“Είμαστε υπερήφανοι για τη δημοσιογραφία που ασκείται με αρχές, ιδανικά και αξίες ως εγγυητής της Δημοκρατίας”, είπε ο Πρόεδρος του Ιδρύματος Μπότση. Και μετά η ΠτΔ απένειμε το βραβείο στον Νίκο Ευαγγελάτο.

Η χώρα που κατρακυλάει στη σκάλα ελευθερίας του Τύπου απονέμει βραβείο δημοσιογραφίας στον Ευαγγελάτο.
Απονέμεται βραβείο στον εθνικό καλλιεργητή και έμπορο φοβίας, τον εκμαυλιστή των νοικοκυραίων, στον τζογαδόρο της ανασφάλειας και του ηθικού πανικού.

Βραβεύουν τον άνθρωπο που από τα βάθη των 90s δίνει φωνή στον ύστερο νεοελληνικό ρατσισμό. Τον άνθρωπο που ξέρει να ξύνει τα σκληρά φοβικά ρεφλέξ, να παίζει μπάλα με τη διαχείριση της πληροφορίας, να ντιλάρει την κυβερνητική χειραγώγηση, να κοιτάει τον θεατή στα μάτια και να τον κατευθύνει ανάμεσα σε ολογράμματα νεκρών νηπίων και αναπαραστάσεις «εχθρικών εισβολών από ορδές μεταναστών».

Πρόκειται για έναν από τους κύριους παραγωγούς και διακινητές ακροδεξιάς ρητορικής, πάντα με τον μανδύα της «προφανούς αλήθειας» και της «κοινής λογικής”. Από τα χρόνια της ελληνοσερβικής φιλίας ακόμα, τα χρόνια του Χριστόδουλου και των ταυτοτήτων, τα χρόνια των επιχειρήσεων σκούπα και των “τυχαίων εκπυρσοκροτήσεων”.

Ο Ευαγγελάτος συνομιλεί απευθείας με τη γενιά που ήταν 40 και 50 και 60 ετών όταν εκείνος ξεκινούσε, με τα σημερινά τηλεοπτικά μας γερόντια. Ο Ευαγγελάτος είναι ο άνθρωπος που αφήσαμε να φυλάει τα γερόντια μας. Είναι δικός τους άνθρωπος πια. Σε αυτόν έχουν γράψει τη διαθήκη τους. 30 χρόνια ζει μαζί τους και τους στρώνει το τραπέζι με trash αισθητική.

Βραβείο δημοσιογραφίας λοιπόν στον πιο κίτρινο τύπο. Σαν να λέμε βραβείο “δικηγορίας με αρχές” στον Κούγια. Βραβείο “διοίκησης με ήθος” στον Μπέο. Βραβείο «δημοκρατικού πνεύματος» στον Κασιδιάρη. Βραβείο «σεβασμού της γενετήσιας αξιοπρέπειας» σε Λιγνάδη και Φιλιππίδη.

Τι είναι το βραβείο αυτό; Ωμή προσβολή της αξιοπρέπειας και της κοινής λογικής από θεσμούς επιφορτισμένους –υποτίθεται- με την υπηρεσία των αξιών και της αριστείας. Τι άλλο είναι η βράβευση αυτή; Η ίδια η εικόνα αρκεί: θεσμοί που χαριεντίζονται, ακκίζονται και κολακεύονται μεταξύ τους.

Είναι πνιγηρό το αίσθημα που δημιουργείται όταν πολιτεία και θεσμοί βυθίζονται σε τέτοιον ανεπίγνωστο αυτοεξευτελισμό.

Αίσθημα ασφυξίας. Ίδιας έντασης με αυτό που προκάλεσε η εικόνα της ωμής βίας στο ΑΠΘ.

Πηγή: Αντίφωνο, Κωστή Παπαϊωάννου – f/b -  vathikokkino.gr

▸Προγράμματα κατά των fake news με χρηματοδότηση της κυβέρνησης των ΗΠΑ πλασάρονται σε ελληνικά πανεπιστήμια

Μία από τις κρίσιμες μάχες της εποχής μας είναι ο πόλεμος της πληροφόρησης και της παραπληροφόρησης, όπως αναδεικνύεται και στην πολεμική σύγκρουση στην Ουκρανία. Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να ελέγξεις την ενημέρωση; Μα να εμφανίζεσαι ως διώκτης των «fake news», άσχετα εάν η δική σου πλευρά πρωτοστατεί στη διαμόρφωση και διακίνηση κατασκευασμένων «ειδήσεων». Οι ΗΠΑ έχουν διαχρονικά εμπειρία στον τομέα αυτό και από πολλές πλευρές είναι πρωτοπόρες.

Η αποθράσυνση του αμερικάνικου παράγοντα στην Ελλάδα, όπου πλέον δρα χωρίς να τηρεί ούτε καν τα προσχήματα, φαίνεται από την απροσχημάτιστη προσπάθεια να περάσει σε ελληνικά πανεπιστήμια τη συμμετοχή τους σε πρόγραμμα για την εκπαίδευση δημοσιογράφων και άλλων εμπλεκόμενων με τον χώρο των ΜΜΕ για την «αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης», με απευθείας χρηματοδότηση από το αμερικανικό κράτος. Το πρόγραμμα ονομάστηκε «DisinfoHacks Project» και σκοπό έχει «τον εντοπισμό, την αξιολόγηση και την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης». Ως στόχος τέθηκε η δημιουργία μιας «εργαλειοθήκης αναδυόμενων τεχνολογιών» και ενός δικτύου, όπου οι εκπαιδευόμενοι θα μοιράζονται τα αποτελέσματά τους. Για ακόμα μεγαλύτερη… επιτυχία, η πρόταση περιλαμβάνει συναντήσεις με Έλληνες και Αμερικανούς εκπαιδευτές, ειδικούς στον τομέα τους.

Το πρόγραμμα αυτό έχει ήδη παρουσιαστεί από τον Τζέφρι Πάιατ και εμφανίζονται να συμμετέχουν σε αυτό το ΑΠΘ, καθώς και ένα εργαστήριο δημοσιογραφίας του Παντείου. Σύμφωνα με διακριβωμένες πληροφορίες, έγινε προσπάθεια να περάσει το πρόγραμμα αυτό από αρμόδια όργανα του Παντείου, αλλά απορρίφθηκε ως κατάφωρη παραβίαση της ακαδημαϊκής δεοντολογίας. Το πρόγραμμα οργανώνεται από τη DCN Global, το ADandPRLAB του Παντείου Πανεπιστημίου και το YET, ενώ η χρηματοδότηση προέρχεται απευθείας από το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και την αποστολή των ΗΠΑ στην Ελλάδα, με υποστήριξη των Found.ation και SocialInnov.

Η DCN είναι μια πρωτοβουλία που παρουσιάζει ως αποστολή της «την ενδυνάμωση μιας νέας γενιάς παγκόσμιων φωνών και ιδεών στον χώρο της ψηφιακής επικοινωνίας», με εταίρους –μεταξύ άλλων– το γερμανικό «Ίδρυμα για την ελευθερία Friedrich Naumann, Νότιος Καύκασος», το «Αμερικανικό σπίτι του Κιέβου» και το ΑΠΘ! Πρόεδρος είναι ο αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ Νίκος Παναγιώτου. Το ADandPRLAB είναι Εργαστήριο Διαφήμισης και Δημοσίων Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου, με διευθύντρια την αναπληρώτρια καθηγήτρια Μπέττυ Τσακαρέστου. Το ΥΕΤ (Youth, Entrepreneurship, Education, Technology) είναι ΜΚΟ με έδρα τη Θεσσαλονίκη, με αναφερόμενο στόχο την υποστήριξη της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας (είχε ιδρυθεί το 2008, ως Νέοι Επιχειρηματίες της Θεσσαλονίκης – Young Entrepreneurs of Thessaloniki).

Η πρόταση έθετε ως στόχο τη συμμετοχή 100 περίπου δημοσιογράφων, ατόμων από start-up εταιρείες ΜΜΕ και ψηφιακά media, ατόμων που δραστηριοποιούνται στα «κοινωνικά δίκτυα» του ίντερνετ, στελεχών ΜΚΟ, άλλων οργανισμών (όπως πανεπιστημίων), αλλά και κρατικών υπαλλήλων, σε μια συνολική προσπάθεια σύνδεσης και επίδρασης στο κρατικό-ιδιωτικό σύμπλεγμα της συστημικής ενημέρωσης. Το πρόγραμμα φιλοδοξεί να αναπτύξει μια καινοτόμο εκπαίδευση σχετικά με τον χειρισμό και την αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης, εστιασμένη στην Ελλάδα αλλά με δυνατότητα επέκτασης και σε γειτονικές χώρες των Βαλκανίων!

Την αφετηρία αυτής της προσπάθειας την βρίσκουμε στην αμερικανική πρεσβεία και στην παρουσίαση από τον «δραστήριο» κύριο Τζέφρι Πάιατ της πρωτοβουλίας DisinfoHacks, όπως μας πληροφορεί η ιστοσελίδα της πρεσβείας των ΗΠΑ. Ήταν 10 Δεκεμβρίου 2021, όταν ο Αμερικανός πρέσβης παρουσίασε επίσημα και δημόσια την DisinfoHacks, ευχαριστώντας και τους τρεις εταίρους της πρεσβείας που την μετέτρεψαν σε πραγματικότητα και που δεν είναι άλλοι από τους εισηγητές του αντίστοιχου προγράμματος σε πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Και για να μην αφήσει καμία αμφιβολία για το που σκοπεύει η αμερικανική εκπαίδευση των ελληνικών ΜΜΕ ο Τ. Πάιατ σημείωσε στην ομιλία του: «Η παραπληροφόρηση έχει αναδειχθεί ως μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι δημοκρατίες μας. Μόλις την περασμένη εβδομάδα, ο υπουργός Εξωτερικών Blinken, το αφεντικό μου, ήταν εδώ στην Ευρώπη για τις υπουργικές συνόδους του ΝΑΤΟ και του ΟΑΣΕ. Υπογράμμισε δημόσια τη σημασία αυτού που ονόμασε “μια μαζική ρωσική εκστρατεία παραπληροφόρησης” […]. Αυτή η παραπληροφόρηση είναι μέρος της εργαλειοθήκης του Κρεμλίνου».

Να υποθέσουμε πως ο Λευκός Οίκος, το αμερικανικό Πεντάγωνο, το ΥΠΕΞ των ΗΠΑ και οι δεκάδες μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, όπως και οι χιλιάδες ΜΚΟ υπό τον έλεγχό τους σε όλο τον κόσμο δεν χρησιμοποιούν το όπλο της… παραπληροφόρησης. Πάντως, τα ελληνικά ΜΜΕ, πέρα από τις απευθείας κρατικές και εργοδοτικές παρεμβάσεις, από τις «λίστες Πέτσα» και τις παρακολουθήσεις με ή χωρίς Predator, έχουν να θυμούνται τα αλήστου μνήμης σεμινάρια του ΔΝΤ υπέρ των μνημονίων, των πρεσβειών υπέρ του σχεδίου Ανάν, καθώς και τη διαρκή προσπάθεια από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ να δημιουργήσουν «ενσωματωμένους» δημοσιογράφους.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνιέται η ανάλογη με το DisinfoHacks προσπάθεια που έκανε παλιότερα το βρετανικό Integrity Initiative, με προσπάθεια συστράτευσης «προθύμων» από τον χώρο των πανεπιστημίων και των ΜΜΕ.

πηγη: prin.gr

, του Αλέκου Αναγνωστάκη

Στο Kommon στις 22.5 αναρτήθηκε άρθρο του Θ. Σκαμνάκη με τίτλο «Τι ξεχνούν όσοι θέλουν την Κύπρο στο ΝΑΤΟ».

Τι ακριβώς συμβαίνει λοιπόν με τη σχέση Κύπρου – ΝΑΤΟ;  Ποιοι είναι οι «όσοι θέλουν την Κύπρο στο ΝΑΤΟ  και ξεχνούν»; Αλλά και ποια η χρησιμότητα στο ΝΑΤΟ μιας χώρας της οποίας η δύναμη σε οπλίτες ανέρχεται μόλις στις 9000,  η αντιαεροπορική δύναμη είναι αξιοσημείωτη αλλά η αεροπορική και ναυτική δύναμης στην ουσία απουσιάζουν και τα άρματα μάχης (134) είναι το 30% των αντίστοιχων  τουρκικών δυνάμεων κατοχής;

Το γεωπολιτικό βάρος

 Το γεωπολιτικό βάρος της Ανατολικής Μεσογείου δεν έχει ανάγκη κατάδειξης.

Στα νερά της πλέουν αμερικάνικα και γαλλικά αεροπλανοφόρα, στα νησιά της είναι αμερικάνικες και βρετανικές βάσεις, στα λιμάνια της διαγκωνίζονται Κινέζοι, Αμερικάνοι, Αγγλογάλοι και λοιποί.

Σε αυτή την περιοχή βρίσκονται εννιά τούρκικα νησιά,  227 κατοικημένα ελληνικά νησιά εξ ων  92  με έκταση πάνω από  5 τετραγωνικά χιλιόμετρα, 1 νησί της Αιγύπτου. .

Η Κύπρος, αυτό το «αεροπλανοφόρο της ανατολικής Μεσογείου», δεσπόζει ως μια κορυφή της Μέσης Ανατολής. Βρίσκεται στην είσοδο του λιμανιού του Σουέζ η διώρυγα του οποίου έχει μήκος 193 χιλιόμετρα και παρέχει μια κομβική λεωφόρο για τα πλοία που περνούν μεταξύ της Ασίας, της Αφρικής και της Ευρώπης.

Η εναλλακτική λύση στη διώρυγα, είναι το πέρασμα γύρω από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας στο νότιο άκρο της Αφρικής, μια παράκαμψη γύρω από την αφρικανική ήπειρο 3,5 και πάνω χιλιάδων χιλιομέτρων. Μεγάλος ο χρόνος, τεράστια τα καύσιμα πλεύσης αν σκεφτεί κανείς πως από τη διώρυγα του Σουέζ διέρχεται το 12% του παγκόσμιου εμπορίου, 10 δισ. δολ. ημερησίως,( σχεδόν 19.000 πλοία πέρασαν το 2020, σύμφωνα με τις Αρχές της Διώρυγας).

Ιδιαίτερα για το πετρέλαιο και το υγροποιημένο φυσικό αέριο από τη Μέση Ανατολή προς στην Ευρώπη,  η σημασία της είναι προφανής.

Η ανατολική Μεσόγειος είναι λοιπόν μια θαλάσσια περιοχή με παγκόσμιο γεωπολιτικό βάρος και εντός της η Κύπρος βαραίνει με την παρουσία της..

Η Κύπρος λοιπόν δεν είναι γενικά και αόριστα το «χρυσοπράσινο φύλλο το ριγμένο στη θάλασσα, η γη της λεμονιάς και της ελιάς, του πεύκου, του κυπαρισσιού, των παλληκαριών και της αγάπης». Είναι όλα αυτά αλλά καθώς δεσπόζει στην περιοχή, είναι κυρίως η Κύπρος της ξεχωριστής γεωπολιτικής βαρύτητας. Εξ ου και το διαρκές και έμπρακτο ενδιαφέρον των νατοϊκών, των Εγγλέζων ειδικότερα, των Σοβιετικών παλιότερα, των Ρώσων στις μέρες μας, των Τούρκων και των Ελλήνων με το ξεχωριστό, φυσικά, ιστορικό φορτίο.

Αυτή είναι και η βάση – με δεδομένο το αδύναμο του λαϊκού κινήματος - της τριχοτόμησης της Κύπρου.

Το πρώτο τμήμα της είναι οι «Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλειας», (ΠΚΒ). Είναι δύο περιοχές στο νησί  υπό Βρετανική διοίκηση ως Βρετανικό υπερπόντιο έδαφος, μέρος ενός παγκόσμιου δικτύου στρατιωτικών εγκαταστάσεων του Ηνωμένου Βασιλείου. Δημιουργήθηκαν το 1960 από τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου.

Το δεύτερο τμήμα της Κύπρου είναι το βόρειο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, έκτασης 3.500 Km2 , το οποίο τελεί υπό παράνομη τουρκική κατοχή από το 1974 κατά παράβαση των Διεθνών Κανόνων Δικαίου.

 Και το τέλος το τρίτο μέρος είναι το νότιο τμήμα της Κύπρου έκτασης περίπου 5.500 Km2..

Σε αυτές τις συνθήκες, υπό αυτήν την κατάσταση, υπάρχουν Έλληνες και ελληνοκύπριοι πολιτικοί που στοχεύουν στην ένταξη αυτής της Κύπρου στο ΝΑΤΟ!

Έντονη  πολιτική κινητικότητα και αρθογραφία

Πάνω από ένα εκατομμύριο(!) άρθρα στον τύπο και στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ δείχνει το Google  να   ασχολούνται με το θέμα.

Το όλο ζήτημα έχει  παρελθόν.

Ήδη από τη συνεδρία του ΝΑΤΟ στην Οττάβα του Καναδά, μεταξύ 15-20 Σεπτεμβρίου του 1951, όταν συζητήθηκε η ένταξη της Ελλάδας και της Τουρκίας και αποφασίστηκε να προσκληθούν αμφότερες να γίνουν μέλη, τα βρετανικά έγγραφα μάς ενημερώνουν ότι το ίδιο σκόπευαν οι Αμερικανοί και για την Κύπρο.

Οι Αμερικάνοι, όχι οι Εγγλέζοι.

Οι Βρετανοί σχεδίαζαν να μεταφέρουν το αρχηγείο της Ανατολικής Μεσογείου από την Αίγυπτο στην Κύπρο. Και φοβόντουσαν ότι, αν περιλαμβανόταν η Κύπρος στο ΝΑΤΟ πριν από την προτεινόμενη τότε μεταφορά του Αρχηγείου, θα έθετε το νησί υπό τη διοίκηση του ΝΑΤΟ ως τη μόνη συμμαχική Αρχή στην περιοχή και όχι των Βρετανών, όπως ήθελε το Ηνωμένο Βασίλειο. Γι αυτό και το θέμα δεν προχώρησε.

Από τότε το ζήτημα τέθηκε, άλλοτε έντονα άλλοτε αχνά, πολλές φορές.,

Ωστόσο οι διασταυρούμενες αντιθέσεις ανάμεσα στον αυτοτελή ιμπεριαλιστικό ρόλο των Βρετανών και των Γάλλων και το συλλογικό ιμπεριαλιστικό ρόλο των Νατοϊκών, οι ταλαντεύσεις του Μακάριου, η πολιτική της ΕΣΣΔ στο Κυπριακό και η εναντίωση του ισχυρού ΑΚΕΛ, σε μια πορεία, μετατόπισαν την Κύπρο προς τις αδέσμευτες χώρες.

Σε αυτό συνέτεινε το προδοτικό πραξικόπημα σε βάρος του Μακαρίου εν γνώσει του ΝΑΤΟ, η πολιτική των ίσων αποστάσεων του ΝΑΤΟ απέναντι στην τούρκικη εισβολή και την στρατιωτική κατοχή της Βόρειας Κύπρου από τον Αττίλα. Στάσεις που αφαιρούσαν τη δυνατότητα αξιόλογης κοινωνικής και πολιτικής στήριξης της ένταξης της νήσου στο ΝΑΤΟ. Πόσο μάλλον που τον Αύγουστο 1974 είναι η ίδια η κυβέρνηση Καραμανλή που, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για ρόλο και τις θέσεις του ΝΑΤΟ στην Κυπριακή τραγωδία, αποχώρησε από το στρατιωτικό του σκέλος. Αποχώρηση που κράτησε 6 ολόκληρα χρόνια, ως τις 19 Οκτωβρίου του 1980, οπότε η κυβέρνηση Γεωργίου Ράλλη αποφάσισε την επάνοδο.

Αλλά από τότε οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές. Κατάρρευση του «Συμφώνου της Βαρσοβίας», πολυαίμακτη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, επεμβάσεις των αμερικανονατοϊκών στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία

Και τώρα ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Ειδικά οι εξελίξεις και αλλαγές στην παγκόσμια γεωπολιτική γεωμετρία που ήδη επιφέρει ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλάζουν ποιοτικά τα δεδομένα.

Κάθε κράτος και κρατική οντότητα στον εν εξελίξει πόλεμο της εποχής του νέου ιμπεριαλισμού  βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι:

Να δρα ως παράγοντας αποκλιμάκωσης του πολέμου, ως φιλειρηνική δύναμη, ως δύναμη της διπλωματίας του αμοιβαίου κρατικού οφέλους ή ως δύναμη της διπλωματίας για τη συμμαχία κρατών για την παγκόσμια κυριαρχία με επικεφαλής τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ;

Στο ερώτημα αυτό πολιτικές δυνάμεις στον ελλαδικό και κυπριακό χώρο απαντούν με σαφήνεια.

 «Θα μπορούσε (σ.σ. στην εξέλιξη του ουκρανικού πολέμου) να γίνει μια δίδυμη επέκταση του ΝΑΤΟ από τον Βορρά με Σουηδία και Φινλανδία και από τον Νότο με την Κύπρο. Θα δημιουργούνταν ένας στρατηγικός κλοιός έναντι της Ρωσίας, που θα προσέφερε στη Δύση ένα τεράστιο στρατηγικό πλεονέκτημα. Οπότε, εάν η Τουρκία αντιδρούσε, που θα αντιδρούσε ενάντια και στις τρεις χώρες, θα δημιουργούσε ένα χάσμα μεταξύ αυτής και του ΝΑΤΟ, το οποίο θα μπορούσε να κεφαλαιοποιήσει η Ελλάδα».

Αυτός ο πυρήνας σκέψης που υπογράφει ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, διευθυντής του Τομέα Θεωρίας και Ανάλυσης Πολέμου στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων Κωνσταντίνος Γρίβας είναι η βάση της πολιτικής σκέψης και τοποθέτησης των Νατοϊκών.:

«Το γεγονός ότι η Τουρκία θα ήταν ενάντια και στις τρεις χώρες, όπως αποδείχθηκε, θα δημιουργούσε ευκαιρία ώστε η Ελλάδα να πει ότι «εγώ είμαι το όριο της Δύσης» για να δημιουργηθεί καλύτερη αρχιτεκτονική για το ΝΑΤΟ. Να δημιουργήσει ένα ενοποιημένο σύστημα ασφαλείας, να ισχυριστεί ότι, αφού η Τουρκία δεν θέλει, εγώ θα κάνω αυτά που πρέπει να κάνω, διότι αυτοί είναι επικίνδυνοι» συνεχίζει ο καθηγητής,

Αυτή είναι η νέα Μεγάλη Ιδέα – «Εγώ, η Ελλάδα είμαι το όριο της Δύσης, ο ηλεκτρονικός Διγενής Ακρίτας του σύγχρονου Ιμπεριαλισμού».

Σε ανάλογο πνεύμα κινείται και η αρθρογραφία στην Κύπρο.

 Ήδη από 2013 υπογράφονται άρθρα στρατιωτικών  στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Αξιωματικών του Κυπριακού στρατού  με τίτλο:

   Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΕΝΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΟ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

 Το Συμβούλιο για την Ειρήνη (ΣγΕ)  είναι όμως ένα πρόγραμμα του ΝΑΤΟ το οποίο δημιουργήθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ακριβώς για να αιτιολογήσει τη συνέχεια του ΝΑΤΟ.

 « …Η ένταξη μας στο  ΣγΕ, σημειώνει επώνυμος αξιωματικός στην Ιστοσελίδα του κυπριακού συνδέσμου, είναι η βασική προϋπόθεση για να συμμετάσχει η Κύπρος στην Ευρωπαϊκή Αρχιτεκτονική Άμυνας και Ασφάλειας και δεν είναι προθάλαμος του ΝΑΤΟ, όπως λέγεται και ούτε ένας οργανισμός που θα μας εξαναγκάσει να συμμετάσχουμε σε οποιεσδήποτε επιδρομικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ. ..»

Φυσικά σε αυτά ο ίδιος ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι πόλεμοι στη Συρία, στο Ιράκ και στη Λιβύη προσέδωσαν την πραγματική, αποκρουστική τους διάσταση..

Ο ψηφιακός Διγενής Ακρίτας – Η νέα Μεγάλη Ιδέα

Τα επιχειρήματα είναι καρμπόν:

 «Η ένταξη μας στο ΣγΕ εν κατακλείδι, (από το άρθρο του Κύπριου αξιωματικού)., είναι κατά τη γνώμη μου, της ίδιας, αν όχι και μεγαλύτερης σημασίας και αξίας με εκείνη της ένταξης μας στην ΟΝΕ για αυτό πρέπει να συντονίσουμε τις δυνάμεις μας και τις ενέργειες μας με την Ελλάδα, όπως κάναμε και με την ένταξη μας στην ΕΕ, να εκμεταλλευθούμε τις πολιτικές ευκαιρίες της συγκεκριμένης περιόδου, καθώς και της επιθυμίας της Βορειοατλαντικής συμμαχίας για διεύρυνση και να υποβάλουμε αίτηση ένταξης στο ΣγΕ .

 Αυτή η ευκαιρία δεν πρέπει να πάει χαμένη όπως τόσες άλλες του παρελθόντος .»

Γα την ίδια δε την  κυβέρνηση Αναστασιάδη το κεφάλαιο ΝΑΤΟ και η ένταξη στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη ήταν κάτι που δεν την άφηνε αδιάφορη από την αρχή της θητείας της. Ωστόσο ζυγίζοντας τα πράγματα δεν έκανε κάποιο  βήμα προς την κατεύθυνση του ΝΑΤΟ.

 Και κατά την τρέχουσα πενταετία το κεφάλαιο ΝΑΤΟ ήταν κατ’ αρχάς εκτός της ημερήσιας  ατζέντας.

Τα γεγονότα ωστόσο στην Ουκρανία και οι αντιδράσεις των κυβερνήσεων των δύο σκανδιναβικών χωρών  αναθέρμαναν τη συζήτηση και στη Λευκωσία.

Ο ίδιος ο ΥΠΕΞ της  Κύπρου Ι. Κασουλίδης παραδέχεται, στις 13 Μάη του 2022, πως «το όλο θέμα ήταν κάτι που απασχόλησε τη Λευκωσία». Σύμφωνα με τον Κύπριο υπουργό «έγινε η απαραίτητη κατ’ οίκον εργασία, … στο ΥΠΕΞ ετοιμάζονται διάφορα έγγραφα/μελέτες για το θέμα ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ ή στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, … στο ΥΠΕΞ σκέφτονται διάφορα σενάρια για το όλο θέμα.

Στις 14/05/2022  ο ίδιος ο Αναστασιάδης προέβη σε δήλωση η οποία τοποθετεί το ζήτημα όχι στο αν πρέπει ή όχι να μπει η Κύπρος στο ΝΑΤΟ – το πρέπει το θεωρεί δεδομένο – αλλά το πότε μπορεί να γίνει αυτό. Κατά τον Αναστασιάδη είναι «Πρόωρο να μπει η Κύπρος στο ΝΑΤΟ» υπάρχουν σοβαρά προβλήματα..

Πρόωρο λοιπόν το όλο ζήτημα για την κυπριακή κυβέρνηση, όχι ζήτημα αρχών του Κυπριακού κράτους.

Αυτοί  είναι οι «όσοι θέλουν την Κύπρο στο ΝΑΤΟ  και ξεχνούν». Και δεν ξεχνούν μόνο τον ιμπεριαλιστικό, διχοτομικό και δολοφονικό ρόλο του ΝΑΤΟ στο Κυπριακό ζήτημα. Αρνούνται την ίδια την πραγματικότητα.

Έμπασαν την Κύπρο στην ΕΕ και την ΟΝΕ με το ανεκδιήγητο επιχείρημα πως η κίνηση αυτή θα θα περιόριζε τις διχοτομικές βλέψεις όχι γενικά των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων αλλά της Τουρκίας έστω.

19  χρόνια από τότε, από τις 14 Ιούνη του 2003 που υπογράφτηκε η συμφωνία ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ, αυτό που υπάρχει πλέον είναι η επίσημη πολιτική της τούρκικης ολιγαρχίας περί δυο ανεξάρτητων κρατών και η έμπρακτη αναγνώριση τους, εκτός από επιχειρηματίες ευρωπαίους και μη,  από τον οργανισμό ισλαμικών συνδιασκέψεων ο οποίος αναγνώρισε την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου ως κράτος και τη δέχθηκε ως παρατηρητή στον οργανισμό, με την ονομασία «Τουρκικό Κυπριακό κράτος».

Σε αυτήν την «ευρωδιχοτόμηση» της Κύπρου η ΕΕ κάνει την πάπια.

Τώρα τρέφουν ελπίδες στο ΝΑΤΟ.

Αυτό το σύνδρομο της Στοκχόλμης, όπου ο βιασμένος ερωτεύεται τον βιαστή του, οδηγεί σε νέες και πιο επικίνδυνες περιπέτειες. Όχι μόνο γιατί «ΝΑΤΟ σημαίνει βία και πολέμους». Αλλά και γιατί οι νατοϊκοί, αυτοί κυρίως, γνωρίζουν πως δεν είναι το ΝΑΤΟ αυτό καθ αυτό, είναι η πολιτική για τη «δημιουργία μιας συμμαχίας κρατών για την παγκόσμια κυριαρχία» στην οποία επιχειρείται να εμπλακεί και η Κύπρος.

Και επειδή οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα μονοπώλια διαφορετικών κλάδων αλλά και ίδιου κλάδου, ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη, πολλές φορές είναι οι πιο σκληροί, γι αυτό και η περιπλοκή και περιδίνηση ενός κράτους – και μάλιστα με αυτή την ιστορία στο κίνημα των αδεσμεύτων και με αυτά τα τραύματα στο σώμα του, είναι έγκλημα διαρκείας.

Και αυτό μόνο ο τούρκικος, ο ελληνικός, ο τουρκοκυπριακός και ο ελληνοκυπριακός λαός μπορούν να αντιμετωπίσουν.

πηγη: kommon.gr