του Θανάση Σκαμνάκη

Η εικόνα είναι μιας εκτεταμένης παρακμής. Όπου οι κυρίαρχοι αναζητούν περιεχόμενο ζωής σε εκμαυλισμένη τρυφηλότητα, σε εκκεντρικότητες και ακραίες ριψοκινδυνεύσεις, ενώ οι κάτω εκλιπαρούν για μερικά γραμμάρια φροντίδας, αποδοχής, παρουσίας, ακόμη και ψωμιού. Δεν είναι καπιταλισμός, μόνο. Είναι ακόμη περισσότερο (ή χειρότερα), ένας καπιταλισμός της καταστροφής. Αδύναμος να συντηρήσει πλέον ένα νόημα ζωής, συντηρεί την ύπαρξή του αφαιρώντας νόημα από εκείνους που μπορούν να τον αμφισβητήσουν.

Εφευρίσκει τεχνολογικές καινοτομίες που τις στρέφει για να παρακολουθούν και να ελέγχουν τις ζωές. Καταναλώνει πέραν των ορίων και αναγκών. Αγγίζει την ύλη και τη μετατρέπει σε χρυσάφι, και χάνει την ικανότητα να ζήσει. Απλώνει βία σε όλο το μήκος και το βάθος.

Ας βάλουμε μόνο σε μια σελίδα ειδήσεις της τρέχουσας εβδομάδας.

Το κύκλωμα μαστροπείας στη Θεσσαλονίκη, ο παπάς που κακοποιεί μια ανήλικη μέσα στην εκκλησία, ο νταής που ξυλοκοπεί μέχρι θανάτου τη γυναίκα του, η αποκαλύψεις για άλλα κυκλώματα μαστροπείας, η γιατρός στο νοσοκομείο της Βέροιας που καταγγέλλει τον επίσης γιατρό σύζυγό της για κακοποίηση, οι  αποκαλύψεις για συγκαλύψεις καταγγελιών. Ανθολόγηση είναι, δεν είναι όλα. 

Καθημερινή βία, σεξουαλική, συναισθηματική, οικογενειακή, αστυνομική κ.ο.κ.

Τόσο καθημερινή, που αν μιλάς ή γράφεις γι’ αυτά εκλαμβάνεται ως κοινοτοπία. Πιθανόν και μια ανέξοδη ηθικολογία. Καθώς τα συνηθίσαμε: «και σας μιλώ γι’ αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτε που να μην το συνηθίσατε·».

Συνεπώς, τα προσπερνάμε με μια λιγότερη ή περισσότερη οργή. Κι αφού οργιστούμε, όταν, επιστρέφουμε στην αδυναμία μας. Μα τι μπορούμε να κάνουμε; Πως μπορεί ν’ αλλάξει η κατάσταση; Κάτι η ανθρώπινη φύση, που είναι εγωιστική, ατομιστική, σχεδόν απάνθρωπη, κάτι η δύναμη του κόσμου που είναι ανίκητος, κάτι η βλακεία που μεγαλώνει καθώς περιορίζονται τα πεδία εξάσκηση του νου, κάτι η συνήθεια και η κούραση, κάτι οι ταινίες καταστροφής όπου προμηνύουν τα ακόμη χειρότερα που έρχονται, κάτι η Αριστερά που γυρεύει να βρει ένα νήμα κι όλο δεν το βρίσκει, όλο και λιγότεροι βγαίνουν στο δρόμο για να υπερασπιστούν τις γυναίκες που βιάζονται ή δολοφονούνται, τους εργάτες που πεθαίνουν είτε από ατυχήματα είτε από τη ζωή τους την ίδια, τους νέους που μεταναστεύουν ή μακελεύονται σε πεδία καθημερινών βολών (σχολείων, εργοστασίων, γραφείων, ανεργίας, έλλειψης…).

Τα όσα αποκαλύπτονται για το κύκλωμα, σπείρα, εγκληματική τρομοκρατική οργάνωση της Θεσσαλονίκης δεν αιφνιδιάζουν κανέναν. Ο αιφνιδιασμός έγκειται στο πως βρήκε το θάρρος μια κοπέλα να αποκαλύψει τα συμβάντα. Τώρα το λέμε θάρρος αυτό – το αυτονόητο! Οι μόνοι που πέφτουν από τα σύννεφα, επί του προκειμένου είναι οι ίδιοι οι ποικίλοι, εκεί και αλλού, δράστες που έχουν μάθει στην ατιμωρησία της επωνυμίας και της ευμάρειάς τους με την οποία αγοράζουν τη σιωπή, οι εθισμένοι στην κακοποίηση κακοποιούμενοι, τα κανάλια της πανηγυρικής διάβρωσης (και της προπαγάνδισης του εθισμού μας).

Στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ οι παρόμοιες με της Θεσσαλονίκης συνάξεις είναι γνωστές. Συζητούνται μεταξύ των άλλων σε καθημερινές ανταλλαγές κουτσομπολιών για τα συμβαίνοντα στο άστυ. Ήδη, όταν ξέσπασε το προηγούμενο σκάνδαλο, με ηθοποιούς και άλλους «επώνυμους», από στόμα σε στόμα λέγονταν μεγάλα ονόματα που εμπλέκονται, αλλά που είναι απρόσβλητα. Μερικά μπορεί να είναι υπερβολές, κακίες, αντιπαλότητες. Αλλά, ονόματα επανέρχονται, περιστατικά κοινοποιούνται, άνθρωποι καταστρέφονται. Τόσο φτηνή που έγινε η ζωή, απλώς μια προβολή σ’ ένα κανάλι, ένα σαρβάιβορ, μια εικόνα στο ίνσταγκραμ…   

Όταν ο Μαρξ έγραφε για την αλλοτρίωση στον καπιταλισμό, μιλούσε για τα δημιουργήματα του ανθρώπου που γίνονται ξένα και εν τέλει εχθροί του. Η εργασία γίνεται εμπόρευμα, το εμπόρευμα στρέφεται κατά του δημιουργού του, οι ανθρώπινες σχέσεις εμπορευματικοποιούνται και ο έρωτας γίνεται εμπορική ανταλλαγή. Κι όμως, ακόμη τότε ο καπιταλισμός που ανέτελλε μπορεί να φαινόταν ακόμα και ειδυλλιακός. Είχε μπροστά του μεγάλο δρόμο να διανύσει και δυνατότητες να κουκουλώνει τις πληγές του.

Τώρα κακοφορμίζει, σαπίζοντας τους ανθρώπους.

πηγη: kommon.gr

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Είτε με απλή είτε με ενισχυμένη αναλογική το πολιτικό σύστημα αναζητά  τρόπους ομαλής συνέχειας στην κυβερνητική διαχείριση. Αρχή στην οποία συμφωνούν τόσο η Ν.Δ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Βρισκόμαστε 1,5 χρόνο και κάτι πριν τις εκλογές (εφόσον γίνουν στην ώρα τους και δεν προκηρυχθούν πρόωρες κάλπες) και το διπολικό σκηνικό πόλωσης είναι δεδομένο.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προβάλλει με κάθε τρόπο ένα αφήγημα επιτυχημένης διακυβέρνησης (με …εξαίρεση τους νεκρούς της πανδημίας). Επίσης αρκετές κινήσεις της κυβέρνησης όπως μικρο-διορισμοί και μικρο-ρουσφέτια ενισχύουν την εκτίμηση ότι στους σχεδιασμούς υπάρχει και το ενδεχόμενο του εκλογικού αιφνιδιασμού.

 Ο Αλέξης Τσίπρας διαμηνύει ότι έχουν τελειώσει τα περιθώρια συνεννόησης και ανοχής σε αυτή την κυβέρνηση και ζητά προσφυγή στην λαϊκή ετυμηγορία.

Ενώ ήδη η αξιωματική αντιπολίτευση έχει καταθέσει ένα προγραμματικό σχέδιο που – όπως δηλώνει- θα αποτελέσει την βάση συζήτησης για συγκλίσεις με στόχο την «προοδευτική διακυβέρνηση».

Όλα δείχνουν ότι βαδίζουμε σε μία παρατεταμένη περίοδο πολιτικής σύγκρουσης, με τα επιτελεία των δύο πλευρών να ετοιμάζονται σταδιακά για την «τελική ευθεία» μέχρι την κάλπη. Μέσα σε αυτό το κλίμα όμως υπάρχει μία λέξη η οποία δεν λείπει από τον πολιτικό λόγο κανενός από τους δύο: «Σταθερότητα».

Η Νέα Δημοκρατία όσο και το ΣΥΡΙΖΑ πάρα τις διαφορετικές προσεγγίσεις τους για το πώς πρέπει να προχωρήσουν οι πολιτικές εξελίξεις αλλά και στα θέματα που αφορούν το εκλογικό σύστημα, τονίζουν ότι οι προθέσεις τους είναι να διαμορφωθεί ένα σταθερό πολιτικό περιβάλλον. Προεξοφλούν μάλιστα  ότι η κυβερνητική σταθερότητα αποτελεί προτίμηση «των πολιτών», οι οποίοι δεν θέλουν «ακυβερνησία» η «περιπέτειες».

Φυσικά κάθε πολιτική δύναμη έχει το δικαίωμα της ερμηνείας. Όμως σε καμία από τις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται, ότι εκτίμηση κι αν έχει κανείς για την ποιότητά τους, δεν φαίνεται ότι αυτό που σήμερα ανησυχεί τα λαϊκά στρώματα είναι η … κυβερνητική αστάθεια. Αντιθέτως, η πανδημία και η οικονομική κατάσταση (ιδίως η ακρίβεια) βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των παραγόντων φόβου. Αντιθέτως η λέξη «σταθερότητα» και τα παράγωγά της απαντώνται πολύ συχνά στις κατά καιρούς ανακοινώσεις ή εκθέσεις οργανώσεων όπως ο Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών, η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών και άλλων εκφραστών της εγχώριας επιχειρηματικότητας. Συνήθως συνοδεύονται με άλλες προτάσεις όπως ή ύπαρξη «σταθερού φορολογικού συστήματος», «μόνιμων κρατικών δομών» και «ανεξάρτητων αρχών» που δεν θα εξαρτώνται από την εναλλαγή των κυβερνήσεων. Παράλληλα η δημιουργία υποδομών έτσι ώστε οι κρατικές δομές να εξαρτώνται ολοένα και λιγότερο από τις πολιτικές εξελίξεις στην κάθε χώρα είναι πάγια θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία έχει φροντίσει για την ύπαρξη ενός αυτόνονου διακρατικού μηχανισμού με οργανισμούς όπως η Τράπεζα της Ελλάδα με απευθείας αναφορά στα ευρω-ενωσιακά κέντρα εξουσίας.

Αυτή η προσέγγιση φαίνεται σήμερα να είναι κυρίαρχη στα κόμματα που αποτελούν το διπολικό σχήμα που διαγκωνίζεται για την κυβερνητική διαχείριση. Ενώ ανάλογες απόψεις έχει και το Κίνημα Αλλαγής, που ίσως κληθεί να παίξει ρόλο στο άμεσο μέλλον εφόσον αναζητηθούν κυβερνητικές λύσεις. Τα στοιχεία αυτά φαίνονται ξεκάθαρα τόσο στα όσα δηλώνει ο πρωθυπουργός όσο και σε αυτά που λέει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Στην τελευταία του συνέντευξη στον Αντέννα ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκαθάρισε για πολλοστή φορά πως «είμαι υπέρ των σταθερών κυβερνήσεων που εξασφαλίζει το εκλογικό σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής. Θεωρώ απολύτως λογικό και δικαιολογημένο αν ένα κόμμα πάρει 38% ότι έχει μια ισχυρή λαϊκή νομιμοποίηση, να μπορεί να κυβερνά μόνο του». Ο λόγος για την προτίμηση του αυτή όπως ο ίδιος δήλωσε είναι πως «αυτές οι κυβερνήσεις, ειδικά σε περιόδους κρίσης, είναι πιο κατάλληλες» γιατί «προτάσσουμε την αποτελεσματικότητα». Όσον αφορά τις επερχόμενες εκλογές στην συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο MEGA στις αρχές Νοεμβρίου του 2021 είχε πεί πως «η Νέα Δημοκρατία θα διεκδικήσει την αυτοδυναμία και στην πρώτη κάλπη, και με την απλή αναλογική. Αυτός θα είναι ο στόχος μας». Φαίνεται όμως πως από τότε τα …ξαναμέτρησε τα πράγματα. Έτσι στην συνέντευξη στον Αντέννα (13 Ιανουαρίου) δήλωσε πως «ο πήχης στην απλή αναλογική μπορεί να είναι στο 46%, 47%. Δεν είμαι αιθεροβάμων, ξέρω ότι είναι ένας πάρα πολύ φιλόδοξος στόχος». Παράλληλα υπερασπίστηκε την «σταθερή» κυβέρνηση του λέγοντας πως έχει και πολυκομματικά χαρακτηριστικά αφού «έχει ενσωματώσει και πολλά στελέχη τα οποία δεν προέρχονται από τη Νέα Δημοκρατία, από την παραδοσιακή κομματική μήτρα, είναι μια ευρεία κυβέρνηση». Σε κάθε περίπτωση πάντως πιστεύει ότι στα διλήμματα που θα προκύψουν από την κάλπη «οι πολίτες θα επιλέξουν σταθερότητα και ανάπτυξη ή ανασφάλεια και περιπέτειες».

Η «σταθερότητα» δεν λείπει όμως και από το λεξιλόγιο του ΣΥΡΙΖΑ. Παρότι τακτικός στόχος του κόμματος είναι μια κυβέρνηση συνεργασίας με «άλλες προοδευτικές δυνάμεις» μετά τις επόμενες εκλογές που θα γίνουν με το σύστημα της απλής αναλογικής. Σαφής ως προς αυτό ήταν ο Αλέξης Τσίπρας στην συνέντευξη που παραχώρησε την προηγούμενη Πέμπτη στο κανάλι «Κόντρα». Επισήμανε ότι οι πολυκομματικές κυβερνήσεις μπορούν να είναι εξίσου σταθερές, αν όχι πιο σταθερές από τις μονοκομματικές. Χαρακτηριστική ήταν η αναφορά του σύμφωνα με την οποία «οι κυβερνήσεις συνεργασίας, ιδίως αν γίνονται σε μια έντιμη προγραμματική βάση, μπορεί να είναι σταθερότατες κυβερνήσεις, όπως βλέπουμε σε όλη την Ευρώπη. Σε όλη την Ευρώπη κυβερνήσεις συνεργασίας υπάρχουν». Επιπρόσθετα τόνισε πως «η απλή αναλογική, που είναι το εκλογικό σύστημα με το οποίο θα διεξαχθούν για πρώτη φορά στον τόπο εκλογές στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, οφείλει να μας βάλει όλους σ’ έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης, σε μια διαφορετική λογική: στη λογική του να δούμε την επόμενη μέρα τη δυνατότητα να κυβερνηθεί ο τόπος με σταθερή κυβέρνηση, με σχέδιο, με προγραμματικές συγκλίσεις». Επίσης είπε ότι πρέπει « να μη βρεθούμε σε μια διαρκή εκλογική διαδικασία και να δοκιμάσουμε την προοπτική μιας προοδευτικής κυβέρνησης, το οποίο, προϋποθέτει τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ». Αν και πρόσθεσε ότι  «με βάση τους αριθμούς, αυτό που υπάρχει ως προϋπόθεση είναι οι δυνάμεις οι προοδευτικές να αθροίσουν μεγαλύτερο ποσοστό απ’ ό,τι η Νέα Δημοκρατία και ο κ. Βελόπουλος».

Κανείς δεν μπορεί από τώρα να προδικάσει το πώς και με ποιους όρους θα προκύψει νέο κυβερνητικό σχήμα. Το μόνον βέβαιο είναι πως εφόσον το φλέγον πρόβλημα της πανδημίας έρθει σε ύφεση τα επόμενα χρόνια, θα επανέλθουν σχεδόν αυτόματα το υπό διαπραγμάτευση «Σύμφωνο Σταθερότητας» και οι «χρυσοί κανόνες» της Ευρωζώνης και το χρέος και την δημοσιονομική πειθαρχία. Δημιουργώντας συνθήκες που απαιτήσουν κυβερνητικά σχήματα αποφασισμένα να κινηθούν σε αυτές τις προτεραιότητες. Οπότε η «σταθερότητά τους» θα είναι ένα από τα σημαντικά ζητούμενα.

πηγη: imerodromos.gr

Στις 7 Γενάρη 2022 δόθηκε στην δημοσιότητα και ακολούθως σε δημόσια διαβούλευση (23/1) το σχέδιο νόμου που τιτλοφορείται: «Εκσυγχρονισμός του θεσμικού πλαισίου για την δραστηριοποίηση των πλοίων αναψυχής και των τουριστικών ημερόπλοιων, την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του κλάδου των επαγγελματικών πλοίων αναψυχής και άλλες διατάξεις».

Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο κομμένο και ραμμένο στο αντιδραστικό δόγμα της ανταγωνιστικότητας του εφοπλιστικού κεφαλαίου, αποτελεί συνέχεια της απελευθέρωσης του καμποτάζ στην κρουαζιερόπλοιο ναυτιλία που έγινε διαδοχικά πρώτα με την απελευθέρωση της κρουαζιέρας για τα κοινοτικά πλοία (1999) και ακολούθως (2011) για τα κρουαζιερόπλοια μη κοινοτικών σημαιών (σημαίες ευκαιρίας) με βάση τον κανονισμό 3577/92.

Στην βάση αυτού του κανονισμού επήλθε η διάλυση της ελληνικής κρουαζιερόπλοιου ναυτιλίας και η απώλεια όλων των θέσεων εργασίας για τους Έλληνες Ναυτεργάτες. Αποτέλεσμα αυτού του αντιδραστικού νομοθετικού πλαισίου είναι το γεγονός ότι εδώ και μια δεκαετία στο Αιγαίο και στα ελληνικά νησιά να κυριαρχούν οι πολυεθνικές (κυρίως Αμερικάνικων συμφερόντων) της κρουαζιέρας και στα καράβια αυτά να οργιάζει η γενικευμένη ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία των αλλοδαπών Ναυτεργατών των τρίτων χωρών , οι οποίοι γίνονται αντικείμενο αισχρής εκμετάλλευσης.

Στο πλαίσιο του νομοσχεδίου που κατέθεσε η κυβέρνηση και ο Πλακιωτάκης καθίσταται περισσότερο από σίγουρο ότι οι 5000 Έλληνες Ναυτεργάτες που εργάζονται στα σκάφη αυτά δέχονται συντριπτικό πλήγμα στην απασχόληση, στα εργασιακά τους δικαιώματα ακόμη και στην κοινωνική τους ασφάλιση!

Ο εκτοπισμός από τα σκάφη αυτά των πληρωμάτων και μεγάλης μερίδας αξιωματικών είναι βέβαιος!

Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι για επαγγελματικά σκάφη έως 24 μέτρα και μεταφορική ικανότητα έως 12 επιβάτες, δεν υφίσταται υποχρέωση τήρησης οργανικής σύνθεσης πληρώματος!!!

Για τα επαγγελματικά σκάφη μήκους άνω των 24 μέτρων και μεταφοράς επιβατών άνω των 12, η οργανική σύνθεση καθορίζεται με απόφαση του Υπουργείου!!

Για τα επαγγελματικά σκάφη ξένων σημαιών χωρητικότητας έως 650 g.t δεν υφίσταται υποχρέωση σύνθεσης ενώ για τα άνω των 650 g.t η σύνθεση ρυθμίζεται από την νομοθεσία της σημαίας του κράτους!

Επίσης με το ίδιο νομοσχέδιο υπονομεύεται η ασφάλιση των Ναυτεργατών στο ΝΑΤ ενώ προβλέπονται δρακόντεια πρόστιμα (ποινικές και διοικητικές κυρώσεις) στους Πλοιάρχους - Κυβερνήτες καθιστώντας τους υπεύθυνους για υποχρεώσεις ή ευθύνες που αντιστοιχούν στους πλοιοκτήτες και στις ναυτιλιακές εταιρίες.

Απαιτούμε την άμεση απόσυρση του αντιδραστικού αυτού νομοσχεδίου το οποίο συνιστά βήμα στην κατεύθυνση διάλυσης του Ναυτικού επαγγέλματος για τους Έλληνες ναυτεργάτες που εργάζονται στις κατηγορίες αυτών των πλοίων.  

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Πριν ένα χρόνο με αφορμή τον θάνατο άστεγου στο λιμάνι του Πειραιά αλλά και την άθλια επιχείρηση που οργάνωσε τότε το Λιμενικό σώμα με εντολή του ΥΕΝ εναντίον των αστέγων, είχαμε επισημάνει την τραγική κατάσταση διαβίωσης πολλών δεκάδων ανθρώπων που το κράτος, η περιφέρεια και ο δήμος έχουν εγκαταλείψει στην τύχη τους.

Είναι γνωστό σε όλους τους φορείς (κρατικούς – δημοτικούς και αρμόδιες υπηρεσίες) ότι εδώ και χρόνια το λιμάνι τους Πειραιά αποτελεί το αποκούμπι για πολλούς δεκάδες άστεγους της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά.

Πρόκειται κατά βάση για ηλικιωμένους, κυρίως άντρες αλλά και γυναίκες οι οποίοι βρέθηκαν χωρίς στέγη και το καπιταλιστικό «κοινωνικό κράτος πρόνοιας» όπως και πολλούς άλλους τους εγκατέλειψε στην μοίρα τους!

Μάλιστα η «καλή και φιλάνθρωπη» Cosco φρόντισε τις δεκάδες αίθουσες και κτηριακές εγκαταστάσεις της που αρχικά έβρισκαν καταφύγιο οι άστεγοι να τις σφραγίσει και να τις κλειδώσει οδηγώντας τους άστεγους να είναι πλέον εκτεθειμένοι στο κρύο, την παγωνιά, την βροχή και σε άλλα καιρικά φαινόμενα.

Το κράτος δείχνει το απάνθρωπο πρόσωπό του, οι υπηρεσίες αδιαφορούν προκλητικά, ο δήμος με ελάχιστες και αυτές αποσπασματικές πρωτοβουλίες δεν βάζει μπροστά ένα πρόγραμμα για την αντιμετώπιση του προβλήματος!

Θεωρούμε την επίσκεψη και το δήθεν ενδιαφέρον του Πρωθυπουργού για τα προβλήματα που απασχολούν τους άστεγους στο λιμάνι, ότι είναι κάλπικο, παραπλανητικό και βαθύτατα υποκριτικό!

Απαιτούμε εδώ και τώρα από την κυβέρνηση να πάρει άμεσα και ουσιαστικά μέτρα για την στέγαση, την ανθρώπινη διαβίωση, την σίτιση και περίθαλψη των αστέγων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ