθέσεις της κυβέρνησης ως προς το άνοιγμα της εστίασης, τη στιγμή που ο καλός καιρός θα επέτρεπε τουλάχιστον τη χρήση τραπεζιών στους υπαίθριους χώρους των καταστημάτων. Για τους εκλεκτούς ξένους «καλεσμένους», δεν τίθεται κανένας σχετικός περιορισμός αφού θα λειτουργούν εστιατόρια εντός των χώρων των «covid free» ξενοδοχείων.

Η κυβέρνηση φαίνεται να μην έχει τίποτα διδαχτεί από τα εγκληματικά λάθη της του περασμένου καλοκαιριού. Με αμφίβολης αποτελεσματικότητας μέτρα, επιχειρεί πρωτίστως να εξασφαλίσει τα κέρδη των μεγάλων τουριστικών μονοπωλίων, όπως η TUI, αδιαφορώντας για τη δημόσια υγεία και τα λαϊκά συμφέροντα. Καμία υγειονομική λογική, μόνο σκοπιμότητα.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Ορίζεται η επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης ως… «Μέρα για τα θύματα του Κομμουνισμού»!

Αντικομμουνιστικός νόμος για τα σχολεία, με πλήρη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας και ωμά ψέματα, εγκρίνεται αυτές τις μέρες στη Φλόριντα των ΗΠΑ. Ορίζοντας την 7η Νοέμβρη, επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, ως… «Μέρα αφιερωμένη στα Θύματα του Κομμουνισμού», ο αντικομμουνισμός στοχεύει απευθείας στο «μυαλό» των μαθητών και των νέων, αποδεικνύοντας ότι τα μηνύματα της σοσιαλιστικής επανάστασης που συγκλόνισε τον κόσμο, η κατάργηση της εκμετάλλευσης και οι κατακτήσεις που έφερε για όλους τους λαούς, «στοιχειώνουν» ακόμη τους καπιταλιστές και τους εκπροσώπους τους.

Σε μια προσπάθεια να εμπεδωθεί έγκαιρα ότι η καπιταλιστική βαρβαρότητα, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, η εκμετάλλευση, η δουλειά χωρίς δικαιώματα, η φτώχεια, ο ρατσισμός, ο αποκλεισμός από την Υγεία και την Παιδεία είναι «μονόδρομος» και για τον αμερικανικό λαό, οι μαθητές θα διδάσκονται κάθε χρόνο στην επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης για το πώς οι άνθρωποι …υπέφεραν και πέθαναν υπό κομμουνιστικά καθεστώτα και συγκεκριμένα «θα τιμώνται τα 100 εκατ. θύματα σε όλο τον κόσμο». Επίσης, τονίζεται στο νομοσχέδιο πως «οι οικονομικές φιλοσοφίες του Καρλ Μαρξ και ο κομμουνισμός έχουν αποδειχτεί ασύμβατα με τα ιδανικά της ελευθερίας, της ευημερίας και της αξιοπρέπειας της ανθρώπινης ζωής»!

Ξεκινώντας από το σχολικό έτος 2022 – 2023, οι μαθητές των δημόσιων Γυμνασίων θα πρέπει να λαμβάνουν τουλάχιστον 45 λεπτά αντικομμουνιστικής διδασκαλίας σε θέματα όπως «ο Μάο Τσε Τουνγκ στην Κίνα, ο Ιωσήφ Στάλιν και το Σοβιετικό Σύστημα, ο Φιντέλ Κάστρο και η Κουβανική Επανάσταση, ο Βλαντιμίρ Λένιν και η Ρωσική Επανάσταση, ο Χο Τσι Μινχ στο Βιετνάμ και ο Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα» (όλα μαζί… στο μίξερ, για να υπηρετηθούν και τα σύγχρονα μέτωπα αντιπαράθεσης που ιεραρχούν οι ΗΠΑ), για το πώς «τα θύματα αυτών των καθεστώτων υπέφεραν από καταπίεση, φτώχεια, λιμοκτονία, μετανάστευση και συστηματική βία»…

Ριζοσπάστης

πηγη: atexnos.gr

Το σχέδιο «να τελειώνουμε με ό,τι είχε απομείνει όρθιο» περνά τώρα σε ένα ανώτερο στάδιο. Ο νέος εργασιακός νόμος, όπως έχουν διαρρεύσει ορισμένες πτυχές του, φαίνεται τρομακτικός ως προς την ζωή του εργαζομένου. Κυρίως, στοχεύει το ωράριο αλλά και τις αποδοχές του εργαζομένου. Σκοπός είναι να «απελευθερωθεί» το ωράριο, να εφαρμοιστεί το 10ωρο, ενώ παράλληλα να μειώσουμε τα έξοδα για τον εργοδότη, αντικαθιστώντας την νόμιμη πληρωμένη υπερωρία με… ρεπό!

Τα ίδια ρεπό, που οι εργαζόμενοι ήδη δεν λαμβάνουν, ενώ το 52% δεν πληρώνεται καν τις υπερωρίες του, οπώς δηλώνει έρευνα της ΓΣΕΕ. Ο νέος νόμος θέλει να δώσει θεσμικό και νόμιμο ένδυμα σε αυτές τις πρακτικές.

Οι αλλαγές αυτές θα οδηγήσουν σε μείωση στο εισόδημα των εργαζομένων και πνιγμό της ελληνικής οικονομίας. Η μνημονιακή περίοδος έδειξε ολοφάνερα, ότι η μείωση των μισθών και η εξαφάνιση της εργατικής προστασίας οδήγησε σε μία αγορά ζούγκλας, ευνόησε τις ανέλεγκτες πολυεθνικές επιχειρήσεις, οδήγησε σε πτώση της εσωτερικής ζήτησης, σε ύφεση, κλείσιμο επιχειρήσεων, ανεργία και φτώχεια. Η ανταγωνιστικότητα δεν βελτιώθηκε και το χρέος δεν μειώθηκε: το μόνο που άλλαξε ήταν η είσοδος ξένων πολυεθνικών αλλά και κρατών σε κομβικούς τομείς της εθνικής οικονομίας.

Το μεγάλο κόλπο μετέτρεψε την Ελλάδα σε μία εντός ΕΕ μπανανία, για φθηνό εργατικό δυναμικό, που θα εργάζεται με ελληνικούς μισθούς, εξ αποστάσεως, για ξένες επιχειρήσεις πλέον. Ο εθνικός και λαϊκός πλούτος, όπως ακριβώς και η εργατική δύναμη του λαού, παραχωρήθηκαν εξίσου. Η όξυνση της κρατικής καταστολής και το βαθύ δημοκρατικό έλλειμμα απλώς ολοκλήρωσαν την μπανανοποίηση της χώρας.

Για να μπορέσουν να επιβληθούν αυτές οι αλλαγές, το κλειδί εντοπίστηκε στην διάλυση του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος. Γι’αυτό το λόγο, οι νέες επιθέσεις, που χειροτερεύουν την κατάσταση, πρέπει να μας προετοιμάζουν για μια νέα και μακρυά περίοδο πολέμου απέναντι στους εργαζομένους και την νεολαία.

Οι δανειστές άνοιξαν τον δρόμο με το 2ο μνημόνιο, επιβάλλοντας στην Ελλάδα, ως όρο «διάσωσης», το τσάκισμα των συνδικαλιστικών ελευθεριών. Αυτό σήμαινε η προσαρμογή στις «βέλτιστες πρακτικές» που περιέγραφαν τα μνημονιακά κείμενα. Πιο ξεκάθαρος όρος επέβαλε στην χώρα την πάσει θυσία αποτροπή της επιστροφής σε ένα σύστημα συλλογικών εργατικών ρυθμίσεων, όπως αυτό ίσχυε πριν τα μνημόνια. Στον στρωμένο αυτό δρόμο, η Νέα Δημοκρατία πατάει το γκάζι, εφόσον ο ιμπεριαλισμός έκανε την βρώμικη δουλειά, για να βαθύνει και άλλο την επίθεση στην εργασία.

Η απεργία στο επίκεντρο

Η απεργία αποτελεί το πιο ισχυρό όπλο των εργαζομένων, για την διεκδίκηση κάθε δίκαιου αιτήματος τους, που αφορά την εργασιακή και ασφαλιστική ζωή τους. Στο σύνταγμα και την νομοθεσία αναγνωρίζεται ως δικαίωμα πρόκλησης βλάβης: η μαχητική αντιπαράθεση με τον εργοδότη είναι στοιχείο της άσκησης του συνταγματικού δικαιώματος της απεργίας. Το ίδιο και για την βλάβη στο κοινωνικό σύνολο: όρος για να είναι επιτυχημένη η απεργία, είναι να προκαλεί μία ορισμένη ενόχληση, ώστε να προβληματίζει, να κινητοποιεί, να προκαλεί τον δημόσιο διάλογο.

Το περιβάλλον ήταν ήδη αρνητικό: 9 στις 10 απεργίες κηρύσσονται παράνομες ή καταχρηστικές, σε ταχύτατα χρονικά διαστήματα, αποτρέποντας το ολοκληρωμένο ξεδίπλωμα του εργασιακού αγώνα. Η απελευθέρωση των απολύσεων, αλλά και η αχρήστευση των κλαδικών συμβάσεων εργασίας έφερε μείωση της συνδικαλιστικής οργάνωσης και δράσης. Η κατάσταση στο εργατικό κίνημα είναι ήδη πολύ δύσκολη.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση εισάγει στο νομοσχέδιο διάταξη, που όπως φημολογείται, θα εξαρτά την νομιμότητα της απεργίας από παράγοντες όπως η «άσκηση ψυχολογικής ή σωματικής βίας» κατά των απεργοσπαστών ή του εργοδότη. Όταν κανείς βλέπει τόσο πλαδαρές έννοιες, καταλαβαίνει κατευθείαν ότι επιδιώκουν μέσα να «χωρέσουν» κάθε μορφή συνδικαλιστικής πάλης!

Το ενδιαφέρον είναι, ότι τέτοιες συμπεριφορές έτσι και αλλιώς τιμωρούνται νομικά, όταν εκφεύγουν τους σκοπούς της απεργίας. Επειδή ακριβώς η απεργία αναγνωρίζεται συνταγματικά ως δικαίωμα αγωνιστικής αντιπαράθεσης και πρόκλησης βλάβης. Επομένως, με βάση τις συνταγματικές και νομοθετικές επιταγές, αντικειμενικά το στοιχείο της βίας θα υπάρχει σε μία απεργία.

Τώρα, όμως, επιδιώκουν να εντάξουν κάθε μορφή βίας, άρα αντιπαράθεσης, στην ουσία για να καταργήσουν την απεργία ως δικαίωμα από την πίσω πόρτα.

Η απεργία ως δικαίωμα, λειτουργεί ως προστατευτική ομπρέλα, που νομιμοποιεί ακριβώς τις βλάβες και τις φθορές που εξυπηρετούν τους σκοπούς της. Η αφαίρεση αυτής της ομπρέλας εκθέτει τον εργαζόμενο στην εκδικητική μανία του κράτους και της εργοδοσίας ατομικά. Σε ένα τέτοιο εργασιακό περιβάλλον, στην ουσία θέλουν να απομακρύνουν τους εργαζομένους απο την οργανωμένη πάλη: βάλουν, έτσι, κατά του ίδιου του συνδικαλιστικού δικαιώματος, εξίσου συνταγματικά προστατευμένου, οδηγώντας στην αχρήστευση και απομαζικοποίηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Μαζί με τα παραπάνω, φυσικά, διατηρούνται οι νεολογισμοί του ΣΥΡΙΖΑ, που απαιτούν απαρτία 50% των μελών ενός σωματείου για την κήρυξη απεργίας. Η αύξηση, επίσης, του προσωπικού ασφαλείας στο 40% των εργαζομένων σε «κρίσιμους τομείς της οικονομίας» στην ουσία αφαιρεί κάθε πίεση απο την απεργία, γιατί αποτρέπει τους μισούς εργαζόμενους απο το να συμμετέχουν εξ’αρχής. Αυτό δεν υπαγορεύεται απο οικονομικές ανάγκες, γι’αυτό και μέχρι τώρα δεν υπήρξε ποτέ τέτοιο ακραίο ποσοστό: αποτελεί ακόμα μία ένδειξη στην απόδειξη των διαθέσεων της κυβέρνησης.

Οι αλλαγές στην απεργία, άλλωστε, συνδέονται άμεσα με το ηλεκτρονικό φακέλωμα των συνδικαλιστικών οργανώσεων, την εισαγωγή της «ηλεκτρονικής διεξαγωγής» των Γενικών συνελεύσεων. Η επιβολή ηλεκτρονικής ψηφοφορίας επιτίθεται στην δια ζώσης διεξαγωγή των συλλογικών διαδικασιών, στην ζωντανή διαδικασία αλληλεπίδρασης των εργαζομένων και διαμόρφωσης της σωματειακής βούλησης.

Τέλος, η μείωση των στελεχών των συνδικαλιστικών οργανώσεων που δικαιούνται την συνδικαλιστική προστασία ολοκληρώνει το κάδρο του νέου μνημονίου που έρχεται. Συνδικαλιστικές οργανώσεις φακελωμένες, με μέλη αποξενωμένα από την ζωντανή συνδικαλιστική διαδικασία, με αγώνες ποινικοποιημένους πριν καν γεννηθούν, με συνδικαλιστές εκτεθειμένους στις εκδικητικές διώξεις κράτους και εργοδοτών.

Θέλουν να διαλύσουν τη δυνατότητα οργάνωσης, γιατί έρχεται μία εποχή δικτατορίας στους χώρους εργασίας. Και με βάση την προβλεπόμενη μείωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, προετοιμάζουν την κυριαρχία των πολυεθνικών και των μεγάλων ντόπιων αλυσίδων.

Το αντεργατικό άλμα της κυβέρνησης πρέπει να γίνει άλμα στο κενό. Πρέπει κάθε εργαζόμενος να προετοιμαστεί για τη μεγάλη μάχη που θα έρθει, στο δύσκολο και δυσμενές περιβάλλον της εποχής μας. Αυτή την στιγμή, όμως, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Και ας μην ξεχνάμε, ότι ο λογαριασμός για την κυβέρνηση συνεχώς γράφει, και η σιωπηλή αγανάκτηση σταδιακά αποκτά μορφές. Οι εργαζόμενοι δεν είναι μόνοι: μόνοι είναι αυτοί που κυβερνάνε, και το ξέρουν. Αλλά δεν χάνουμε τίποτα να τους το θυμίσουμε: οι αγώνες των υγειονομικών, των φοιτητών και της νεολαίας έδειξαν τον δρόμο.

Δημήτρης Πλιακογιάννης

Ο Δημήτρης Πλιακογιάννης είναι δικηγόρος, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

πηγη: antapocrisis.gr