Αν και πολύ θα θέλαμε τα light προϊόντα να αποτελούν τη λύση στο πρόβλημα των παραπανίσιων κιλών, ωστόσο δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα χρήσιμο εργαλείο με τις δικές του οδηγίες χρήσης.
Με μειωμένα λιπαρά, με 30% λιγότερο αλάτι, χωρίς ζάχαρη. Μπορεί το καλάθι της νοικοκυριού να γεμίζει με τις lightεκδοχέςαγαπημένωνπροϊόντων, αλλά πόσοι γνωρίζουμε τι αγοράζουμε; Πόσοι αντιλαμβανόμαστε σε ποιον βαθμό μια «ελαφριά» εκδοχή του αγαπημένου μας τυριού μπορεί να επηρεάσει τον δείκτη της ζυγαριάς, αλλά και συνολικά την υγεία μας;
Με τις διατροφικές τάσεις να περιστρέφονται συχνά γύρω από προγράμματα με μειωμένη πρόσληψη υδατανθράκων και λιπαρών, και με τη γενικότερη στροφή προς έναν πιο ισορροπημένο τρόπο ζωής, οι καταναλωτές επιλέγουν συχνά τα light προϊόντα.
Ωστόσο, όπως τονίζουν διαρκώς οι ειδικοί, δεν πρόκειται για πανάκεια. Είναι απλώς ένα εργαλείο, που ανάλογα με τη χρήση του μπορεί να μας βοηθήσει, μπορεί και όχι. Πώς θα επωφεληθούμε, λοιπόν, από τα light προϊόντα, αποφεύγοντας ταυτόχρονα τις μικρές παγίδες που κρύβουν; Μαθαίνοντας τι σημαίνει light και ποιος είναι ο σωστός τρόπος κατανάλωσής τους.
Τι σημαίνει η λέξη «light» στη συσκευασία ενός προϊόντος;
Μήπως ταυτίζετε κι εσείς τη λέξη «light» με τη λέξη «υγιεινό»; Αυτός είναι πιθανότατα ο πιο διαδεδομένος μύθος σχετικά με τα συγκεκριμένα προϊόντα. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τη νομοθεσία, για να χαρακτηριστεί light ένα προϊόν πρέπει να πληροί συγκεκριμένες προδιαγραφές. Επίσης, για τη σωστή μας ενημέρωση είναι σημαντικό να αναγράφεται στη συσκευασία το συστατικό το οποίο μειώθηκε (π.χ. λίπος, σάκχαρα, αλάτι).
Ο ισχυρισμός «χαμηλή ενεργειακή αξία/θερμίδες» μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν το προϊόν δεν περιέχει περισσότερες από 40 θερμίδες ανά 100 γρ. (στερεές τροφές), ή περισσότερες από 20 θερμίδες ανά 100 ml (υγρές τροφές).
Ο ισχυρισμός «μειωμένη ενεργειακή αξία/θερμίδες» μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν η ενεργειακή αξία του τροφίμου έχει μειωθεί κατά 30% τουλάχιστον από το αντίστοιχο κανονικό (όχι light).
Ο ισχυρισμός «δεν έχει θερμίδες» μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν το προϊόν δεν περιέχει περισσότερες από 4 θερμίδες ανά 100 ml προϊόντος.
Ο ισχυρισμός «χαμηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά» μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν το προϊόν δεν περιέχει περισσότερα από 3 γρ. λιπαρών ανά 100 γρ. (στερεές τροφές), ή 1,5 γρ. λιπαρών ανά 100 ml (υγρές τροφές). Όσον αφορά το ημιαποβουτυρωμένο γάλα, ισχύει το 1,8 γρ. λιπαρών ανά 100 ml.
Ο ισχυρισμός «δεν περιέχει λιπαρά» μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν το προϊόν δεν περιέχει περισσότερα από 0,5 γρ. λιπαρών ανά 100 γρ. ή 100 ml.
Η θρεπτική αξία των πιο αντιπροσωπευτικών light προϊόντων
«Το ότι ένα τρόφιμο/προϊόν είναι light δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπολείπεται θρεπτικής αξίας. Σίγουρα έχει λιγότερη περιεκτικότητα σε λίπος ή σάκχαρα, αλλά δεν συνεπάγεται ότι δεν περιέχει άλλα θρεπτικά συστατικά, όπως μέταλλα και βιταμίνες», αναφέρει ο Χάρης Γεωργακάκης, Κλινικός διαιτολόγος-διατροφολόγος.
– Γαλακτοκομικά προϊόντα
Στην κατηγορία αυτή ανήκουν τα τυριά με λιγότερα λιπαρά και το ημιάπαχο (1-2 % λιπαρά) ή άπαχο (0 % λιπαρά) γάλα ή γιαούρτι. «Στην προκειμένη περίπτωση έχει αφαιρεθεί ένα ποσό λιπαρών σε σχέση με τα αντίστοιχα συμβατικά προϊόντα. Σε κάποια γιαούρτια ή επιδόρπια γιαουρτιού χρησιμοποιούνται τεχνητές γλυκαντικές ύλες, αλλά δεν είναι αυτές που χαρακτηρίζουν το προϊόν ως light.
Γενικότερα, τα γαλακτοκομικά χαμηλά σε λιπαρά αποτελούν ίσως την πιο ασφαλή επιλογή light προϊόντων, καθώς αφενός μιλάμε απλώς για αφαίρεση κάποιου συστατικού χωρίς προσθήκη κάποιου άλλου (φυσικού ή τεχνητού), αφετέρου πρόκειται για τρόφιμα με λιγότερα κορεσμένα λιπαρά», εξηγεί ο ειδικός.
Προτιμάμε τα ημιάπαχα γαλακτοκομικά προϊόντα, γιατί η ολική απουσία λίπους μπορεί να επηρεάσει την απορρόφηση βιταμινών, όπως η Α και η D, που χρειάζονται λίπος για να απορροφηθούν.
– Προϊόντα κρέατος και αλλαντικά
«Στην περίπτωση αυτή έχει αφαιρεθεί ένα ποσό λιπαρών, κυρίως κορεσμένων. Ωστόσο, η κατανάλωση των συγκεκριμένων τροφίμων χρειάζεται προσοχή, καθώς περιέχουν αρκετό αλάτι, αλλά και συστατικά που η πρόσληψή τους πρέπει να είναι ελεγχόμενη», εξηγεί ο κ. Γεωργακάκης. Οπότε, αν ένα αλλαντικό είναι χαμηλό σε λιπαρά, δεν σημαίνει ότι μπορούμε να το καταναλώσουμε ανεξέλεγτα. Αντιθέτως, καταναλώνεται με την ίδια φειδώ όπως και το συμβατικό, ακόμα κι αν έχει λιγότερο αλάτι.
– Προϊόντα με λιγότερη ζάχαρη
Μια κατηγορία αρκετά συμπαθής σε όσους δεν κάνουν χωρίς γλυκό. Αναψυκτικά, επιδόρπια, γλυκά, παγωτά, στα οποία η ζάχαρη έχει αντικατασταθεί από άλλη γλυκαντική ύλη προτιμώνται, λόγω της θερμιδικής τους διαφοράς. Ωστόσο, επειδή υπάρχει μεγάλη συζήτηση γύρω από την ασφάλεια των γλυκαντικών ουσιών, φροντίζουμε να μην το παρακάνουμε.
ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΑΦΡΙΑ ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥΣ, ΕΧΟΥΝ ΑΡΚΕΤΕΣ ΘΕΡΜΙΔΕΣ.
Είναι χρήσιμα τα light προϊόντα σε περιπτώσεις παθήσεων;
«Τα κορεσμένα λιπαρά και η ζάχαρη είναι συστατικά που θα πρέπει να καταναλώνονται σε μικρές ποσότητες, καθώς σχετίζονται με σημαντικά προβλήματα υγείας», επισημαίνει ο κ. Γεωργακάκης. Ως εκ τούτου, τα χαμηλά σε λιπαρά ή/και ζάχαρη προϊόντα μπορούν να αποτελέσουν μια χρήσιμη εναλλακτική για παθήσεις όπως η παχυσαρκία, ο σακχαρώδης διαβήτης ή οι υπερλιπιδαιμίες».
Με άλλα λόγια, η κατανάλωση light προϊόντων ίσως έχει πιο άμεση χρησιμότητα στο πλαίσιο διαχείρισης παθήσεων ή συγκεκριμένων διατροφικών αναγκών.
Τελικά, τα light προϊόντα αδυνατίζουν;
«Tα light προϊόντα έχουν χαμηλότερες θερμίδες και μπορεί να βοηθήσουν στην απώλεια βάρους», λέει ο ειδικός. «Ωστόσο, για πολλούς θεωρούνται η λύση στο αδυνάτισμα. Άρα καταναλώνονται άφοβα και σε πληθώρα. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Αν και έχουν συνήθως λιγότερες θερμίδες από τα κανονικά, η χωρίς μέτρο κατανάλωσή τους μπορεί τελικά να μας δώσει περισσότερες θερμίδες από ένα κανονικό. Γενικότερα, το light τρόφιμο μπορεί να αποτελέσει όπλο στη μάχη κατά της παχυσαρκίας, όταν εντάσσεται στο πλαίσιο μιας ισορροπημένης και εξατομικευμένης διατροφικής αγωγής. Το ζητούμενο είναι η αλλαγή της διατροφικής συμπεριφοράς».
Προσοχή στις παγίδες
Δεν αυξάνουμε την κατανάλωση άλλων τροφίμων, πιστεύοντας ότι «έχουμε περιθώριο», επειδή καταναλώνουμε κάποια light.
Καταναλώνουμε τα light προϊόντα στην ίδια ποσότητα που θα καταναλώναμε το αντίστοιχο κανονικό τρόφιμο.
Κάποια προϊόντα, ακόμα και στην ελαφριά εκδοχή τους, έχουν αρκετές θερμίδες, όπως π.χ. η μαγιονέζα.
Τι να προσέχουμε όταν αγοράζουμε light προϊόντα;
«Να διαβάζουμε προσεκτικά τις ετικέτες των προϊόντων. Είναι σημαντικό να παρατηρούμε τα ποσά ολικού λίπους, κορεσμένου λίπους, αλατιού, ζάχαρης και θερμίδων που αποδίδει το προϊόν, και να επιλέγουμε εκείνο με τις χαμηλότερες τιμές. Μάλιστα, θέλοντας να βοηθήσουν την ενημέρωσή μας για το τι τελικά προσλαμβάνουμε, οι περισσότερες εταιρείες τροφίμων υιοθέτησαν στις συσκευασίες τα GDAs ή ενδεικτικές ημερήσιες προσλήψεις», συμβουλεύει ο κ. Γεωργακάκης.
Γιατί είναι σημαντικό να εξοικειωθούμε με τις ετικέτες; Γιατί μπορεί, για παράδειγμα, ένα τρόφιμο light σε λιπαρά να μην είναι light σε ζάχαρη. Μπορεί, δηλαδή, οι θερμίδες που αφαιρέθηκαν από τη μείωση του λίπους να έχουν αντικατασταθεί με την προσθήκη ζάχαρης.
Ο Χάρης Γεωργακάκης είναι Κλινικός διαιτολόγος – διατροφολόγος, MSc, Αντιπρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιαγγειακής Υγείας και Διατροφής.
Από το συνέδριο της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων
Σε μια περίοδο που ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται να κοκορομαχούν με κάθε αφορμή και ευκαιρία, οι συνδικαλιστές τους σε μια σειρά Σωματεία, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα επιδίδονται σε «ασκήσεις» ...σύσφιξης των σχέσεων και αγαστής συνεργασίας και μάλιστα στην εφαρμογή διατάξεων του νόμου Χατζηδάκη:
Μαζί υπερασπίζονται τις ηλεκτρονικές διαδικασίες σε συνελεύσεις και αρχαιρεσίες, διευκολύνοντας τη γενικευμένη εφαρμογή των διατάξεων του πρόσφατου αντεργατικού νόμου, την ώρα που χιλιάδες εργαζόμενοι μέσα από τα σωματεία τους δίνουν μάχη για να τις εμποδίσουν.
Από κοινού επιδίδονται σε μεθοδεύσεις και κολεγιές για να «νομιμοποιήσουν» με νοθείες και παρατυπίες την ανάμειξη της εργοδοσίας και των ανθρώπων της στις συνδικαλιστικές οργανώσεις, για να αποτρέψουν το ενδεχόμενο αλλαγής των συσχετισμών υπέρ των ταξικών δυνάμεων.
Για τον ίδιο λόγο, δεν έχουν κανένα πρόβλημα - όταν και όπου χρειάζεται - να κατέβουν και σε κοινά ψηφοδέλτια στις αρχαιρεσίες και στα συνέδρια συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα, σταχυολογώντας απ' όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας το τελευταίο μόνο διάστημα:
Στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ έλαβε την πλέον επίσημη μορφή, με το κοινό ψηφοδέλτιο που κατέβασαν στο πρόσφατο Συνέδριο (27 και 28 Νοέμβρη). Συγκεκριμένα, οι συνδικαλιστές των παρατάξεων ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ) και ΔΑΚΕ συνασπίστηκαν απέναντι στη ΔΑΣ, προκειμένου να διατηρήσουν τα ηνία της δευτεροβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης. Είχε προηγηθεί η από κοινού προσπάθεια να εκφυλιστεί το Συνέδριο, με αποκορύφωμα τη νομιμοποίηση «σωματείων» που αποτελούν εργοδοτικούς μηχανισμούς, όπως το «Σωματείο Τροφίμων», που συμμετείχε τελικά στο Συνέδριο, μέσα από διαδικασίες - παρωδία.
Στο Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου επίσης είχαμε σύμπραξη των συνδικαλιστών ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ και δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ σε κοινό ψηφοδέλτιο, για να διατηρήσουν την πλειοψηφία απέναντι στη δυναμική της ΔΑΣ.
Στις πρόσφατες εκλογές του ΕΔΟΕΑΠ, του ασφαλιστικού ταμείου των εργαζομένων στον Τύπο και στα ΜΜΕ, το ψηφοδέλτιο που κατέλαβε όλες τις θέσεις στο νέο ΔΣ στηρίχτηκε δημόσια από τον ΣΥΡΙΖΑ και «υπόγεια» από ένα τμήμα της ΝΔ, αυτό που εκπροσωπεί η σημερινή πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ. Δηλαδή, στο νέο ΔΣ του ΕΔΟΕΑΠ, την απόλυτη πλειοψηφία συγκροτούν οι κοινοί υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, που θα συνδιοικούν με τον εκπρόσωπο των εργοδοτών.
Μια ακόμα περίπτωση είναι η πρόσφατη Γενική εκλογοαπολογιστική Συνέλευση της ΕΣΗΕΑ, του συνδικαλιστικού οργάνου των δημοσιογράφων. Εκεί, η παράταξη της σημερινής προέδρου και αυτή που στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσαν πρόταση να αλλάξει η προηγούμενη απόφαση του ΔΣ για διά ζώσης εκλογική διαδικασία και να αντικατασταθεί από «μεικτό σύστημα», δηλαδή και από ηλεκτρονική ψηφοφορία, βάζοντας από την πίσω πόρτα αντιδραστικές διατάξεις που προβλέπει ο νόμος Χατζηδάκη ενάντια στο συνδικαλιστικό κίνημα! Μπορεί τα σχέδιά τους να αποτράπηκαν από την παρέμβαση των ίδιων των εργαζόμενων δημοσιογράφων, ωστόσο οι δυο παρατάξεις συνδιοικούν εδώ και καιρό, τόσο στην Ένωση όσο και στον ΕΔΟΕΑΠ, συμπλέοντας στη γραμμή που στηρίζει τα συμφέροντα των εργοδοτών.
Τελευταίο παράδειγμα ο Σύλλογος Υπαλλήλων Ασφαλιστικών Εταιρειών που προχωρά σε αρχαιρεσίες τις επόμενες μέρες. Εκεί, η πλειοψηφούσα «ανεξάρτητη» παράταξη, στην οποία συνεργάζονται στελέχη των ΔΑΚΕ - ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΚΕ, με πρόσχημα τον κορονοϊό οργανώνει τις εκλογές «ηλεκτρονικά», με διαδικασίες που δεν προβλέπονται καν στο καταστατικό του και έχουν ήδη αποδειχθεί διάτρητες. Οι ίδιες δυνάμεις αρνούνται την εκκαθάριση του μητρώου από εργοδότες, διευθυντικά στελέχη και αυτοαπασχολούμενους.
Ο έρωτας και ο βήχας ανάμεσα σε όλες τις εκδοχές του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού δεν κρύβονται. Άλλωστε, τι έχουν να χωρίσουν; Τα κόμματά τους είναι αυτά που ως κυβέρνηση συμπληρώνουν τους αντεργατικούς νόμους του προηγούμενου και τούμπαλιν, αφού μοιράζονται το ίδιο όραμα της «πράσινης» και ψηφιακής κερδοφορίας των ομίλων.
Η σιχαμάρα που διαπιστωμένα προκαλεί σε πολλούς τίμιους συνδικαλιστές η στάση τους μέσα στα σωματεία δεν μπορεί να μένει άλλο σε λεκτικές μόνο καταδίκες. Τώρα είναι η ώρα να κάνουν το βήμα, να κόψουν σχοινιά με το σάπιο και το παλιό, να βάλουν πλάτη στην ανασύνταξη του κινήματος, στη θωράκιση των συνδικάτων από τους «νεροκουβαλητές» της γραμμής του κεφαλαίου και των κομμάτων του.
Ο βασικός κίνδυνος για τις μελλοντικές συντάξεις των νέων προκύπτει από την ανεργία ● Για τους αυτοαπασχολούμενους οι αναλογιστικές προβολές δείχνουν ότι οι συντάξεις από τα υποχρεωτικά συστήματα ασφάλισης «θα είναι περίπου κατά ένα πέμπτο χαμηλότερες από εκείνες των εργαζομένων με παρόμοιες αποδοχές στον ΟΟΣΑ».
Λίγες ώρες πριν από την προγραμματισμένη για σήμερα συνάντηση του υφυπουργού Εργασίας, Π. Τσακλόγλου, με τους δημοσιογράφους για την έναρξη λειτουργίας του κεφαλαιοποιητικού επικουρικού ταμείου από την 1η.1.2022 προκειμένου, όπως διατείνεται η κυβέρνηση, να έχει και η νέα γενιά επαρκείς συντάξεις στο τέλος του εργασιακού βίου της, η έκθεση του ΟΟΣΑ για τις συντάξεις έρχεται να κλονίσει τον υπερβάλλοντα ζήλο υπέρ των σωτήριων ιδιωτικών συντάξεων.
Αποκαθιστώντας τη σημασία που έχει για τις συντάξεις η απασχόληση, η 9η έκδοση της έκθεσης «Pensions at a Glance», που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα, μέσα από μια σειρά δείκτες συγκρίνει συνταξιοδοτικές πολιτικές στα κράτη-μέλη του ΟΟΣΑ και τα μέλη του G-20 και σε ένα από τα συμπεράσματά της επισημαίνει ότι ο βασικός κίνδυνος για τις μελλοντικές συντάξεις των νέων που ξεκινούν σήμερα δουλειά προκύπτει από την ανεργία. Διότι, όπως αποδεικνύει η σύγκριση, όσοι εργαζόμενοι με μέσο μισθό βιώνουν κατά τη διάρκεια της καριέρας τους περίοδο ανεργίας 5 ετών θα βρεθούν μπροστά σε μείωση της σύνταξής τους κατά 6,4% σε σύγκριση με το σενάριο της πλήρους σταδιοδρομίας.
Δεν θα έχουν μόνο απώλεια αλλά θα υποστούν και αύξηση των ορίων ηλικίας, αφού, όπως φαίνεται και στον Πίνακα που παραθέτουμε από την έκθεση του Οργανισμού, οι νέοι που εντάχθηκαν στην αγορά εργασίας το 2020 θα συνταξιοδοτηθούν όχι στην ηλικία του 61ου και μισό που είναι η κανονική μέση ηλικία συνταξιοδότησης σήμερα, αλλά σε ηλικία άνω των 65 ετών. Δηλαδή θα υποστούν αύξηση περίπου 4 χρόνων και θα τείνουν να προσεγγίσουν το νομοθετημένο ανώτατο όριο του 67ου έτους ηλικίας. Κι αυτό όσο κι αν φαίνεται ότι συνδέεται με την αύξηση του προσδόκιμου ζωής (περίπου κατά ένα έτος τη δεκαετία) είναι απόρροια των χαμηλών συντάξεων ιδιαίτερα κατά την πρόωρη συνταξιοδότηση.
Οι αυξημένοι ρυθμοί απασχόλησης αποτελούν οξυγόνο για τα συνταξιοδοτικά συστήματα. Σύμφωνα με την έκθεση, «μεταξύ του 2000 και του 2017 οι συνολικές -δημόσιες και ιδιωτικές- συνταξιοδοτικές δαπάνες αυξήθηκαν κατά 1,5% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ και η γήρανση του πληθυσμού από μόνη της θα είχε πυροδοτήσει αύξηση των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 2,5% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο. Ομως αυτή η αύξηση αποφεύχθηκε από τα υψηλότερα επίπεδα απασχόλησης, η οποία επέδρασε στη μείωση των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 1,1% του ΑΕΠ.
Στην Ελλάδα, στην οποία οι προβολές των μελετητών δείχνουν ότι το εργατικό δυναμικό θα μειωθεί στις επόμενες δεκαετίες κατά 35%, το όριο ηλικίας για την πλήρη σύνταξη από το 62ο έτος της ηλικίας που είναι σήμερα για κάποιον που εργάζεται αδιαλείπτως επί 40 χρόνια, δηλαδή από την ηλικία των 22 ετών, θα αυξηθεί σε περίπου 13 χρόνια. Δηλαδή το έτος 2035 σε ηλικία άνω του 63ου έτους της ηλικίας, ενώ το 2050 θα φτάσει στο 65ο έτος. Υπενθυμίζεται ότι στην Ελλάδα ισχύουν από τα υψηλότερα νομοθετημένα επίπεδα συνταξιοδότησης.
Για τους άντρες που συνταξιοδοτήθηκαν το 2020 η χαμηλότερη κανονική ηλικία συνταξιοδότησης εντοπίζεται στο 52ο έτος στην Τουρκία και στο 62ο έτος στην Κολομβία, την Κόστα Ρίκα, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Κορέα, το Λουξεμβούργο και τη Σλοβενία, ενώ το όριο ήταν τα 67 έτη στην Ισλανδία και τη Νορβηγία. Πάντως σε λίγο λιγότερες από τις μισές χώρες του ΟΟΣΑ η κανονική ηλικία συνταξιοδότησης δεν αναμένεται να αυξηθεί με βάση την ισχύουσα νομοθεσία.
Λιγότερο «τυχεροί», σύμφωνα με την έκθεση, αναμένεται να είναι οι αυτοαπασχολούμενοι για τους οποίους οι αναλογιστικές προβολές δείχνουν ότι οι συντάξεις από τα υποχρεωτικά συστήματα ασφάλισης «θα είναι περίπου το ένα πέμπτο χαμηλότερες από εκείνες των εργαζομένων με παρόμοιες αποδοχές στον ΟΟΣΑ». Επίσης η έκθεση αναγνωρίζει ότι η αύξηση της θνησιμότητας και λόγω Covid-19 έχει μειώσει κατά 0,8% τον πληθυσμό άνω των 65 ετών επιφέροντας φυσικά και μια σχετική εξοικονόμηση στη συνταξιοδοτική δαπάνη.
Αναφορικά με τον αντίκτυπο της κρίσης Covid-19 στις μελλοντικές συντάξεις o OOΣΑ εκτιμά ότι έχει περιοριστεί χάρη στη διευρυμένη χρήση των προγραμμάτων διατήρησης της εργασίας, στις επιδοτούμενες συνταξιοδοτικές εισφορές, στην επέκταση της προστασίας από την ανεργία, στα ειδικά μέτρα προς όφελος των αυτοαπασχολούμενων και στις ισχυρές επιδόσεις των χρηματοπιστωτικών αγορών.
Ολα σε ιδιώτες
Την εκχώρηση σε εξωτερικούς συνεργάτες του συνόλου των λειτουργιών του νέου επικουρικού ταμείου αναμένεται να ανακοινώσει σήμερα ο αρμόδιος υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Πάνος Τσακλόγλου. Σύμφωνα με πληροφορίες, το Ταμείο που θα τεθεί σε λειτουργία από την 1η.1.2022 για όλους τους πρωτοασφαλιζόμενους θα αναθέσει βασικά έργα και λειτουργίες του σε ιδιώτες. Η εμπλοκή των ιδιωτικών εταιρειών δεν θα αφορά μόνο το επενδυτικό σκέλος αλλά σύμφωνα με πληροφορίες ακόμη και το Μητρώο.
Συνέντευξη του προέδρου και ενός μέλους του Σωματείου Μεταπτυχιακών του Χάρβαρντ στον Παντελή Βλάχα*
▸Στην Αμερική η μάχη για σωματεία μεταπτυχιακών, διδακτορικών και φοιτητών που παρέχουν διδακτικό και ερευνητικό έργο, ξεκίνησε δυναμικά το 1969 με το δημόσιο πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον στη Μινεσότα. Σε μια ραγδαία αναπτυσσόμενη αμερικάνικη οικονομία, κύρια ζητήματα τότε ήταν η εντατικοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων στην παιδεία, η συνεχώς αυξανόμενη σύνδεση των πανεπιστημίων με εταιρείες, θέτοντας την έρευνα εξ ολοκλήρου στη δική τους εκμετάλλευση και στοχοθεσία, αλλά και η συνεχής απαξίωση της εργασίας και της έρευνας (μείωση μισθών σε σχέση με κόστος ζωής, κλπ.).
Παρόλα αυτά, αυτή η πρώιμη προσπάθεια δε κατάφερε να συμπαρασύρει μαζικά άλλα αμερικάνικα πανεπιστήμια. Επιπλέον, σε ότι αναφορά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, μια απόφαση δικαστηρίου από το Εθνικό Συμβούλιο Εργασιακών Σχέσεων (National Labor Relations Board, NLRB) το 2004 έβαζε ταφόπλακα στην ίδρυση σωματείων από εργαζόμενους στην έρευνα (φοιτητές, διδακτορικούς, κλπ.), αφού χαρακτήριζε τους εργαζόμενους ως φοιτητές, χωρίς δικαίωμα στην εκπροσώπηση και διαπραγμάτευση των συμβολαίων τους, πηγαίνοντας τον αγώνα τους αρκετά βήματα πίσω.
Τα τελευταία χρόνια το τοπίο αυτό αλλάζει. Το 2014, οι διδακτορικοί εργαζόμενοι στο Κολούμπια οργανώθηκαν και κατάφεραν να ανατρέψουν τη δικαστική απόφαση σε μια ιστορική νίκη. Αυτή η νίκη έφερε σαν αποτέλεσμα πολλά σωματεία διδακτορικών και φοιτητών εργαζομένων στην έρευνα, σωματεία ποστ-ντοκ και μη μόνιμου διδακτικού προσωπικού, αλλά και κοινά σωματεία, να ξεπηδούν σε πρωτοκλασάτα αμερικάνικα πανεπιστήμια, όπως το Stanford, το Duke, το Cornel, το Yale, και το Harvard, που δίνουν τώρα τη σκυτάλη και στο ΜΙΤ.
Το σωματείο του Χάρβαρντ (Harvard Union of Graduate Students) κατάφερε πρόσφατα να κερδίσει μετά από πολύμηνη απεργιακή μάχη σημαντικές αυξήσεις μισθών στη διαπραγμάτευση με τη διοίκηση. Μιλήσαμε με τον πρόεδρο του σωματείου Brandon Mancilla, διδακτορικό φοιτητή στο Ιστορικό και τον Hunter Heidenreich, διδακτορικό φοιτητή στα εφαρμοσμένα μαθηματικά και ενεργό μέλος του σωματείου, για την κατάσταση που επικρατεί στην έρευνα, αλλά και για το πώς βλέπουν οι ίδιοι την οργάνωση στο σωματείο, που περιλαμβάνει προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς που παρέχουν υπηρεσίες διδασκαλίας ή έρευνας.
Πώς ξεκίνησε το ταξίδι του σωματείου για εσάς;
Μπράντον: Ήρθα στο πανεπιστήμιο το 2017 πριν περίπου 4 χρόνια για το διδακτορικό μου στην Ιστορία της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής. Το σωματείο είχε ήδη ξεκινήσει να διαμορφώνεται από μια μικρή μερίδα φοιτητών από το 2014, σε συνεργασία με το United Auto Workers (UAW, αμερικανική εργατική ένωση που εκπροσωπεί εργαζόμενους στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά) που είναι το αντίστοιχο τριτοβάθμιο όργανο (στις ΗΠΑ δεν υπάρχει ένα τριτοβάθμιο όργανο για όλους τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα). Το 2016 προσπαθήσαμε να αναγνωριστούμε επισήμως στο NLRB αλλά μας απέτρεψαν (σε συνεργασία με τη διοίκηση του Χάρβαρντ), με το να αποκλείσουν εκατοντάδες φοιτητές και εργαζόμενους στη διδασκαλία και έρευνα, που μπορούσαν να ψηφίσουν θέτοντας παράλογους και ανακριβείς περιορισμούς στο ποιος έχει δικαίωμα ψήφου/ποιος ορίζεται ως εργαζόμενος. Τελικά χάσαμε εκείνη την αρχική ψηφοφορία. Η ψηφοφορία έγινε με τόσο πρόδηλα παράλογο τρόπο που ακόμη και η Τραμπική διοίκηση ικανοποίησε το αίτημα μας για δεύτερη ψηφοφορία υπό τις πιέσεις μας και την προσφυγή μας στον Τύπο (δημοσιότητα, κλπ.). Στην δεύτερη ψηφοφορία ήμουν ενεργό μέλος (το 2018), πήραμε μαζικά τη πλειοψηφία και ιδρύσαμε και επισήμως το σωματείο.
Χάντερ: Ήξερα για το σωματείο πριν κάνω τις αιτήσεις μου, αλλά έμαθα περισσότερα τις πρώτες μέρες που επισκέφθηκα τη σχολή, με πλησίασαν φοιτητές και μου μοίρασαν φυλλάδια για την προσπάθεια τους. Η αλήθεια είναι ότι ήταν ένα επιπλέον βασικό κριτήριο για την επιλογή μου.
Μπράντον: Στην αρχή μπήκαμε ως νεούδια, φοιτητές ας πούμε αριστερών πεποιθήσεων. Θα με χαρακτήριζα ακτιβιστή, δεν είχαμε εμπειρία από απεργιακή πάλη. Απλώς βάζαμε τους φίλους μας, και όποιον ενδιαφερόταν. Αυτό μέχρι τις συνεχόμενες απεργίες εν μέσω της διαπραγμάτευσης του συμβολαίου μας. Σε όλους αυτούς τους μήνες ασχολήθηκα πολύ παραπάνω, αναλάβαμε καθήκοντα, δεν αφήσαμε σπιθαμή του πανεπιστημίου που να μην προπαγανδίσουμε τις θέσεις μας. Σε όλα τα κτίρια, σε όλες τις σχολές/καφετέριες, έγινε ένας πραγματικός αγώνας, να ξέρει ο κάθε φοιτητής τι συμβαίνει. Ακόμη και αν δεν ενδιαφέρεται, να μην έχει το δικαίωμα να πει «Α, εγώ δεν ήξερα. Δεν είδα.». Να έχουμε μια κρίσιμη μάζα για την απεργία. Μόλις ξεκίνησε η απεργία, μόνη μου έγνοια ήταν να κάνουμε την απεργία όσο πιο επιδραστική και δυνατή γίνεται. Να ακουστούμε.
Μπορείς δηλαδή να πεις ότι η απεργιακή κινητοποίηση σε ριζοσπαστικοποίησε;
Μπράντον: Ακριβώς, είναι μεγάλη υπόθεση να συνειδητοποιήσεις τι σημαίνει ότι αρνούμαι να εργαστώ, και δε φοβάμαι. Διαπραγματευόμαστε την εργασία μας. Είναι διαφορετικό πράγμα από μια ακτιβιστική διαδήλωση. Συνειδητοποίησα τι σημαίνει αλληλεγγύη στην πράξη, από άλλους εργαζόμενους, ακόμη και όταν είναι δεδομένο ότι θα χάσεις. Δεν έχει σημασία αν είσαι φυσικός, μαθηματικός, ιστορικός, καθαριστής, θυρωρός, στην απεργιακή κινητοποίηση είμαστε μαζί, και όλοι στερούμαστε τον μισθό μας, βάζουμε το κεφάλι μας στον τορβά. Είναι πολύ δυνατή εμπειρία. Εν τέλει βλέπεις στην πράξη ότι άτομα που κάνουν πολύ διαφορετικές δουλειές, έχουμε κάτι βαθιά κοινό. Όλοι οι εργαζόμενοι του πανεπιστημίου είχαμε σχεδόν τα ίδια θέματα!
Δεν έχει σημασία αν είσαι φυσικός, μαθηματικός, ιστορικός, καθαριστής, θυρωρός, στην απεργιακή κινητοποίηση είμαστε μαζί, και όλοι στερούμαστε τον μισθό μας, βάζουμε το κεφάλι μας στον τορβά
Ποια είναι αυτά; Ποιες ανάγκες έρχεται να καλύψει το σωματείο;
Μπράντον: Για πολλά χρόνια τώρα διεκδικούμε μισθούς με τους οποίους μπορούμε να ζήσουμε, δίκαιες αμοιβές ανάλογες με το κόστος ζωής της πόλης, καλύτερη ασφάλιση υγείας, καθώς και μέτρα για παρενοχλήσεις, διακρίσεις, εκφοβισμούς και αντίποινα από την πλευρά καθηγητών.
Καταρχάς, οι διδακτορικοί εργαζόμενοι βλέπουμε συνεχώς το διδακτικό έργο να μεταφέρεται από το μόνιμο προσωπικό (λέκτορες, καθηγητές) σε εμάς ή σε άλλο προσωπικό με συμβόλαια ορισμένου χρόνου. Στο Κολούμπια, στις ανθρωπιστικές επιστήμες, μόνο το 28% των τάξεων τη χρονιά 2015-2016 διδάχθηκε από μόνιμο προσωπικό [1]). Οι μόνιμοι καθηγητές πιέζονται από τα πανεπιστήμια να βρούνε χρηματοδότηση, με αποτέλεσμα να θέτουν τη διδασκαλία σε δεύτερη μοίρα. Οι ερευνητές φοιτητές (student researchers/teaching assistance) μαζί με το διδακτικό προσωπικό, δουλεύουν σκληρά να επιτελέσουν το διδακτικό έργο με πενιχρούς μισθούς σε σχέση με το αυξανόμενο κόστος ζωής στις αμερικάνικες μεγαλουπόλεις. Στη Βοστώνη για παράδειγμα, στο Χάρβαρντ, ο μισθός ενός λέκτορα, μη μόνιμου προσωπικού ειδικά προσλαμβανόμενου για διδακτικό έργο, είναι λίγο πάνω από το διπλάσιο του ενοικίου του.
Τα συμβόλαια των εργαζόμενων φοιτητών συνήθως δεν εμπεριέχουν ασφαλιστική κάλυψη, ενώ όταν περιέχουν, αυτή περιορίζεται μόνο σε κάποιες συγκεκριμένες παροχές (π.χ. έλλειψη οδοντιατρικών εξόδων, έλλειψη κάλυψης τέκνων/συντρόφων). Πολλοί από εμάς, ειδικά από πιο φτωχά στρώματα, βρισκόμαστε υπερχρεωμένοι μετά την αποφοίτηση μας. Την ίδια στιγμή έχουμε άλλους συμφοιτητές (τους οποίους διδάσκουμε πολλές φορές) από πολύ πλούσιες οικογένειες, που πληρώνουν τεράστια ποσά για δίδακτρα. Ταυτόχρονα, δεν είναι σπάνια τα περιστατικά βίας, ρατσισμού, σεξιστικής και καταχρηστικής συμπεριφοράς. Οι θύτες είναι κυρίως καθηγητές, οι οποίοι χαίρουν μια παράλογης και ακραίας ανοχής από τη διοίκηση των πανεπιστημίων. Όλο αυτό το σκηνικό δημιουργεί ένα ασφυκτικό κλίμα.
Οι ερευνητές φοιτητές μαζί με το διδακτικό προσωπικό, δουλεύουν σκληρά να επιτελέσουν το διδακτικό έργο με πενιχρούς μισθούς σε σχέση με το αυξανόμενο κόστος ζωής στις αμερικάνικες μεγαλουπόλεις
Ποια μέσα χρησιμοποιήσατε για να πιέσετε τη διοίκηση;
Μπράντον: Τώρα μαθαίνουμε πώς να απεργούμε, πώς να χτυπάμε. Είμαστε φοιτητές/δάσκαλοι/ερευνητές, μια απεργία μας δεν οδηγεί άμεσα στο να χάσει το Χάρβαρντ δισεκατομμύρια δολάρια. Μπορούμε όμως να είμαστε απίστευτα ανατρεπτικοί. Στην απεργία του 2019 απλώς δεν πήγαμε στη δουλειά, και οργανώσαμε πορείες. Φέτος και το 2020 πήραμε πιο δραστικό δρόμο. Επιλέξαμε τη γενική αναταραχή, παρεμπόδιση μαθημάτων με ντουντούκες, και ρητά ζητήσαμε από τους φοιτητές να μην μπουν στις τάξεις. Να μη γίνει κανένα μάθημα. Οι φοιτητές έδειξαν αλληλεγγύη. Ο κόσμος δεν είχε συνειδητοποιήσει πόση αναστάτωση μπορούμε να προκαλέσουμε στην κοινότητα, να ακυρώσουμε μαθήματα, να χτυπήσουμε κατά τη διάρκεια τελετών, συνεδρίων, ομιλιών, να χτυπήσουμε κατά τη διάρκεια ακόμη και εκδηλώσεων το Σαββατοκύριακο.
Επιλέξαμε τη γενική αναταραχή, παρεμπόδιση μαθημάτων με ντουντούκες, και ρητά ζητήσαμε από τους φοιτητές να μην μπουν στις τάξεις. Να μη γίνει κανένα μάθημα. Οι φοιτητές έδειξαν αλληλεγγύη
Σήμερα συμφωνήσατε με τη διοίκηση σε ένα συμβόλαιο, τι πετύχατε;
Μπράντον: Σε σχέση με το οικονομικό, πετύχαμε την μεγαλύτερη ετήσια αύξηση μισθών εδώ και δεκαετίες (5% καθολικά), η προηγούμενη μεγάλη ήταν (3,5%) το 2013. Η διοίκηση ήρθε στο τραπέζι προτείνοντας 0% επικαλούμενη την κρίση. Αν δεν υπήρχε το σωματείο αυτό θα συνέβαινε. Πετύχαμε ελάχιστο μισθό 21 δολάρια την ώρα, οδοντιατρική κάλυψη στην ασφάλεια (ενώ μέχρι τώρα πληρώναμε μεγάλα ποσά και μηδαμινή κάλυψη) και παιδική μέριμνα για τους γονείς. Το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό. Η διδασκαλία και η έρευνα στα πανεπιστήμια δε γίνεται μόνο από καθηγητές ή φοιτητές, αλλά υπάρχουν πάρα πολλοί εργαζόμενοι στα τριάντα και στα σαράντα τους, που δε μπορούν να πληρώσουν το κόστος ενός παιδικού σταθμού. Δεν είμαστε μόνο ένα μάτσο 18χρονοι. Το πανεπιστήμιο μας τσουβάλιαζε επίτηδες και χρησιμοποιεί μια πατερναλιστική συμπεριφορά απέναντι μας για να αρνηθεί τις διεκδικήσεις μας.
Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα είναι τα περιστατικά καταχρηστικής, ρατσιστικής συμπεριφοράς, αλλά και η εξασφάλισή μιας δίκαιας διαδικασίας δίκης, δίωξης, αποπομπής, ποινής καθηγητών που συμμετέχουν σε αυτά. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί πολλοί διδακτορικοί βασίζονται στον κύριο ερευνητή (Principal Investigator, PI) για να διεκπεραιώσουν το διδακτορικό τους και να ξεκινήσουν την καριέρα τους. Πολλά περιστατικά δεν αναφέρονται επειδή τα θύματα εξαρτώνται από τον θύτη. Τα εργαστήρια είναι πολύ «έντονοι» χώροι εργασίας, τα πράγματα ξεφεύγουν γρήγορα, ενώ οι άνθρωποι δεν λογοδοτούν.
Στα χαρτιά το νομικό πλαίσιο που ρυθμίζει την πειθαρχική διαδικασία υπάρχει (Title 9 System), αλλά είναι πλήρως ελεγχόμενο από το πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο έχει συμφέρον να προστατέψει τον θύτη, αφού συνήθως είναι μόνιμος υπάλληλος (PI/καθηγητής) ενώ τα θύματα είναι συνήθως αναλώσιμοι ερευνητές. Έτσι το πανεπιστήμιο πάντα προστατεύει αυτούς που έχουν την εξουσία. Το σύστημα δηλαδή δεν προστατεύει τα θύματα, και όχι μόνο αυτό, αλλά συνήθως δέχονται και κοινωνική πίεση να μην δημοσιοποιήσουν τα περιστατικά. Σε σχέση με αυτό, παλέψαμε για τη δημιουργία ανεξάρτητης αρχής. Το πανεπιστήμιο δεν δέχτηκε. Θέσαμε το ζήτημα σε ψηφοφορία. Η πλειοψηφία συμφώνησε να συμβιβαστούμε προς το παρόν, λόγω των αυξήσεων που πετύχαμε, και επειδή αυτό το ζήτημα για να λυθεί απαιτεί ομοσπονδιακές μεταρρυθμίσεις. Είναι ένα φλέγον ζήτημα και σκοπεύουμε να συμμαχήσουμε με όλα τα άλλα σωματεία για να μετρήσουμε νίκες. Προς το παρόν, μετά από μήνες απεργίας δε βλέπουμε κάποιο δρόμο να το πετύχουμε μόνοι μας με περαιτέρω απεργίες. Στρατηγικά σκεφτόμαστε πώς αλλιώς μπορούμε να αυξήσουμε την πίεση. Πετύχαμε όμως να υπάρχει ένα ταμείο νομικής κάλυψης θυμάτων σε υποθέσεις παρενόχλησης.
Τα περιστατικά ρατσιστικών/καταχρηστικών συμπεριφορών πολλαπλασιάζονται τα τελευταία χρόνια, ή ίσως πάντα υπήρχαν απλώς εμείς δε τα μαθαίναμε τόσο εύκολα
Χάντερ: Για εμάς είναι ένα κομβικό ζήτημα, το οποίο έχει διχάσει και το ίδιο το σωματείο. Από τη μία υπήρχε μια πλευρά που λέει ότι η διοίκηση έκανε βήματα πίσω στο οικονομικό κομμάτι και πρέπει να δεχθούμε το συμβόλαιο που μας προτείνουν, μια μικρή νίκη. Από την άλλη, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι αυτό δεν αρκεί. Τα περιστατικά ρατσιστικών/καταχρηστικών συμπεριφορών πολλαπλασιάζονται τα τελευταία χρόνια, ή ίσως πάντα υπήρχαν απλώς εμείς δε τα μαθαίναμε τόσο εύκολα. Η ουσία όμως είναι, ότι συνήθως οι θύτες είναι καθηγητές ή διοικητικό προσωπικό, που κατέχουν θέση εξουσίας σε σχέση με το θύμα. Σε περίπτωση που το θύμα προσπαθήσει να προχωρήσει δικαστικά, δεν έχει καμία ελπίδα με το υπάρχον σύστημα. Η δικαστική οδός είναι πολυέξοδη, όταν έχεις απέναντι σου ένα ολόκληρο πανεπιστήμιο με τέτοιο brand name, δεν έχεις καμία ελπίδα.
Ένα άλλο θέμα που κρίθηκε είναι αν θα είναι υποχρεωτική η εγγραφή για κάθε εργαζόμενο (και άρα η αυτόματη πληρωμή συνδρομής), ή αν θα είναι εθελοντικό. Στη δεύτερη περίπτωση πρέπει να κυνηγάμε συνέχεια νέα μέλη. Πολλοί εργαζόμενοι δε πληρώνουν, αλλά ευνοούνται από τις αυξήσεις που πετυχαίνουμε. Αυτός είναι ξεκάθαρα ένας τρόπος σαμποτάζ των συνδικάτων, για αυτονόητους λόγους. Δε καταφέραμε να κερδίσουμε σε αυτό το θέμα. Προσωπικά πιστεύω ότι έπρεπε να συνεχίσουμε την απεργία για να κερδίσουμε και τις άλλες δύο διεκδικήσεις, πρώτον καλύτερη νομική κάλυψη, και υποχρεωτική εγγραφή στο σωματείο. Η άποψη αυτή μειοψήφησε με το ¼ επί του συνόλου.
Πώς σας αντιμετώπισε το πανεπιστήμιο;
Χάντερ: Με πολλές τεχνικές υποβάθμισης της απεργίας και του σωματείου. Είναι αξιοσημείωτο ότι το πανεπιστήμιο έστελνε μέιλ με περιεχόμενο «Το κακό σωματείο σας υποχρεώνει να πληρώνεται πρόστιμα! Αυτό θέλετε;»…
Μπράντον: Σε έβαζαν να υπογράψεις ένα χαρτί με τις ώρες που απεργείς για να στις κρατήσουν από τον μισθό…
Τι φόβους αντιμετωπίσατε ως απεργοί και τι κάνατε γι αυτό;
Χάντερ: Πολλοί φοβούνται τα αντίποινα (από Καθηγητές/διοικητικό προσωπικό) και τους χαμένους μισθούς.
Μπράντον: Σε σχέση με το δεύτερο φροντίσαμε μέσω του UAW να καλύψουμε ένα μέρος του μισθού για τους απεργούς. Σε σχέση με το πρώτο, δημιουργήσαμε μια κρίσιμη μάζα, με πρόταγμα την αλληλεγγύη, για την αντιμετώπιση του φόβου. Προφανώς ίσως υπάρξουν αντίποινα, αλλά αν έχεις την πλειοψηφία στο πλευρό σου, δεν έχει ιδιαίτερο νόημα ένας καθηγητής να αντιδράσει απέναντι σε μια ολόκληρη κοινότητα. Στόχος μας ήταν να μεταφέρουμε τον φόβο σε αυτούς.
Πώς σας αντιμετωπίζουν οι υπόλοιποι (μη εργαζόμενοι) φοιτητές;
Μπράντον: Υπήρχε μεγάλη αλληλεγγύη όπως ίσως πρόσεξες και εσύ από τις κινητοποιήσεις μας. Ακόμη και πρωτοετείς φοιτητές που δεν μπήκαν στο σωματείο, έδειξαν αλληλεγγύη.
Τα σωματεία σε ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι σχετικά καινούργια. Έχουμε πλάνα να συνεργαστούμε με το MIT και το Κολούμπια, το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, και άλλους ντόπιους συνδέσμους UAW
Σχεδιάζετε κάποια συλλογική προσπάθεια με άλλα σωματεία (ΜΙΤ κλπ.) για την οργάνωση μαζικότερων γενικών απεργιών;
Μπράντον: Τα σωματεία σε ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι σχετικά καινούργια. Έχουμε πλάνα να συνεργαστούμε με το MIT και το Κολούμπια, το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, και άλλους ντόπιους συνδέσμους UAW. Πιστεύουμε πως πρέπει να είμαστε εντελώς συνδικαλισμένοι, από φοιτητές μέχρι ποστ-ντοκ και μη μόνιμο προσωπικό. Υποστηρίζουμε και δουλεύουμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Όσο περισσότεροι είμαστε, τόσο μεγαλύτερη δύναμη έχουμε.
Σε σχέση με εργαζόμενους από άλλους κλάδους: στις διαπραγματεύσεις δεν ήμασταν μόνοι μας. Οι φύλακες με το δικό τους σωματείο, οι επιστάτες με το δικό τους σωματείο, και το σωματείο των εργαζομένων σε υπαλληλικές θέσεις διαπραγματεύτηκαν επίσης στο πλευρό μας. Το Χάρβαρντ σχεδίαζε για όλους ένα συμβόλαιο 0%, χωρίς αυξήσεις, με περικοπές στην υγειονομική περίθαλψη. Το Χάρβαρντ ήρθε στο τραπέζι χωρίς τίποτα. Σε συνεννόηση με τα άλλα σωματεία, είπαμε όχι. Δουλεύουμε στον ίδιο εργοδότη. Να οργανωθούμε και να παλέψουμε ταυτόχρονα, με συντονισμό. Αν παλέψουμε μαζί, θα κερδίσουμε μαζί. Υπήρχε συνεννόηση να μη δεχθούμε κανένα συμβόλαιο χωρίς αύξηση.
Χάντερ: Προσπαθήσαμε και εμείς ενεργά και στο παρελθόν να είμαστε παρών στους δικούς τους αγώνες. Στάσου στο πλευρό των άλλων εργαζομένων στον δικό τους αγώνα, και θα εμφανιστούν και αυτοί στον δικό σου.
Μπράντον: Η απεργία μας εντάσσεται στο γενικό κύμα απεργιών του Οκτώβρη (Striketober), στη μεγαλύτερη αύξηση της οργανωμένης πάλης εδώ και δεκαετίες στην Αμερική. Η UAW μεγαλώνει και πλήθος κόσμου οργανώνεται από όλους τους κλάδους. Είμαστε σε επικοινωνία να χτίσουμε διακλαδικές συμμαχίες. Δεν έχει σημασία το που δουλεύεις, χειρωνακτικά, πνευματικά, με εργαλεία ή λάπτοπ. Μπορούμε να παλέψουμε μαζί για κοινές διεκδικήσεις. Οι διαφορές πρέπει να λαμβάνονται υπ΄όψιν προσεχτικά, αλλά οι διασπάσεις αποδυναμώνουν την πάλη μας.
Στην Ελλάδα έχει ξεκινήσει μια αντίστοιχη προσπάθεια, θέλετε να πείτε κάτι γι αυτό;
Μπράντον: Στέλνουμε χαιρετισμό στους αγωνιζόμενους φοιτητές, διδακτορικούς και ερευνητές, και την ειλικρινή μας αλληλεγγύη.
Χάντερ: Αλληλεγγύη!
*Υποψήφιος Διδάκτορας, Μηχανική Μάθηση και Υπολογιστική Επιστήμη, ETH Ζυρίχη και Συνεργάτης Ερευνητής, Εφαρμοσμένα Μαθηματικά, Χάρβαρντ
πηγη: prin.gr
Συνέντευξη του προέδρου και ενός μέλους του Σωματείου Μεταπτυχιακών του Χάρβαρντ στον Παντελή Βλάχα*
▸Στην Αμερική η μάχη για σωματεία μεταπτυχιακών, διδακτορικών και φοιτητών που παρέχουν διδακτικό και ερευνητικό έργο, ξεκίνησε δυναμικά το 1969 με το δημόσιο πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον στη Μινεσότα. Σε μια ραγδαία αναπτυσσόμενη αμερικάνικη οικονομία, κύρια ζητήματα τότε ήταν η εντατικοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων στην παιδεία, η συνεχώς αυξανόμενη σύνδεση των πανεπιστημίων με εταιρείες, θέτοντας την έρευνα εξ ολοκλήρου στη δική τους εκμετάλλευση και στοχοθεσία, αλλά και η συνεχής απαξίωση της εργασίας και της έρευνας (μείωση μισθών σε σχέση με κόστος ζωής, κλπ.).
Παρόλα αυτά, αυτή η πρώιμη προσπάθεια δε κατάφερε να συμπαρασύρει μαζικά άλλα αμερικάνικα πανεπιστήμια. Επιπλέον, σε ότι αναφορά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, μια απόφαση δικαστηρίου από το Εθνικό Συμβούλιο Εργασιακών Σχέσεων (National Labor Relations Board, NLRB) το 2004 έβαζε ταφόπλακα στην ίδρυση σωματείων από εργαζόμενους στην έρευνα (φοιτητές, διδακτορικούς, κλπ.), αφού χαρακτήριζε τους εργαζόμενους ως φοιτητές, χωρίς δικαίωμα στην εκπροσώπηση και διαπραγμάτευση των συμβολαίων τους, πηγαίνοντας τον αγώνα τους αρκετά βήματα πίσω.
Τα τελευταία χρόνια το τοπίο αυτό αλλάζει. Το 2014, οι διδακτορικοί εργαζόμενοι στο Κολούμπια οργανώθηκαν και κατάφεραν να ανατρέψουν τη δικαστική απόφαση σε μια ιστορική νίκη. Αυτή η νίκη έφερε σαν αποτέλεσμα πολλά σωματεία διδακτορικών και φοιτητών εργαζομένων στην έρευνα, σωματεία ποστ-ντοκ και μη μόνιμου διδακτικού προσωπικού, αλλά και κοινά σωματεία, να ξεπηδούν σε πρωτοκλασάτα αμερικάνικα πανεπιστήμια, όπως το Stanford, το Duke, το Cornel, το Yale, και το Harvard, που δίνουν τώρα τη σκυτάλη και στο ΜΙΤ.
Το σωματείο του Χάρβαρντ (Harvard Union of Graduate Students) κατάφερε πρόσφατα να κερδίσει μετά από πολύμηνη απεργιακή μάχη σημαντικές αυξήσεις μισθών στη διαπραγμάτευση με τη διοίκηση. Μιλήσαμε με τον πρόεδρο του σωματείου Brandon Mancilla, διδακτορικό φοιτητή στο Ιστορικό και τον Hunter Heidenreich, διδακτορικό φοιτητή στα εφαρμοσμένα μαθηματικά και ενεργό μέλος του σωματείου, για την κατάσταση που επικρατεί στην έρευνα, αλλά και για το πώς βλέπουν οι ίδιοι την οργάνωση στο σωματείο, που περιλαμβάνει προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς που παρέχουν υπηρεσίες διδασκαλίας ή έρευνας.
Πώς ξεκίνησε το ταξίδι του σωματείου για εσάς;
Μπράντον: Ήρθα στο πανεπιστήμιο το 2017 πριν περίπου 4 χρόνια για το διδακτορικό μου στην Ιστορία της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής. Το σωματείο είχε ήδη ξεκινήσει να διαμορφώνεται από μια μικρή μερίδα φοιτητών από το 2014, σε συνεργασία με το United Auto Workers (UAW, αμερικανική εργατική ένωση που εκπροσωπεί εργαζόμενους στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά) που είναι το αντίστοιχο τριτοβάθμιο όργανο (στις ΗΠΑ δεν υπάρχει ένα τριτοβάθμιο όργανο για όλους τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα). Το 2016 προσπαθήσαμε να αναγνωριστούμε επισήμως στο NLRB αλλά μας απέτρεψαν (σε συνεργασία με τη διοίκηση του Χάρβαρντ), με το να αποκλείσουν εκατοντάδες φοιτητές και εργαζόμενους στη διδασκαλία και έρευνα, που μπορούσαν να ψηφίσουν θέτοντας παράλογους και ανακριβείς περιορισμούς στο ποιος έχει δικαίωμα ψήφου/ποιος ορίζεται ως εργαζόμενος. Τελικά χάσαμε εκείνη την αρχική ψηφοφορία. Η ψηφοφορία έγινε με τόσο πρόδηλα παράλογο τρόπο που ακόμη και η Τραμπική διοίκηση ικανοποίησε το αίτημα μας για δεύτερη ψηφοφορία υπό τις πιέσεις μας και την προσφυγή μας στον Τύπο (δημοσιότητα, κλπ.). Στην δεύτερη ψηφοφορία ήμουν ενεργό μέλος (το 2018), πήραμε μαζικά τη πλειοψηφία και ιδρύσαμε και επισήμως το σωματείο.
Χάντερ: Ήξερα για το σωματείο πριν κάνω τις αιτήσεις μου, αλλά έμαθα περισσότερα τις πρώτες μέρες που επισκέφθηκα τη σχολή, με πλησίασαν φοιτητές και μου μοίρασαν φυλλάδια για την προσπάθεια τους. Η αλήθεια είναι ότι ήταν ένα επιπλέον βασικό κριτήριο για την επιλογή μου.
Μπράντον: Στην αρχή μπήκαμε ως νεούδια, φοιτητές ας πούμε αριστερών πεποιθήσεων. Θα με χαρακτήριζα ακτιβιστή, δεν είχαμε εμπειρία από απεργιακή πάλη. Απλώς βάζαμε τους φίλους μας, και όποιον ενδιαφερόταν. Αυτό μέχρι τις συνεχόμενες απεργίες εν μέσω της διαπραγμάτευσης του συμβολαίου μας. Σε όλους αυτούς τους μήνες ασχολήθηκα πολύ παραπάνω, αναλάβαμε καθήκοντα, δεν αφήσαμε σπιθαμή του πανεπιστημίου που να μην προπαγανδίσουμε τις θέσεις μας. Σε όλα τα κτίρια, σε όλες τις σχολές/καφετέριες, έγινε ένας πραγματικός αγώνας, να ξέρει ο κάθε φοιτητής τι συμβαίνει. Ακόμη και αν δεν ενδιαφέρεται, να μην έχει το δικαίωμα να πει «Α, εγώ δεν ήξερα. Δεν είδα.». Να έχουμε μια κρίσιμη μάζα για την απεργία. Μόλις ξεκίνησε η απεργία, μόνη μου έγνοια ήταν να κάνουμε την απεργία όσο πιο επιδραστική και δυνατή γίνεται. Να ακουστούμε.
Μπορείς δηλαδή να πεις ότι η απεργιακή κινητοποίηση σε ριζοσπαστικοποίησε;
Μπράντον: Ακριβώς, είναι μεγάλη υπόθεση να συνειδητοποιήσεις τι σημαίνει ότι αρνούμαι να εργαστώ, και δε φοβάμαι. Διαπραγματευόμαστε την εργασία μας. Είναι διαφορετικό πράγμα από μια ακτιβιστική διαδήλωση. Συνειδητοποίησα τι σημαίνει αλληλεγγύη στην πράξη, από άλλους εργαζόμενους, ακόμη και όταν είναι δεδομένο ότι θα χάσεις. Δεν έχει σημασία αν είσαι φυσικός, μαθηματικός, ιστορικός, καθαριστής, θυρωρός, στην απεργιακή κινητοποίηση είμαστε μαζί, και όλοι στερούμαστε τον μισθό μας, βάζουμε το κεφάλι μας στον τορβά. Είναι πολύ δυνατή εμπειρία. Εν τέλει βλέπεις στην πράξη ότι άτομα που κάνουν πολύ διαφορετικές δουλειές, έχουμε κάτι βαθιά κοινό. Όλοι οι εργαζόμενοι του πανεπιστημίου είχαμε σχεδόν τα ίδια θέματα!
Δεν έχει σημασία αν είσαι φυσικός, μαθηματικός, ιστορικός, καθαριστής, θυρωρός, στην απεργιακή κινητοποίηση είμαστε μαζί, και όλοι στερούμαστε τον μισθό μας, βάζουμε το κεφάλι μας στον τορβά
Ποια είναι αυτά; Ποιες ανάγκες έρχεται να καλύψει το σωματείο;
Μπράντον: Για πολλά χρόνια τώρα διεκδικούμε μισθούς με τους οποίους μπορούμε να ζήσουμε, δίκαιες αμοιβές ανάλογες με το κόστος ζωής της πόλης, καλύτερη ασφάλιση υγείας, καθώς και μέτρα για παρενοχλήσεις, διακρίσεις, εκφοβισμούς και αντίποινα από την πλευρά καθηγητών.
Καταρχάς, οι διδακτορικοί εργαζόμενοι βλέπουμε συνεχώς το διδακτικό έργο να μεταφέρεται από το μόνιμο προσωπικό (λέκτορες, καθηγητές) σε εμάς ή σε άλλο προσωπικό με συμβόλαια ορισμένου χρόνου. Στο Κολούμπια, στις ανθρωπιστικές επιστήμες, μόνο το 28% των τάξεων τη χρονιά 2015-2016 διδάχθηκε από μόνιμο προσωπικό [1]). Οι μόνιμοι καθηγητές πιέζονται από τα πανεπιστήμια να βρούνε χρηματοδότηση, με αποτέλεσμα να θέτουν τη διδασκαλία σε δεύτερη μοίρα. Οι ερευνητές φοιτητές (student researchers/teaching assistance) μαζί με το διδακτικό προσωπικό, δουλεύουν σκληρά να επιτελέσουν το διδακτικό έργο με πενιχρούς μισθούς σε σχέση με το αυξανόμενο κόστος ζωής στις αμερικάνικες μεγαλουπόλεις. Στη Βοστώνη για παράδειγμα, στο Χάρβαρντ, ο μισθός ενός λέκτορα, μη μόνιμου προσωπικού ειδικά προσλαμβανόμενου για διδακτικό έργο, είναι λίγο πάνω από το διπλάσιο του ενοικίου του.
Τα συμβόλαια των εργαζόμενων φοιτητών συνήθως δεν εμπεριέχουν ασφαλιστική κάλυψη, ενώ όταν περιέχουν, αυτή περιορίζεται μόνο σε κάποιες συγκεκριμένες παροχές (π.χ. έλλειψη οδοντιατρικών εξόδων, έλλειψη κάλυψης τέκνων/συντρόφων). Πολλοί από εμάς, ειδικά από πιο φτωχά στρώματα, βρισκόμαστε υπερχρεωμένοι μετά την αποφοίτηση μας. Την ίδια στιγμή έχουμε άλλους συμφοιτητές (τους οποίους διδάσκουμε πολλές φορές) από πολύ πλούσιες οικογένειες, που πληρώνουν τεράστια ποσά για δίδακτρα. Ταυτόχρονα, δεν είναι σπάνια τα περιστατικά βίας, ρατσισμού, σεξιστικής και καταχρηστικής συμπεριφοράς. Οι θύτες είναι κυρίως καθηγητές, οι οποίοι χαίρουν μια παράλογης και ακραίας ανοχής από τη διοίκηση των πανεπιστημίων. Όλο αυτό το σκηνικό δημιουργεί ένα ασφυκτικό κλίμα.
Οι ερευνητές φοιτητές μαζί με το διδακτικό προσωπικό, δουλεύουν σκληρά να επιτελέσουν το διδακτικό έργο με πενιχρούς μισθούς σε σχέση με το αυξανόμενο κόστος ζωής στις αμερικάνικες μεγαλουπόλεις
Οι εργαζόμενοι κόβουν τον ήχο σε ομιλία του προέδρου του ιδρύματος, κατά τη διάρκεια δημόσιας ομιλίας του!
Ποια μέσα χρησιμοποιήσατε για να πιέσετε τη διοίκηση;
Μπράντον: Τώρα μαθαίνουμε πώς να απεργούμε, πώς να χτυπάμε. Είμαστε φοιτητές/δάσκαλοι/ερευνητές, μια απεργία μας δεν οδηγεί άμεσα στο να χάσει το Χάρβαρντ δισεκατομμύρια δολάρια. Μπορούμε όμως να είμαστε απίστευτα ανατρεπτικοί. Στην απεργία του 2019 απλώς δεν πήγαμε στη δουλειά, και οργανώσαμε πορείες. Φέτος και το 2020 πήραμε πιο δραστικό δρόμο. Επιλέξαμε τη γενική αναταραχή, παρεμπόδιση μαθημάτων με ντουντούκες, και ρητά ζητήσαμε από τους φοιτητές να μην μπουν στις τάξεις. Να μη γίνει κανένα μάθημα. Οι φοιτητές έδειξαν αλληλεγγύη. Ο κόσμος δεν είχε συνειδητοποιήσει πόση αναστάτωση μπορούμε να προκαλέσουμε στην κοινότητα, να ακυρώσουμε μαθήματα, να χτυπήσουμε κατά τη διάρκεια τελετών, συνεδρίων, ομιλιών, να χτυπήσουμε κατά τη διάρκεια ακόμη και εκδηλώσεων το Σαββατοκύριακο.
Επιλέξαμε τη γενική αναταραχή, παρεμπόδιση μαθημάτων με ντουντούκες, και ρητά ζητήσαμε από τους φοιτητές να μην μπουν στις τάξεις. Να μη γίνει κανένα μάθημα. Οι φοιτητές έδειξαν αλληλεγγύη
Σήμερα συμφωνήσατε με τη διοίκηση σε ένα συμβόλαιο, τι πετύχατε;
Μπράντον: Σε σχέση με το οικονομικό, πετύχαμε την μεγαλύτερη ετήσια αύξηση μισθών εδώ και δεκαετίες (5% καθολικά), η προηγούμενη μεγάλη ήταν (3,5%) το 2013. Η διοίκηση ήρθε στο τραπέζι προτείνοντας 0% επικαλούμενη την κρίση. Αν δεν υπήρχε το σωματείο αυτό θα συνέβαινε. Πετύχαμε ελάχιστο μισθό 21 δολάρια την ώρα, οδοντιατρική κάλυψη στην ασφάλεια (ενώ μέχρι τώρα πληρώναμε μεγάλα ποσά και μηδαμινή κάλυψη) και παιδική μέριμνα για τους γονείς. Το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό. Η διδασκαλία και η έρευνα στα πανεπιστήμια δε γίνεται μόνο από καθηγητές ή φοιτητές, αλλά υπάρχουν πάρα πολλοί εργαζόμενοι στα τριάντα και στα σαράντα τους, που δε μπορούν να πληρώσουν το κόστος ενός παιδικού σταθμού. Δεν είμαστε μόνο ένα μάτσο 18χρονοι. Το πανεπιστήμιο μας τσουβάλιαζε επίτηδες και χρησιμοποιεί μια πατερναλιστική συμπεριφορά απέναντι μας για να αρνηθεί τις διεκδικήσεις μας.
Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα είναι τα περιστατικά καταχρηστικής, ρατσιστικής συμπεριφοράς, αλλά και η εξασφάλισή μιας δίκαιας διαδικασίας δίκης, δίωξης, αποπομπής, ποινής καθηγητών που συμμετέχουν σε αυτά. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί πολλοί διδακτορικοί βασίζονται στον κύριο ερευνητή (Principal Investigator, PI) για να διεκπεραιώσουν το διδακτορικό τους και να ξεκινήσουν την καριέρα τους. Πολλά περιστατικά δεν αναφέρονται επειδή τα θύματα εξαρτώνται από τον θύτη. Τα εργαστήρια είναι πολύ «έντονοι» χώροι εργασίας, τα πράγματα ξεφεύγουν γρήγορα, ενώ οι άνθρωποι δεν λογοδοτούν.
Στα χαρτιά το νομικό πλαίσιο που ρυθμίζει την πειθαρχική διαδικασία υπάρχει (Title 9 System), αλλά είναι πλήρως ελεγχόμενο από το πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο έχει συμφέρον να προστατέψει τον θύτη, αφού συνήθως είναι μόνιμος υπάλληλος (PI/καθηγητής) ενώ τα θύματα είναι συνήθως αναλώσιμοι ερευνητές. Έτσι το πανεπιστήμιο πάντα προστατεύει αυτούς που έχουν την εξουσία. Το σύστημα δηλαδή δεν προστατεύει τα θύματα, και όχι μόνο αυτό, αλλά συνήθως δέχονται και κοινωνική πίεση να μην δημοσιοποιήσουν τα περιστατικά. Σε σχέση με αυτό, παλέψαμε για τη δημιουργία ανεξάρτητης αρχής. Το πανεπιστήμιο δεν δέχτηκε. Θέσαμε το ζήτημα σε ψηφοφορία. Η πλειοψηφία συμφώνησε να συμβιβαστούμε προς το παρόν, λόγω των αυξήσεων που πετύχαμε, και επειδή αυτό το ζήτημα για να λυθεί απαιτεί ομοσπονδιακές μεταρρυθμίσεις. Είναι ένα φλέγον ζήτημα και σκοπεύουμε να συμμαχήσουμε με όλα τα άλλα σωματεία για να μετρήσουμε νίκες. Προς το παρόν, μετά από μήνες απεργίας δε βλέπουμε κάποιο δρόμο να το πετύχουμε μόνοι μας με περαιτέρω απεργίες. Στρατηγικά σκεφτόμαστε πώς αλλιώς μπορούμε να αυξήσουμε την πίεση. Πετύχαμε όμως να υπάρχει ένα ταμείο νομικής κάλυψης θυμάτων σε υποθέσεις παρενόχλησης.
Τα περιστατικά ρατσιστικών/καταχρηστικών συμπεριφορών πολλαπλασιάζονται τα τελευταία χρόνια, ή ίσως πάντα υπήρχαν απλώς εμείς δε τα μαθαίναμε τόσο εύκολα
Χάντερ: Για εμάς είναι ένα κομβικό ζήτημα, το οποίο έχει διχάσει και το ίδιο το σωματείο. Από τη μία υπήρχε μια πλευρά που λέει ότι η διοίκηση έκανε βήματα πίσω στο οικονομικό κομμάτι και πρέπει να δεχθούμε το συμβόλαιο που μας προτείνουν, μια μικρή νίκη. Από την άλλη, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι αυτό δεν αρκεί. Τα περιστατικά ρατσιστικών/καταχρηστικών συμπεριφορών πολλαπλασιάζονται τα τελευταία χρόνια, ή ίσως πάντα υπήρχαν απλώς εμείς δε τα μαθαίναμε τόσο εύκολα. Η ουσία όμως είναι, ότι συνήθως οι θύτες είναι καθηγητές ή διοικητικό προσωπικό, που κατέχουν θέση εξουσίας σε σχέση με το θύμα. Σε περίπτωση που το θύμα προσπαθήσει να προχωρήσει δικαστικά, δεν έχει καμία ελπίδα με το υπάρχον σύστημα. Η δικαστική οδός είναι πολυέξοδη, όταν έχεις απέναντι σου ένα ολόκληρο πανεπιστήμιο με τέτοιο brand name, δεν έχεις καμία ελπίδα.
Ένα άλλο θέμα που κρίθηκε είναι αν θα είναι υποχρεωτική η εγγραφή για κάθε εργαζόμενο (και άρα η αυτόματη πληρωμή συνδρομής), ή αν θα είναι εθελοντικό. Στη δεύτερη περίπτωση πρέπει να κυνηγάμε συνέχεια νέα μέλη. Πολλοί εργαζόμενοι δε πληρώνουν, αλλά ευνοούνται από τις αυξήσεις που πετυχαίνουμε. Αυτός είναι ξεκάθαρα ένας τρόπος σαμποτάζ των συνδικάτων, για αυτονόητους λόγους. Δε καταφέραμε να κερδίσουμε σε αυτό το θέμα. Προσωπικά πιστεύω ότι έπρεπε να συνεχίσουμε την απεργία για να κερδίσουμε και τις άλλες δύο διεκδικήσεις, πρώτον καλύτερη νομική κάλυψη, και υποχρεωτική εγγραφή στο σωματείο. Η άποψη αυτή μειοψήφησε με το ¼ επί του συνόλου.
Πώς σας αντιμετώπισε το πανεπιστήμιο;
Χάντερ: Με πολλές τεχνικές υποβάθμισης της απεργίας και του σωματείου. Είναι αξιοσημείωτο ότι το πανεπιστήμιο έστελνε μέιλ με περιεχόμενο «Το κακό σωματείο σας υποχρεώνει να πληρώνεται πρόστιμα! Αυτό θέλετε;»…
Μπράντον: Σε έβαζαν να υπογράψεις ένα χαρτί με τις ώρες που απεργείς για να στις κρατήσουν από τον μισθό…
Τι φόβους αντιμετωπίσατε ως απεργοί και τι κάνατε γι αυτό;
Χάντερ: Πολλοί φοβούνται τα αντίποινα (από Καθηγητές/διοικητικό προσωπικό) και τους χαμένους μισθούς.
Μπράντον: Σε σχέση με το δεύτερο φροντίσαμε μέσω του UAW να καλύψουμε ένα μέρος του μισθού για τους απεργούς. Σε σχέση με το πρώτο, δημιουργήσαμε μια κρίσιμη μάζα, με πρόταγμα την αλληλεγγύη, για την αντιμετώπιση του φόβου. Προφανώς ίσως υπάρξουν αντίποινα, αλλά αν έχεις την πλειοψηφία στο πλευρό σου, δεν έχει ιδιαίτερο νόημα ένας καθηγητής να αντιδράσει απέναντι σε μια ολόκληρη κοινότητα. Στόχος μας ήταν να μεταφέρουμε τον φόβο σε αυτούς.
Πώς σας αντιμετωπίζουν οι υπόλοιποι (μη εργαζόμενοι) φοιτητές;
Μπράντον: Υπήρχε μεγάλη αλληλεγγύη όπως ίσως πρόσεξες και εσύ από τις κινητοποιήσεις μας. Ακόμη και πρωτοετείς φοιτητές που δεν μπήκαν στο σωματείο, έδειξαν αλληλεγγύη.
Τα σωματεία σε ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι σχετικά καινούργια. Έχουμε πλάνα να συνεργαστούμε με το MIT και το Κολούμπια, το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, και άλλους ντόπιους συνδέσμους UAW
Σχεδιάζετε κάποια συλλογική προσπάθεια με άλλα σωματεία (ΜΙΤ κλπ.) για την οργάνωση μαζικότερων γενικών απεργιών;
Μπράντον: Τα σωματεία σε ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι σχετικά καινούργια. Έχουμε πλάνα να συνεργαστούμε με το MIT και το Κολούμπια, το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, και άλλους ντόπιους συνδέσμους UAW. Πιστεύουμε πως πρέπει να είμαστε εντελώς συνδικαλισμένοι, από φοιτητές μέχρι ποστ-ντοκ και μη μόνιμο προσωπικό. Υποστηρίζουμε και δουλεύουμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Όσο περισσότεροι είμαστε, τόσο μεγαλύτερη δύναμη έχουμε.
Σε σχέση με εργαζόμενους από άλλους κλάδους: στις διαπραγματεύσεις δεν ήμασταν μόνοι μας. Οι φύλακες με το δικό τους σωματείο, οι επιστάτες με το δικό τους σωματείο, και το σωματείο των εργαζομένων σε υπαλληλικές θέσεις διαπραγματεύτηκαν επίσης στο πλευρό μας. Το Χάρβαρντ σχεδίαζε για όλους ένα συμβόλαιο 0%, χωρίς αυξήσεις, με περικοπές στην υγειονομική περίθαλψη. Το Χάρβαρντ ήρθε στο τραπέζι χωρίς τίποτα. Σε συνεννόηση με τα άλλα σωματεία, είπαμε όχι. Δουλεύουμε στον ίδιο εργοδότη. Να οργανωθούμε και να παλέψουμε ταυτόχρονα, με συντονισμό. Αν παλέψουμε μαζί, θα κερδίσουμε μαζί. Υπήρχε συνεννόηση να μη δεχθούμε κανένα συμβόλαιο χωρίς αύξηση.
Χάντερ: Προσπαθήσαμε και εμείς ενεργά και στο παρελθόν να είμαστε παρών στους δικούς τους αγώνες. Στάσου στο πλευρό των άλλων εργαζομένων στον δικό τους αγώνα, και θα εμφανιστούν και αυτοί στον δικό σου.
Μπράντον: Η απεργία μας εντάσσεται στο γενικό κύμα απεργιών του Οκτώβρη (Striketober), στη μεγαλύτερη αύξηση της οργανωμένης πάλης εδώ και δεκαετίες στην Αμερική. Η UAW μεγαλώνει και πλήθος κόσμου οργανώνεται από όλους τους κλάδους. Είμαστε σε επικοινωνία να χτίσουμε διακλαδικές συμμαχίες. Δεν έχει σημασία το που δουλεύεις, χειρωνακτικά, πνευματικά, με εργαλεία ή λάπτοπ. Μπορούμε να παλέψουμε μαζί για κοινές διεκδικήσεις. Οι διαφορές πρέπει να λαμβάνονται υπ΄όψιν προσεχτικά, αλλά οι διασπάσεις αποδυναμώνουν την πάλη μας.
Στην Ελλάδα έχει ξεκινήσει μια αντίστοιχη προσπάθεια, θέλετε να πείτε κάτι γι αυτό;
Μπράντον: Στέλνουμε χαιρετισμό στους αγωνιζόμενους φοιτητές, διδακτορικούς και ερευνητές, και την ειλικρινή μας αλληλεγγύη.
Χάντερ: Αλληλεγγύη!
*Υποψήφιος Διδάκτορας, Μηχανική Μάθηση και Υπολογιστική Επιστήμη, ETH Ζυρίχη και Συνεργάτης Ερευνητής, Εφαρμοσμένα Μαθηματικά, Χάρβαρντ
Μπράντον: 
Πώς ξεκίνησε το ταξίδι του σωματείου για εσάς;