Το πρόγραμμα έρευνας και ανάπτυξης ικανοτήτων του Παγκόσμιου Θαλάσσιου Πανεπιστημίου (WMU) για την Ενδυνάμωση των Γυναικών για την Δεκαετία της Επιστήμης των Ωκεανών του ΟΗΕ (Πρόγραμμα Ενδυνάμωσης των Γυναικών) έχει εγκριθεί ως “Δράση Δεκαετίας” από τη Διακυβερνητική Ωκεανογραφική Επιτροπή του εκπαιδευτικού, επιστημονικού και πολιτιστικού οργανισμού (IOC-UNESCO).

Το πρόγραμμα θα ενισχύσει την ικανότητα διερεύνησης και προώθησης των γυναικών και της ισότητας των δυο φύλων στη διεξαγωγή της επιστήμης των ωκεανών και στα συστήματα διακυβέρνησης που εξαρτώνται από την επιστήμη. Τα ευρήματα της έρευνας θα εντοπίσουν βασικά εμπόδια και καλές πρακτικές που συμβάλλουν σε μια προτεινόμενη στρατηγική και σχεδίου δράσης για την παροχή ίσων ευκαιριών για πλήρη συμμετοχή και ηγετικόταητα από γυναίκες σε όλα τα επίπεδα της επιστήμης των ωκεανών στο πλαίσιο της δεκαετίας του ωκεανού.

Το Πρόγραμμα Ενδυνάμωσης Γυναικών του WMU χρηματοδοτείται γενναιόδωρα από το Fisheries and Oceans Canada (DFO), με πρόσθετη υποστήριξη από το Ίδρυμα Nippon και παραδίδεται μέσω μιας διεπιστημονικής ομάδας στο WMU-Sasakawa Global Ocean Institute.

«Το Ocean Decade παρέχει μια χρυσή ευκαιρία για την επίτευξη της ισότητας των φύλων στην επιστήμη των ωκεανών. Πιστεύω ακράδαντα ότι μέσω μιας σειράς πρωτοβουλιών, το Πρόγραμμα Ενδυνάμωσης των Γυναικών, που εκπονήθηκε από το Παγκόσμιο Ινστιτούτο WMU-Sasakawa, θα ενισχύσει την ικανότητα διερεύνησης και προώθησης της ενδυνάμωσης των γυναικών και της ισότητας των φύλων στη διεξαγωγή της επιστήμης των ωκεανών, καθώς και στην επιστήμη για τα ανεξάρτητα συστήματα διακυβέρνησης “, δήλωσε η Δρ Cleopatra Doumbia-Henry, Πρόεδρος της WMU.” Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε πιο ικανοποιημένοι που η σημασία αυτού του Προγράμματος έχει αναγνωριστεί από την IOC-UNESCO. ”

Το Ocean Decade προωθεί “την επιστήμη που χρειαζόμαστε για τον ωκεανό που θέλουμε” ενισχύοντας τη διεθνή επιστημονική συνεργασία. Συμβάλλει επίσης στις διαδικασίες του ΟΗΕ για την προστασία των ωκεανών και των πόρων του, όπως το SAMOA Pathway, η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, η Σύμβαση για τη βιολογική ποικιλότητα και το πλαίσιο Sendai για τη μείωση των κινδύνων καταστροφών.

ΠΗΓΗ; e-nautilia.gr

Ρούλα Τσουλέα

Τα φρούτα και τα λαχανικά έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε νερό, αλλά και σε θρεπτικά συστατικά, γι' αυτό θεωρούνται ιδανικά για κατανάλωση όταν κάνει ζέστη και ο οργανισμός έχει αυξημένες ανάγκες σε υγρά.

Ο Αντίλ Μπελκαντίμ, εργαζόμενος και συνδικαλιστής, δολοφονήθηκε στην Ιταλία χθες Παρασκευή 18 Ιουνίου 2021. Οι συνθήκες είναι παρόμοιες με τη δολοφονία της φοιτήτριας της Παντείου και μέλους της ΚΝΕ Σωτηρίας Βασιλακοπούλου που δολοφονήθηκε έξω από το εργοστάσιο της ΕΤΜΑ στις 28 Ιουλίου 1980.

Σύμφωνα με την καταγγελία που εξέδωσε η Ταξική Κίνηση για την Εργατική Χειραφέτηση Θεσσαλονίκης, ο μαροκινής καταγωγής εργαζόμενος Αντίλ συμμετείχε στην περιφρούρηση της πανεθνικής 24ωρης απεργίας στον κλάδο των logistics και μαζί με άλλους συναδέλφους του προσπάθησε να μπλοκάρει την πύλη εισόδου των προμηθευτών. O δράστης προσπάθησε να μπει στο εσωτερικό του πολυκαταστήματος παρά το μπλόκο. Χτύπησε και παρέσυρε για 20 μέτρα τον εργαζόμενο ο οποίος εξέπνευσε μετά από λίγα λεπτά.

Δείτε ολόκληρη την περιεκτική και ενημερωτική ανακοίνωση της Ταξικής Κίνησης:

Οι νόμοι του εργασιακού μεσαίωνα ενάντια στο δίκιο των εργατών

ΤΑΞΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ για την Εργατική Χειραφέτηση Θεσσαλονίκης

Ο 37χρονος Αντίλ Μπελκαντίμ, εργαζόμενος και συντονιστής του συνδικάτου Si Cobas Novara, σκοτώθηκε μπροστά από τις αποθήκες της Lidl, κατά τη διάρκεια εθνικής απεργίας στον τομέα των logistics στις 18 Ιουνίου. Χτυπήθηκε και σύρθηκε από ένα φορτηγό στο πλαίσιο οργανωμένης απεργοσπαστικής προσπάθειας καθώς υπερασπίζονταν τα δικαιώματά του και αυτά των συναδέλφων του. Ο νεκρός απεργός, με καταγωγή από το Μαρόκο, ήταν συντονιστής της SiCobas στη Νοβάρα, συμμετείχε στην περιφρούρηση της πανεθνικής 24ωρης απεργίας στον κλάδο των logistics και μαζί με άλλους συναδέλφους του προσπάθησε να μπλοκάρει την πύλη εισόδου των προμηθευτών. O δράστης προσπάθησε να μπει στο εσωτερικό του πολυκαταστήματος παρά το μπλόκο. Το φορτηγό του παρέσυρε τον Αντίλ για 20 μέτρα και ο 37χρονος πέθανε μέσα σε λίγα λεπτά. Ο οδηγός του φορτηγού τραυμάτισε άλλους δυο εργαζόμενους, στη συνέχεια προσπάθησε να απομακρυνθεί ενώ αργότερα συνελήφθη από την ιταλική αστυνομία.

Είναι η δεύτερη επίθεση μέσα σε λίγες μέρες ενάντια σε εργάτες που παλεύουν για τα θεμελιώδη δικαιώματα τους στην Ιταλία σε τομείς της οικονομίας που είδαν μάλιστα τα κέρδη τους να εκτοξεύονται κατά την διάρκεια της πανδημίας. Στις 11 Ιουνίου στην αποθήκη της αμερικανικής πολυεθνικής FedEx στην πόλη Ταβεζάνο (κοντά στην Πιασέντζα) συνδικαλιστές της Cobas δέχθηκαν επίθεση με σιδερολοστούς από ομάδα στην οποία συμμετείχαν και σωματοφύλακες/οργανωμένοι κακοποιοί του τοπικού αφεντικού αποθήκης στην οποία εργάζονται σχεδόν αποκλειστικά προσωρινοί και ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι. Από την επίθεση ένας συνδικαλιστής βρίσκεται στο νοσοκομείο σε κώμα.

Αυτές οι δολοφονικές επιθέσεις έρχονται σε μια στιγμή που στην Ιταλία έχει ξεσπάσει κύμα εργατικών αγώνων με εμβληματικό αυτόν στην FedEx. Η στρατηγική του αμερικανικού κολοσσού στον τομέα των ταχυμεταφορών είναι η μείωση του κόστους μέσω της μείωσης του αριθμού των εργαζομένων και η καταστολή του δικαιώματος στον συνδικαλισμό, για να διαλύσει κάθε μορφή αντίστασης.

Τον Ιανουάριο η FedEx παρουσίασε ένα σχέδιο με 6.300 απολύσεις στην Ευρώπη μετά την απόκτηση της ανταγωνιστικής TNT και ξεκίνησε με την απόλυση 671 εργαζομένων στη Λιέγη του Βελγίου, όπου η ένωση απάντησε με δύο ημέρες απεργίας, λαμβάνοντας την υποστήριξη των εργαζομένων στην Πιασέντζα, οι οποίοι αγωνίζονταν για την ανανέωση της τοπικής σύμβασης και για εγγυήσεις απασχόλησης.

Η απεργία στην Πιατσέντσα (όπου το 90% των εργαζομένων είναι μέλη του σωματείου Cobas) διήρκεσε 15 μέρες, με παρεμπόδιση της κυκλοφορίας φορτηγών στο πλαίσιο περιφρούρησης του αγώνα τους.

Η αστυνομία έκανε επέμβαση με ρίψη δακρυγόνων σε εργαζόμενους που κάθονταν στο έδαφος (αρκετοί τραυματίστηκαν), αλλά χωρίς αποτέλεσμα, καθώς η απεργιακή περιφρούρηση σύντομα διογκώθηκε ξανά, με την υποστήριξη εργαζομένων από άλλες εταιρίες. Η FedEx αναγκάστηκε να υποχωρήσει σε διαπραγματεύσεις και συμφώνησε στη διατήρηση των θέσεων των 280 εργαζόμενων στο τοπικό παράρτημα.

Ωστόσο, στις 9 Μαρτίου η αστυνομία εισέβαλε στα σπίτια εργαζομένων της FedEx, έψαξε και προχώρησε σε κατάσχεση υπολογιστών, κινητών τηλεφώνων, ρούχων. Δύο συνδικαλιστές τέθηκαν σε κατ’ οίκον περιορισμό ενώ άλλοι 6 ενημερώθηκαν για τη διαδικασία ανάκλησης της άδειας διαμονής τους, καθώς μεγάλο μέρος των εργαζομένων είναι μετανάστες. Μαζί με 8 άλλους εργαζόμενους, κατηγορήθηκαν όλοι για τα εγκλήματα «αντίστασης σε δημόσιους αξιωματούχους και κατάληψης δημόσιας γης».

Ο Εισαγγελέας σε συνέντευξη Τύπου κατήγγειλε τον αγώνα ενάντια στην TNT-FedEx ως βίαιες ενέργειες που δεν σχετίζονται με τη συνδικαλιστική δραστηριότητα και χρησιμοποίησε το επιχείρημα της έλλειψης συνδικαλιστικής κάλυψης από τις δύο βασικές εργατικές πανεθνικές ομοσπονδίες της χώρας (CISL και CGIL) που αναγνώρισε ως «αληθινά συνδικάτα» (ακόμα και αν δεν υπάρχουν μέλη τους στην TNT-FedEx). Νιώθοντας υποστηριζόμενη από το δικαστικό σώμα, η FedEx έκλεισε την αποθήκη στην Πιασέντζα, αφήνοντας τους 280 εργαζόμενους άνεργους και μεταφέροντας όλο το υλικό της από αυτή την πόλη σε άλλες αποθήκες. Αυτή η παραβίαση μιας δέσμευσης που μόλις υπογράφηκε ήταν μια πολιτική απόφαση, όχι οικονομική καθώς η αποθήκη στην Πιασέντζα ήταν κερδοφόρα.

Η FedEx ανακοίνωσε επίσης την αναδιάρθρωση των δραστηριοτήτων της στην Ιταλία, ξεκινώντας από τους κόμβους της Πάντοβα, της Μπολόνια, της Ρώμης, της Ανκόνα, της Νάπολης: θα περικόψει 800 θέσεις εργασίας και θα προχωρήσει σε εκτεταμένη χρήση προσωρινών εργαζομένων, ευέλικτων με ατομικές συμβάσεις.

Στην Ιταλία, όπου οι κανονισμοί για τα συνδικάτα και τις απεργίες είναι διαφορετικοί, η FedEx βασίζεται στα επίσημα συνδικάτα ως «κίτρινα σωματέια» για να καταστρέψει, με τη βοήθεια κρατικών δυνάμεων τα μαχητικά συνδικάτα και ειδικότερα την SI Cobas, που αντιπροσωπεύει μια μεγάλη πλειοψηφία εργαζομένων σε αυτούς τους κλάδους.

Στην Πάδοβα, 130 στους 180 εργαζόμενους είναι μέλη της Cobas αλλά η FedEx υπέγραψε συμφωνία αναδιάρθρωσης μόνο με την CGIL, η οποία εκπροσωπεί μόνο 20 εργαζόμενους στους 180.

Στην Μπολόνια, η FedEx δήλωσε ότι δεν θα αναγνωρίσει τη SI Cobas, η οποία εκπροσωπεί το 99% των 200 εργαζομένων, ούτε τους εκπροσώπους της, ούτε τους χορηγεί άδειες συνδικαλιστικής οργάνωσης. Στην Μπολόνια, επίσης, η FedEx υπέγραψε συμφωνία με την CGIL, η οποία δεν έχει μέλη μεταξύ των εργαζομένων.

Η FedEx αποχώρησε επίσης από την εργοδοτική ένωση Fedit – η οποία περιλαμβάνει άλλους γίγαντες όπως GLS, BRT (τώρα ανήκει στη Γαλλική Ταχυδρομική Υπηρεσία), DHL (Γερμανική Ταχυδρομική Υπηρεσία) και SDA (Ιταλική Ταχυδρομική Υπηρεσία) – προκειμένου να ακυρωθούν εντελώς οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας που υπέγραψε η Fedit με την Cobas. Εάν επιτύχει αυτή η επίθεση, οι ανταγωνιστές της θα μπορούν να ακολουθήσουν το ίδιο δρόμο, και να προσπαθήσουν να ανατρέψουν όλες τις κατακτήσεις των εργαζομένων που αποκτήθηκαν σε περισσότερα από δέκα χρόνια αγώνων.

Οι εργαζόμενοι της TNT-FedEx από την Πιασέντζα υπήρξαν πρωταγωνιστές της διαδήλωσης της Πρωτομαγιάς στο Μιλάνο και έχουν γίνει σύμβολο της ταξικής αντίστασης ενάντια στο κεφάλαιο στην Ιταλία.

Στις 4 Μάη, οι εργαζόμενοι της FedEx κατέλαβαν την έδρα του Δημοκρατικού Κόμματος στη Ρώμη, πραγματοποίησαν συνάντηση με τον Υπουργό Εργασίας και μια εβδομάδα αργότερα με τον πρόεδρο της Βουλής προκειμένου να καθοριστεί συνάντηση με το Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης. Ο επίμονος αγώνας των εργαζομένων της FedEx έφτασε στα παλάτια της εξουσίας, αλλά γνωρίζουν ότι η δύναμη τους εξαρτάται μόνο από τις απεργίες, τους μαχητικούς αγώνες και την υποστήριξη άλλων εργαζομένων και πέρα από τον τομέα των ταχυμεταφορών και των logistics. H απαγόρευση των ομαδικών απολύσεων πρόκειται να αρθεί συνολικά από την 1η Ιουλίου καθώς λήγουν κάποια μέτρα προστασίας λόγω της πανδημίας και χιλιάδες εργαζόμενοι θα αντιμετωπίσουν την ανάγκη να αγωνιστούν για να υπερασπιστούν τις θέσεις εργασίας τους.

Όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ιταλία μπορούν να αναγνωστούν ένα προς ένα στις διατάξεις του πρόσφατου νόμου Χατζηδάκη στην Ελλάδα. Οι ατομικές συμβάσεις, η καθολική εφαρμογή ελαστικών σχέσεων εργασίας, ο περιορισμός των συνδικαλιστικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, ο ρόλος των εργοδοτικών και κυβερνητικών συνδικαλιστικών ομοσπονδιών.

Ο τραγικός θάνατος του Αντίλ κατά την διάρκεια απεργιακής περιφρούρησης και η εισαγγελική παρέμβαση ενάντια στο σωματείο στην FedEx είναι σκηνές από ταινία προσεχώς και στην Ελλάδα όπου ο νόμος Χατζηδάκη βγάζει σε παρανομία το δικαίωμα περιφρούρησης ενός εργατικού αγώνα και νομιμοποιεί πρακτικές των εργοδοτών ενάντια στην συνδικαλιστική δράση. Ίσως αυτές οι διατάξεις βέβαια να μην ήταν σε αυτές που η ΓΣΕΕ θεωρούσε ως «επιβλαβείς» στον διάλογο της με την κυβέρνηση και τον ΣΕΒ, ίσως να μην ήταν και στις διατάξεις του νόμου που υπερψήφισε τελικά και ο ΣΥΡΙΖΑ στην Βουλή (κάποιες ήταν συνέχεια και του νόμου Αχτσιόγλου άλλωστε…)

Την μόνη απάντηση τελικά θα δώσει η εργατική τάξη. Η Ταξική Κίνηση για την Εργατική Χειραφέτηση στηρίζει τους αγώνες των εργαζομένων στην Ιταλία. Ο αγώνας μας είναι κοινός. Η μνήμη του Αντίλ θα δικαιωθεί από την ανατροπή του εργασιακού μεσαίωνα που δολοφονεί εργάτες με την κάλυψη κεφαλαίου, δικαστών και κυβερνήσεων.

πηγη: pandiera.gr

του Θανάση Σκαμνάκη

Η δολοφονία της νεαρής Καρολάϊν στα Γλυκά Νερά είχε προκαλέσει αποτροπιασμό στην ελληνική κοινωνία όταν έγινε γνωστή. Γεγονός που είχε οδηγήσει τον αρμόδιο για την τάξη και το ταξικό έγκλημα υπουργό (και τα ακολουθούντα μέσα μαζικής ψευδολογίας) να συμπεράνει με την γνωστή του αμετροέπεια πως οι θύτες ήσαν αλλοδαποί, καθώς οι Έλληνες δεν κάνουν τέτοια.

Η αποκάλυψη των ημερών δίνει άλλες διαστάσεις με έντονα κοινωνικά χαρακτηριστικά στην υπόθεση. Ο άντρας αφέντης και κυρίαρχος αναδύεται από το τρομακτικό πλαίσιο του εγκλήματος για να μας υπενθυμίσει το πόσο εύθραυστες είναι οι κατακτήσεις και οι πρόοδοι των ανθρώπων στο κοινωνικό πεδίο και στο πεδίο της συμπεριφοράς. Και πως αυτή, όπως και παρόμοιες συμπεριφορές, δεν είναι παρά η εμφανής, η εκκωφαντική εκδήλωση μιας βαθύτερης κοινωνικής οπισθοχώρησης, όπου σε θεσμικό και καθημερινό επίπεδο τα κοινωνικά κέρδη, κατακτήσεις μιας ολόκληρης ιστορικής εποχής, αποσύρονται ντροπιασμένα και καθημαγμένα για να εγκατασταθούν οι δυνάμεις και οι δυνατότητες των νέων μέτρων, επιδιώξεων, σκοπών, μέσων, ιδανικών. Όλων αυτών μαζί. Παραμερίζουν για να εγκατασταθεί στη θέση του κοινωνικού το ατομικό, στη θέση του συλλογικού η πάρτι μας, στη θέση της αλληλεγγύης το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Ουσιαστικά η πολιτεία, οι ακροδεξιές και μη κυβερνήσεις του νεοφιλελευθερισμού, θεσμοθετούν και επεκτείνουν εκείνο που έχουν ήδη εγκαταστήσει οι κυρίαρχοι της ενημέρωσης, της ψηφιακής τεχνολογίας, της οικοκαταστροφικής βιομηχανίας, των τραπεζικών συστημάτων και της πλανητικής διαφθοράς, οι ζάπλουτοι που αγοράζουν και πουλάνε τον κόσμο, τις κυβερνήσεις, τους ανθρώπους, που δολοφονούν με εντολές θανάτου και οικοδομούν ιδιωτικούς στρατούς και αστυνομίες, παράλληλα και επάλληλα με τους δημόσιους στρατούς και αστυνομίες.

 Ο καπιταλισμός που γίνεται όλο και περισσότερο μαφιόζικος, κατασκοπευτικός και καταστροφικός, που αποξενώνει τους ανθρώπους, που δολοφονεί χαρακτήρες και θανατώνει τους διαφορετικούς και τους επικίνδυνους, που στέλνει τη Δήμητρα της Συκαμιάς στο ίδρυμα για να γλυτώνει, τον Ζακ στη χλεύη και του δυό στον θάνατο, θεσμοθετεί κατά ριπές τη βία, στην εργασία, στις σπουδές, στην κοινωνία, και εν συνεχεία κάνει ακόμα πιο αυστηρή την ίδια βία που γεννάει βία, ώστε να αποτρέψει τη βία. Φαύλος κύκλος, ή μάλλον ένα κόσμος που σκοτώνει.

(Οι μπράβοι των μεγιστάνων που δρουν ασύδοτα είναι αόρατοι;  Οι μεγιστάνες που παζαρεύουν την ασυλία τους είναι ανύπαρκτοι; Τα μέσα ενημέρωσης που έδωσαν στη δημοσιότητα το ημερολόγιο της Καρολάϊν, ασελγώντας έτσι στη νεκρή δεν τα ξέρουν; Ο συνδικαλιστής αστυνομικός που δίνει συνταγές βίας κατά διαδηλωτών και συστάσεις σε επίδοξους δολοφόνους πως θα συμπεριφερθούν «έξυπνα», δεν είναι από καιρό γνωστός;)

Και εν τω μεταξύ, αποσυνδέοντας αιτίες και αποτελέσματα, απομονώνοντας τα περιστατικά σαν να μη γεννήθηκαν μέσα σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό περιβάλλον, χλευάζει την «αφήγηση» για τη συνάφεια των κοινωνικών πραγμάτων, για το πως η λογική του ατομικού κέρδους και του ακραίου ανταγωνισμού γεννάει ασυδοσία, αμοραλισμό, φόνο!

Και φωνάζει, περισσότερες και αυστηρότερες ποινές, επίθεση σε δικαιώματα και ανθρωπισμούς, διώξτε τους μετανάστες…

Και κάνει πως δεν καταλαβαίνει πως ο ρατσισμός γεννιέται μέσα στην αντίθεση προς τον άλλον, τον διαφορετικό, αλλά και προς τον διπλανό σου. Πως ο σύγχρονος φασισμός παράγεται στα ίνσταγκραμ, στα φέϊσμπουκ, στις αρρωστημένες φαντασιώσεις ενός κόσμου που βλέπει μόνο τον καθρέφτη του κι όχι τον άλλον. 

Όπου το εκπαιδευτικό σύστημα αναπλάθει και περιελίσσει το απολιτικό, ακοινωνικό, το αφασικό εν τέλει μοντέλο.

Όπου τα συνέδρια για τη γονιμότητα, οι νόμοι για τη συνεπιμέλεια, οι ορδές των «πατριωτών» με τις περικεφαλαίες και τις φουστανέλες οι οποίες συνοδεύουν τα οχήματα που εκπέμπουν εφιαλτικούς ήχους και αναλαμβάνουν τη φύλαξη των συνόρων από τους «εισβολείς», τους φτωχοδιάβολους, γίνονται η έκφραση του κυρίαρχου πολιτισμού της κυρίαρχης τάξης.

Όπου, και κυρίως, οι νόμοι για τις εργασιακές σχέσεις υποβαθμίζουν την ανθρώπινη υπόσταση των εργαζομένων, σε όφελος και σε σταθερή επιλογή υπέρ των εχόντων και «ικανών», υπό την επίβλεψη δικαστών προθύμων και τη σθεναρή υποστήριξη πολιτικών, δημοσιογράφων και λοιπών παραγόντων οι οποίοι σιτίζονται επαρκώς στο πρυτανείο.

Όπου ένα σαρωτικό ρεύμα καθήλωσης των ανθρώπων πνέει από ψηλά και θερίζει με την ψύχρα του τις εύκρατες ζώνες της ανθρώπινης ζωής.   

Μήπως μπορούν να καταλάβουν πως όλο αυτό το κλίμα βουλιάζει τη ζωή μας, κάνοντας τη γυναικοκτονία πιο πιθανή, την επίδειξη του ανδρισμού πιο αρμόζουσα, την υποτέλεια πιο ταιριαστή; Πως φτηναίνει κάθε μέρα τη ζωή και συνεπώς την κάνει αναλώσιμη, ιδίως όταν εμπλέκονται μεγάλα «κεφάλια» και κεφάλαια;

Είναι καιρός που δεν μπορούν να το καταλάβουν ή καλύτερα, δεν θέλουν, δεν χρειάζονται, να καταλάβουν!

Σε ένα κλίμα όπου η ευέλικτη εμπειρία, όπως η εμπειρία της εργασίας σύμφωνα με τις κυβερνητικές βουλές, ως και κάθε εμπειρία της ζωής, είναι αντίθετη στην προσωπική ηθική.

Η ευέλικτη εμπειρία είναι ευπροσάρμοστη, κινητική, δημιουργική, όπως το λέει η λέξη: ευέλικτη, ενώ αντίθετα η προσωπική ηθική είναι στατική, δύσκαμπτη, παγιωμένη, δυσπροσάρμοστη και άρα λιγότερο επιρρεπής στην αστάθεια και την υποταγή.

Το βασικό πλεονέκτημα είναι το ρίσκο. Να παίρνεις ρίσκο στη δουλειά. Να παίρνεις ρίσκο στις σχέσεις. Να παίρνεις ρίσκο στη σκέψη. Όχι να τολμάς, να παίρνεις ρίσκο, ευέλικτα. Να μην πιστεύεις τίποτα, και κυρίως ανατρεπτικές ιδέες. Η μονιμότητα είναι εχθρός του ρίσκου και της ευρηματικότητας. Να νικάει η αβεβαιότητα της ζωής των φτωχών. Ζωές εξαρτημένες.

Ο θεός του ρίσκου, μια άσκηση στην κατάθλιψη.

Το τοπίο είναι υπονομευμένο. Η παραβατική συμπεριφορά γίνεται κανονικότητα. Το έγκλημα φυσάει από παντού.   

«Να σου δώσω μιά να σπάσεις»…

πηγη; kommon.gr