Όλη μας η δράση είναι μια πολεμική κραυγή ενάντια στον ιμπεριαλισμό και ένα σάλπισμα για την ενότητα των λαών ενάντια στον μεγάλο εχθρό του ανθρώπινου γένους: τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Οπουδήποτε κι αν μας αιφνιδιάσει ο θάνατος, τον καλωσορίζουμε, αρκεί αυτή η πολεμική μας κραυγή να έχει βρει άξιο αποδέκτη και άλλο χέρι να απλωθεί να αδράξει το όπλο μας και άλλοι άνθρωποι να έρθουν να συνοδέψουν τα μοιρολόγια με τις ριπές των αυτόματων και με νέες κραυγές πολέμου και νίκης.[1]

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας έχει δημιουργήσει διαιρέσεις στην αριστερά (και όχι μόνο), ανάμεσα στις οργανώσεις αλλά και εντός των οργανώσεων. Υπάρχει η εξής διχοτομία σε αδρές γραμμές: μία άποψη που θεωρεί ότι πρόκειται για ιμπεριαλιστική σύγκρουση και μία που θεωρεί ότι πρόκειται για έναν αμυντικό πόλεμο της Ρωσίας ενάντια στο ΝΑΤΟ.[2]

Η θεώρηση του πολέμου με τον ένα ή άλλο τρόπο έχει ασφαλώς πολιτικά παρεπόμενα. Η μεν πρώτη γραμμή καταγγέλλει τον πόλεμο ως σύγκρουση γιγάντων και επομένως στέκεται αδιάφορη στο ποιος θα είναι ο νικητής. Η άλλη γραμμή αφ’ ης στιγμής θεωρεί πως ο πόλεμος είναι αμυντικός και δίκαιος από την πλευρά της Ρωσίας θεωρεί πως έχει σημασία η νίκη ή ήττα εκείνου ή του άλλου μέρους. Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή.

Α. ΠΕΡΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Το έχουμε ξαναγράψει. Όταν οι δημοσιολόγοι στις αρχές του 20ου αιώνα διακρίνουν το νέο στάδιο του καπιταλισμού, τον ιμπεριαλισμό, καταθέτουν τις σκέψεις τους για αυτό. Χίλφερντινγκ, Τόμσον, Μπουχάριν, Κάουτσκι, Λούξεμπουργκ, Λαφάργκ και βεβαίως ο Λένιν περιγράφουν, αναλύουν και συμπεραίνουν τα νέα δεδομένα. Η σημαντικότερη παρέμβαση είναι αυτή του Λένιν που θέτει με επιστημονική αυστηρότητα τα κριτήρια του νέου σταδίου (κυριαρχία μονοπωλίου, σημαντικότερη η εξαγωγή κεφαλαίου από την εξαγωγή εμπορευμάτων, μοίρασμα του κόσμου ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις, σύμφυση του βιομηχανικού με το τραπεζικό κεφάλαιο σε χρηματιστικό)[3] και διακρίνει μία ομαδοποίηση των χωρών στον παγκόσμιο χάρτη: ιμπεριαλιστικές, εξαρτημένες και ενδιάμεσου χαρακτήρα.[4]

Ο Λένιν, ωστόσο, δεν μας άφησε κριτήρια για αυτή την κατάταξη, αλλά τα κριτήρια αυτά εξάγονται έμμεσα από τη θεωρητική του προσέγγιση. Η μη καταγραφή κριτηρίων για την ένταξη των χωρών σε εκείνη ή την άλλη κατηγορία δημιούργησε συγχύσεις σε ορισμένους επιγόνους ή σε κάθε περίπτωση σε κάποιους που πιστεύουν ότι είναι επίγονοι[5]. Έτσι, διέπραξαν ένα ολέθριο θεωρητικό και στη συνέχεια πρακτικό σφάλμα. Εφάρμοσαν τα κριτήρια του νέου σταδίου και για να κρίνουν την ιμπεριαλιστικότητα μιας χώρας καταλήγοντας σε ένα εντελώς παράλογο συμπέρασμα: όλες οι χώρες είναι ιμπεριαλιστικές, αποφάνθηκαν, αφού όλες έχουν μονοπώλια, όλες κάνουν εξαγωγές κεφαλαίου κ.λπ..

Μάλιστα, οικοδόμησαν μία υποτίθεται συνεκτική λογική για την περίπτωση της Ελλάδας: το ελληνικό κεφάλαιο κάνει επενδύσεις στα Βαλκάνια, στέλνει στρατό στα εκστρατευτικά σώματα του ΝΑΤΟ, διαθέτει το νούμερο ένα εφοπλιστικό κεφάλαιο και ως εκ τούτου είναι ιμπεριαλιστικό. Την ίδια ώρα παρέβλεπαν την ιστορική εξέλιξη του ελληνικού καπιταλισμού που είναι μία ιστορία εξάρτησης, οικονομικής, πολιτικής, στρατιωτικής και διπλωματικής, κι έκλεισαν τα μάτια και στις εξελίξεις μετά το 2010 με τις επιτροπείες και την επιβολή μνημονίων υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ και της ΕΕ.[6]

Ποια είναι, λοιπόν, τα κριτήρια που εξάγονται έμμεσα από τα γραπτά του Λένιν για την ιμπεριαλιστικότητα μιας χώρας; Είναι η ισχύς των μονοπωλίων και όχι απλώς και μόνο η ύπαρξη των μονοπωλίων. Η ισχύς αυτή εκφράζεται από το αν και πώς αυτά μοιράζουν τον κόσμο, από το πώς λειτουργούν κυριαρχικά στους παγκόσμιους οργανισμούς, από το πώς καθορίζουν την παγκόσμια πολιτική, από το πώς επιβάλλουν πολιτικές και εκμεταλλεύονται ολόκληρους λαούς. Και πίσω από όλα αυτά κρύβεται πάντα η οικονομία και έχει να κάνει με την ιδιοποίηση αξιών και υπεραξίας από διάφορες χώρες.

Όσοι ισχυρίζονται ότι η Ρωσία είναι ιμπεριαλιστική δεν έχουν παρουσιάσει ένα συγκροτημένο άρθρο ή πολύ περισσότερο μία μελέτη που να αναφέρεται τόσο στα κριτήρια ιμπεριαλιστικότητας όσο και το γιατί η Ρωσία είναι ιμπεριαλιστική. Ασφαλώς και η Ρωσία είναι καπιταλιστική και ασφαλώς δεν είναι μία συνηθισμένη καπιταλιστική δύναμη και επιχειρεί να παίξει τον ρόλο της στο παγκόσμιο στερέωμα. Όμως από αυτό μέχρι κάποιος να την εντάσσει σε μία περίπου παρόμοια θέση με τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και άλλους ιμπεριαλιστές υπάρχει μία απόσταση.

Αυτό που κυριαρχεί είναι ο εκλεκτικισμός. Με άλλα λόγια εντοπίζονται μερικές ισχυρές ρωσικές εταιρείες, παρουσιάζονται ορισμένες αξιοπρόσεκτες επενδύσεις της Ρωσίας σε τρίτες χώρες, προβάλλεται η στρατιωτική της δύναμη κι έτσι «καταλήγουμε» στην ιμπεριαλιστική Ρωσία. Μόνο που έτσι δεν κάνουμε επιστήμη. Με αυτή τη λογική στέκει και το επιχείρημα περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας και το τρίπτυχο «επενδύσεις στα Βαλκάνια-συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς-δύναμη εφοπλιστικού κεφαλαίου» μοιάζει ικανό να στηρίξει το επιχείρημα περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας. Μπορεί ακόμη κάποιος, με αυτή τη λογική, να θεωρήσει την Τουρκία ιμπεριαλιστική, το Ισραήλ ιμπεριαλιστικό, το ίδιο και άλλες χώρες.

Τότε, όμως, θα έχει διαπραχθεί ένα σοβαρό ατόπημα. Ο Λένιν απάντησε στη μέχρι τότε άποψη περί ιμπεριαλισμού που ταύτιζε τον ιμπεριαλισμό με την επιθετικότητα ενός κράτους[7] ενώ ο μεγάλος επαναστάτης και διανοητής ξεχώρισε τη βαρύτητα του μονοπωλίου ως το καθοριστικό κριτήριο. Η επιθετικότητα μιας χώρας (για την ακρίβεια της αστικής της τάξης) το πολύ-πολύ να της προσδίδει ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, αλλά άλλο ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά και άλλο ιμπεριαλιστική χώρα.

Όμως, ας δούμε ορισμένα κρίσιμα μεγέθη της ρωσικής οικονομίας.

Όσον αφορά το ΑΕΠ η Ρωσία καταλαμβάνει την 11η θέση παγκοσμίως και βρίσκεται κάτω από την Ιταλία που σηκώνει μεγάλη συζήτηση για το αν παραμένει ιμπεριαλιστική δύναμη. Αν τώρα αναφερθούμε στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ τότε η Ρωσία βρίσκεται στην 62η θέση. Μάλιστα, να σημειωθεί ότι η διάλυση της ΕΣΣΔ επέφερε μία κατάρρευση του ΑΕΠ της τάξης του 40% μέσα σε οκτώ χρόνια. Το σημερινό ΑΕΠ της Ρωσίας ελάχιστη διαφορά έχει από αυτό του 1990.

Στις 50 μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου καμία δεν είναι ρωσική, ενώ στις 100 μεγαλύτερες μόλις δύο είναι ρωσικές.

Στις ΑΞΕ (Άμεσες Ξένες Επενδύσεις) οι επενδύσεις του ρωσικού κεφαλαίου φτάνουν τα 360 δισ. δολάρια όταν οι ΗΠΑ έχουν 4,7 τρισ. ενώ χώρες όπως το Βέλγιο ξεπερνάνε το 1 τρισ. Και όχι μόνο αυτό. Η Ρωσία έχει αρνητικό ισοζύγιο που φτάνει περίπου τα 100 δισ. Ακόμη πρέπει να έχουμε υπόψη ότι ένα μεγάλο μέρος του χρήματος που βγαίνει από τη Ρωσία προς άλλες χώρες είναι αποταμιεύσεις της ρωσικής ολιγαρχίας σε ξένες τράπεζες και οφσόρ εταιρείες και όχι παραγωγικές επενδύσεις.

Η χρηματιστηριακή αγορά της Ρωσίας φτάνει το 2% της παγκόσμιας χρηματιστηριακής κεφαλαιοποίησης όταν οι ΗΠΑ κατέχουν το 40%, η Ιαπωνία το 8%, η Αγγλία το 6% κ.λπ.. Η Ρωσία στον συγκεκριμένο δείκτη βρίσκεται στη 15η θέση.

Στις κορυφαίες 500 εταιρείες σε όλο τον κόσμο μόνο δύο είναι ρωσικές.

Η Ρωσία εξακολουθεί να βρίσκεται εκτός ΟΟΣΑ στον οποίο συμμετέχουν χώρες όπως η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Σλοβακία κ.ά..[1]

[1]. Βλέπε αναλυτικότερα α) Williams Sam, «Είναι η Ρωσία ιμπεριαλιστική;»,  στο: Σημειώσεις για τον σημερινό ιμπεριαλισμό και την Αυτοκρατορία, Avant Garde, και β) Μαραγκός Κ., «Ρωσία και ιμπεριαλιστική ηγεμονία», x.x..

Όλα τα παραπάνω μεγέθη θεωρούμε ότι είναι αρκετά για να διαλύσουν οποιαδήποτε επιχειρηματολογία περί ιμπεριαλιστικής Ρωσίας.

Μπορεί, βεβαίως, να αντιτάξει κάποιος σε όλα αυτά ότι ο ίδιος ο Λένιν υποστήριζε ότι η Ρωσία είναι ιμπεριαλιστική. Πράγματι ο Λένιν χαρακτήρισε τη Ρωσία ως ιμπεριαλιστική χώρα αλλά για πολύ ειδικούς λόγους. Η Ρωσία αν και παρουσίαζε καθυστέρηση στη βιομηχανική άρα στην καπιταλιστική της ανάπτυξη είχε δύο ιδιομορφίες. Η πρώτη σχετιζόταν με το ότι είχε τεράστιες βιομηχανικές μονάδες αν και πολύ λιγότερες από τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και η δεύτερη ήταν ότι αποτελούσε μεγάλη αποικιοκρατική δύναμη, επομένως εκμεταλλευόταν ποικιλοτρόπως άλλους λαούς. Υπό την επικράτεια της Ρωσίας ήταν η Πολωνία, η Λετονία, η Εσθονία, η Λιθουανία, η Ουκρανία, η Λευκορωσία, η Μολδαβία, το Ουζμπεκιστάν, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτσάν, η Φιλανδία κ. ά.. Είναι εύλογο να αναρωτηθεί κάποιος τι σχέση αυτή η προεπαναστατική ρωσική αυτοκρατορία με τη σημερινή Ρωσία…

Β. ΠΩΣ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΛΑΣΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

Συχνά για να αιτιολογήσουμε μία στάση απέναντι σε μία νέα πραγματικότητα επικαλούμαστε έργα και ρήσεις των κλασικών του μαρξισμού. Ποιο, όμως, είναι το σύνηθες λάθος σε αυτή την πρακτική; Δεν εξηγούμε το ιστορικό πλαίσιο εντός του οποίου γράφτηκε ένα έργο, για ποιο λόγο ειπώθηκε η τάδε ή η δείνα άποψη, ποιες αντιπαραθέσεις και αντίλογοι υπήρξαν και αν σήμερα υπάρχουν τέτοιες ιστορικές αναλογίες που να επιτρέπουν την αναπαραγωγή έργων και τσιτάτων.

Για να αποφύγει τους δογματισμούς ο Λένιν έγραφε: «Ο Μαρξισμός απαιτεί από μας τον πιο ακριβή, αντικειμενικά επαληθεύσιμο υπολογισμό του συσχετισμού των τάξεων και των συγκεκριμένων ιδιομορφιών της κάθε ιστορικής στιγμής. Εμείς οι μπολσεβίκοι, προσπαθούσαμε να είμαστε πάντοτε πιστοί σ΄ αυτή την απαίτηση, που είναι απόλυτα υποχρεωτική από την άποψη κάθε επιστημονικής θεμελίωσης της πολιτικής. "Η διδασκαλία μας δεν είναι δόγμα, μα καθοδήγηση για δράση"- έτσι έλεγαν πάντα ο Μαρξ και ο Ένγκελς, που δίκαια ειρωνεύονταν την αποστήθιση και την απλή επανάληψη "διατυπώσεων" ικανών να προδιαγράφουν τα γενικά καθήκοντα, που τροποποιούνται αναπόφευκτα από την συγκεκριμένη οικονομική και πολιτική κατάσταση της κάθε ιδιαίτερης περιόδου του ιστορικού προτσές».[9] 

Ακριβώς επειδή ο Λένιν είχε αυτήν οπτική δεν διατύπωσε την ίδια θέση για όλους τους πολέμους. Ακόμη κι όταν η θέση του ήταν ξεκάθαρη στον Α΄ ιμπεριαλιστικό πόλεμο μιλώντας για την ήττα της αστικής τάξης σε κάθε περίπτωση, έκανε την εξαίρεσή του που αφορούσε την περίπτωση της Σερβίας. Έτσι, ενώ ήταν κάθετος –και σωστά– στο ότι ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός και εργαζόταν για τον διαχωρισμό των επαναστατικών δυνάμεων από τη Β΄ Διεθνή –και πάλι σωστά– έσπευσε να διευκρινίσει: «[…] Για τη Σερβία, δηλ. για το ένα περίπου εκατοστό απ’ όσους παίρνουν μέρος στο σημερινό πόλεμο, ο πόλεμος είναι η “συνέχιση της πολιτικής” του αστικοαπελευθερωτικού κινήματος. Για τα 99/100 ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής της ιμπεριαλιστικής, δηλ. της γερασμένης αστικής τάξης, που είναι ικανή να διαφθείρει, όχι όμως και να απελευθερώσει τα έθνη».[10]

Επίσης, σε ένα όχι και τόσο γνωστό γράμμα του, αλλά εξαιρετικά κρίσιμο, γενίκευσε το παραπάνω σκεπτικό του γράφοντας στην Ι. Αρμάντ: «Αγαπητή φίλη! Σχετικά με την “υπεράσπιση της πατρίδας” δεν ξέρω αν υπάρχουν ανάμεσά μας διαφωνίες ή όχι. Βρίσκετε ότι υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στο άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στη συλλογή Στη μνήμη του Μαρξ και στις τωρινές μου δηλώσεις, χωρίς να παραθέτετε ακριβή αποσπάσματα ούτε από το άρθρο, ούτε από τις δηλώσεις. Μου είναι αδύνατο να απαντήσω στην παρατήρηση αυτή. Δεν έχω τη συλλογή Στη μνήμη του Μαρξ. Φυσικά, δεν μπορώ να θυμηθώ κατά λέξη όσα έγραφα εκεί. Δεν είμαι σε θέση να απαντήσω σ’ ένα τέτοιο επιχείρημα δικό Σας, χωρίς να έχω ακριβή αποσπάσματα, τοτινά και τωρινά.

»Και μιλώντας γενικά, μου φαίνεται ότι κρίνετε τα πράγματα λίγο μονόπλευρα και φορμαλιστικά. Πήρατε ένα απόσπασμα από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο (οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα) και σαν να θέλετε να το χρησιμοποιήσετε χωρίς επιφυλάξεις, φτάνοντας ως την άρνηση των εθνικών πολέμων.

»Όλο το πνεύμα του μαρξισμού, όλο το σύστημά του απαιτεί να εξετάζουμε την κάθε θέση (α) μόνο ιστορικά· (β) μόνο σε σύνδεση με άλλες θέσεις· γ) μόνο σε σύνδεση με τη συγκεκριμένη πείρα της ιστορίας.

»Η πατρίδα είναι έννοια ιστορική. Άλλο πράγμα είναι η πατρίδα την εποχή ή, πιο συγκεκριμένα, τη στιγμή που γίνεται πάλη για την ανατροπή της εθνικής καταπίεσης· και άλλο πράγμα τη στιγμή που τα εθνικά κινήματα έχουν μείνει αρκετά πίσω. Δεν μπορεί να εφαρμοστεί κατά τον ίδιο τρόπο και για τους “τρεις τύπους χωρών” […] και σε όλες τις συνθήκες η θέση για την πατρίδα και την υπεράσπισή της.

»Στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο λέγεται ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Σωστά. Όμως εκεί δεν λέγεται μόνο αυτό. Εκεί λέγεται ακόμη ότι με τη διαμόρφωση των εθνικών κρατών ο ρόλος του προλεταριάτου γίνεται κάπως ιδιόμορφος. Αν πάρουμε την πρώτη θέση (οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα) και ξεχάσουμε τη σύνδεσή της με το δεύτερο (οι εργάτες διαμορφώνονται σαν τάξη εθνικά, όχι όμως με την ίδια έννοια που διαμορφώνεται η αστική τάξη), θα κάνουμε πολύ μεγάλο λάθος.

»Πού βρίσκεται η σύνδεση αυτή; Κατά τη γνώμη μου, ακριβώς στο γεγονός ότι, όταν έχουμε δημοκρατικό κίνημα (σε μια τέτοια στιγμή, σε μια τέτοια συγκεκριμένη κατάσταση), το προλεταριάτο δεν μπορεί να μην το υποστηρίξει (συνεπώς δεν μπορεί να μην υπερασπίσει και την πατρίδα σε ένα εθνικό πόλεμο).

»Ο Μαρξ και ο Ένγκελς είπαν στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Ο ίδιος όμως ο Μαρξ επανειλημμένα καλούσε να πάρουν μέρος σε εθνικό πόλεμο: ο Μαρξ το 1848, ο Ένγκελς το 1859 […]. Το 1891 ο Ένγκελς, λόγω της απειλής και του επερχόμενου τότε πολέμου της Γαλλίας (Μπουλανζέ) + του Αλέξανδρου Γ’ ενάντια στη Γερμανία, αναγνώριζε ανοιχτά την “υπεράσπιση της πατρίδας”.

»Μήπως ο Μαρξ και ο Ένγκελς τα μπέρδευαν και έλεγαν άλλα σήμερα και άλλα αύριο; Όχι. Κατά τη γνώμη μου, η αναγνώριση της “υπεράσπισης της πατρίδας” στον εθνικό πόλεμο ανταποκρίνεται απόλυτα στο μαρξισμό. Το 1891 οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες πραγματικά θα έπρεπε να υπερασπίσουν την πατρίδα τους στον πόλεμο ενάντια στον Μπουλανζέ (G. Boulanger) και τον Αλέξανδρο Γ’ (Alexandr III). Αυτό θα ήταν μία ιδιόμορφη παραλλαγή εθνικού πολέμου».[11]

Μάλιστα, ο Λένιν τοποθετήθηκε και στον τρόπο που πρέπει ένα επαναστατικό κόμμα να αξιοποιήσει τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις σε έναν πόλεμο. Στο 5o Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ παραθέτει ορισμένα ερωτήματα: «Δεν πρέπει να φοβόμαστε μια ενδεχόμενη σοβαρή επίθεση της Ιαπωνίας ενάντια στη Σοβιετική μας Ρωσία, λόγω του πιθανού πολέμου ανάμεσα στην Αμερική και στην Ιαπωνία; Τι θα κάνουμε στην περίπτωση αυτή; Θα υπερασπίσουμε τη χώρα μας από την Ιαπωνία σε συμμαχία με την ιμπεριαλιστική Αμερική, χρησιμοποιώντας την ισχύ της σαν μια πραγματική δύναμη;». Ο ίδιος ο Λένιν απαντά: «Ασφαλώς θα την υπερασπίσουμε και το είπαμε πολλές φορές ότι για τη σταθεροποίηση της σοσιαλιστικής δημοκρατίας η συμμαχία με τον ένα ιμπεριαλισμό ενάντια στον άλλο, από άποψη αρχών δεν είναι πράγμα απραγματοποίητο».[12]

Τα αμαρτήματα αυτά που ο Λένιν ήθελε να αποφύγει το κομμουνιστικό κίνημα τα δεν τα «έχουμε» αποφύγει (ούτε) στην περίπτωση της Ρωσίας. Και για να είμαστε ακριβείς, αναφερόμαστε στους υποστηρικτές της άποψης της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας. Έτσι, η δικαιολόγηση της θέσης αυτής γίνεται με την επίκληση του άρθρου του Λένιν «Κάτω από ξένη σημαία»[13]. Το κείμενο αυτό γράφτηκε σε συνθήκες σύγκρουσης δύο ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων και κατά τη διάρκεια του Α΄ παγκόσμιου πολέμου. Η λογική του Λένιν ήταν απολύτως ορθή και υπήρξε νικηφόρα για το επαναστατικό στρατόπεδο παρόλο που έμοιαζε (και ήταν) απομονωμένη στη χρονική φάση που ειπώθηκε. Οι ιμπεριαλιστικές χώρες μοίραζαν τον κόσμο και η καθεμία διεκδικούσε το μεγαλύτερο κομμάτι της λείας για λογαριασμό της. Οι λαοί σύρονταν στο ιμπεριαλιστικό σφαγείο και το διεθνιστικό καθήκον των κομμουνιστών επέτασσε την αντίσταση στις επιλογές των αστικών τάξεων της κάθε χώρας.

Η σημερινή φάση είναι αρκετά ως πολύ διαφορετική.

Πρώτον, είπαμε ήδη πως η Ρωσία δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Δεύτερο, όπως θα ισχυρισθούμε παρακάτω, η Ρωσία εξαναγκάστηκε να μπει σε αυτό τον πόλεμο και η τακτική του ΝΑΤΟ λειτούργησε ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Τρίτο, υπάρχουν ορισμένες ιστορικές πρωτοτυπίες όπως για παράδειγμα οι δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, η ύπαρξη ενός ισχυρού νεοναζιστικού πυρήνα στην Ουκρανία και η καταπίεση πληθυσμών που έφτασε μέχρι τις σφαγές του ρωσόφωνου πληθυσμού της Ανατολικής Ουκρανίας. Μάλιστα, πρέπει να τονίσουμε πως αυτές οι τρεις τελευταίες παράμετροι (δημοκρατίες του Λουγκάνσκ και του Ντονέτσκ, ύπαρξη νεοναζιστικού ρεύματος με στρατιωτική έκφραση και πόλεμος στην Ανατολική Ουκρανία εδώ και χρόνια) δεν είναι ανεξάρτητες παράμετροι αλλά στενά συνδεόμενες, αλληλοκαθοριζόμενες και αλληλοεπηρεαζόμενες μεταξύ τους.

Αν, ωστόσο, θέλουμε να επικαλεστούμε οπωσδήποτε τους κλασικούς πολύ πιο κοντά βρίσκεται η σκέψη του Μαρξ όπως αυτή διατυπώθηκε στο έργο του Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία αλλά και πολύ πιο κοντά βρίσκονται οι ιστορικές αναλογίες με το σήμερα, με την έννοια ότι συγκρούονται δυο δυνάμεις εκ των οποίων η μία είναι αυτή που επιτίθεται (αμερικανονατοϊκός άξονας). Σε αυτό το έργο κι ενώ η Γαλλία είχε επιτεθεί στη Γερμανία (γαλλοπρωσικός πόλεμος του 1870), ο Μαρξ αφού καταγράφει τις ευθύνες της γερμανικής αστικής τάξης για το σημείο στο οποίο έφτασε η κατάσταση, παράλληλα αναγνωρίζει και το δικαίωμα της Γερμανίας στην άμυνα. Συμπληρώνει δε πως αν η γερμανική εργατική τάξη επιτρέψει να χάσει ο πόλεμος τον αμυντικό του χαρακτήρα και να εκφυλιστεί σε πόλεμο ενάντια στον γαλλικό λαό, τότε η νίκη και η ήττα θα είναι το ίδιο ολέθριες.[14] Και σίγουρα ο Μαρξ είναι ο τελευταίος που μπορεί να κατηγορηθεί για εθνικιστική προδιάθεση και υποταγή στον σωβινισμό.

Γ. ΓΙΑΤΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΧΕΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός εξακολουθεί να είναι ο πλέον δυνατός παρά τα προβλήματά του. Από τις βλέψεις του δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν η Ρωσία και η Ουκρανία. Μετά την αλλαγή του μέθυσου Γιέλτσιν που ήταν ένα ανδρείκελο, ο Πούτιν αποφάσισε να ανασυγκροτήσει τον ρωσικό καπιταλισμό. Οι σχεδιασμοί των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ για τη Ρωσία και την Ουκρανία δεν έλειψαν. Ας δούμε μερικούς και πώς αυτοί υλοποιήθηκαν.

Η ρωσική πλευρά κατηγορεί τις ΗΠΑ ότι αθέτησαν τον λόγο τους για μη επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, όπως αυτός δόθηκε στη συνάντηση του 1990 Γκορμπατσόφ-Τζέιμς Μπέικερ, του τότε υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί αμφισβητούν αυτό το γεγονός αλλά αποχαρακτηρισμένα αμερικανικά, ρωσικά, γερμανικά, βρετανικά και γαλλικά έγγραφα, τα οποία δημοσιοποιήθηκαν από το National Security Archive στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον των ΗΠΑ, αποδεικνύουν το αντίθετο[15]. Η αθέτηση της προφορικής συμφωνίας έφερε τα γνωστά αποτελέσματα. Το ΝΑΤΟ είχε πριν τη διάλυση της ΕΣΣΔ 16 μέλη, ενώ σήμερα έχει 30. Και τα 14 νέα μέλη προέρχονται από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Σειρά είχε πλέον η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.

Το 2004 έχουμε στην Ουκρανία τη λεγόμενη πορτοκαλί επανάσταση με επικεφαλής τον Γιούτσενκο. Πρόκειται για ένα «κίνημα» που σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από τον αμερικανικό παράγοντα ο οποίος διαθέτει τεράστια εμπειρία σε τέτοιου είδους πρακτικές. Η προώθηση και ανάδειξη Γουαϊδό στη Βενεζουέλα είναι μία παρόμοια περίπτωση.

Το γεράκι της αμερικανικής διπλωματίας, Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι ήδη το 2001 προτείνει ένα «συνταγολόγιο» για τη Ρωσία το οποίο περιλαμβάνει τα εξής[16]:

Την εσωτερική παρέμβαση στη Ρωσία με τη χρηματοδότηση Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και διεύρυνση προγραμμάτων ανταλλαγής επισκεπτών, προκειμένου να διαμορφωθεί ένα νέο στρώμα διανοούμενων που να υποστηρίζουν και να προωθούν την προσέγγιση Ρωσίας-Δύσης με απώτερο σκοπό την ένταξη της πρώτης σε ΕΕ και ΝΑΤΟ.

Τον προσεταιρισμό των υπόλοιπων κρατών που υπήρξαν σοσιαλιστικά, προκειμένου να δημιουργηθεί ένας στενός κλοιός για τη Ρωσία που θα την αναγκάσει να «εκδυτικοποιηθεί» εκ των πραγμάτων, αφού σε άλλη περίπτωση θα μείνει απομονωμένη.

Την υποβολή επίσημης πρότασης σύνδεσης στη Ρωσία, από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, προκειμένου να συνδεθεί μαζί τους.

Το 2013 όπως είναι γνωστό έχουμε το Ευρωμαϊντάν. Μία υποκινούμενη διαδικασία και χρηματοδοτούμενη από τις ΗΠΑ που επιχείρησε και κατάφερε να αλλάξει τα πολιτικά δεδομένα στην Ουκρανία. Επιλέχτηκε μία κυβέρνηση μαριονέτα, οι νεοναζί απέκτησαν κι άλλους βαθμούς ελευθερίας, στρατός Ουκρανών εκπαιδεύτηκε από τους δυτικούς[17].

Το 2019 (έχει σημασία η χρονολογία αφού μιλάμε για τρία χρόνια πριν από τον πόλεμο της Ουκρανίας) κυκλοφόρησε μία έκθεση του Rand Corporation (αμερικανική κυβερνητική δεξαμενή σκέψης που λαμβάνει τα τρία τέταρτα της χρηματοδότησής της από τον αμερικανικό στρατό) η οποία ασχολείται με τη Ρωσία. Σε αυτή την έκθεση καταγράφονται οι εξής σκέψεις:

Επισημαίνονται οι ευπάθειες της ρωσικής κοινωνίας: γήρανση και σύντομα μείωση του πληθυσμού, χαμηλές τιμές πετρελαίου και του φυσικού αερίου, πτώση του βιοτικού επιπέδου του ρωσικού λαού.

Παρά αυτές τις ευπάθειες και τις ανησυχίες, σύμφωνα με την έκθεση, η Ρωσία παραμένει μια ισχυρή χώρα που εξακολουθεί να καταφέρνει να είναι ανταγωνιστής των ΗΠΑ σε ορισμένους βασικούς τομείς.

Υπενθυμίζεται η στρατηγική που προτάθηκε από το Rand την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και προτείνεται μία προσαρμογή της στα σημερινά δεδομένα. Προς τούτο εργάστηκε ομάδα ειδικών που ανέπτυξε οικονομικές, γεωπολιτικές, ιδεολογικές, ενημερωτικές και στρατιωτικές επιλογές και τις αξιολόγησε ποιοτικά ως προς την πιθανότητα επιτυχίας στην επέκταση της Ρωσίας, τα οφέλη τους, τους κινδύνους και το κόστος τους.

Η έκθεση εκτιμά πως οι εξαγωγές των ρωσικών πετρελαίων βρίσκονται σε φθίνουσα πορεία. Ως εκ τούτου η διεύρυνση της παραγωγής ενέργειας των ΗΠΑ θα πίεζε ακόμη περισσότερο τη ρωσική οικονομία, περιορίζοντας ακόμη τον κρατικό προϋπολογισμό της και κατ΄ επέκταση τις αμυντικές της δαπάνες.

Προτείνεται, επίσης, επιβολή βαθύτερων εμπορικών και χρηματοοικονομικών κυρώσεων και μάλιστα πολυμερών και όχι μονομερών από τις ΗΠΑ προκειμένου αυτές να γίνουν πιο αποτελεσματικές.

Σημαντική παράμετρος θα είναι η μετατροπή του υγροποιημένου φυσικού αερίου σε πιο ανταγωνιστικό προϊόν σε σχέση με το φυσικό αέριο. Προτείνεται ακόμη η εισαγωγή ρωσικού ειδικευμένου εργατικού δυναμικού από τη Ρωσία στις ΗΠΑ.

Στην ανάλυση του Rand δεν θα μπορούσε να λείπει η παράμετρος Ουκρανία. Εκτιμάται ότι η οποιαδήποτε βοήθεια προς την Ουκρανία (αύξηση στρατιωτικού υλικού και συμβουλών) θα πρέπει να αξιολογηθεί προσεκτικά προκειμένου να μεγιστοποιηθεί το κόστος για τη Ρωσία με αποφυγή όμως μιας ευρύτερης σύγκρουσης στην οποία η Ρωσία θα είχε το πλεονέκτημα (αυτή βεβαίως η εκτίμηση όπως έδειξε η πράξη αναθεωρήθηκε).

Η έκθεση απαριθμεί μερικά βήματα που θα εντείνανε τις πιέσεις προς τη Ρωσία:

Επανατοποθέτηση βομβαρδιστικών εντός βεληνεκούς βασικών ρωσικών στρατηγικών στόχων.

Ανάπτυξη πρόσθετων τακτικών πυρηνικών όπλων στην Ευρώπη και την Ασία.

Αύξηση της παρουσίας της ναυτικής δύναμης των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στις περιοχές λειτουργίας της Ρωσίας (Μαύρη Θάλασσα).

Διεξαγωγή πολεμικών ασκήσεων του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας.

Απόσυρση από τη συνθήκη για τις ενδιάμεσες πυρηνικές δυνάμεις (INF)[18].

Το 2021 ο Τζέικ Σάλιβαν, σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ προτείνει να χρησιμοποιηθεί από τις ΗΠΑ ως μοχλός πίεσης ο Nord Stream 2, προκειμένου να αποτραπεί μία πολεμική επιχείρηση της Ρωσίας στα ουκρανικά εδάφη (αυτό λαϊκά λέγεται «και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο»).

Αν κάποιος επιμένει να έχει αμφιβολίες για τις βλέψεις και την ανάμειξη του αμερικανονατοϊκού παράγοντα, τότε δεν έχει παρά να δει τις δηλώσεις του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ ο οποίος στη συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ που πραγματοποιήθηκε στις 6-7 Απριλίου, δήλωσε χωρίς περιστροφές πως «οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ έχουν εκπαιδεύσει δεκάδες χιλιάδες Ουκρανούς στρατιώτες που σε αυτή τη φάση πολεμούν τους Ρώσους εισβολείς».

Καταληκτικά, λοιπόν, θα λέγαμε ότι η ανάμειξη του αμερικανικού στην Ουκρανία είναι κάτι παραπάνω από φανερή και ακριβώς αυτή η ανάμειξη είναι που οδήγησε στη σημερινή κατάσταση. Οι επιδιώξεις των ΗΠΑ είναι πολλαπλές:

Διεύρυνση του ΝΑΤΟ.

Απεξάρτηση της Ευρώπης από το φυσικό αέριο και προώθηση του αμερικανικού υγροποιημένου αερίου.

Εξασθένιση, οικονομική και στρατιωτική της Ρωσίας και δημιουργία προσκομμάτων στο διαμορφούμενο δίδυμο Ρωσίας-Κίνας.

Ανασυγκρότηση της διαλυμένης από τον πόλεμο Ουκρανίας άρα μπίζνες ως συνήθως για τα αμερικανικά και όχι μόνο μονοπώλια.

Νέες μπίζνες και στον στρατιωτικό εξοπλισμό αφού ο πόλεμος θα αυξήσει τις στρατιωτικές δαπάνες στη Δύση.

Δημιουργία ενός ηθικού προφίλ για τις ΗΠΑ που υποτίθεται ότι μάχονται για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Δ. ΕΧΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΗΤΤΗΘΕΙ;

Κατ’ αρχάς πρέπει να κάνουμε μία θεωρητική παρατήρηση. Ο πόλεμος, γενικά μιλώντας, φέρνει δεινά στους ανθρώπους και ειδικά στις υποτελείς τάξεις. Επί του ζητήματος του πολέμου υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις που σχετίζονται με τη φύση του ανθρώπου. Υποστηρίζουμε πως ο πόλεμος δεν ενοικεί στη φύση του ανθρώπου. Κανένα προπατορικό αμάρτημα δεν τον δημιουργεί. Ο πόλεμος είναι προϊόν των ταξικών αντιθέσεων και επιδιώξεων και τον προκαλούν οι κυρίαρχες τάξεις που μάχονται για διεύρυνση των ζωνών επιρροής, για κατατρόπωση των ανταγωνιστών και για μεγιστοποίηση της κερδοφορίας. Ο πόλεμος είναι μία αναγκαιότητα για τον καπιταλισμό. Τρέφεται από αυτόν και δεν μπορεί να εξαλειφθεί σε μία ταξική κοινωνία.

Εδώ, όμως, ακριβώς βρίσκεται ένα κομβικό σημείο. Από τη στιγμή που ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος τα επαναστατικά υποκείμενα πρέπει να πάρουν θέση και συχνά οι καταστάσεις είναι σύνθετες και δυσκολεύουν τη λήψη αποφάσεων. Είναι άλλο ένας παγκόσμιος πόλεμος όπου συγκρούονται ιμπεριαλιστικοί γίγαντες, είναι άλλο ένας πόλεμος εθνικοαπελευθερωτικός, είναι άλλο ένας πόλεμος εμφύλιος και ταξικός όπου διακυβεύεται το ποιος ποιον κ.λπ.. Σε κάθε περίπτωση υπάρχει η παγίδα του πασιφισμού, δηλαδή ο κίνδυνος να ειδωθεί ο όποιος πόλεμος με έναν επιφανειακό ανθρωπισμό που αδυνατεί να δει τα αίτια και διαλαλεί μία γενικόλογη ειρήνη. Επομένως, πρέπει κάθε φορά, για να πούμε το χιλιειπωμένο αλλά αληθινό, να εξετάζουμε τη συγκεκριμένη κατάσταση. Δεν υπάρχουν γενικές συνταγές που εφαρμόζονται σε κάθε περίπτωση. Υπάρχει, εντούτοις, ένα βασικό ερώτημα που κάθε φορά αναζητά απάντηση: η κατάληξη ενός πολέμου προς εκείνη ή την άλλη πλευρά θα είναι προς όφελος των λαϊκών μαζών και με ποιο τρόπο;

Αν θεωρήσει κάποιος αληθή και ακριβή τα όσα παραθέσαμε τότε δεν έχει παρά μία επιλογή. Να καταλήξει ότι έχει απολύτως σημασία προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα. Διότι αν απαντήσει ότι του είναι αδιάφορο το ποιος θα νικήσει, τότε απαντά πως του είναι αδιάφορο αν ο αμερικανατοϊκός άξονας θα είναι ο νικητής. Του είναι αδιάφορο αν υλοποιηθούν τα σχέδια των Αμερικανών στην περιοχή της Ουκρανίας. Του είναι αδιάφορο αν οι ΗΠΑ θα δημιουργήσουν άλλο ένα προτεκτοράτο ενταγμένο στο ΝΑΤΟ. Του είναι αδιάφορο αν θα συνεχίσει να υπάρχει μία κυβέρνηση μαριονέτα. Του είναι αδιάφορο αν οι νεοναζί θα συνεχίσουν να βάζουν τη σφραγίδα τους στις πολιτικές εξελίξεις της Ουκρανίας. Του είναι αδιάφορο αν οι ρωσόφωνοι σφάζονται και καταπατούνται τα δικαιώματά τους από την κυβέρνηση του Κιέβου.

Αν κάποιος καταλήξει, λοιπόν, πως δεν τον ενδιαφέρει ο νικητής, τότε στους προηγούμενους πολέμους ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό από τη μια και το Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη, τη Σερβία από την άλλη, δεν είχε καμία σημασία αν θα ηττάτο ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Μήπως ο Χουσείν, ο Άσαντ, ο Μιλόσεβιτς, ο Καντάφι αποτελούσαν θύλακες αντιιμπεριαλιστικού αγώνα; Δεν διεκδικούσαν άραγε καλύτερο μερίδιο για τις αστικές τους τάξεις; Κι όμως. Το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς κινητοποιήθηκε κατά των αμερικανικών επεμβάσεων και κατήγγειλε σε όλους τους τόνους τον αμερικανό ιμπεριαλισμό. Και έπραξε απολύτως σωστά. Υπήρξαν βέβαια και οι εξαιρέσεις που αντί να δουν τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς έβλεπαν τον «σφαγέα» Μιλόσεβιτς ή δεν τους ενδιέφερε αν οι ΗΠΑ ηττηθούν στη Συρία ή όπου αλλού. Όμως η συνεπής αντιιμπεριαλισιτκή στάση της αριστεράς της χάρισε πολιτικούς πόντους. Δημιούργησε γεγονότα και συνέβαλε στην ανάπτυξη του κινήματος. Γιατί σήμερα, λοιπόν, η πρότερη γραμμή διαφοροποιείται; Ας απαντήσουν αυτοί που αποφάσισαν να αλλάξουν γραμμή.

Ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας είναι μόνο κατ’ όνομα τέτοιος. Επί της ουσίας είναι πόλεμος ανάμεσα στη Ρωσία και τον αμερικανατοϊκό άξονα. Επομένως, η ήττα αυτού του άξονα θα έχει τεράστια πολιτική σημασία. Θα δώσει μηνύματα στους λαούς αλλά και σε κυβερνήσεις ότι ο Γολιάθ μπορεί και να ηττάται. Το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ είναι οι δυνάστες της ανθρωπότητας με αναρίθμητες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και παρεμβάσεις πολιτικού, οικονομικού και στρατιωτικού περιεχόμενου. Με σφαγές σε όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου. Με δίκτυο στρατιωτικών βάσεων που υπερβαίνουν τις 800 σε όλο τον κόσμο. Αυτός είναι ο μεγάλος εχθρός και για τον ελληνικό λαό. Αυτός ο πόλος είναι που πρέπει να ηττηθεί.

Σε περιπτώσεις όπως του σημερινού πολέμου δεν χωράνε ιδεολογικές καθαρότητες, γιατί πολύ απλά δεν θα τις βρούμε ποτέ και πουθενά (Λένιν)[19]. Η αναζήτηση τέτοιων καθαροτήτων οδηγεί σε παραλογισμούς, για να το πούμε κομψά, όπως για παράδειγμα σε συγγραφή άρθρων που στηλιτεύουν τις αυταπάτες της περίφημης Ουκρανής γιαγιάς με την κόκκινη σημαία[20].

Ε. ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΡΩΣΙΑ;

Όλα τα παραπάνω μήπως σημαίνουν ότι έχουμε αυταπάτες για τον Πούτιν και την πολιτική κατάσταση στη Ρωσία; Μήπως σημαίνουν ότι υιοθετούμε τα αφηγήματα της ρωσικής αστικής τάξης και του Πούτιν για τον διεξαγόμενο πόλεμο; Αν κάναμε κάτι τέτοιο θα ήμαστε τουλάχιστον αφελείς.

Το ξαναλέμε με έμφαση. Η Ρωσία είναι μία καπιταλιστική δύναμη και καμία σχέση δεν έχει με τη Σοβιετική Ένωση. Ο Πούτιν δεν διαπνέεται από γνήσια αντιναζιστικά αισθήματα και από ελάχιστα ως λίγο τον ενδιαφέρει να τσακιστεί ο νεοναζισμός στην Ουκρανία ή τον ενδιαφέρει στο βαθμό που στέκεται εμπόδιο στα σχέδια της ρωσικής αστικής τάξης. Άλλωστε ο ίδιος έχει διασυνδέσεις στην Ευρώπη με ακροδεξιά μορφώματα και ιδεολογικός του καθοδηγητής είναι ένας εθνικιστής. Επίσης, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι η παρέμβαση και η διευρυμένη επιρροή κομμουνιστικών δυνάμεων στην Ανατολική Ουκρανία δεν ήταν αρεστή στον Πούτιν και τη ρωσική αστική τάξη.

Αλλά τίθεται το ερώτημα: ανεξάρτητα από το αν ο Πούτιν χρησιμοποιεί τα δικά του προσχήματα, είναι ή όχι αλήθεια η ύπαρξη ισχυρού νεοναζιστικού πυρήνα στο εσωτερικό της Ουκρανίας ο οποίος επηρεάζει την πολιτική ζωή του τόπου και στηρίζει και στηρίζεται από την κυβέρνηση και τον αμερικανονατοϊκό άξονα; Γιατί αν κάποιος απαντήσει αρνητικά στο παραπάνω ερώτημα τότε αρνείται πεισματικά να δει την πραγματικότητα ή συμβαίνει κάτι άλλο. Και δυστυχώς έχουμε δει διάφορες φωνές που απομειώνουν την ειδική βαρύτητα αυτής της πραγματικότητας, δηλαδή, της ύπαρξης νεοναζιστικού ρεύματος στην Ουκρανία[21].

Δεν γίνεται να κλείνουμε, επίσης, τα μάτια ούτε στην καταπίεση πληθυσμών που ζουν στην ουκρανική επικράτεια, ούτε τη δημιουργία ενός κινήματος με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και τη δημιουργία δημοκρατιών με λαοκρατικά χαρακτηριστικά στην περιοχή του Ντονμπάς. Ούτε μπορούμε και να παραβλέψουμε τα ισχυρότατα αντιφασιστικά αισθήματα του ρωσικού λαού αλλά και μέρους του ουκρανικού λαού και τις πολύ ζωντανές μνήμες του Β΄ παγκόσμιου πολέμου.

Με άλλα λόγια ανεξάρτητα με το αν ο Πούτιν χρησιμοποιεί ως πρόσχημα τον αντιφασισμό, το τσάκισμά του έχει σημασία.

Αν, λοιπόν, θεωρεί κάποιος πως το επίδικο είναι η ήττα του αμερικανονατοϊκού άξονα δεν σημαίνει ότι είναι και πουτινικός. Άλλωστε, αν ο πόλεμος κλείσει με νίκη της Ρωσίας, ο Πούτιν θα κριθεί και για το τι θα ακολουθήσει αυτή τη νίκη. Και τίποτα και κανείς δεν εμποδίζει αυτόν που εύχεται την ήττα του άξονα να κατακεραυνώσει την πλευρά Πούτιν για τις όποιες πιθανές απαράδεκτες κινήσεις της στο μέλλον (π.χ. βίαιες προσαρτήσεις εδαφών στη ρωσική επικράτεια).

ΣΤ. ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ: ΠΩΣ ΝΑ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΟΤΑΝ ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ;

Τα πρωτότυπα ιστορικά γεγονότα και ειδικά ο πόλεμος δημιουργούν αντιπαραθέσεις και αντιμετωπίζονται με διαφορετικές οπτικές. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις γεννούν και εντάσεις. Το πρόβλημα δεν είναι επ’ ουδενί οι διαφορετικές οπτικές εκτός κι αν κάποιος λειτουργεί αποδεδειγμένα ως ενεργούμενο. Το πρόβλημα είναι το πώς συζητάμε. Για να μην κρύβουμε τα λόγια μας αναφερόμαστε στο κομμουνιστικό κίνημα όπου η κατάκτηση μιας κουλτούρας διαλόγου δίχως ακρότητες και ταμπέλες αλλά με επιστημονική τεκμηρίωση και επιμονή είναι ζητούμενο. Στη συγκεκριμένη φάση κάποιοι χαρακτηρίζονται ως πουτινιστές και κάποιοι ως νατοϊκοί. Υπάρχουν και τέτοιοι αλλά αυτό δεν σημαίνει πως όποιος έχει την άλλη άποψη εντάσσεται αυτομάτως σε αυτές τις κατηγορίες. Σήμερα, απαιτείται άλλος τρόπος συζήτησης. Η απάντηση του ΚΚΡΟ στο ΚΚΕ είναι πρότυπο για το πώς πρέπει να συζητάμε, ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχει κάποιος για το ΚΚΡΟ.[22] Μπορεί και να μην συμφωνήσουμε ποτέ, αλλά αυτό δεν πρέπει να μας εμποδίσει να βαδίζουμε μαζί στους δρόμους του αγώνα. Άλλωστε μας ενώνει η αντίθεσή μας στην αποστολή στρατιωτικού υλικού και ίσως και στρατού στην Ουκρανία. Στις δύσκολες εποχές που ζούμε δεν περισσεύει κανείς…

[1]. Τσε Γκεβάρα Ερνέστο, Κείμενα, σελ. 191, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1988.

[2]. Δεν λείπουν βεβαίως και οι φωνές που λειτουργούν ως να είναι ενεργούμενα του Ζελένσκι και του ΝΑΤΟ. Βλέπε χαρακτηριστικά Κεφαλής Χρήστος στο α) https://xekinima.org/chr-kefalis-gia-ti-rosiki-eisvoli-stin-oykrania-kai-ta-kathikonta-tis-aristeras/ και β) https://xekinima.org/chr-kefalis-o-polemos-stin-oykrania-kai-oi-dimosiologoi-toy-nar/

[3]. Λένιν Β. Ι., Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, Άπαντα, τ.27, σελ. 392, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1986.

[4]. Λένιν Β. Ι., Η σοσιαλιστική επανάσταση και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των εθνών, συλλογή άρθρων του Λένιν για το εθνικό ζήτημα, σελ. 107, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1992.

[5]. Για μία πρόταση ορισμού βλέπε Λιόσης Βασίλης, Ιμπεριαλισμός και εξάρτηση, Η προσέγγιση του Λένιν, η περίπτωση της Ελλάδας και κριτική του σχήματος της αλληλεξάρτησης, εκδ. ΚΨΜ, Γ΄ έκδοση, 2013. 

[6]. Για την κριτική αυτών των απόψεων βλέπε αναλυτικότερα Λιόσης Βασίλης ό.π.

[7]. Λένιν Β. Ι., Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, Άπαντα, τ.27, σελ. 96, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1986.

[8]. Βλέπε αναλυτικότερα α) Williams Sam, «Είναι η Ρωσία ιμπεριαλιστική;»,  στο: Σημειώσεις για τον σημερινό ιμπεριαλισμό και την Αυτοκρατορία, Avant Garde, και β) Μαραγκός Κ., «Ρωσία και ιμπεριαλιστική ηγεμονία», x.x..

[9]. Λένιν Β. Ι., Άπαντα, «Εκτίμηση της στιγμής», τ. 31,, σελ. 132, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1986.

[10]. Β. Ι. Λένιν, «Η χρεοκοπία της Β’ Διεθνούς», στο Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τ. 26, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1988,  σ. 244-245.

[11]. Β. Ι. Λένιν, «Προς την Ι. Φ. Αρμάντ», στο Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τ. 49, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, σ. 328-330.

[12]. Β. Ι. Λένιν, «Το VIII Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ», στο Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τ. 42, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1988, σ. 124-125.

[13]. Βλέπε  Β. Ι. Λένιν, «Κάτω από ξένη σημαία», Άπαντα, τόμος 26, σελ. 138, εκδ. Σύγχρονη Εποχή.

[14]. Βλέπε αναλυτικότερα Μαρξ, Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία, σελ. 34, εκδ. Στοχαστής, 1976.

[15].https://www.huffingtonpost.gr/entry/eyyrafa-apokaleptoen-tis-eposcheseis-tes-deses-ston-ykormpatsof-yia-me-epektase-toe-nato-pros-anatolas_gr_5a37b0c4e4b040881bec4801

[16]. Βλέπε αναλυτικότερα Brezinski Zbigniew, Η Γεωστρατηγική Τριάδα - Η συμβίωση με την Κίνα, τη Νέα Ευρώπη και τη Ρωσία, σελ. 100, εκδ. Ευρασία, 2002.

[17]. Βλέπε αναλυτικότερα Συλλογικότητα Οδησσός 2 Μαΐου, Ουκρανία, Κοινωνικές, πολιτικές και γεωπολιτικές όψεις της σύρραξης στην Ουκρανία, εκδ. Κουκκίδα, 2017.

[18]. https://www.rand.org/pubs/research_briefs/RB10014.html

[19]. «Γιατί, όταν νομίζει κανείς ότι μπορεί να νοηθεί κοινωνική επανάσταση χωρίς εξεγέρσεις των μικρών εθνών στις αποικίες και στην Ευρώπη, χωρίς επαναστατικές εκρήξεις μιας μερίδας των μικροαστών με όλες τις προλήψεις τους, χωρίς κίνημα των μη συνειδητών προλεταριακών και μισοπρολεταριακών μαζών ενάντια στο τσιφλικάδικο, εκκλησιαστικό, μοναρχικό, εθνικό κ.τ.λ. ζυγό, όταν σκέπτεται κανείς έτσι, σημαίνει ότι απαρνείται την κοινωνική επανάσταση. Είναι σαν να πρόκειται να συνταχθεί από το ένα μέρος ένας στρατός που θα πει: “εμείς είμαστε υπέρ του σοσιαλισμού”, και από το άλλο, ένας άλλος στρατός που θα πει: “εμείς είμαστε υπέρ του ιμπεριαλισμού”, κι αυτό φαντάζονται ότι θα είναι κοινωνική επανάσταση!! […].

»Όποιος περιμένει μια “καθαρή” κοινωνική επανάσταση δε θα τη δει ποτέ του. Αυτός είναι επαναστάτης στα λόγια που δεν καταλαβαίνει τι θα πει αληθινή επανάσταση» (οι υπογραμμίσεις στο πρωτότυπο), Λένιν Β. Ι., Τα αποτελέσματα της συζήτησης για την αυτοδιάθεση, Άπαντα, τ. 30, σελ. 54, εκδ. Σύγχρονη Εποχή.

[20]. Βλέπε χαρακτηριστικά Βαγενάς Ελισαίος, «Απαγόρευση ή παραποίηση και δυσφήμιση;», Ριζοσπάστης, 7-8/5/22.

[21]. Για αυτήν υποβάθμιση βλέπε χαρακτηριστικά α) Μπόλαρης Λέανδρος, 10+1 ερωτήσεις και απαντήσεις για τον πόλεμο στην Ουκρανία, μαρξιστικό βιβλιοπωλείο, 2022, β) Περιοδικό άρδην, αφιέρωμα στην Ουκρανία, τ. 123, Φεβρουάριος-Απρίλιος 2022, γ) Μητραλιάς Γιώργος, «Η πουτινίζουσα αριστερά, οι τερατολογίες της και το ουκρανικό εθνικό ζήτημα», στο https://www.elaliberta.gr.

[22]. https://iskra.gr/skliri-apantisi-kk-rosias-sto-kke-pataei-se-dyo-varkes-sto-oukraniko/

πηγη: kommon.gr

«Με τα σημερινά δεδομένα, εξαντλήθηκε ο δημοσιονομικός χώρος για όλο το 2022», δήλωσε ο Χ. Σταϊκούρας, κόβοντας τις ελπίδες σε όσους περίμεναν ουσιαστικά μέτρα στήριξης. Στη σύνοδο της ΕΕ για την ενεργειακή ακρίβεια αναμένονται μέτρα μόνο για την ενίσχυση των επιχειρήσεων και όχι των λαών! Τα νοικοκυριά που γονατίζουν δεν μπορούν να κρατήσουν την ανάσα τους μέχρι τις εκλογές, μπας και πάρουν ένα ψίχουλο παροχών. Η μόνη «ανακούφιση» θα έρθει με αγώνες. Αυτοί «τα κρύβουν», το κίνημα να τους τα πάρει!

πηγη: prin.gr

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και οι Υπουργοί Εξωτερικών Ν. Δένδιας και ΥΕΝ Γ. Πλακιωτάκης έχουν με δική τους ευθύνη εμπλέξει την χώρα, τον λαό και τους Ναυτεργάτες σε επικίνδυνα παιχνίδια προκειμένου να κάνουν οι ίδιοι τους υπάκουους και πειθαρχημένους στον Μπάϊντεν και στην λυκοσυμμαχία του ΝΑΤΟ!

Για 5^η μέρα οι 47 Ναυτεργάτες των δύο ελληνικών δεξαμενοπλοίων παραμένουν όμηροι – αιχμάλωτοι στα γεωπολιτικά παιχνίδια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και στους ανταγωνισμούς με το Ιράν εκθέτοντάς τους σε θανάσιμο κίνδυνο όπως επίσης την ναυσιπλοΐα, την ασφάλεια των Ναυτεργατών στην ευρύτερη περιοχή του περσικού κόλπου!

Η κυβέρνηση παρά την απεγνωσμένη προσπάθειά της να αποποιηθεί των ευθυνών της για την πειρατική ενέργεια των Ιρανικών αρχών, ήταν αυτή που προκάλεσε την σοβαρή αυτή διένεξη με το Ιράν.

Τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα…

Θυμίζουμε και επαναλαμβάνουμε τα παρακάτω:

Τον περασμένο μήνα οι ελληνικές αρχές κράτησαν και κατάσχεσαν το Δ/Ξ Ρωσικής σημαίας «PEGAS» στην Κάρυστο χωρίς όπως αποδείχτηκε να υπάρχει νομιμοποίηση στην ενέργειά της αυτή η οποία όπως αποκαλύφθηκε έγινε σε συνεννόηση με την Αμερικάνικη κυβέρνηση, αφού το πλοίο μετέφερε Ιρανικό πετρέλαιο και είχε αλλάξει σημαία χωρίς να υπόκειται στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας!

Από κοινού οι ελληνικές και αμερικανικές αρχές μετέφεραν το Ιρανικό φορτίο σε άλλο Δ/Ξ που είχε μισθωθεί από τις ΗΠΑ, το οποίο όπως έγινε αργότερα γνωστό ήταν το ελληνικών συμφερόντων Δ/Ξ «LEEENERGY» της ναυτιλιακής εταιρείας DYNACOM!

Για την κράτηση και κατάσχεση του πλοίου – φορτίου γνωμοδότησε και η «αρχή για το ξέπλυμα χρήματος» ότι το αίτημα των ΗΠΑ δεν είναι νόμιμο διότι «η Ελλάδα διέπεται από κανονισμούς και την κοινή νομοθεσία της Ε.Ε η οποία δεν έχει επιβάλει κυρώσεις στο Ιράν!!!

Ακολούθησε η προτροπή των ελληνικών αρχών (ΥΠΕΞ – ΥΕΝ) «να κάνουν οι Αμερικανοί νηοψία σε διεθνή ύδατα (πέρα των 6 μιλίων) και να αναλάβουν οι ίδιοι την ευθύνη για την κατάληψη του Δ/Ξ και την κατάσχεση του φορτίου οδηγώντας το απευθείας στις ΗΠΑ»

Οι ΗΠΑ αρνήθηκαν την ελληνική πρόταση….., ακολούθως με ευθύνη των δύο Υπουργών το πλοίο δεσμεύτηκε από τις ελληνικές αρχές και εντελώς παράτυπα άρχισε η διαδικασία μετάγγισης του φορτίου του!!

Ως αντίδραση και αντίποινα η ιρακινή κυβέρνηση έστειλε τους «ένοπλους φρουρούς της ισλαμικής επανάστασης» και κατέλαβαν τα δύο ελληνικά δεξαμενόπλοια!

Η κυβέρνηση (και τα συναρμόδια Υπουργεία όλες αυτές τις μέρες σε διπλωματικό και πολιτικό επίπεδο) θέτει μετ’ επιτάσεως την απαίτηση για απελευθέρωση των πληρωμάτων βάζοντας όμως παράλληλα και ταυτόχρονα την αξίωσή της για τον «απεγκλωβισμό» των πλοίων και των φορτίων με αποτέλεσμα η γραμμή της αυτή να καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την απελευθέρωση των Ναυτεργατών!!

Καλούμε την κυβέρνηση να σταματήσει το επικίνδυνο παιχνίδι να εμφανίζεται ως σημαιοφόρος στους σχεδιασμούς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ, να επικεντρώσει τις προσπάθειές της στην άμεση απελευθέρωση των πληρωμάτων των δύο πλοίων, οι οποίοι έχουν γίνει θύματα στους ανταγωνισμούς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ιράν – Ελλάδας!

Η θέση μας καθίσταται αναγκαία ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι υπάρχει ευθεία απειλή του Ιράν για τα καταπλέοντα ελληνικά πλοία στην περιοχή (ξεπερνούν τα 15) και με τον τρόπο αυτό διαμορφώνεται ένα εξαιρετικά επικίνδυνο σκηνικό για την ασφάλεια και την ζωή των Ναυτεργατών που επανδρώνουν αυτά τα πλοία!!

Αντώνης Νταλακογεώργος

Οι βαλίτσες με τα 30 εκατομμύρια ευρώ σε μετρητά που έπιασαν Ούγγροι συνοριοφύλακες

να μεταφέρει η πρώην σύζυγος του Ουκρανού βουλευτή Ihor Kotvitsky,
«δεξιού χεριού» του επί 7 έτη υπουργού ασφάλειας και προστάτη των νέο-ναζί Στεπάν Αβάκοφ.

Α. ΠΛΗΡΩΣΤΕ ΜΑΣ 7 ΔΙΣ ΔΟΛΑΡΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΓΙΑ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ. ΓΙΑ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΞΟΔΑ.

«Η Ουκρανία χρειάζεται 7 δισεκατομμύρια δολάρια το μήνα σε άμεση χρηματοδότηση για να μπορέσει να καλύπτει κοινωνικές παροχές [συντάξεις] και μισθούς, είπε ο Πρόεδρος Volodymyr Zelenskiy στην Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Κομισιόν), Ursula von der Leyen , όταν αυτή επισκέφθηκε το Κίεβο [στις 8 Απριλίου] σύμφωνα με πηγές» είχε μεταδώσει το Bloomberg στις 14 Απριλίου. Ο Ζελένσκι επανέλαβε το αίτημα στις 21 Απριλίου μιλώντας στο φόρουμ της Διεθνούς Τράπεζας, όπου εκεί όμως δεν μίλησε για πληρωμή μισθών και συντάξεων, αλλά για «αναπλήρωση των οικονομικών απωλειών» ενώ προσέθεσε ότι θα χρειαστούν επίσης πολλές εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια για την ανοικοδόμηση. Η υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ, Janet Yellen, την προηγουμένη είχε υποσχεθεί 500 εκατομμύρια δολάρια στον πρωθυπουργό της Ουκρανίας, Denys Shmyhal και στον υπουργό οικονομικών Sergiy Marchenko, που την επισκέφθηκαν στην Ουάσιγκτον, προκειμένου να συνεχίσει να λειτουργεί η Ουκρανική κυβέρνηση. Σταγών εν τω ωκεανώ μπρος στα ποσά που εκτιμούν οι Ουκρανοί ότι αποτιμάται η μάχη που δίνουν για τον “ελεύθερο κόσμο”.

Στις 9 Μαΐου, ο Ζελένσκι επανήλθε μιλώντας στην ομάδα των G7, όπου το αιτούμενο ποσό μετριάστηκε στα 5-7 δισεκατομμύρια δολάρια το μήνα ενώ εκτίμησε το απαιτούμενο εφάπαξ ποσό με τη λήξη του πολέμου σε άνω των 600 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Εμείς δεν μπορούμε να τα πληρώσουμε, είπε. «Αλλά εσείς μπορείτε. Και για εσάς δεν είναι έξοδα [αλλά επένδυση]. Η οικονομική βοήθεια προς την Ουκρανία και η μεταπολεμική ανοικοδόμηση σημαίνουν την αποφυγή πολύ μεγαλύτερων απωλειών του ελευθέρου κόσμου στο μέλλον. Η Ρωσία θέλει να εισβάλει στην Ευρώπη και όλοι οι εν δυνάμει επιτιθέμενοι της υφηλίου [εννοεί την Κίνα], που επίσης θέλουν να καταστρέψουν τις ζωές των γειτόνων τους, τώρα παρακολουθούν να δουν αν η Ρωσία θα τα καταφέρει ώστε να μπορέσουν και αυτοί να το επαναλάβουν».

Αλλά πού θα βρεθούν τόσα χρήματα αν υποτεθεί ότι η Δύση θα ικανοποιήσει το αίτημα Ζελένσκι; Ο Josep Borrell, υπεύθυνος εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, βρήκε τη λύση: Να κατασχεθούν τα συναλλαγματικά αποθέματα της Ρωσίας που κατακρατούν οι Δυτικές χώρες—περίπου 300 δισεκατομμύρια δολάρια. Μαζί του συντάχθηκαν και 73 από τα 705 μέλη του Ευρωκοινοβουλίου. Με την χορωδία συντάχθηκε και ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Charles Michel, προτείνοντας την επέκταση των κατασχέσεων στα περιουσιακά στοιχεία των Ρώσων ολιγαρχών που κατακρατούνται στη Δύση—περίπου 40 δισεκατομμύρια δολάρια.

Όμως, η επιχείρηση των κατασχέσεων, εκτός από τα πολύ μεγάλα νομικά προβλήματα που εμπεριέχει και εκτός από την τεράστια δυσκολία συντονισμού της νομοθεσίας αλλά και της βούλησης ανάμεσα στις 27 χώρες μέλη της ΕΕ, παρουσιάζει ένα επιπλέον “μικρό” πρόβλημα: Τα περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται στη Ρωσία ατόμων, εταιρειών και χωρών της ΕΕ/ΗΠΑ είναι μία τάξη μεγέθους πάνω από τα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας που βρίσκονται στην Ευρώπη/ΗΠΑ.

Β. ΟΤΑΝ Η ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΑΠΑΝΤΑ “SURE”

Πώς λοιπόν θα κάνει η ΕΕ την “επένδυση” που ζητά ο Ζελένσκι;

Την απάντηση δίνει ρεπορτάζ της Politico στις 9 Μαΐου. «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχεδιάζει να δανειστεί για να καλύψει τις βραχυπρόθεσμες ανάγκες της Ουκρανίας για τους επόμενους τρεις μήνες, που εκτιμώνται σε 15 δισεκατομμύρια δολάρια, τρεις διπλωμάτες με γνώση των [σχετικών] συζητήσεων είπαν στην POLITICO». Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, το ποσό θα χρησιμοποιηθεί για την πληρωμή μισθών και συντάξεων καθώς και για τη φροντίδα μετακινούμενων πληθυσμών και επίσης για “άλλα” έξοδα που σχετίζονται με τον πόλεμο. Οι ΗΠΑ προσφέρθηκαν να καλύψουν το ένα τρίτο, που σημαίνει ότι απομένουν 10 δισεκατομμύρια ευρώ προς κάλυψη. Σύμφωνα με το σχέδιο της Κομισιόν, που επρόκειτο να δημοσιοποιηθεί στις 18 Μαΐου, η ΕΕ θα εκδώσει ομόλογο για να δανειστεί τα χρήματα με εγγυήσεις μέσω περιουσιακών στοιχείων που θα διαθέσουν οι χώρες μέλη. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο καταμερισμός της λυπητερής μεταξύ των χωρών μελών δεν έχει ακόμη γίνει γνωστός. Πάντως, σύμφωνα με την ίδια πηγή, η Γερμανία, η Αυστρία και η Ελλάδα ζητούν να βρεθεί εναλλακτική πηγή χρηματοδότησης.

Ο μηχανισμός έκδοσης αυτού του ομολόγου θα είναι παρόμοιος με τον μηχανισμό του προγράμματος SURE που χρησιμοποιήθηκε για να βρεθούν χρήματα ώστε να ενισχύονται οι προσωρινά άνεργοι λόγω COVID. Μάλιστα, κατά το ρεπορτάζ της Politico, ένας διπλωμάτης σχολίασε δεικτικά: «Όποτε η Κομισιόν έχει πρόβλημα με χρήματα απαντά SURE» (πρόκειται για λογοπαίγνιο πάνω στο αρκτικόλεξο που μεταφράζεται ως “βεβαίως”).

Είναι εντυπωσιακή η έλλειψη αντανακλαστικών αυτοσυντήρησης από τους υπεύθυνους της ΕΕ. Έχουν τόσο πολύ τυφλωθεί από την προσδοκία να αρπάξουν κι αυτοί κάτι από τη Ρωσία “όταν” καταφέρουν οι ΗΠΑ να την διαλύσουν ως κράτος; Ή στ’ αλήθεια είναι έτοιμοι να διασκορπίσουν τους πόρους της ΕΕ σε συνθήκες πρωτοφανούς πληθωρισμού και της επερχόμενης μητέρας όλων των οικονομικών κρίσεων επειδή φαντασιώνονται μάχες των δυνάμεων του “καλού” με το “κακό” μέχρις εσχάτων;

Γ. ΟΥΚΡΑΝΙΑ, ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΕΣ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Πριν λίγες μέρες έγραφα για την υστεροβουλία των Ουκρανών ιθυνόντων, που βρίσκουν την ευκαιρία εύκολου πλουτισμού με τα δισεκατομμύρια δολάρια που λούζουν την Ουκρανία οι Δυτικοί. Δεν πρόκειται για υπερβολή: Η Ουκρανία είναι μία από τις πλέον διεφθαρμένες χώρες της Ευρώπης και οι ιθύνοντές της αποτελούν κεντρικά πρόσωπα στον χορό των μαύρων χρημάτων που διοχετεύονται στο εξωτερικό.

Στο χορό των εκατομμυρίων υπάρχει διπλή διαδρομή. Στην πρώτη κατεύθυνση καταφθάνουν δισεκατομμύρια από τη Δύση, τα οποία τσεπώνουν οι Ουκρανικές ελίτ ως αντίτιμο της συνέχισης του πολέμου με τη Ρωσία—που αυτή τη στιγμή αποτελεί την κεντρική πολιτική επιλογή των ΗΠΑ, αλλά και της Δύσης συνολικά, που σύρεται πίσω από τον “ηγέτη” της. Στη δεύτερη κατεύθυνση, που εδώ μας ενδιαφέρει λιγότερο, δισεκατομμύρια διοχετεύονται από την Ουκρανία προς το εξωτερικό. Αυτά έχουν προκύψει από τη λεηλασία του Ουκρανικού πλούτου καθώς και των καταθέσεων των φτωχοποιημένων Ουκρανών πολιτών.

Γ1 ΤΑ ΑΛΙΣΒΕΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΦΑΜΙΛΙΑΣ ΜΠΑΪΝΤΕΝ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Πριν περάσουμε στην εξέταση της πρώτης κατεύθυνσης, αξίζει να υπενθυμίσουμε ένα σημαντικό επεισόδιο της δεύτερης κατεύθυνσης: την εμπλοκή της ίδιας της φαμίλιας Μπάιντεν στο μεγάλο φαγοπότι. Είναι γνωστή η ιστορία των e-mails του Χάντερ Μπάιντεν, γιου του νυν προέδρου των ΗΠΑ, τα οποία βρέθηκαν σε λάπτοπ που παράτησε to 2019 σε εργαστήριο όπου το πήγε για επισκευή. Σε αυτά αποκαλύπτονται αλισβερίσια στην Ουκρανία από τα οποία ο γιος του (τότε) αντιπροέδρου των ΗΠΑ κέρδιζε πολύ μεγάλα ποσά (ο ίδιος μιλά για «gazillion of dollars»), ενώ διαφαινόταν και η εμπλοκή στις λοβιτούρες και του ίδιου του νυν προέδρου των ΗΠΑ. Η ιστορία έσκασε στις ΗΠΑ πριν τις προεδρικές εκλογές και σύσσωμο το βαθύ κράτος την χαρακτήρισε “ρωσική παραπληροφόρηση”, με πρώτη και καλύτερη τη Nina Jankowicz που πριν λίγες μέρες διορίστηκε ως επικεφαλής της νέας υπηρεσίας “ελέγχου της παραπληροφόρησης” στις ΗΠΑ. Η επιχείρηση κάλυψης του θέματος πέτυχε κάτω από τη συντονισμένη προσπάθεια όλων των mainstream media με πρώτα και καλύτερα τους New York Times και την Washington Post ενώ το Twitter διέγραψε, όπως το συνηθίζει, τον λογαριασμό της εφημερίδας New York Post επειδή παρέπεμψε στο άρθρο της …ίδιας εφημερίδας, όπου γινόταν οι αποκαλύψεις.

Όμως, από τον Μάρτιο φέτος, κανείς δεν αμφισβητεί την αυθεντικότητα των αποκαλύψεων και (υποτίθεται ότι) θα ξεκινήσει ερευνητική διαδικασία για να ερευνηθούν τυχόν αξιόποινες πράξεις, αν και μέχρι στιγμής η φαμίλια Μπάιντεν παραμένει στο απυρόβλητο—βλέπετε οι ΗΠΑ βρίσκονται σε κατάσταση πολέμου και ο αρχηγός της φαμίλιας συμβαίνει να είναι και ο αρχηγός του κράτους τους.

Αποσπάσματα από το διάσημο μήνυμα (2017) του συνεταίρου του Χάντερ, James Gilliar,
προς τον επίσης συνεταίρο, Tony Bobulinski, που αφορούν δοσοληψίες
με τη μεγαλύτερη Κινεζική ιδιωτική εταιρία ενέργειας CEFC China Energy Co.
Σύμφωνα με τη μοιρασιά, ένα 10% θα κρατούσε επιπλέον ο Χάντερ για τον “Μεγάλο”.
Σύμφωνα με τον Bobulinski, o “Μεγάλος” δεν ήταν άλλος από τον Τζο Μπάιντεν.

Πριν λίγες μέρες, ο Garrett Ziegler, που εργαζόταν επί Τραμπ στο γραφείο του για το εμπόριο και τη βιομηχανία, ανέβασε on line 128,775 μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από τον σκληρό δίσκο του λάπτοπ του Χάντερ Μπάιντεν, κατά 14,603 λιγότερα από τα 142, 838 που βρήκε η εταιρία εγκληματολογικών ερευνών (forensics) Maryman & Associates ερευνώντας το αντίγραφο του σκληρού δίσκου που διαθέτει η Βρετανική εφημερίδα Daily Mail (η οποία επίσης ζήτησε και έλαβε πιστοποίηση της αυθεντικότητας του λάπτοπ από διεθνείς κορυφαίους κυβερνο-εγκληματολόγους). Θεωρείται ότι η ανάρτηση αυτού του τεράστιου όγκου μηνυμάτων του Χάντερ θα δημιουργήσει χιονοστιβάδα αποκαλύψεων καθώς διάφοροι ανεξάρτητοι ερευνητές θα ενώνουν διάφορες κουκίδες του παζλ. Και με την ευκαιρία, να προσθέσουμε ότι κατά τον ίδιο τον Χάντερ (βλ. το «ακατάλληλο» video του Χάντερ με μία πόρνη στο ρεπορτάζ της Daily Mail), ήδη έχει “χάσει” ένα ακόμη λάπτοπ που του έκλεψαν Ρώσοι για να τον εκβιάζουν.

Επειδή στις Ουκρανικές μπίζνες της φαμίλιας Μπάιντεν υπάρχει πολύ ενδιαφέρον (πληρωμές τεράστιων ποσών στον γιο Μπάιντεν για να “ασκήσει την επιρροή του”, παρεμβάσεις του τότε αντιπροέδρου των ΗΠΑ για την απόλυση Ουκρανών εισαγγελέων που ερευνούσαν υποθέσεις διαφθοράς με εμπλοκή σε αυτές του γιου του, συναντήσεις του με Ουκρανούς μεσάζοντες στην Ουάσιγκτον, συμμετοχή του γιου ως μεσάζοντα στις έρευνες που χρηματοδοτούσε το Πεντάγωνο σε Ουκρανικά βιολογικά εργαστήρια, κ.α.), θα ασχοληθούμε αναλυτικά με αυτές σε επόμενο άρθρο και δεν συνεχίζουμε παραπέρα εδώ.

Γ2 ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΝΑΤΟΪΚΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Ας δούμε κάποιες ενδεικτικές εκτιμήσεις από εντελώς mainstream NATOικές πηγές.

Ο Ουκρανός Mykhailo Minakov, του γνωστού μας Wilson Center, βασικός σύμβουλος (senior advisor) του Ινστιτούτου Kennan για την Ουκρανία και εκδότης του Focus Ukraine, σε αποτίμηση των πεπραγμένων Ζελένσκι τον Ιούνιο του 2021, γράφει: «Η ομάδα Ζελένσκι έχει κατασκευάσει μια άτυπη “κάθετη” δομή η οποία απέχει μακράν από κάθε αρχή χρηστής διοίκησης η εφαρμογής των νόμων. Σε αυτή τη νέα κάθετη δομή εξουσίας, τον κύριο ρόλο παίζει το Γραφείο του Προέδρου ενώ η Verkhovna Rada [κοινοβούλιο] και το υπουργικό συμβούλιο έχουν χάσει τη δικαιοδοσία άσκησης πραγματικής πολιτικής….Σαν αποτέλεσμα, από τον Οκτώβριο του 2020, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφάλειας, ένα συμβουλευτικό όργανο σύμφωνα με το νόμο, έχει μεταβληθεί στο κέντρο των διαδικασιών λήψης αποφάσεων της προεδρικής ομάδας. Η τεχνική αυτής της διαδικασίας λήψης αποφάσεων είναι μέσω “επειγόντων πολιτικών [μέτρων]”, δίχως τον απαιτούμενο σεβασμό για το Σύνταγμα της Ουκρανίας και τον διαχωρισμό των εξουσιών που προβλέπεται εκεί».

Ο βασικός συνεργάτης (senior fellow) του Ινστιτούτου CATO, Ted Galen Carpenter, γράφει στις 6 Απριλίου σε άρθρο με τίτλο «Ξεπλένοντας τη διαφθορά της Ουκρανίας»: «Οι τοποθετήσεις αξιωματούχων από τις ΗΠΑ και από άλλες Δυτικές χώρες, όπως και οι διάχυτες αφηγήσεις στα νέα των μήντια, έχουν δημιουργήσει μια εντυπωσιακά αποπροσανατολιστική εικόνα της Ουκρανίας». Αφού περιγράψει διάφορες αφηγήσεις και περιγραφές της Ουκρανίας από Αμερικανούς αξιωματούχους ως πρωταθλήτριας της δημοκρατίας, φάρου της ελευθερίας, αγκάθι δημοκρατίας στο πλευρό της δικτατορίας του Πούτιν που του προκαλεί τρόμο επειδή οι Ρώσοι θα ζηλέψουν, υπόδειγμα κράτους δικαίου, κ.λπ., κ.λπ.—ανάμεσά σε αυτές περίοπτη θέση έχουν οι τοποθετήσεις του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν—καθώς και αντίστοιχες περιγραφές του Ζελένσκι (νέος Ουίνστον Τσώρτσιλ, πρόθυμος να θυσιαστεί για την ελευθερία και τη δημοκρατία), ο T. Carpenter γράφει: «Η ιδέα ότι η Ουκρανία συνιστά ένα τόσο ελκυστικό δημοκρατικό υπόδειγμα στην Ανατολική Ευρώπη ώστε και μόνο η ύπαρξη αυτής της χώρας να τρομοκρατεί τον Πούτιν μπορεί να είναι ένας καθησυχαστικός μύθος για τους πολιτικούς και τους αναλυτές των ΗΠΑ, αλλά είναι αυτό ακριβώς: ένας μύθος. Η Ουκρανία απέχει μακράν από το να αποτελεί ένα δημοκρατικό-καπιταλιστικό μοντέλο και έναν ακαταμάχητο μαγνήτη για τις μάζες της Ρωσίας που βογκάνε. Η πραγματικότητα είναι σκοτεινότερη και ενοχλητική: Η Ουκρανία εδώ και καιρό είναι μία από τις πλέον διεφθαρμένες χώρες στο παγκόσμιο σύστημα».

Και συνεχίζει: «Ακόμη και πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, υπήρχαν άσχημα παραδείγματα αυταρχισμού στην πολιτική διακυβέρνηση της Ουκρανίας. Λίγους μήνες μετά την επανάσταση της Maidan το 2014, ξεκίνησαν προσπάθειες να καταπνιγούν οι εγχώριοι επικριτές [του καθεστώτος], που επιταχύνθηκαν καθώς περνούσαν τα χρόνια. Οι Ουκρανοί αξιωματούχοι επίσης ταλαιπωρούσαν τους πολιτικά διαφωνούντες, υιοθέτησαν μέτρα λογοκρισίας και απέκλεισαν τους ξένους δημοσιογράφους που θεωρούσαν ότι κρατάνε κριτική στάση απέναντι στην Ουκρανική κυβέρνηση και τις πολιτικές της. Αυτές οι επιθετικές πράξεις επικρίθηκαν από τη Διεθνή Αμνηστία, το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη και άλλους ανεξάρτητους παρατηρητές. Το νεοναζιστικό τάγμα Αζόφ αποτελούσε συστατικό στοιχείο του μηχανισμού ασφαλείας καθώς και του στρατιωτικού μηχανισμού του Προέδρου Petro Poroshenko, και διατήρησε αυτόν τον ρόλο και επί προεδρίας Ζελένσκι. Μάλιστα, κάποια καταπιεστικά μέτρα εντάθηκαν κάτω από τον Ζελένσκι ακόμη και πριν την έναρξη του πολέμου με τη Ρωσία. Τον Φεβρουάριο του 2021, η Ουκρανική κυβέρνηση έκλεισε αρκετά ανεξάρτητα ΜΜΕ (τα περισσότερα φιλορωσικά, αλλά όχι όλα). Αυτό έγινε στη βάση εντελώς αόριστων, ανοιχτών σε ερμηνεία, κριτηρίων. Και τώρα ο Ζελένσκι χρησιμοποίησε τον πόλεμο σαν δικαιολογία για να θέσει εκτός νόμου 11 κόμματα και να εθνικοποιήσει αρκετά ΜΜΕ. Αυτά δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση μέτρα που να αρμόζουν σε μία δημοκρατία, ακόμη και σε καιρούς πολέμου».

Ο Carpenter παραπέμπει σε άφθονες πηγές για να στηρίξει την άποψή του, οι οποίες με τη σειρά τους παραθέτουν επίσης πληθώρα πηγών η κάθε μία ώστε να γίνεται αδύνατο να αναφερθούμε σε αυτές: Ενδεικτικά ορισμένες από το άρθρο του Carpenter: Άρθρο της Βρετανικής Guardian όπου παρατίθεται εκτεταμένο ρεπορτάζ για το σύστημα υγείας της Ουκρανίας με τίτλο «Καλωσήλθατε στην Ουκρανία, την πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης». Κατατάξεις όσο αφορά τη διαφθορά αλλά και τη δημοκρατία στην πληροφόρηση από Δυτικούς Οργανισμούς (έκθεση της Transparency International του 2021 και έκθεση του Freedom House του 2022), άρθρα του ίδιου προ έτους στο Ινστιτούτο CATO με τίτλο «Η επιταχυνόμενη κατρακύλα της Ουκρανίας στον Αυταρχισμό» και «Γιατί ο Τζο Μπάιντεν διακινδυνεύει πόλεμο με τη Ρωσία για την Ουκρανία;» (με πλήθος πηγών), βιβλίο του ίδιου με τίτλο: «Η αφελής υπερδύναμη: Η υποστήριξη των ΗΠΑ προς κίβδηλα δημοκρατικά κινήματα», ρεπορτάζ της DW για την απαγόρευση βιβλίων (μεταξύ αυτών και του διάσημου Ρώσου συγγραφέα Eduard Limonov), ανάρτηση του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (2017) με τίτλο: «Ξένοι δημοσιογράφοι αποκλείονται ή απελαύνονται», άρθρο από το The Nation με τίτλο «Η Ουκρανική άκρα-δεξιά και ο κίνδυνος που αντιπροσωπεύει» και υπότιτλο: «Με χρήση βίας και εκφοβισμών, οι νέο-ναζί και άλλες ακροδεξιές ομάδες επηρεάζουν την εσωτερική και την εξωτερική πολιτική της χώρας», έρευνα στο Daily Beast με τίτλο: «Το αντι-ρωσικό τάγμα Αζόφ της Ουκρανίας: “Πολιτοφύλακες” ή νέο-ναζί τρομοκράτες;»

Θα μου πείτε: Εντάξει, ο Ζελένσκι παίρνει εντελώς αντιδημοκρατικά μέτρα, σύμφωνοι. Όμως, από που προκύπτει ότι αυτός και η κυβέρνησή του προσπαθούν να φάνε λεφτά από τους χρηματοδότες τους;

Προφανώς η διαφθορά, που ήδη έχει υπογραμμίσει ο Carpenter όσο αφορά την Ουκρανία, ανθίζει και διαδίδεται καλύτερα κάτω από συνθήκες στραγγαλισμού του δημοκρατικού ελέγχου, όσο μπορεί αυτός να υπάρξει σε συνθήκες καπιταλισμού. Και όχι μόνον αυτό, αλλά επιπλέον, κάτω από τις Ουκρανικές συνθήκες κατάργησης των νόμων, κάθε έννοιας χρηστής διοίκησης και κατάλυσης του Συντάγματος, οι περιουσίες αλλάζουν χέρια από τη μία στιγμή στην άλλη με το έτσι θέλω της κάθετης δομής εξουσίας που ξεκινά από τον πρόεδρο.

Έτσι, η Ουκρανή Olga Baysha—αναπληρώτρια καθηγήτρια στην Ανωτέρα Σχολή Οικονομικών (HSE) του Εθνικού Ερευνητικού Πανεπιστημίου της Ρωσίας—σε μια εξαιρετική για την κατανόηση της Ουκρανικής πραγματικότητας συνέντευξή της στο Grayzone (στην ανεξάρτητη δημοσιογράφο και συγγραφέα πάνω σε ζητήματα σχέσεων και εξωτερικής πολιτικής ΗΠΑ-Ρωσίας, Natylie Baldwin) λέει: «Μετά την κατάρρευση της λαϊκής υποστήριξης το 2021, ο Ζελένσκι ξεκίνησε την αντισυνταγματική διαδικασία των εξωδικαστικών κυρώσεων κατά των πολιτικών του αντιπάλων, οι οποίες επιβάλλονταν από το Εθνικό Συμβούλιο Άμυνας και Ασφάλειας (NSDC). Αυτές οι κυρώσεις περιλάμβαναν την εξωδικαστική κατάσχεση περιουσίας χωρίς καθόλου αποδείξεις παράνομης δράσης των σχετιζόμενων ατόμων ή νομικών προσώπων. Ανάμεσα στους πρώτους που υπέστησαν τέτοιες κυρώσεις ήταν δύο βουλευτές από την αντιπολιτευτική πλατφόρμα «Για τη Ζωή» (OPZZh)—o Victor Medvedchuk (που αργότερα τον συλλάβανε και τον έδειξαν στην τηλεόραση με χτυπημένο το πρόσωπό του μετά από ανάκριση) και ο Taras Kozak (που κατάφερε να αποδράσει από την Ουκρανία), καθώς και μέλη των οικογενειών τους. Αυτά συνέβησαν τον Φεβρουάριο του 2021».

Ειδικότερα για τη διαφθορά, ας δούμε άρθρο/ανάρτηση του Οκτωβρίου του 2021 της Daria Kaleniuk, εκτελεστικής διευθύντριας του “Ουκρανικού Κέντρου Δράσης Κατά της Διαφθοράς”, με τίτλο «Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να πάψει να παίζει το ρόλο του παράδεισου για τους διεφθαρμένους Ουκρανούς ολιγάρχες και αξιωματούχους». Και μάλιστα το άρθρο αναρτήθηκε από το γνωστό μας Atlantic Council, δηλαδή η κα Kaleniuk μόνο για αντιΝΑΤΟικά συναισθήματα δεν μπορεί να κατηγορηθεί.

Στο άρθρο της, πρώτα αναφέρεται στην ειδική έκθεση του εξελεγκτικού οργανισμού της ΕΕ (European Court of Auditors) του Σεπτεμβρίου του 2021, ο τίτλος της οποίας ήταν: «Σχετικά με τον περιορισμό της μεγάλης κλίμακας διαφθοράς στην Ουκρανία: Αρκετές πρωτοβουλίες της ΕΕ, αλλά ακόμη πενιχρά αποτελέσματα». Στο εισαγωγικό της σημείωμα, η έκθεση αναφέρει: «Η Ουκρανία υποφέρει από μεγάλης κλίμακας διαφθορά και κατάληψη του κράτους [από διεφθαρμένους] για πολλά έτη. Ο έλεγχός μας εκτίμησε κατά πόσο η υποστήριξη της ΕΕ στην Ουκρανία υπήρξε αποτελεσματική στην καταπολέμηση της μεγάλης διαφθοράς. Αν και η ΕΕ έχει προωθήσει αρκετές πρωτοβουλίες για να ελαττώσει τις ευκαιρίες διαφθοράς, εκτιμούμε ότι η διαφθορά μεγάλης κλίμακας παραμένει πρόβλημα κλειδί για την Ουκρανία».

Σύμφωνα με την κα Kaleniuk, οι Ουκρανοί ολιγάρχες και οι διεφθαρμένοι αξιωματούχοι “αυτή τη στιγμή” χαίρουν ανεμπόδιστης δυνατότητας να μεταφέρουν τα χρήματα που κλέβουν στην ΕΕ. «Λήστευε τους φυσικούς πόρους της χώρας σου, να καταχράσαι χρήματα των φορολογουμένων, και να αρμέγεις τα κρατικά μονοπώλια. Και μετά να μεταφέρεις μυστικά τις εισπράξεις της διαφθοράς στην ασφάλεια της ΕΕ χρησιμοποιώντας εταιρείες φαντάσματα μαζί με ένα στρατό από Δυτικούς δικηγόρους και άλλους πρόθυμους παρόχους υπηρεσιών. Αυτό είναι το κλασικό εγχειρίδιο στρατηγικής των διεφθαρμένων ελίτ της Ουκρανίας». Η κα Kaleniuk εύχεται να εισακουσθεί η ευχή των Ευρωπαίων ελεγκτών και να παρεμποδιστεί η μεταφορά χρημάτων από Ουκρανούς ολιγάρχες και διεφθαρμένους αξιωματούχους από την Ουκρανία προς την ΕΕ.

Είναι άγνωστο αν η κα Kaleniuk αντιλαμβάνεται το αίτημα του Ζελένσκι για μεταφορά 5-7 δις δολαρίων το μήνα προς την Ουκρανία «για να πληρώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις» ως ενισχυτικό της μάχης κατά της διαφθοράς, αλλά όπως και να το κάνουμε, η κυβέρνηση Ζελένσκι πρέπει να αμειφθεί για τους κόπους της. Αλλά, θα μου πείτε, αυτά που αναφέρει η κα Kaleniuk αφορούν τους “ολιγάρχες” και όχι τον γίγαντα της Δημοκρατίας Ζελένσκι…

Δ. ΟΙ OFF–SHORE ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΖΕΛΕΝΣΚΙ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤΩ

Οπότε, ας δούμε λίγο και κάποια στοιχεία που αφορούν τον ίδιο τον Ζελένσκι. Η προεκλογική του εκστρατεία κινήθηκε γύρω από δύο άξονες: Υποσχέθηκε ότι θε φέρει ειρήνευση στη χώρα και ότι θα καταπολεμήσει τη διαφθορά. Βεβαίως, είδαμε ότι τα μέτρα που πήρε μετά την εκλογή του μόνο ειρήνευση που δεν έφεραν στη χώρα. Αλλά με τη διαφθορά τι έπραξε; Η απάντηση είναι όχι μόνο “τίποτα”, αλλά επιπλέον, αποκαλύφθηκε ότι και ο ίδιος ήταν χωμένος μέχρι το λαιμό στο ξέπλυμα χρημάτων και στη μεταφορά τους στο εξωτερικό. Ας δούμε τα στοιχεία.

Σύμφωνα με την τελευταία ανάρτηση των εγγράφων Πανδώρα (Pandora Papers) που ανάρτησε τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 2021 η Διεθνής Κοινοπραξία Ερευνητών Δημοσιογράφων (International Consortium of Investigative Journalists—ICIJ), ο Ζελένσκι, μαζί με τη σύζυγό του και συνεργάτες του στο τηλεοπτικό σήριαλ «Υπηρέτης του Λαού», που τον έκανε γνωστό, εμπλέκονται ήδη από το 2012 ως ιδιοκτήτες και οργανωτές ενός περίπλοκου δικτύου εταιριών off-shore οι οποίες εξάγουν χρήματα από την Ουκρανία (και όχι μόνο) και τα τοποθετούν σε αξίες σε διάφορα μέρη του κόσμου (π.χ. ακριβά ακίνητα στο Λονδίνο). Η περί τον Ζελένσκι αυτή ομάδα σήμερα κατέχει σημαντικές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό της Ουκρανίας. Για παράδειγμα, ο Ivan Bakanov, τότε γενικός διευθυντής του Studio Kvartal 95, όπου γυριζόταν το τηλεοπτικό πρόγραμμα, σήμερα είναι ο αρχηγός της διαβόητης μυστικής αστυνομίας SBU, γνωστής για τους βασανισμούς και εκτελέσεις υποτιθέμενων αντιφρονούντων ή και απλών ανθρώπων ύποπτων για “ρωσοφιλία”. Ο Serhiy Shefir, παραγωγός του προγράμματος, τώρα είναι ο κύριος βοηθός του Ζελένσκι στην Προεδρία της Ουκρανίας (θεσμοθετημένη θέση). Στην ομάδα, εκτός από τους τρεις—Ζελένσκι, Bakanov, S. Shefir—συμμετέχουν η σύζυγος του Ζελένσκι, Olena, συγγραφέας τότε στο Kvartal 95, ο αδελφός του Serhiy Shefir, Borys, που έγραφε το σενάριο της σειράς και ο Andriy Yakovlev, σκηνοθέτης και παραγωγός στο Studio Kvartal 95.

Το εξώφυλλο των Pandora Papers με το ρεπορτάζ για τον πρόεδρο της Ουκρανίας Ζελένσκι,
με τίτλο «Τα Pandora Papers αποκαλύπτουν τις offshore ιδιοκτησίες
του Ουκρανού προέδρου και του εσωτερικού του κύκλου».

Πριν τις προεδρικές εκλογές, ο Ζελένσκι στα πλαίσια της “διαφάνειας” δήλωσε την ιδιοκτησία τριών off-shore εταιριών, μία από τις οποίες ήταν και η Film Heritage (από κοινού με τη σύζυγό του), εγγεγραμμένη στα μητρώα της μικροσκοπικής χώρας Belize της Κ. Αμερικής. Όμως, δεν δήλωσε ότι η Film Heritage κατείχε το 25% της εταιρείας χαρτοφυλακίου Davegra, καταχωρημένης στα μητρώα της Κύπρου. Η Davegra, με τη σειρά της, κατέχει την Maltex Malticapital Corp, καταχωρημένη στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους (φορολογικός παράδεισος). Σύμφωνα με τα Pandora Papers, η Maltex Malticapital Corp, είναι η κεντρική, ελέγχουσα, εταιρία του λαβύρινθου των off-shore της ομάδας και σε αυτήν το υπόλοιπο 75% κατέχουν (από 25% ο κάθε ένας) οι αδελφοί Shefir και ο Yakovlev. Όμως, οι πραγματικές σχέσεις ιδιοκτησίας παραμένουν μπερδεμένες. Έτσι, για παράδειγμα, δύο βδομάδες πριν από τις προεδρικές εκλογές, οι Ζελένσκι μεταβίβασαν το 25% που κατείχαν στην Maltex στον Serhiy Shefir με μάρτυρα της μεταβίβασης τον Bakanov, αν και η σύζυγος Ζελένσκι εξακολουθεί να απολαμβάνει μερίσματα χωρίς να έχει τυπικά σχέση πλέον με την Maltex. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των Pandora Papers, η μεταβίβαση είναι μάλλον εικονική.

Μεταφράζουμε τα «συμπεράσματα κλειδιά» της έρευνας που έχει αναρτηθεί από τα Pandora Papers: «Ο Ουκρανός πρόεδρος Volodymyr Zelensky και οι συνεργάτες του στην κωμική σειρά κατείχαν ένα δίκτυο εταιρειών off-shore σχετιζόμενο με τις επιχειρήσεις τους με έδρα τα Βρετανικά Virgin islands, την Κύπρο και την Belize. O νυν πρώτος βοηθός του Ζελένσκι, Serhiy Shefir, όπως και ο αρχηγός της Υπηρεσίας Ασφάλειας της χώρας, συμμετείχαν στο δίκτυο των off-shore εταιριών. Off-shore εταιρείες χρησιμοποιήθηκαν από τον Shefir και έναν άλλο εταίρο στις επιχειρήσεις για να αγοραστούν ακριβά ακίνητα στο Λονδίνο. Περίπου την εποχή της εκλογής του, ο Ζελένσκι μεταβίβασε το μερίδιό του σε μια off-shore εταιρία-κλειδί στον Shefir, αλλά οι δύο αυτοί εμφανίζονται να έχουν κανονίσει ώστε η οικογένεια Ζελένσκι να συνεχίσει να καρπώνεται χρήματα από αυτήν την εταιρία».

Το ρεπορτάζ όμως δεν σταματά στο δαιδαλώδες δίκτυο των off-shore της ομάδας Ζελένσκι, αλλά επεκτείνεται και στις κατηγορίες για διαφθορά που είχε προσάψει στον Ζελένσκι ο Volodymyr Ariev, συνεργάτης του αντίπαλου του Ζελένσκι στις προεδρικές εκλογές του 2019, τότε προέδρου της Ουκρανίας και εξίσου διεφθαρμένου, Petro Poroshenko.

Το θέμα αυτό έχει ως εξής: Το 2019, την προεκλογική εκστρατεία του Ζελένσκι χρηματοδοτούσε ο μεγιστάνας, ιδιοκτήτης των τηλεοπτικών δικτύων τα οποία μετέδιδαν το σήριαλ του Studio Kvartal 95, δισεκατομμυριούχος Ihor Kolomoisky. Ο Kolomoisky, μαζί με τον συνεταίρο του Hennadiy Boholiubov, ήταν ιδιοκτήτες της κάποτε μεγαλύτερης τράπεζας της Ουκρανίας, PrivatΒank. Σύμφωνα με την πρώην διοικητή της κεντρικής Τράπεζας της Ουκρανίας, Valeria Hontareva, οι δύο ιδιοκτήτες έκλεψαν μεταφέροντας στο εξωτερικό, μέσω Κυπριακής θυγατρικής τράπεζας—με την κάλυψη των Κυπριακών ελεγκτικών αρχών—και από εκεί σε δίκτυο εταιριών off-shore, 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια, ποσό που ισοδυναμεί με το 5% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος της Ουκρανίας. «Μεγάλης κλίμακας συντονισμένες δόλιες ενέργειες των μετόχων της τράπεζας και της διοίκησής της οδήγησαν σε απώλειες 5,5 δις δολαρίων για την χώρα. Αυτό αποτελεί το 33% των καταθέσεων του πληθυσμού…[και] το 40% της νομισματικής βάσης της χώρας» κατέθεσε η Hontareva το 2018. Οι δύο κλέφτες ζουν σήμερα στην Ελβετία ανενόχλητοι, αν και ο Kolomoisky διάγει τον βίο του και στο Ισραήλ.

Σύμφωνα λοιπόν με τον Volodymyr Ariev, ο χρηματοδότης του Ζελένσκι, Kolomoisky, είχε διοχετεύσει στις off-shore της ομάδας Ζελένσκι 41 εκατομμύρια δολάρια ως «αμοιβές» για την κάθοδό τους στις εκλογές. Ο Ariev είχε παρουσιάσει ένα διάγραμμα των off-shore εταιρειών της ομάδας καθώς και την κίνηση των χρημάτων μεταξύ τους, αλλά δεν είχε ποτέ δώσει αποδείξεις για τις κατηγορίες του. «Όμως τα Pandora Papers δείχνουν ότι τουλάχιστον μερικές από τις λεπτομέρειες αυτού του φερόμενου σχήματος ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Σύμφωνα με τα έγγραφα που διέρρευσαν [στα Pandora Papers] οι πληροφορίες που δίνονται για 10 εταιρίες στο δίκτυο αντιστοιχούν στη δομή που περιγράφει αναλυτικά το διάγραμμα Ariev».

Η Βρετανική Guardian—που πριν ένα χρόνο δεν έκανε πλάτες στον Ζελένσκι, σε αντίθεση με τη σημερινή της πολιτική—επιχείρησε επανειλημμένα να έρθει σε επαφή με τον Ζελένσκι ώστε να σχολιαστούν οι αποκαλύψεις των Pandora Papers. Όπως γράφει, «Ο Ζελένσκι δεν σχολίασε τον ισχυρισμό [της κρυφής μεταβίβασης του μεριδίου των Ζελένσκι στην Maltex] παρά τις εκτεταμένες προσπάθειες της Guardian και των συνεργατών της να έρθουν σε επαφή μαζί του. Ο εκπρόσωπός του, Sergiy Nikiforov μας έστειλε μήνυμα: «Μην περιμένετε απάντηση». Στο ίδιο ρεπορτάζ της Guardian, ο ένας των αδελφών Shefir, ο Borys, αναφέρει ότι ο [νυν αρχηγός της μυστικής αστυνομίας] Bakanov ήταν εκείνος που κυρίως είχε καταστρώσει αυτά τα «χρηματο-οικονομικά σχήματα» μέσω των offshore εταιριών προκειμένου να προφυλαχθεί η εταιρία τους από «τις αρχές και τους ληστές». (Κατά τα Pandora Papers η ακριβής διατύπωση του Shefir ήταν: «Ο Bakanov ήταν ο χρηματο-οικονομικός μας υπεύθυνος, αυτός οργάνωσε τα χρηματο-οικονομικά σχέδια της εταιρίας μας. Ειλικρινά, δεν είμαι έτοιμος να σας απαντήσω»). Οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι αρνήθηκαν οποιοδήποτε σχόλιο ή απάντηση, όπως και ο δικηγόρος τους.

Μετά την ανάρτηση των προηγούμενων δημοσιευμάτων, ο Mykhailo Podolyak, σύμβουλος στο γραφείου του προέδρου, είπε προς το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι ο πρόεδρος είχε δημιουργήσει τις εταιρίες off-shore για να προστατεύει το εισόδημα της ομάδας από τις «επιθετικές ενέργειες» της «διεφθαρμένης» κυβέρνησης του τότε φιλο-ρώσου προέδρου Viktor Yanukovych, προκαλώντας την ειρωνεία ακόμη και του Al Jazeera.

H Βρετανική εφημερίδα Socialist Worker εκτιμά ότι ο το μένος του Ζελένσκι κατά των Ρώσων και του Πούτιν εντάθηκε μετά τις αποκαλύψεις των Pandora Papers χωρίς όμως να αιτιολογεί την εκτίμηση αυτή. Αλλά, προφανώς, ένας καλός τρόπος να κάνει ο Ζελένσκι να ξεχαστούν οι αποκαλύψεις για διαφθορά είναι να αναλάβει το ρόλο του πρωτοπαλίκαρου της αντι-ρωσικής εκστρατείας, έστω και σε βάρος της χώρας του. Οι Αμερικανο-ΝΑΤΟικοί τα έχουν ήδη ξεχάσει, με πρώτη και καλύτερη την ίδια την Guardian. Αλλά, από ό,τι φαίνεται, τώρα πλέον δεν αρκείται στο να ξεχαστούν οι off-shore εταιρίες του, αλλά επιπλέον επιδιώκει να μαζέψει καινούργιο γερό κομπόδεμα—5-7 δισεκατομμύρια δολάρια τον μήνα δεν τα λες και λίγα…

Οικονομικός εγκέφαλος του δικτύου των off-shore εταιριών της ομάδας Ζελένσκι είναι ο Ivan Bakanov,
πρώην γενικός διευθυντής του Studio που παρήγαγε το σήριαλ της TV,
χάρις στο οποίο ο Ζελένσκι εκλέχτηκε πρόεδρος, και νυν διορισμένος από τον Ζελένσκι
διοικητής της περιβόητης μυστικής αστυνομίας SBU. Στη φωτογραφία Ουκρανός αξιωματικός της SBU
με τα σήματα της Μεραρχίας “Γαλικία”, δηλαδή της 14ης Μεραρχία Γρεναδιέρων των Waffen SS
του Τρίτου Ράιχ και είχε συγκροτηθεί από Ουκρανούς ναζί.
Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε αρχικά στην Βρετανική Sun μέσω του Reuters και του Anadolu.

Ε. ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ

Στην Ουκρανία όμως, μπορεί μεν το ψάρι να βρωμά από το κεφάλι, αλλά και όλη η κοινωνική δομή χτίζεται με στόχο τη λεηλασία της κρατικής περιουσίας και την κλοπή των λαϊκών οικονομιών. Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ ρίχνουν πόρους σε μια “μαύρη τρύπα” στην εκπεφρασμένη και επίμονη προσπάθειά τους να επεκτείνουν τη διάρκεια και τις συνέπειες του πολέμου.

Οι Δυτικές ηγεσίες επιδεικνύουν έτσι και το μέγεθος της δικής τους διαφθοράς-εξαγοράς, αφού φροντίζουν οι δικές τους οικονομικές ελίτ, τις οποίες εκφράζουν, να μην υφίστανται καμία συνέπεια καθώς τα βάρη της κρίσης μεταφέρονται στις πλάτες των λαών τους. Είναι χαρακτηριστική περίπτωση εδώ το veto της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην προτεινόμενη απαγόρευση μεταφοράς Ρωσικού πετρελαίου από πλοία ιδιοκτησίας εφοπλιστών της ΕΕ. Όλο το ενδιαφέρον είναι να μη θιγούν τα συμφέροντα των Ελλήνων εφοπλιστών και ας στενάζει ο κόσμος κάτω από τις αβάστακτες αυξήσεις που έχουν προκαλέσει στις τιμές των βασικών αγαθών οι υπόλοιπες “κυρώσεις” που προώθησαν οι κυβερνήσεις της ΕΕ.

Αν οι λαοί αυτοί δεν αντιδράσουν, η εξαθλίωση που θα χτυπήσει τις πόρτες της Δύσης και του τρίτου κόσμου δεν θα έχει προηγούμενο. Προς το παρόν, οι κεντρικοί προπαγανδιστικοί μηχανισμοί εξακολουθούν να έχουν το πάνω χέρι κι ας είναι αβάστακτες οι “ρήτρες αναπροσαρμογής” στη νέα κατάσταση. Να δούμε για πόσο ακόμη…

Εδώ δεν θα ασχοληθούμε με την επερχόμενη “μητέρα όλων των οικονομικών κρίσεων” ούτε με τον πληθωρισμό που στις ΗΠΑ βρίσκεται στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων 40 ετών (με τις τιμές των καυσίμων στα υψηλότερα επίπεδα όλων των εποχών). Αυτά οφείλουν να είναι θέμα άλλου άρθρου. Αλλά θα ασχοληθούμε με την κλοπή της Δυτικής βοήθειας από το σύνολο του Ουκρανικού μηχανισμού και τον παραλογισμό, όσο μεγαλώνει αυτή η κλοπή, τόσο περισσότερα χρήματα να διοχετεύονται προς τους υπευθύνους.

α) Οι Αμερικανοί Νομοθέτες

Εδώ η χαρακτηριστικότερη περίπτωση είναι το τελευταίο νομοσχέδιο Αμερικανικής βοήθειας που προβλέπει την παροχή 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων επιπλέον βοήθειας προς την Ουκρανία. Μαζί με τα ήδη 20 δισεκατομμύρια που έχουν καταναλωθεί από τον Φεβρουάριο, το συνολικό ύψος της βοήθειας (60 δις) ισούται σχεδόν με το σύνολο του ετήσιου αμυντικού προϋπολογισμού της Ρωσίας. Το νομοσχέδιο πέρασε με μεγάλη πλειοψηφία από την Αμερικανική βουλή των αντιπροσώπων, αλλά σκάλωσε για δύο μέρες στη Γερουσία, όπου αρχικά επιχειρήθηκε να περάσει χωρίς συζήτηση—αυτό μπορεί να γίνει για λόγους “κατεπείγοντος” υπό τον όρο της καταρχήν ομοφωνίας—λόγω της άρνησης του Ρεπουμπλικάνου γερουσιαστή Rand Paul και παρά την σύμφωνη γνώμη του ηγέτη των Ρεπουμπλικάνων Mitch McConnell. Το πιο ενδιαφέρον εδώ είναι ότι ο γερουσιαστής Paul, αν και αντίθετος στην αποστολή των 40 δις, απλά ζήτησε να προστεθεί στο νομοσχέδιο η θεσμοθέτηση ενός “γενικού επιθεωρητή” ο οποίος θα επιβλέπει τη διοχέτευση των χρημάτων, πρόταση που απέρριψε ο πρόεδρος της Γερουσίας, δημοκρατικός Chuck Schumer! Σημειώνεται ότι ο Νόμος σχετικά με τον Έλεγχο των Εξαγωγών Όπλων από τις ΗΠΑ (Arms Export Control) ήδη απαιτεί από την Αμερικανική κυβέρνηση να εξασφαλίζει «την παρακολούθηση της τελικής χρήσης αντικειμένων άμυνας και υπηρεσιών άμυνας», αλλά μπρος στη μανία του άρον άρον εξοπλισμού της Ουκρανίας, οι νόμοι είναι για να παραβιάζονται.

Αν έχετε τη δυνατότητα, παρακολουθήστε την ομιλία του γερουσιαστή Paul, όπου αναφέρεται αναλυτικά στο ύψος που έχει φτάσει η βοήθεια προς την Ουκρανία και στο τι συνεπάγεται για τις ίδιες τις ΗΠΑ αυτό το ύψος. «Δεν μπορούμε να σώσουμε την Ουκρανία καταδικάζοντας την οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών» είναι η κεντρική του ιδέα.

Αξίζει εδώ να ανοίξουμε μια παρένθεση για τη στάση που τηρούν απέναντι στην εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ουκρανία τα δύο μεγάλα αμερικανικά κόμματα. Οι δημοκρατικοί έχουν συνταχθεί ομόφωνα κάτω από τη σημαία του πολέμου εναντίον της Ρωσίας μέσω της Ουκρανίας—οι αρχικές φωνές υπέρ της λογικής έχουν εξαφανιστεί και όλοι (λέγε με Bernie Sanders) ψηφίζουν και με τα δύο χέρια κάθε πρόταση που έρχεται για αποστολή οτιδήποτε στην Ουκρανία. Οι λεγόμενοι “προοδευτικοί” που παλαιότερα επιχειρούσαν να μετατοπίσουν την ατζέντα σε κοινωνικά θέματα έχουν πάθει αφωνία ή επιχειρούν λογικούς ακροβατισμούς για να αιτιολογήσουν τις ψήφους τους με πρώτους και καλύτερους τους βουλευτές/ίνες της ομάδας που έχει επονομαστεί Squad.

Μέλη της “προοδευτικής” ομάδας squad μαζί με τον επίσης “προοδευτικό” Bernie Sanders.

Είναι χαρακτηριστική η παράδοξη αιτιολόγηση της θετικής ψήφου της για την αποστολή των 40 δις από την υποτιθέμενη “προοδευτική” βουλευτίνα Cori Bush, μέλος του squad, η οποία τον Οκτώβριο του 2020 απειλούσε ότι θα περικόψουν τη χρηματοδότηση του Πενταγώνου για να αυξήσουν τις κοινωνικές παροχές. Τώρα λέει: «Επίσης, στα 40 δισεκατομμύρια δολάρια, πρόκειται για ένα εντυπωσιακό ποσό στρατιωτικής βοήθειας, ένα μεγάλο μέρος από το οποίο θα πάει απευθείας σε εταιρείες-εργολάβους. Μόνο κατά τον τελευταίο χρόνο, οι ΗΠΑ θα έχουν παράσχει στην Ουκρανία περισσότερη στρατιωτική βοήθεια από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες και δύο φορές όσο ήταν το ετήσιο κόστος του πολέμου στο Αφγανιστάν, παρόλο που εκεί είχαμε αναπτύξει Αμερικανικά στρατεύματα στο έδαφος. Το συνολικό μέγεθος του πακέτου, με δεδομένο τον ήδη φουσκωμένο προϋπολογισμό του Πενταγώνου, δεν πρέπει να περάσει χωρίς αντιρρήσεις. Παραμένω ανήσυχη για τον αυξημένο κίνδυνο άμεσου πολέμου και τη δυνατότητα ευθείας στρατιωτικής αντιπαράθεσης [των ΗΠΑ με τη Ρωσία]”». Αυτά περιλαμβάνονται στην ψήφο “υπέρ” της αποστολής των 40 δις στην Ουκρανία! “Go figure”, που λένε και οι Αμερικάνοι.

Η Ilhan Omar, βουλευτίνα και επίσης μέλος του squad, η οποία στο παρελθόν είχε συχνά προκαλέσει τη μήνη των νέο-συντηρητικών, είχε πει τον Μάρτιο κριτικάροντας τους συντρόφους της “προοδευτικούς”: «Αισθάνομαι ότι πολλοί προοδευτικοί έχουν εγκαταλείψει τις αρχές τους εναντίον του πολέμου, εναντίον των σε ευρεία κλίμακα εφαρμοζόμενων κυρώσεων, και εναντίον επιζήμιων μέτρων που όχι μόνο μας επηρεάζουν εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά άθελά [μας επίσης] επηρεάζουν τους πληθυσμούς των πολιτών του αντίπαλου καθεστώτος». Τώρα και αυτή ψηφίζει “υπέρ”.

Από την άλλη πλευρά, οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν διασπαστεί πάνω στο θέμα της βοήθειας στην Ουκρανία. Και οι 57 αρνητικοί ψήφοι στη Βουλή προερχόταν από Ρεπουμπλικάνους βουλευτές. Εκείνοι από τους Ρεπουμπλικάνους που διατηρούν ισχυρότερες διασυνδέσεις με το “βαθύ κράτος” ψηφίζουν υπέρ των μέτρων που εισηγείται η κυβέρνηση Μπάιντεν ενώ μια ομάδα, που κινείται γύρω από τη “συντηρητική” πλατφόρμα Freedom Caucus, εκφράζουν αντιρρήσεις θεωρώντας ότι το Κογκρέσο υποτιμά τις πιεστικές ανάγκες της χώρας ενώ ταυτόχρονα προκαλεί έναν πυρηνικό αντίπαλο. Αν μπορείτε να την παρακολουθήσετε, αξίζει η ομιλία-σχόλιο πάνω στο επίμαχο νομοσχέδιο του Ρεπουμπλικάνου βουλευτή Mat Gaetz, ο οποίος καταψήφισε. Το τέλος της ομιλίας του είναι χαρακτηριστικό: «Υποψιάζομαι ότι πολλοί σε αυτό το σώμα [Βουλή των Αντιπροσώπων] δεν θα θέλουν μία ψηφοφορία ή μια συζήτηση επειδή ο πραγματικός στόχος τους είναι η αλλαγή καθεστώτος στη Ρωσία και όχι η υπεράσπιση της Ουκρανίας. Και προκειμένου να πετύχουν αυτόν τον στόχο, είναι πρόθυμοι να αποστείλουν δισεκατομμύρια στο Κίεβο που θα καταλήξουν στις τσέπες διεφθαρμένων αξιωματούχων, ακριβώς όπως κάναμε και στο Αφγανιστάν».

Βεβαίως, όσο αφορά την Ουκρανία, η μεγάλη πλειοψηφία των Ρεπουμπλικάνων βουλευτών συντάσσεται με την κυβέρνηση Μπάιντεν. Χαρακτηριστικό είναι εδώ το τουΐτ, την επομένη της ψηφοφορίας, του επίσης Ρεπουμπλικάνου βουλευτή Dan, όπου αιτιολογεί την ψήφο του υπέρ των 40 δις: «Το να επενδύουμε στην καταστροφή του στρατού του μεγαλύτερου αντίπαλού μας, χωρίς να χάσουμε ούτε έναν Αμερικανό στρατιώτη, μου φαίνεται καλή ιδέα».

β) Οι Αμερικανοί Στρατιωτικοί

Ήδη από τις 19 Απριλίου το CNN σε άρθρο του παρέθετε πληροφορίες από αξιωματούχους των ΗΠΑ σχετικά με τον έλεγχο της αποστελλόμενης βοήθειας προς την Ουκρανία (που τότε ακόμη ήταν νάνος μπροστά στη σημερινή). Σύμφωνα με αυτές, η Ουάσιγκτον δεν έχει τρόπο να παρακολουθεί τη διαδρομή των όπλων που αποστέλλονται ούτε πού καταλήγουν από τη στιγμή που θα μπουν στην Ουκρανία. Σύμφωνα με έναν από αυτούς: «[Η βοήθεια] πέφτει σε μια μεγάλη μαύρη τρύπα, και δεν έχουμε καμία αίσθηση γι’ αυτήν μετά από μικρό διάστημα χρόνου».

Στο ίδιο άρθρο υπογραμμίζεται ο κίνδυνος τα όπλα να καταλήξουν στη μαύρη αγορά. Σύμφωνα με στρατιωτικό αξιωματούχο, ο κίνδυνος να καταλήξουν τα όπλα σε εχθρούς των ΗΠΑ ή σε τρομοκράτες είναι υπαρκτός: «Το 2020 ο γενικός επιθεωρητής του υπουργείου άμυνας σε αναφορά του κοινοποίησε ανησυχίες σχετικά με την παρακολούθηση της κατάληξης των αποστελλόμενων στην Ουκρανία οπλικών συστημάτων. Αλλά με δεδομένες τις σχεδόν ακόρεστες βραχυπρόθεσμες ανάγκες των Ουκρανικών δυνάμεων για περισσότερα όπλα και πυρομαχικά, ο μακροπρόθεσμος κίνδυνος να καταλήξουν τα όπλα στη μαύρη αγορά ή σε λάθος χέρια εκτιμήθηκε ως αποδεκτός, είπε ο αξιωματούχος».

Μόνο που ο κίνδυνος αυτός κάθε άλλο παρά “μακροπρόθεσμος” είναι. Σύμφωνα με τον Διεθνή Δείκτη Οργανωμένου Εγκλήματος (Global Organized Crime Index-GOCI): «Η Ουκρανία θεωρείται ότι διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες αγορές στην Ευρώπη λαθραίας διακίνησης όπλων. Αν και αποτελεί από καιρό κρίκο κλειδί στο διεθνές εμπόριο όπλων, ο ρόλος της έχει επιπλέον ενταθεί από τότε που ξεκίνησε η σύγκρουση στην ανατολική Ουκρανία [εννοεί το 2014]. Τα περισσότερα όπλα διακινούνται εσωτερικά, αλλά το παράνομο εμπόριο όπλων συνδέεται επίσης με εγκληματικές αγορές όπλων στη Ρωσία, Λευκορωσία, Μολδαβία, Γεωργία και Τουρκία, καθώς με χώρες της ΕΕ καθώς και της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Μέσα στην Ουκρανία σημαντικά λογιστικά κέντρα των εγκληματικών δικτύων βρίσκονται στην Οδησσό, στο Ντνιεπροπετρόφσκ, στο Χάρκοβο και στο Κίεβο». Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η Ουκρανία διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους δείκτες εγκληματικότητας στην Ευρώπη.

Ειδικότερα, για την ακμαία μαύρη αγορά όπλων στην Ουκρανία, ένα άρθρο του Responsible Statecraft δίνει πλούσιες πληροφορίες ενώ ταυτόχρονα οι παρούσες αποστολές όπλων χαρακτηρίζονται ως «συνταγή καταστροφής». Για παράδειγμα, μαθαίνουμε ότι στο διάστημα 2013-2015 “εξαφανίστηκαν” 300,000 μικρά όπλα, από τα οποία ξαναβρέθηκε μόνο το 13%. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα όπου το 2019 δύο Ουκρανοί στρατιώτες στην περιοχή του Ντονμπάς αποπειράθηκαν να πουλήσουν 40 χειροβομβίδες RGD-5, 15 αντιαρματικούς πυραύλους RPG-22, and 2,454 φυσίγγια για το ασήμαντο ποσό των 75,000 Ουκρανικών hryvnia (περίπου $2,900).

Παρακολουθήσετε βίντεο, που ανάρτησε ο Ουκρανός δημοσιογράφος Illia Ponomarenko, μέλος του Συντάγματος Αζόφ, όπου πολίτες ανακατώνουν κιβώτια με όπλα διαλέγοντας ανεξέλεγκτα στην περιοχή Obolon του Κιέβου. Μοιάζει ακριβώς με λαϊκή αγορά, ενώ ο δημοσιογράφος το τιτλοφορεί: «Όπλα μοιράζονται σε όποιον επιθυμεί». Εννοείται ότι το καθεστώς “εμπάτε σκύλοι αλέσετε” που επικρατεί χαροποιεί ιδιαίτερα τους νέο-ναζί, των οποίων οι σχέσεις με το οργανωμένο έγκλημα είναι γνωστές.

Απόδειξη της μαζικής κλοπής οπλισμού είναι το γεγονός ότι πλάι στις παραπάνω εικόνες έχουμε άλλες εικόνες όπου οι Ουκρανοί στρατιώτες στέλνονται στη μάχη χωρίς όπλα και οι ξένοι μισθοφόροι, ακόμη και οι πλέον φημισμένοι, ψάχνουν εναγωνίως για ένα τουφέκι. Αλλά περισσότερα γι’ αυτό πιο κάτω.

Επιβεβαίωση της αδυναμίας του Αμερικανικού στρατού να παρακολουθήσει την κατάληξη του αποστελλόμενου οπλισμού στην Ουκρανία, αποτελεί και η συνέντευξη στο CNN του απόστρατου Αμερικανού στρατηγού Mike Repass, ο οποίος διετέλεσε επικεφαλής της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη και στη συνέχεια, στρατιωτικός σύμβουλος του Ουκρανικού στρατού επί εξαετία, κάτω από συμβόλαιο της Αμερικανικής κυβέρνησης. Ο στρατηγός επισκέφθηκε τον Απρίλιο την Πολωνία και την Ουκρανία για να πληροφορηθεί από “πρώτο χέρι” τα τεκταινόμενα. Κατ’ αυτόν, απαιτείται μεγάλη αύξηση της βοήθειας (αλλά και αποστολή στρατού) επειδή η Ουκρανία …χάνει τα όπλα που της στέλνονται και επομένως, σύμφωνα με τη λογική του, πρέπει να της στείλουν ακόμη περισσότερα.

Φυσικά χρησιμοποιεί αυτό που (φαντάζομαι) ο ίδιος θα θεωρεί ως “διπλωματική” γλώσσα ή έστω, αυτό που ο Peter Bergen, πρόεδρος του «Παγκόσμιου Ιδρύματος Ειδικών Επιχειρήσεων», ο οποίος παίρνει τη συνέντευξη και—όπως γράφει—επίσης την έχει “διορθώσει” (edited), θεωρεί ως διπλωματική γλώσσα. Γράφει ο Bergen ότι ο στρατηγός εκτίμησε ότι «Η αλυσίδα ανεφοδιασμού σε στρατιωτικό εξοπλισμό είναι αναποτελεσματική».

Ο ίδιος ο στρατηγός εμφανίζεται να λέει ότι τα συμπεράσματά του από το ταξίδι ήταν: «πρώτον, η Ουκρανία χρειάζεται ακόμη πολλή βοήθεια, δεύτερον, το ΝΑΤΟ κινείται πολύ αργά, τρίτον, δεν διαθέτουμε ορατότητα τι συμβαίνει με το στρατιωτικό υλικό όταν αυτό φτάσει στην Ουκρανία. Οι δραστηριότητες προμήθειας στρατιωτικού υλικού είναι προσωποποιημένες σε αντίθεση με τον επαγγελματισμό: Η ανώτερη ηγεσία ορίζει τις προτεραιότητες διανομής και, σύμφωνα με όσα μπόρεσα να δω, αυτές οι προτεραιότητες δεν στηρίζονται στην κατανόηση κάποιων ρυθμών στην κατανάλωση ή σε ανάγκες μελλοντικών επιχειρήσεων ή σε αντικειμενικά στοιχεία. Βασίζονται στο τηλεφώνημα του διοικητή της ταξιαρχίας Χ ή του τομέα Υ, ο οποίος παίρνει και λέει: “Γεια, χρειάζομαι 27 βλήματα Javelin”. Δηλαδή είναι πολύ προσωποποιημένη και αυτός δεν είναι ο τρόπος να διαχειρίζεσαι τις προμήθειες σε καιρό πολέμου».

Είναι σαφές ότι ο προσδιορισμός του τρόπου μεταφοράς των προμηθειών ως «προσωποποιημένου» αποτελεί ευφημισμό του γεγονότος ότι αν δεν λαδώσεις δεν έχεις λαμβάνειν οπλισμό.

Ανάλογους φόβους για τον τελικό προορισμό της στρατιωτικής βοήθειας που αποστέλλουν στην Ουκρανία εκφράζουν και Καναδοί στρατιωτικοί ή/και ειδικοί στο θέμα. « Ο κίνδυνος να μην ελέγχει τελικά η Καναδική κυβέρνηση το πού θα καταλήξουν τα όπλα [που στέλνει] είναι πραγματικός. Μπορούν να καταλήξουν οπουδήποτε», λέει στο CBC του Καναδά ο Kelsey Gallagher, ερευνητής στο Project Ploughshares, μια Καναδική ΜΚΟ που ασχολείται με θέματα αφοπλισμού.

Το άρθρο, αφού υποστηρίζει (μέσω των “ειδικών”) τη συνήθη αιτιολογία ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή, δίνει το λόγο στην υπουργό άμυνας του Καναδά, Anita Anand, η οποία βεβαιώνει ότι υπάρχει έλεγχος τελικού προορισμού επειδή το υπουργείο άμυνας της Ουκρανίας δίνει στον Καναδά …βεβαιώσεις που πιστοποιούν ποιος θα έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει αυτά τα όπλα και ποιος όχι! Άλλωστε, λέει ή ίδια, ο Καναδάς έχει εκπαιδεύσει 33,000 Ουκρανούς μέχρι τώρα και αυτοί θα εξασφαλίσουν ότι τα όπλα θα χρησιμοποιηθούν για τον σκοπό που εστάλησαν. Η μόνη απορία που μας μένει μετά από αυτά είναι αν οι ίδιοι οι Καναδοί πιστεύουν αυτά που λένε.

γ) Οι ξένοι μισθοφόροι

Κάτω από αυτές τις περιστάσεις κλοπής της στρατιωτικής βοήθειας, δεν είναι παράξενο που οι πρώτοι που την πληρώνουν είναι ο ξένοι μισθοφόροι. Ήδη έχουν δημοσιοποιηθεί πολλά περιστατικά όπου ξένοι μισθοφόροι ζητιανεύουν μέσω ίντερνετ για αλεξίσφαιρα γιλέκα, διόπτρες νυκτός ή ακόμη και για εσώρουχα ή και φαγητό. Πολλοί περιγράφουν σουρεαλιστικές καταστάσεις όπου ρίχνονται στη μάχη χωρίς όπλα ή πυρομαχικά—πράγμα που συμβαίνει και με τους δύστυχους τους Ουκρανούς στρατιώτες. Ας δούμε μερικά περιστατικά.

Έτσι, ένας κακομοίρης μισθοφόρος γράφει «Αν με γνωρίζετε προσωπικά, θα ξέρετε πόσο πολύ μισώ αυτό το είδος ανάρτησης. Όμως, μερικά πράγματα είναι πιο σημαντικά από τα αισθήματά μου. Η Ομάδα μου βρίσκεται στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή, χωρίς χρήματα για οτιδήποτε. Η τροφή, η στέγη, τα πάντα πληρώνονται από την τσέπη μας από όλους εδώ. Δεν υπάρχει οργάνωση σε βάθος και απλώς βασιλεύει το χάος. Χρειαζόμαστε οχήματα, διόπτρες νυκτός, θερμικά εσώρουχα, και τόσα πολλά άλλα. Αυτά είναι πράγματα που θα βοηθήσουν να βελτιώσουμε την πιθανότητα να επιζήσουμε. Ευχαριστώ για τη στήριξη και τη βοήθεια [Δίνει σύνδεσμο σε λογαριασμό για να του καταθέτουν χρήματα]. Πριν φύγετε από τις ΗΠΑ (για να έρθετε εδώ), πάρτε μαζί σας αλεξίσφαιρα γιλέκα και χρήματα.»

Μερικοί αναγνώστες τον συμβουλεύουν να τα παρατήσει για να σώσει τη ζωή του.

Ο αρχικός ενθουσιασμός των μισθοφόρων έχει καταλαγιάσει και λόγω των μεγάλων απωλειών και λόγω των εξαιρετικά κακών συνθηκών που αντιμετωπίζουν στον εξοπλισμό και στη διατροφή τους. Ο Διοικητής της “Γεωργιανής Λεγεώνας”, Mamuka Mamulashvili, ο οποίος καταζητείται από τις Ρωσικές υπηρεσίες ως βασανιστής Ρώσων αιχμαλώτων, είπε στην Telegraph ότι το 70% όσων αρχικά είχαν καταταγεί στη “Διεθνή Λεγεώνα” έχουν αποχωρήσει. Ένας πρώην Αμερικανός στρατιώτης λέει: «Υπάρχει επίσης διαφθορά, με στοιχειώδη εξοπλισμό να βρίσκεται άφαντος. Θα βρείτε όπλα χωρίς πυρομαχικά, και δεν θα βρείτε αλεξίσφαιρα γιλέκα ή κουτιά πρώτων βοηθειών. Όλοι λατρεύουμε να ριχτούμε στη μάχη, αλλά δεν μας διευκολύνουν». Πάντως, από την 1η Απριλίου, η Ουκρανία σταμάτησε να δέχεται ξένους μισθοφόρους επικαλούμενη την έλλειψη οπλισμού! Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε.

Ξεχωριστή περίπτωση μισθοφόρου που απογοητεύτηκε από τη διαφθορά στην Ουκρανία και την κοπάνησε (αν και επίσης αλήθεια είναι ότι αυτό συνέβη την επομένη που παραλίγο να σκοτωθεί) είναι ο μπαρουτοκαπνισμένος Wali—αυτό είναι, όπως λέγεται, το nom de guerre του. Ο Wali είναι Καναδός με δύο αποστολές στο Αφγανιστάν και κατέφθασε στην Ουκρανία με πολλές παράτες και ταρατατζούμ από τα διεθνή ΜΜΕ.

Η El Pais γράφει γι’ αυτόν: «Δεν είναι ο εθελοντής της διπλανής πόρτας. Η ιστορία του έχει γράψει τίτλους στα ΜΜΕ από την αρχή της σύγκρουσης, αν και ο ίδιος παραδέχεται ότι μερικοί από τους αναγραφόμενους ισχυρισμούς δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. “Ο καλύτερος ελεύθερος σκοπευτής του κόσμου στην υπηρεσία της Ουκρανίας”, είχε σαν τίτλο ένα Γαλλικό περιοδικό. “Μπορεί να σκοτώσει 40 στρατιώτες σε μια μέρα”, ισχυριζόταν ένα Ινδικό ψηφιακό site. “Κρατά το παγκόσμιο ρεκόρ σκοτώματος μεγάλης απόστασης στα 3,540 μέτρα”, έγραψε μια Ισπανική ημερήσια εφημερίδα». Ανάλογα διθυραμβικά ρεπορτάζ, όλα με μπόλικες πόζες του ηρωικού μισθοφόρου, έχουν δημοσιεύσει ή μεταδώσει το CBC, η New York Post, το Coffee or Die Magazine, με το τελευταίο μάλιστα να ισχυρίζεται ότι «τώρα στην Ουκρανία ο Wali έχει εξελιχθεί σε τεράστιο αγκάθι στο πλευρό του Ρωσικού στρατού».

Δώστε και σώστε τον κακομοίρη το μισθοφόρο

Ο Wali κατατάχθηκε στη λεγόμενη “ταξιαρχία Norman” όπου υπηρετούσαν πολλοί Καναδοί. Αλλά η μεγάλη ενασχόλησή του με τα ΜΜΕ και τα social media, προκειμένου να διατηρεί τη διασημότητά του, προκάλεσαν αντιπάθειες στη λεγεώνα του με αποτέλεσμα να φύγει και να περάσει σε μια μονάδα του τακτικού Ουκρανικού στρατού. Αν πριν τα πράγματα ήταν δύσκολα, τώρα έγιναν ακόμη πιο δύσκολα για τον διάσημο φονέα των μουτζαχεντίν. Ας του δώσουμε τον λόγο στην εξομολόγηση που έκανε στην Καναδική La Presse μετά την άδοξη επιστροφή του από τον πόλεμο.

Το ρεπορτάζ ξεκινά με την εξής εισαγωγή: «Δύο μήνες αφότου ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Προέδρου Βολοντιμίρ Ζελένσκι, ο ελεύθερος σκοπευτής Wali επέστρεψε στο Κεμπέκ—άθικτος, αν και σχεδόν έχασε τη ζωή του εκεί “αρκετές φορές”. Όμως, οι περισσότεροι ξένοι μαχητές που επισκέφθηκαν την Ουκρανία όπως αυτός έφυγαν πικρά απογοητευμένοι, έχοντας αποτελματωθεί στην ομίχλη του πολέμου χωρίς καν να βρεθούν στην πρώτη γραμμή ούτε μία φορά».

Αλλά τι απογοήτευσε τους μπαρουτοκαπνισμένους μαχητές; Σύμφωνα με την αφήγηση του Wali στην La Presse: «Για τους περισσότερους εθελοντές που παρουσιάστηκαν στα σύνορα, το να καταταγούν σε μία μονάδα ήταν πονοκέφαλος. Αυτός και αρκετοί άλλοι Καναδοί στρατιώτες προτίμησαν να καταταγούν στην ταξιαρχία Norman, μια ιδιωτική στρατιωτική μονάδα που βρισκόταν αρκετούς μήνες πριν στην Ουκρανία με ηγέτη κάποιον πρώην στρατιώτη από το Κεμπέκ με πολεμικό ψευδώνυμο Hrulf. Όμως γρήγορα προέκυψαν τσακωμοί και ένας μεγάλος αριθμός πολεμιστών εγκατέλειψαν την ταξιαρχία Norman. Τρεις άνθρωποι που ζήτησαν να παραμείνουν ανώνυμοι», γράφει η εφημερίδα, “περιέγραψαν στην La Presse υποσχέσεις για όπλα και προστατευτικό εξοπλισμό που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν. Μερικοί εθελοντές βρέθηκαν 40 χιλιόμετρα από το Ρωσικό μέτωπο χωρίς κανένα προστατευτικό εξοπλισμό. “Εάν οι Ρώσοι έκαναν επίθεση, όλοι θα κινδυνεύαμε. Ήταν ανεύθυνη συμπεριφορά εκ μέρους της ταξιαρχίας”, λέει ένας πρώην στρατιώτης της, που ζήτησε για λόγους ασφαλείας να μην αναφερθεί το όνομά του».

«Ο διοικητής της ταξιαρχίας», συνεχίζει το ρεπορτάζ, «που επίσης ζήτησε να μην αποκαλύψουμε το όνομά του, επιβεβαιώνει ότι τον εγκατέλειψαν περίπου 60 μαχητές από την αρχή της σύγκρουσης. Αρκετοί από αυτούς ζητούσαν να υπογράψουν ένα συμβόλαιο που θα τους έδινε προστασία κάτω από τη Σύμβαση της Γενεύης [Σημ. Η Ουκρανική κυβέρνηση έχει περάσει τέτοιο νόμο, αλλά προφανώς η Ρωσία δεν αναγνωρίζει ότι οι μισθοφόροι προστατεύονται από τη συνθήκη της Γενεύης για αιχμαλώτους πολέμου], όπως και εγγυήσεις ότι θα περιθάλπονταν από το Ουκρανικό κράτος σε περίπτωση τραυματισμού. O Hrulf ισχυρίζεται ότι μερικοί ακόμη και “συνωμότησαν” προκειμένου να του κλέψουν μια αποστολή εξοπλισμού αξίας 500,000 δολαρίων από τους Αμερικανούς, προκειμένου να φτιάξουν δική τους ομάδα».

Μαζί με έναν άλλο Καναδό, συνεχίζει το συναξάρι, ο Wali μετακινήθηκε σε μια μονάδα του Ουκρανικού στρατού που πολεμούσε στην περιοχή του Κιέβου. «Αλλά πάλι, το να βρει ένα όπλο για να πολεμήσει αποδείχτηκε Καφκική εμπειρία. “Έπρεπε να ξέρεις κάποιον που ήξερε κάποιον άλλο που σ’ έστελνε σε κάποιο παλιό μπαρμπέρικο που θα σού δίναν ένα ΑΚ47. Έπρεπε να συνεχίσεις έτσι από δω κι από κει για να συμπληρώσεις τα βασικά απαιτούμενα ενός στρατιώτη, μαζεύοντας κομμάτια και πολεμοφόδια από δεξιά και από αριστερά, σε πολλές περιπτώσεις σε όχι τόσο καλή κατάσταση. Ακόμη και για τα γεύματα, συνήθως ήταν οι πολίτες που μας τα παρείχαν. Το ίδιο και με τη βενζίνη για να κινηθείς μέσω οχήματος. Χρειάζεται συνεχώς να οργανώνεσαι, να ξέρεις κάποιον που ξέρει κάποιον”, λέει ο Wali».

Ο θρυλικός ελεύθερος σκοπευτής Wali ποζάρει από κοινού με το επίσης θρυλικό τουφέκι(?) του σε συνθήκες ημι-καμουφλάζ.
Έχει δεκάδες πιο αιμοβόρες και πολεμοχαρείς, πόζες, αλλά διαλέξαμε αυτή.

«Μετά από μερικές βδομάδες στην Ουκρανία», συνεχίζει το ρεπορτάζ, «μερικοί από τους πιο έμπειρους Δυτικούς στρατιώτες κατέληξαν να προσληφθούν από τη Διεύθυνση της Ουκρανικής Στρατιωτικής Κατασκοπείας και τώρα συμμετέχουν σε ειδικές επιχειρήσεις πίσω από τις γραμμές του εχθρού, λέει ένας από αυτούς [στην La Presse]. Άλλοι, λιγότερο έμπειροι, “αλλάζουν από το ένα Airbnb στο άλλο” περιμένοντας πότε θα τους προσλάβει κάποια μονάδα για να πάνε στο μέτωπο, λέει ο Wali. Όμως, η πλειοψηφία αποφάσισε να γυρίσει στο σπίτι, λένε αρκετοί που έδωσαν συνέντευξη γι’ αυτό το άρθρο. “Πολλοί καταφθάνουν στην Ουκρανία με φουσκωμένο το στήθος, αλλά φεύγουν με την ουρά στα σκέλια”, λέει ο Wali. Στο τέλος, λέει, ο ίδιος έριξε μόνο δύο φορές σφαίρες σε παράθυρα “για να τρομάξει ανθρώπους” και ποτέ δεν βρέθηκε εντός του πεδίου βολής του εχθρού».

δ) Η Μαύρη Αγορά σε Είδη Πρώτης Ανάγκης

Από την αρχή της σύγκρουσης συνεχώς γίνονται γνωστές περιπτώσεις αισχροκέρδειας, πώλησης των προμηθειών της ξένης βοήθειας στη μαύρη αγορά και οικονομικών εκβιασμών των εθνικιστών προς τους πολίτες.

Έχουν αναφερθεί πάμπολλες περιπτώσεις όπου Ουκρανοί στρατιώτες, πολιτοφύλακες και νέο-ναζί απαιτούν “διόδια” από πολίτες που εγκαταλείπουν εμπόλεμες ζώνες προκειμένου να τους επιτρέψουν τη διέλευση ή ακόμη και για να μην τους πυροβολήσουν.

Στην περιοχή του Χαρκόβου, οι στρατιώτες των εθνικιστικών ταγμάτων πουλάνε στη μαύρη αγορά τα δελτία βενζίνης που προορίζονται για οχήματα έκτακτης ανάγκης (ασθενοφόρα, πυροσβεστικές, κ.λπ.) καθώς η κρίση της έλλειψης καυσίμων εντείνεται. Κατά τον στρατηγό Mikhail Mizintsev, επικεφαλής της Ρωσικής επιτροπής για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης στην Ουκρανία, αυτές οι συμπεριφορές των εθνικιστών αποτελούν εδώ και καιρό πλέον τον κανόνα. Υπενθυμίζεται ότι πρόσφατα ολοκληρώθηκε η συγκρότηση τριών νέων εθνικιστικών ταγμάτων στο Χάρκοβο, των Slabozhanshchina, Kharkivchina-1 and Kharkivchina-2, τα οποία σχηματίστηκαν από κατάδικους των φυλακών Alexeyevskaya και του σωφρονιστικού ιδρύματος Αρ. 43. Στα τάγματα των εγκληματιών δεν έχουν ανατεθεί πολεμικά καθήκοντα αλλά καθήκοντα αστυνόμευσης των πολιτών και ελέγχου των δυνητικά λιποτακτών στρατιωτών. Δεν είναι επομένως περίεργο ότι τα τάγματα αυτά αποτελούν κέντρα μαύρης αγοράς στο σχετικά αποκλεισμένο Χάρκοβο.

Στο Νικολάγιεβ, αναφέρθηκε η πώληση από σούπερ-μάρκετ και φαρμακεία ειδών που έχουν σταλεί από το εξωτερικό ως ανθρωπιστική βοήθεια σε φουσκωμένες τιμές.

Στην περιοχή του Σλαβιάνσκ, στο Ντονμπάς, όπου οι κάτοικοι θεωρούνται “φιλορώσοι”, τα τάγματα εδαφικής άμυνας της Ουκρανικής πολιτοφυλακής επιδίδονται σε συλλήψεις και βασανισμούς κατοίκων. Η ταρίφα για να γλυτώσει κάποιος, να μην παραδοθεί στη μυστική αστυνομία SBU κ.λπ. είναι 500-1000 δολάρια.

Οι παραπάνω συγκεκριμένες πληροφορίες προέρχονται μεν από Ρωσικές πηγές, αλλά δεν προκαλούν έκπληξη. Σε συνθήκες πολέμου, όταν αρχίζουν οι ελλείψεις σε βασικά αγαθά, δημιουργούνται ευνοϊκές συνθήκες για την εμφάνιση μαύρης αγοράς. Επομένως, το ζήτημα δεν είναι οι συνθήκες, αλλά η αντιμετώπισή τους από την συντεταγμένη πολιτεία. Άλλη κατάσταση προκύπτει όταν η ίδια η πολιτεία διοικείται από πολιτικούς που το μόνο που σκέφτονται είναι το προσωπικό τους κέρδος ή ακόμα χειρότερα, από μαυραγορίτες, και άλλη κατάσταση προκύπτει όταν η πολιτεία οργανώνει έναν παλλαϊκό αγώνα με την ενεργή συμμετοχή του πληθυσμού στην πάλη. Την πρώτη εκδοχή παρακολουθούμε σήμερα στην Ουκρανία, τη δεύτερη εκδοχή παρακολουθήσαμε τα τελευταία οκτώ χρόνια στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αφορμή να γραφτεί αυτό το άρθρο στάθηκε ένα σχόλιο του Στ. Κούλογλου στο TVXS περί της ηλιθιότητας του Πούτιν που πήγε κι έμπλεξε σε ένα τέλμα. Κατά τον κ. Κούλογλου, ο Πούτιν, εκτός από παράφρων, αποτελεί και κλασικό παράδειγμα αυτού που αποκαλούμε «χρήσιμο ηλίθιο».

Σκεφτόμουν: Άραγε ο κ. Κούλογλου, που είναι και ευρωβολευτής και συμμετέχει και με τα δύο του χέρια στην ψήφιση των μέτρων που έχουν διαλύσει κάθε ανεξαρτησία της ΕΕ, την έχουν δέσει πίσω από τις ΗΠΑ και οδηγούν στην εξαθλίωση τον λαό που τον ψήφισε, τι είναι άραγε; Είμαι περίεργος ποια είναι η θέση του—στο κάτω κάτω είναι λαλίστατος σε ό,τι αφορά τους ευρωπαϊκούς “θεσμούς”—στο θέμα του δανεισμού της χώρας μας προκειμένου να πληρώνει τους μισθούς των Ουκρανών νέο-ναζί.

Κωστής Μηλολιδάκης
Αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Μαθηματικών του ΕΚΠΑ.

πηγη: antapocrisis.gr