Δεκάδες «τυφλές βόμβες» με εκρήξεις καταγράφονται τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης με στόχους γραφεία κομμάτων της Αριστεράς, έντυπα, βιβλιοπωλεία κινηματογράφους, έχοντας σαν αποτέλεσμα και σοβαρούς τραυματισμούς.

Το 1978 βομβιστικοί μηχανισμοί είχαν τοποθετηθεί σε δύο κινηματογράφους της Αθήνας που έπαιζαν σοβιετικές ταινίες.
Η πρώτη βόμβα είχε τοποθετηθεί στον κινηματογράφο «Ελλη», το Σάββατο 11/3/1978 και η δεύτερη  βόμβα εξερράγη στον κινηματογράφο «Ρεξ», σαν σήμερα στις 20/6/1978, τραυματίζοντας 15 θεατές, με τους 3 απ’ αυτούς να φέρουν πολύ σοβαρά τραύματα.
(Για τις ακροδεξιές «τυφλές βόμβες» αυτής της εποχής και την εμπλοκή σ’ αυτές της «Χρυσής Αυγής» μπορείτε να διαβάσετε ένα καλό αφιέρωμα από την δημοσιογραφική ομάδα του «Ιού»)

Επανερχόμενοι στην ισχυρή έκρηξη βόμβας στον αθηναϊκό κινηματογράφο «Ρεξ», στον οποίο προβαλλόταν η σοβιετική ταινία «Πόλεμος σε όλα τα μέτωπα» και που έγινε σαν σήμερα το 1978, αντιγράφοντας από το μπλογκ   theodosiou.wordpress.com 

... Στις 20 Ιουνίου, πάλι σε ώρα αιχμής, 9 παρά 10 το βράδυ μία ακόμα βόμβα εκρήγνυται  σε έναν από τους πιο κεντρικούς κινηματογράφους της Αθήνας, το ΡΕΞ, στην οδό Πανεπιστημίου. Η βόμβα είχε τοποθετηθεί στα μεσαία καθίσματα. Στόχος ήταν και πάλι η πρόκληση πολλών θυμάτων. Ο αριθμός των τραυματιών ανήλθε σε 15.

Και πάλι η ταινία που πρόβαλε ο κινηματογράφος ήταν σοβιετικής προέλευσης και είχε τίτλο «Ο πόλεμος σε όλα τα μέτωπα».

Και οι δυο βομβιστικές επιθέσεις στους κινηματογράφους (σ/σ η πρώτη είχε γίνει στον κινηματογράφο "Ελλη") εντάσσονται σε ένα κύμα παρόμοιων τρομοκρατικών ενεργειών που συγκλόνισαν την Αθήνα για δυο χρόνια, 77 και 78 και δεν είχαν προηγούμενο.
Οι δε βόμβες είχαν πάντα αριστερούς στόχους: περιοδικό Αντί, εφημερίδα Αυγή, γραφεία ΚΚΕ εσ., ΚΝΕ, καταστήματα με σοβιετικά προϊόντα κλπ. (πλήρης κατάλογος των βομβιστικών επιθέσεων εδώ).

Τελικά, τέλη Ιουλίου του 1978, συλλαμβάνεται μια ομάδα 9 ακροδεξιών ως υπεύθυνη των δολοφονικών ενεργειών. Ανάμεσα στους συλληφθέντες ο Νίκος Μιχαλολιάκος, έφεδρος αξιωματικός την εποχή εκείνη. Λίγες μέρες αργότερα προστίθεται κι ένας δέκατος κατηγορούμενος ο Α. Καλέτζης ήδη φυλακισμένος από το 1977 για προηγούμενες βομβιστικές επιθέσεις. Θεωρείται μάλιστα αρχηγός της ομάδας.

Ο Αριστοτέλη Καλέντζη, που θεωρεί τον εαυτό του πολιτικό κρατούμενο του καραμανλικού καθεστώτος, συγγράφει και κυκλοφορεί δυο βιβλία: «Δημοκρατία ’80, Κάτεργο», 1980 και «Η μαύρη βίβλος του Κώστα Πλεύρη» στα οποία αποκαλύπτει ένα πολύ ενδιαφέρον παρασκήνιο για τα «συγκοινωνούντα δοχεία» νεοφασιστικών οργανώσεων και ΚΥΠ.

Ο Καλέντζης, ο οποίος επίμονα αρνείται τη συμμετοχή του στις βομβιστικές επιθέσεις, κατηγορεί τον Πλεύρη σαν οργανωτή της συνομωσίας ενάντιά του (και στους υπόλοιπους συλληφθέντες) και αποκαλύπτει ντοκουμέντα. Παραθέτει φωτοτυπία μιας κατάθεσης του Πλεύρη στον ανακριτή Δ. Γυφτάκη το Μάρτιο του 1977 στην οποία ο θεωρητικός του φασισμού στην Ελλάδα φαίνεται να καρφώνει τους Καλέντζη, Μιχαλολιάκο και άλλους τέσσερις ως συμμετέχοντες σε «εκνόμους ενεργείας». Ταυτόχρονα τον λούζει με τα επίθετα Χαζοχαφιέ της ΚΥΠ, ουτιδανό θρασσύμι, αργυρώνυτο απατεωνίσκο, χαφιέ της πεντάρας, μίασμα, σεσημασμένο ρουφιάνο, όχεντρα, αλητήριο, θλιβερό ανθρωπάριο, βλάκα κλπ. (λεπτομέρειες στα βιβλία του Καλέντζη που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο).

Ενώ αρχικά οι 10 κατηγορούμενοι παραπέμπονται στον ανακριτή για παράβαση του νόμου «περί καταστολής της τρομοκρατίας», σε βαθμό κακουργήματος, με βούλευμα του δικαστικού συμβουλίου ο Μιχαλολιάκος και άλλοι δυο παραπέμπονται στο πενταμελές εφετείο για παράβαση του νόμου «περί όπλων και εκρηκτικών υλών», δηλαδή πλημμέλημα.

Ο Χάρης Κουσουμβρής, πρώην στέλεχος της Χρυσής Αυγής, στο βιβλίο του  «Γκρεμίζοντας το μύθο της Χρυσής Αυγής» αναφέρεται στην ίδια περίοδο και στην περίεργη συμπεριφορά του κράτους απέναντι στο Μιχαλολιάκο γράφοντας τα εξής:

«Στην ανάκριση του απαγγέλλονται κατηγορίες για 11 κακουργήματα, από τα οποία τα μισά σχεδόν όπως ισχυρίζεται, προέβλεπαν την ποινή των ισόβιων δεσμών. Στην δίκη που ακολουθεί του επιβάλλεται ποινή 13 μηνών (στο Εφετείο 11)! Που αποδίδονται αυτές οι ποινές; Είναι άξιο απορίας. Βοά ο κόσμος για έλεγχο της κρατικής στον εθνικιστικό χώρο. Αδίκως;»

Ο Χάρης Κουσουμβρής παραθέτει φωτοτυπίες μαρτυρικών καταθέσεων του Μιχαλολιάκου όπου φαίνεται ότι και αυτός όπως ο Πλεύρης πρωτύτερα, δίνει ονόματα «συντρόφων» του στην Ασφάλεια. (πολλά περισσότερα στο βιβλίο που κι αυτό κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο).

Ο Νίκος Μιχαλολιάκος αφού με τη σύντομη φυλάκισή του «καθαρίζει» με την υπόθεση των βομβών, το 1980, ιδρύει την οργάνωση «Λαϊκός Σύνδεσμος» που εκδίδει το ολιγοσέλιδο περιοδικό «Χρυσή Αυγή».  Είναι η αρχή μιας νέας πορείας που θα τον φέρει στα έδρανα του εθνικού κοινοβουλίου.
Όσον αφορά του κινηματογράφους, η ΕΛΛΗ εξακολουθεί να λειτουργεί ενώ το ΡΕΞ έχει σταματήσει εδώ και χρόνια να κάνει κινηματογραφικές προβολές.

(Σημ. Τα στοιχεία για το παραπάνω δημοσίευμα προέρχονται από το υλικό τεκμηρίωσης του νέου μου ντοκιμαντέρ «Καταστρέψτε τον κινηματογράφο».)

πηγη; tsak-giorgis.blogspot.com

Γιάννης Ελαφρός

Ο νόμος Χατζηδάκη ψηφίστηκε από τον κοινοβουλευτικό λόχο της Νέας Δημοκρατίας, ενώ έξω από τη βουλή, τόσο το πρωί όσο και το απόγευμα, χιλιάδες εργαζόμενοι/ες διαδήλωσαν την μαχητική τους αντίθεση. Μέσα στους διαδρόμους κυβερνητικά στελέχη και βουλευτές καυχιόνταν ασυλλόγιστα πως θα κτυπηθούν πλέον οι απεργίες που ξεφεύγουν από τον κομφορμισμό της συμβολικής διαμαρτυρίας. Στους δρόμους απέξω οι διαδηλωτές είχαν άλλη γνώμη, με συνθήματα όπως «Θα μείνει στα χαρτιά», «Θα ανατραπεί». Η ιστορία έχει δείξει πως η ταξική πάλη δεν σταματά με την ψήφιση ενός νόμου, κλιμακώνεται σε ανώτερο επίπεδο, που τελικά κρίνει την εφαρμογή του, ή και την κατάργησή του.

Οι κινητοποιήσεις ενάντια στο αντεργατικό έκτρωμα Χατζηδάκη-Μητσοτάκη άφησαν μια γλυκόπικρη γεύση. Από την μια οι εργατικοί αγώνες ορθώθηκαν παρά το μπαράζ κυβερνητικής προπαγάνδας για τα «θετικά» και την «προοδευτικότητα» του νόμου, παρά την ανυπαρξία του επίσημου συνδικαλισμού, παρά την αντιπολιτευτική εξαφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ, παρά την εργοδοτική τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς. Η κυβέρνηση έχει ηττηθεί ακόμα και στο επίπεδο της «κοινής γνώμης», καθώς η πλειονότητα του κόσμου είναι αρνητική για το νόμο. Ιδιαίτερη σημασία έχει πως αναπτύχθηκαν αγώνες και απεργίες παρά και ενάντια στη ΓΣΕΕ (όπως η μεγάλη απεργία στις 6 Μάη), παρά και ενάντια στις δικαστικές απαγορεύσεις (όπως στο λιμάνι στις 3, 10 και 16 Ιούνη). Δόθηκαν μάχες σκληρές, μέσα από τις οποίες αναδείχθηκε μια ριζοσπαστική τάση, που αγκάλιασε σε μεγάλο βαθμό τμήματα της νέας εργατικής βάρδιας και εκφράστηκε και στις συγκεντρώσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων, όπως ξανά στα Προπύλαια την Τετάρτη και στα Χαυτεία στις 10 Ιούνη.

Από την άλλη είναι φανερό πως στην πορεία του αγώνα υπήρξε φρενάρισμα, προσπάθεια α-κινητοποίησης και αποκλιμάκωσης, με αποτέλεσμα αντιδράσεις που δεν αντιστοιχούν στην οξύτητα και το βάθος της αστικής επίθεσης. Η προσπάθεια αυτή δεν έγινε μόνο από την κυβέρνηση και το κράτος, αλλά και από τον υποταγμένο και αστικοποιημένο συνδικαλισμό, με επικεφαλής την ηγεσία της ΓΣΕΕ, η οποία δρα πιο ξεδιάντροπα από ποτέ ως πρακτορείο της αστικής πολιτικής μέσα στον συνδικαλισμό. Η άρνησή τους να αντιταχθούν συνολικά στο νόμο αναζητώντας θετικές ρυθμίσεις (όπως ο ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισε 55 άρθρα και το ΚΙΝΑΛ 73, σε μια επίδειξη… κυβερνησιμότητας εντός ΕΕ και συστήματος), η αντιμετώπισή του από τη σκοπιά της «ανάπτυξης»(!) με αποδοχή δηλαδή της αστικής στρατηγικής, το παιχνίδι των καθυστερήσεων στην εξαγγελία κινητοποιήσεων, με αποκορύφωμα την κατάργηση της απεργίας στις 3 Ιούνη (με τη συνέργεια του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ΠΑΜΕ) και την άρνηση να κλιμακώσει με νέα απεργία την Τετάρτη παρά την επιτυχία της 10ης Ιούνη, υπογραμμίζουν για μια ακόμα φορά τον ρόλο της… Yes-EE. Και δεν είναι μόνο η εξωνημένη ΓΣΕΕ. Η ΑΔΕΔΥ καθυστέρησε χαρακτηριστικά στο να αποφασίσει την απεργία στις 16/6, ακόμα χειρότερα το ΕΚΑ, ενώ ΟΛΜΕ και ΑΔΕΔΥ έσπευσαν να εξαιρέσουν από την απεργία όσους εμπλέκονταν στις πανελλαδικές (με τη σύμφωνη γνώμη ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ), πριν ακόμα κινηθεί η Κεραμέως…

Το δυναμικό για μια εργατική αντεπίθεση υπάρχει, είναι αναγκαίο να κάνει το επόμενο βήμα

Με την ψήφιση του νόμου που καταργεί το 8ωρο και επιχειρεί να δέσει χειροπόδαρα εργαζόμενους και σωματεία, και με το ξεδίπλωμα της αστικής επίθεσης το επόμενο διάστημα με όπλο το νεομνημονιακό Σχέδιο και το Ταμείο Ανάκαμψης στο έδαφος της κρίσης και της πανδημίας, η ταξική πάλη θα ανέβει επίπεδο. Όλη η εξέλιξη αυτής της μάχης ανέδειξε την επιτακτική αναγκαιότητα για ένα νέο εργατικό κίνημα. Το αντεργατικό τερατούργημα μπορεί να μείνει στα χαρτιά και να ανατραπεί-καταργηθεί, αλλά όχι με «συνδικαλισμό» τύπου ΓΣΕΕ, ούτε με τη διαμαρτυρία του ΠΑΜΕ που στις κρίσιμες ώρες δεν κλιμακώνει αδειάζοντας τους αγωνιστές του που σπάνε τα πόδια τους στους χώρους δουλειάς, ούτε βέβαια με αναμονή του Τσίπρα, που αντιγράφει όλο και περισσότερο πρακτικές Μαυρογιαλούρου.

Απαιτείται νέο εργατικό κίνημα τώρα, αναγέννηση της συλλογικής πάλης και επείγουσα ταξική ανασυγκρότηση των σωματείων. Ένα κίνημα που θα βάλει στο τιμόνι τα εργατικά συμφέροντα και δικαιώματα συνολικά (που θα ενώνει και δεν θα διαχωρίζει παλιούς-νέους, δημόσιο-ιδιωτικό, μόνιμους-ελαστικούς, ντόπιους-μετανάστες, άνδρες-γυναίκες) ενάντια στην επίθεση και την πολιτική κυβερνήσεων, κεφαλαίου, ΕΕ, ενάντια στη λογική «νόμος είναι το δίκιο του εργοδότη και του επενδυτή», κόντρα στην κυριαρχία του κέρδους και της αγοράς πάνω στις κοινωνικές ανάγκες. Με διεκδικήσεις για ριζική βελτίωση της θέσης της εργασίας (όπως το 6ωρο-30ωρο με αύξηση των μισθών και σταθερή εργασία με όλα τα δικαιώματα), από τη σκοπιά της συνολικής εργατικής χειραφέτησης και της αντικαπιταλιστικής ανατροπής κόντρα σε λογικές «κοινωνικής συνοχής», συναίνεσης και «εθνικής ενότητας».
Ένα νέο εργατικό κίνημα μαχητικό, που θα δίνει σκληρούς αγώνες χωρίς όρια, με στόχο την απόσπαση κατακτήσεων, την επιβολή ρωγμών, τη νίκη και όχι τη διαπραγμάτευση για το ρυθμό χειροτέρευσης, την κοινοβουλευτική εξαργύρωση και την «εξαγωγή συμπερασμάτων». Που θα συγκροτεί συντονισμούς πρωτοβάθμιων σωματείων, ενωτικό και δημοκρατικό κέντρο αγώνα όλων των σωματείων που θέλουν να παλέψουν νικηφόρα και αποφασιστικά, παίρνοντας την πρωτοβουλία κινήσεων από τη ΓΣΕΕ και την κυβέρνηση.

Ένα νέο εργατικό κίνημα που θα εισβάλλει και θα αναπτυχθεί με επίμονη και υπομονετική δουλειά ταξικής οικοδόμησης των σωματείων, των επιτροπών αγώνα, των εργατικών συλλογικοτήτων μέσα στους χώρους δουλειάς και θα λειτουργεί δημοκρατικά στηριγμένο στις συνελεύσεις των σωματείων, στη βάση και τις αποφάσεις της.

Το δυναμικό για μια τέτοια εργατική αντεπίθεση στρατηγικής πνοής υπάρχει. Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο με όλη την πολυμορφία του στις κινητοποιήσεις κατά του νόμου Χατζηδάκη, από την ανακήρυξη της 6ης Μάη μέχρι την απεργιακή απειθαρχία της ΠΕΝΕΝ και την μαζική αγωνιστική παρουσία πρωτοβάθμιων σωματείων και εργατικών σχημάτων. Είναι ώριμο και επιτακτικά αναγκαίο πια να κλιμακώσει την προσπάθειά του. Η συγκρότηση μιας πανελλαδικής κίνησης για την εργατική χειραφέτηση θα λειτουργήσει ως καταλύτης. Πότε, αν όχι τώρα, ποιοι, αν όχι εμείς;

πηγη; prin.gr

Τζώρτζης Ρούσσος

Οι περιφερειακές εκλογές της Γαλλίας αφορούν κυρίως τοπικά ζητήματα, ωστόσο τα κόμματα μετρούν τις δυνάμεις τους εν όψει των προεδρικών εκλογών.

Ο πρώτος γύρος των εκλογών για τους νέους επικεφαλής περιφερειών και διαμερισμάτων διεξήχθη την Κυριακή στη Γαλλία, με τα πρακτορεία δημοσκοπήσεων να εκτιμούν –μετά το κλείσιμο της κάλπης– ότι το παραδοσιακό συντηρητικό κόμμα της Γαλλίας κυριάρχησε, ενώ το ακροδεξιό κόμμα της Μαρίν Λεπέν είχε λιγότερο καλά –από το αναμενόμενο– αποτελέσματα. Από τα αξιοσημείωτα, βεβαίως, το χαμηλό ποσοστό που συγκέντρωσε το κόμμα του νυν προέδρου, Εμ. Μακρόν.

Σε γενικές γραμμές, η Δεξιά έχει την πρωτιά στις περισσότερες περιοχές,, η Κεντροαριστερά ανθίσταται, η Ακροδεξιά βρίσκεται σε πτώση, ενώ μεγάλη υποχώρηση καταγράφει η κυβερνητική πλειοψηφία. 

Δύο εταιρείες δημοσκοπήσεων (Ipsos και Elabe) εκτιμούν ότι το παραδοσιακό συντηρητικό κόμμα, οι Ρεπουμπλικάνοι και οι σύμμαχοί τους, έχουν συγκεντρώσει τις περισσότερες συνολικά ψήφους (ποσοστό περίπου 27,2%-29,3%), ακολουθούμενοι από τον «Εθνικό Συναγερμό» (19,1-19,3%), δηλαδή το κόμμα της Μαρίν Λεπέν. Σε μικρή απόσταση οι Σοσιαλιστές (16,5%-17,6%), ενώ αρκετά πιο χαμηλά είναι το κεντρώο κόμμα του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν (10-11%), που καταγράφει μια βαριά ήττα.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, οι Πράσινοι και οι σύμμαχοί τους λαμβάνουν ποσοστό περίπου 12%, ενώ μόλις το 5% συγκεντρώνει η Αριστερά, με τον ηγέτη τής Ανυπότακτης Γαλλίας, Ζαν Λικ Μελανσόν, να καταγγέλλει την εκλογική διαδικασία και τις συνθήκες ψηφοφορίες, τονίζοντας μεταξύ άλλων πως ορισμένα εκλογικά κέντρα δεν άνοιξαν εγκαίρως, πως δεν υπήρχαν παντού όλα τα ψηφοδέλτια και πως δεν έγινε σωστά η διανομή των κομματικών φυλλαδίων.

Ιστορικό ρεκόρ αποχής

«Νικήτρια» των εκλογών ήταν και η αποχή, καθώς η προσέλευση στις κάλπες ήταν πολύ χαμηλή (εκτιμάται ότι ήταν μεταξύ 66,1%-68,6% κατά την ώρα που έκλεισαν οι κάλπες), με τον υπουργό Εσωτερικών Ζεράλ Νταρμανέν να κάνει λόγο για ιδιαίτερα ανησυχητικό γεγονός.

Πρόκειται για ιστορικό ρεκόρ αποχής όλων των εκλογικών αναμετρήσεων, με εξαίρεση ένα δημοψήφισμα που έγινε το 2000. Ψήφισε, δηλαδή, λιγότερο από το 1/3 του εκλογικού σώματος, με τον υπουργό Εσωτερικών Ζεράλ Νταρμανέν να μιλά για την ανάγκη κινητοποίησης των Γάλλων πολιτών στον Β΄ γύρο των εκλογών. Σημειώνεται ότι η κυβέρνηση εκτιμά ότι η αβυσσαλέα αποχή σχετίζεται με την υγειονομική κατάσταση της χώρας και την πανδημία. Αξίζει να αναφερθεί επίσης ότι οι εκλογές αυτές χαρακτηρίστηκαν από τις εκστρατείες γύρω από θέματα ασφάλειας, αλλά και οικονομίας.

Οι εκλογές για την ανάδειξη των ηγετών των 13 περιφερειών της Γαλλίας, αφορούν κυρίως τοπικά ζητήματα ωστόσο κορυφαίοι πολιτικοί βλέπουν τις εκλογές ως «όχημα» για να κερδίσουν ψηφοφόρους στις προεδρικές εκλογές που έπονται τον επόμενο Απρίλιο. Τα κόμματα που κερδίζουν πάνω από το 10% των ψήφων στο πρώτο γύρο θα λάβουν μέρος στην αποφασιστική αναμέτρηση της 27ης Ιουνίου (δεύτερος γύρος) που θα αναδείξει τις περιφερειακές αρχές.

πηγη: efsyn.gr