Σύσκεψη Παρεμβάσεων και εργατικών σχημάτων από πολλούς χώρους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα πραγματοποιήθηκε την Τρίτη (20/9).

Κοινές ήταν οι διαπιστώσεις σχετικά με την κρισιμότητα της κατάστασης για τη ζωή των εργαζόμενων, τη μαζική φτωχοποίηση και την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και τις ελευθερίες.

Υπήρξε συμφωνία στην ανάγκη να υπάρξει αγώνας που να προβάλει συνεκτικά τα αιτήματα για πραγματικές αυξήσεις στο μισθό μαζί με μέτρα ενάντια στην ακρίβεια και τις ιδιωτικοποιήσεις και κατοχύρωση των βασικών αγαθών για όλους (ρεύμα, ενέργεια, στέγη, ΜΜΜ κλπ).

Όσον αφορά στη διεκδίκηση αυξήσεων στους μισθούς, κριτήριο να αποτελέσει πώς οι εργαζόμενοι θα πάρουν από τα τεράστια κέρδη και τον πλούτο που αυτοί παράγουν. Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης για κατώτατο μισθό 751 ευρώ, και του ΣΥΡΙΖΑ για 800 ευρώ, αποτελούν εμπαιγμό. Στον αντίποδα τα αιτήματα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ για αυξήσεις στο ύψος του πληθωρισμού –όταν ο επίσημος πληθωρισμός παρουσιάζεται στο 11%– όσο και του ΠΑΜΕ για κατώτατο 825 ευρώ, κινούνται στα όρια της πολιτικής της δημοσιονομικής προσαρμογής, και δεν τίθεται από τη μεριά της κάλυψης των αναγκών των εργαζόμενων και της απόσπασης από τα κέρδη του κεφαλαίου. Γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία το αίτημα κανένας μισθός και σύνταξη κάτω από 1.000 ευρώ «καθαρά», σε συνδυασμό με τα μέτρα ενάντια στην ακρίβεια και τις ιδιωτικοποιήσεις στα κοινωνικά αγαθά.

Στη σύσκεψη έγιναν προτάσεις για την οργάνωση ενός αγωνιστικού προγράμματος ανατροπής. Σε σχέση με την πανεργατική απεργία στις 9/11 τονίστηκε ότι δεν αρκεί. Απαιτείται η ανάπτυξη αγώνων πριν και μετά τη γενική απεργία ώστε να μην αποτελέσει ένα μεμονωμένο γεγονός χωρίς συνέχεια. Αποφασίστηκε κινητοποίηση ενάντια στα μέτρα της ΕΕ για την ενέργεια, στις 6/10, παραμονή της σχετικής συνόδου κορυφής της ΕΕ (7/10). Επιπλέον, η στήριξη των φοιτητικών κινητοποιήσεων ενάντια στην καταστολή, την πανεπιστημιακή αστυνομία και του επιχειρηματικού πανεπιστήμιου, καθώς και της πρότασης του ΣΥΒΧΨΑ για συντονισμό σωματείων και συλλογικοτήτων.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (24.9.22)

πηγη; prin.gr

Publisher Εύη Κατσώλη

Τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν οι κτηνοτρόφοι στη Νάξο, όπως συμβαίνει και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας λόγω της ακρίβειας και του αυξημένου κόστους παραγωγής, περιέγραψε στον Realfm 97,8 και την εκπομπή του Μάνου Νιφλή ο πρόεδρος της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου, Δημήτρης Καπούνης.

Από το φαινόμενο των λουκέτων κτηνοτροφικών μονάδων που παρατηρείται τον τελευταίο καιρό στη Βόρεια Ελλάδα και όχι μόνο, δεν έχει γλιτώσει η Νάξος.

Όπως τόνισε ο κ. Καπούνης 11 κτηνοτροφικές μονάδες έχουν βάλει λουκέτο στο νησί μέσα στο 2022.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Το κατέγραψαν πριν από λίγες μέρες 238 οργανώσεις απευθυνόμενες στην ΓΣ του ΟΗΕ: Κάθε 4 δευτερόλεπτα πεθαίνει στον πλανήτη ένας άνθρωπος από την πείνα. Από την πείνα…

Πάμε τώρα στην άλλη μεριά της ιστορίας. Την… “σωστή”: 

• Το 2008, προ κρίσης δηλαδή, οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη, κατά τη «λίστα Forbes», αριθμούσαν τους 793 και η συνολική περιουσία τους ανερχόταν στα 2,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2011 οι δισεκατομμυριούχοι ανήλθαν στους 1.216 και η περιουσία τους ανήλθε στα 4,5 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2013 ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ανέβηκε στους 1.645 και η περιουσία τους ανήλθε στα 6,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2015 ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ανέβηκε στους 1.826 και η περιουσία τους στα 7,05 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2017 ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ανέβηκε στους 2.043 και η περιουσία τους ανήλθε στα 7,7 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2019 ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ανέβηκε στους 2.153 και η περιουσία τους ανήλθε στα 8,7 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2022 στην ετήσια δημοσίευσή του για τις μεγαλύτερες περιουσίες στον κόσμο το Forbes εντόπισε 2.668 δισεκατομμυριούχους σε όλο τον κόσμο με συνολική περιουσία 12,7 τρις δολάρια. 

    Αυτό που προκύπτει από τα προηγούμενα είναι ότι στον κόσμο τους, στον κόσμο των κεφαλαιοκρατών, των πολυεθνικών, των μονοπωλίων, των τραπεζιτών, από τη στιγμή που ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική καπιταλιστική κρίση, μετά από δυο χρόνια πανδημίας και υγειονομικής κρίσης  και εν μέσω πολέμου στην Ουκρανία με τραγικές (και) οικονομικές συνέπειες, συμβαίνουν τα εξής:

    α) Την ίδια περίοδο κατά την οποία το βιοτικό επίπεδο δισεκατομμυρίων ανθρώπων έπεσε στα Τάρταρα, ο αριθμός μιας χούφτας δισεκατομμυριούχων Κροίσων υπερτριπλασιάστηκε…

    β) Την ίδια περίοδο που το μέγεθος και η «ποιότητα» της φτώχειας που ταλανίζει δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη πήραν απροσδιόριστες διαστάσεις, το μέγεθος της περιουσίας των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη… πενταπλασιάστηκε και από 2,4 τρισ. δολάρια ανήλθε στα 12,7 τρισ. δολάρια…

γ) Στις ΗΠΑ, όπου ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με συσσίτια ανήλθε στα 50 εκατομμύρια και που οι φάκελοι κατασχέσεων και οι πλειστηριασμοί κατοικιών μόνο μέχρι το 2010 ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια, οι δισεκατομμυριούχοι από 359 που ήταν το 2008 ανήλθαν στους 735…

    δ) Στην Ευρώπη των μνημονίων και της λιτότητας, εδώ που οι άνεργοι ξεπερνούν τα 30 εκατομμύρια και από το 2008 έχουν αυξηθεί κατά 10 εκατομμύρια, οι δισεκατομμυριούχοι – την ίδια περίοδο – από 196 έφτασαν τους 598 (δηλαδή για κάθε έναν νέο δισεκατομμυριούχο αντιστοιχούν 25.000 νέοι άνεργοι) και τα πλούτη τους στον πρώτο χρόνο της πανδημίας αυξήθηκαν κατά 1 τρις… 

    ε) Στον κόσμο της κοινωνικής θηριωδίας, μέσα στα χρόνια της κρίσης, στα χέρια αυτών των 2.668 «Κροίσων» του διεθνούς επιχειρηματικού «τζετ σετ» και της «φιλανθρωπίας» συγκεντρώθηκαν τόσα πλούτη που

• ισούνται σχεδόν με το ΑΕΠ όλης της Ευρωζώνης
• είναι περίπου 20 φορές περισσότερα από τις ετήσιες εξοπλιστικές δαπάνες των ΗΠΑ.
• ξεπερνούν ολόκληρο το ΑΕΠ της Ιαπωνίας και της Ινδίας μαζί,
• ξεπερνούν τα ΑΕΠ της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας μαζί,
• ξεπερνούν τα ΑΕΠ της Βραζιλίας, της Ρωσίας, της Βρετανίας και της Ισπανίας μαζί,
• ξεπερνούν εφτά φορές το ΑΕΠ της Αυστραλίας, έξι φορές του Καναδά, πάνω από το μισό του ΑΕΠ της Κίνας των 1,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων,
• ξεπερνούν κατά πέντε φορές το άθροισμα των ΑΕΠ των 65 χωρών που συγκροτούν μια ολόκληρη Ηπειρο, την Αφρική, των 1,3 δισεκατομμυρίων κατοίκων.

    Κάτι ακόμα: Συγκρίνοντας με το 1987 όταν εγκαινιάστηκε η λίστα Forbes, ο αριθμός των μεγιστάνων έχει αυξηθεί κατά 19 φορές. Σύμφωνα με το Forbes, η αξία της περιουσίας που κρατούν στα χέρια τους έχει αυξηθεί κατά 42 φορές σε ονομαστικές τιμές και κατά 16 φορές μετά την προσαρμογή στον πληθωρισμό. Ο μέσος πλούτος των δισεκατομμυριούχων αυξάνεται, δε, κατά 77 δις δολάρια κατ’ έτος (πηγη: https://eclass.uniwa.gr – Κροίσοι στην κρίση).

Σημειώστε: Το 2022 που καταμετρήθηκαν οι 2.668 «Κροίσοι» με περιουσία 12,7 τρις 

• είναι ακόμα μια χρονιά που 15.000 παιδιά κάτω των 5 ετών συνεχίζουν να πεθαίνουν κάθε μέρα (κάθε μέρα…) λόγω της φτώχειας και έλλειψης στοιχειώδους ιατρικής φροντίδας,
• είναι ακόμα μια χρονιά που δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συνεχίζουν να εκτοπίζονται κάθε μέρα από τον τόπο τους εξαιτίας του πολέμου, των διώξεων και της ανέχειας, με τους μετανάστες να ξεπερνούν πλέον παγκοσμίως τα 300 εκατομμύρια,
• είναι ακόμα μια χρονιά που στις ουρές της ανεργίας πετάγονται εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι. Πάνω από 250 εκατομμύρια υπολογίζονταν στην αρχή του έτους οι ολοκληρωτικά άνεργοι στον κόσμο,
• είναι ακόμα μια χρονιά που η ακραία φτώχεια (την υπολογίζουν στο 1,9 δολάρια την ημέρα….) «κατάπιε» 1 δισεκατομμύριο ανθρώπους.

Αν κάποιοι νομίζουν ότι αυτά… “δεν μας αφορούν”, παραθέτουμε τα στοιχεία που αφορούν ειδικά στην Ελλάδα:

Τα εισοδήματα του 1% των πλουσίων του ελληνικού πληθυσμού σταθερά ξεπερνάνε τα εισοδήματα του φτωχότερου 50% του ενήλικου πληθυσμού που κατρακύλησαν από το 12% στο 6%. Μετά την είσοδο στη ζώνη του ευρώ (2002) η ανισότητα αυξήθηκε ραγδαία. Ειδικά μετά τις παρεμβάσεις των κυβερνήσεων και των ΔΝΤ – τρόικας από το 2009 έχουμε δραματική μείωση της ιδιοκτησίας στο φτωχότερο 50% του πληθυσμού και την απότομη αύξηση στο πλουσιότερο 1%. Μέσα σε 13 χρόνια η ιδιοκτησία των φτωχότερων σημείωσε δραματική μείωση φτάνοντας σε αρνητικές τιμές ενώ παράλληλα αυξήθηκε η ήδη μεγάλη ιδιοκτησία του πλουσιότερου 1% (Πηγη: ο.π – Στοιχεία από την ιστοσελίδα World Inequality Database https://wid.world/country/greece/ )

Για τα παραπάνω, τα οποία συμβαίνουν σε έναν κόσμο όπου το οικονομικό και πολιτικό καθεστώς που τον διέπει λέγεται ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, υπάρχουν δυο ερμηνείες.

ΠΡΩΤΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ 

    Όλα αυτά μπορεί να είναι δυσάρεστα, αλλά είναι «λογικά». Η συνύπαρξη της απόλυτης ένδειας με την ξετσιπωσιά της χλιδής είναι φαινόμενο διαχρονικό και ως εκ τούτου «αναπόφευκτο» και «αμετάλλακτο». Οφείλεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι χωρίζονται, από τη μια μεριά, στους «άξιους», στους «ικανούς», στους “άριστους” και στους «καπάτσους» που τα κατάφεραν στη ζωή (και που τυχαίνει αυτοί να είναι λίγοι). Από την άλλη μεριά, έχουμε τους πολλούς, τα δισεκατομμύρια δηλαδή των ανθρώπων, που λόγω «ανικανότητας», «αναξιότητας» ή εν πάση περιπτώσει λόγω «ατυχίας», δεν «προκόψανε». Οι πρώτοι, οι λίγοι, κερδίζουν. Κερδιζουν και όταν υπάρχει ανάπτυξη, αλλά και όταν υπάρχει κρίση. Οι δεύτεροι, οι πολλοί, χάνουν. Χάνουν και όταν υπάρχει ανάπτυξη και, φυσικά, όταν υπάρχει κρίση.

    Συνεπώς, κατά τους θιασώτες της πρώτης ερμηνείας, μπορεί να μην είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; – είναι «λογικό», είναι «ρεαλιστικό» μόλις 5 άνθρωποι στην κορυφή της λίστας Forbes να διαθέτουν πλούτη που ξεπερνούν κατά 2 φορές ολόκληρο το ΑΕΠ της Ελλάδας των 10 εκατομμυρίων ψυχών…

    Δεν είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; – είναι «λογικό» είναι «ρεαλιστικό» μόλις μια οικογένεια, η οικογένεια των πολυκαταστημάτων Walmatt στις ΗΠΑ, να κατέχει τόσο πλούτο όσο διαθέτουν αθροιστικά τα 100 εκατομμύρια των φτωχότερων Αμερικανών!

    Δεν είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; – είναι «λογικό», είναι «ρεαλιστικό» το 2018 να έχει καταμετρηθεί ότι 42 υπερδισεκατομμυριούχοι κατείχαν όσα το 50% του πληθυσμού της Γης και όπως τονιζόταν στην επικαιροποιημένη έκθεση της Oxfam «τo 82% του παγκόσμιου πλούτου πήγε το 2017 στο 1% της οικονομικής ελίτ» την ίδια ώρα που το φτωχότερο μισό του κόσμου δεν είδε καμία αύξηση στο μερίδιό του

    Εν κατακλείδι: Δεν είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; – είναι «μοιραίο», οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι…

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

    Τίποτα από αυτά δεν είναι «λογικό» και «ρεαλιστικό». Καθόλου «λογικό» δεν είναι το 95% των κερδών που παράχθηκαν από το 2009 μέχρι το 2012 στις ΗΠΑ να έχουν καταλήξει (κατά τον Στίγκλιτς) στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, ούτε ότι από αυτό το 95% των κερδών που πήγε στο 1% των πολύ πλούσιων στην πραγματικότητα (κατά τον Κρούγκμαν) «περισσότερο από το 60% (να) έχει πάει στο κορυφαίο 0,1%»!

    Καθόλου «λογικό» δεν είναι οι 2.668 δισεκατομμυριούχοι της υφηλίου να διαθέτουν περισσότερα χρήματα από ό,τι το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού, ούτε η περιουσία του 1%, των πλουσιότερων πολιτών του κόσμου να «αντιστοιχεί σε ποσό υπερδιπλάσιο του αθροιστικού πλούτου» των 6,9 δισεκατομμυρίων λιγότερο πλούσιων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο (έκθεση Oxfam, Ιανουάριος 2020).

    Αυτός ο κοινωνικός δαρβινισμός, δεν είναι προιόν της «λογικής» αλλά αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης και των ταξικών ανισοτήτων. Η απανθρωπιά της φτώχειας, ο πόνος της ανέχειας, η δυστυχία της ανημπόριας, από τη μια, και ο αμύθητος πλούτος από την άλλη, δεν προκύπτουν σαν «φυσικός» ή «θεικός» νόμος αλλά έχουν ως μήτρα εκδήλωσής τους την αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, δηλαδή την κατίσχυση του κεφαλαιοκράτη – καπιταλιστή πάνω στον προλετάριο – εργαζόμενο, την οικοδόμηση μιας κοινωνίας με βάση τον κανόνα της μετατροπής του ανθρώπου σε εμπόρευμα. Ένα εμπόρευμα που, όποτε το επιθυμούν και με τους όρους που το επιθυμούν, τα αφεντικά το πωλούν και το αγοράζουν φορώντας του τη σιδερένια μπάλα της μισθωτής σκλαβιάς ή το στοιβάζουν στον εφεδρικό στρατό της ανεργίας αποδίδοντάς του την «ελευθερία» της ανέχειας.

    Εν ολίγοις: Δεν είναι ούτε «λογικό», ούτε «ρεαλιστικό» η κοινωνία να χωρίζεται σε μια χούφτα «ιδιοκτήτες», από τη μια, και σε έναν ωκεανό πληβείων, από την άλλη, που η μόνη τους ιδιοκτησία είναι το σαρκίο τους και το σαρκίο των παιδιών τους και που το μόνο τους «δικαίωμα» είναι να προσφέρουν το σαρκίο τους στον «αφέντη» – εκμεταλλευτή τους.

«Πόσοι φτωχοί παράγουν έναν πλούσιο;»

    Έχουμε μπροστά μας μια πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία οι Κροίσοι του πλανήτη, σε συνθήκες κρίσης, πολλαπλασιάζουν τα μυθώδη πλούτη τους την ώρα που δισεκατομμύρια άνθρωποι καταστρέφονται.

    Την πραγματικότητα αυτή, ο Πορτογάλος ποιητής Αλμέιντα Γκαρέτ, ήδη από τον 18ο αιώνα, την περιέγραψε έτσι: «Κι εγώ ρωτώ τους οικονομολόγους, τους πολιτικούς, τους ηθικολόγους: υπολόγισαν ποτέ τον αριθμό των ατόμων που υποχρεωτικά καταδικάζονται σε αθλιότητα, σε άνιση εργασία, σε εξαχρείωση, σε αφροσύνη, σε διεφθαρμένη άγνοια, σε ανίκητη δυστυχία, σε απόλυτη ένδεια, για να παραχθεί ένας πλούσιος;».

    Ε, λοιπόν, τίποτα από όλα αυτά που συνιστούν τη γύρω μας πραγματικότητα της βαρβαρότητας δεν είναι «λογικά». Οχι! Παρά την μεγαλοφυία του, εδώ ο Χέγκελ έκανε λάθος: Το πραγματικό δεν είναι και λογικό, όπως ισχυριζόταν. Που πάει να πει: Τίποτα από αυτά που συνθέτουν την πραγματικότητα της απανθρωπιάς δεν είναι «καλώς καμωμένο».

    Τίποτα «θεϊκό» ή «φυσικό» δεν επιβάλλει την «αναπόφευκτη» διαιώνιση αυτής της βαρβαρότητας. Δεν είναι «λογικό», ούτε «μοιραίο», ούτε «αναπόφευκτο» οι άνθρωποι να συνεχίσουν να χωρίζονται σε εκείνους που αγοράζουν ανθρώπους και στους άλλους που πωλούνται σε άλλους ανθρώπους.

    Τίποτα σε αυτή την πραγματικότητα που λέει ότι ένας Κροίσος θα έχει εισόδημα πάνω από 10 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα (!) και ταυτόχρονα 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι θα «ζουν» με λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα, δεν είναι προιόν και αποτέλεσμα της «λογικής». Αυτό είναι ο ορισμός της ταξικής παραφροσύνης.

Και φυσικά το συμπέρασμα είναι… ελαφρώς διαφορετικό από το “ή θα προσαρμοστείτε ή θα πεθάνετε” που λέει ο κύριος υπουργός. Το συμπέρασμα είναι ότι ακριβώς η “προσαρμογή” της ανθρωπότητας σε αυτό το σφαγείο, η αποδοχή αυτής της ζούγκλας, η ανοχή απέναντι σε αυτή την κανιβαλική κοινωνική ανισότητα, ισοδυναμεί και επιφέρει με μαθηματική ακρίβεια την συντριβή, τον εξανδραποδισμό, τον θάνατο…    

***

    Θα μας επιτραπεί, λοιπόν, να μην είμαστε τόσο απαισιόδοξοι ώστε να υποταχτούμε στους κήρυκες της πρώτης ερμηνείας. Να υποταχτούμε, δηλαδή, σε μια «λογική» που αν ίσχυε τότε θα έπρεπε οι δούλοι να ήταν ακόμα δούλοι, οι δουλοπάροικοι να ήταν ακόμα δουλοπάροικοι, οι κολίγοι να ήταν ακόμα κολίγοι.

    Θα μας επιτραπεί σε ό,τι το σύστημα της εκμετάλλευσης βαφτίζει «λογικό» εμείς να βλέπουμε το παράλογο, εκείνο που και πρέπει και μπορεί να ανατραπεί. Η’ μήπως το «λογικό» είναι να διατηρηθεί ένα καθεστώς που κάθε 4 δευτερόλεπτα, όταν μια χούφτα Κροίσοι αυξάνουν τα δισεκατομμυριά τους, ένας άνθρωπος να πεθαίνει από την πείνα; Από την πείνα…

    Θα μας επιτραπεί στο «ρεαλισμό» ενός συστήματος που όσο μεγαλώνει η δυστυχία δισεκατομμυρίων ανθρώπων τόσο αυξάνεται η περιουσία μιας χούφτας δισεκατομμυριούχων, εμείς να βλέπουμε ως μόνη ρεαλιστική προοπτική ανθρώπινης επιβίωσης και αξιοπρέπειας την ανατροπή αυτού του συστήματος – φυλακή.

    Το μόνο Λογικό που υπάρχει απέναντι σε αυτή την «κανονικότητα» της ταξικής παραφροσύνης και του κοινωνικού κανιβαλισμού, στην οποία «το κεφάλαιο γεννιέται βουτηγμένο από την κορυφή ως τα νύχια στο αίμα και στη βρωμιά στάζοντας αίμα απ’ όλους τους πόρους» (Καρλ Μαρξ «Κεφάλαιο», τόμος Α’, σελίδα 785), είναι η συντριβή της.

    Είναι η οικοδόμηση μιας άλλης πραγματικότητας. Μιας άλλης κοινωνίας. Χωρίς δεσμά και χωρίς αλυσίδες. Που ο πλούτος των λίγων δεν θα γίνεται πακτωλός που θα προκύπτει από την φτώχεια των πολλών, αλλά που ο πλούτος από τη δουλειά, τη δημιουργικότητα, τα ταλέντα, τις ικανότητες των πολλών θα ακυρώνει και θα καταργεί τη φτώχεια όλων!

    Μπορεί να συμβεί ή μήπως «δεν υπάρχει εναλλακτική»; Είναι ρεαλιστικό να υπάρξει τέτοια κοινωνία όπου ο πλούτος θα είναι μέτρο όχι της ιδιοτέλειας αλλά της συλλογικής εξύψωσης; Που δεν θα έχει ως προυπόθεση την μαζική φτώχεια, αλλά θα συνιστά προσδιοριστικό της κοινωνικής ευημερίας;

    Ο Μπαλζάκ δεν ήταν… κομμουνιστής, γεννήθηκε πολύ πριν από τον Μάρξ και τον Λένιν, ήταν αριστοκράτης και συντηρητικός, δεν άκουσε ποτέ τον Καζαντζίδη να τραγουδάει «Με τον ιδρώτα του φτωχού πώς βγαίνουνε τα πλούτη», αλλά το είχε αντιληφθεί περίφημα: «Οταν η μάζα των φτωχών γίνει πιο ισχυρή από τη μάζα των πλουσίων, η κοινωνία – έλεγε – θα χτιστεί σε άλλη βάση».

πηγη: imerodromos.gr

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Σημείο τομής για όλη την Ευρώπη και όχι μόνο για την Ιταλία συνιστούν τα αποτελέσματα των πρόωρων εκλογών που διενεργήθηκαν στην γειτονική χώρα την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου. Με μια επιφανειακή ματιά η άνοδος του κόμματος Αδελφοί της Ιταλίας του οποίου ηγείται η Τζόρτζια Μελόνι δεν είναι παρά μια αλλαγή σκυτάλης, που από τα χέρια του Τζιανφράνκο Φίνι και του Σίλβιο Μερλουσκόνι την δεκαετία του ’90 ακόμη, πέρασε στον Ματέο Σαλβίνι την δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα και τώρα στην 45χρονη Μελόνι που διατηρεί ωστόσο ένα ρεκόρ: Είναι η πρώτη πολιτικός η οποία επαίνεσε δημόσια τον Μουσολίνι, εξυμνώντας τα κατορθώματά του!

Παρότι κυβέρνηση δεν πρόκειται να σχηματιστεί πριν από τα μέσα Νοεμβρίου, η πολιτική της σύνθεση είναι γνωστή βάσει των εκλογικών αποτελεσμάτων: Με καταμετρημένο ένα ασφαλές για εξαγωγή συμπερασμάτων ποσοστό ψήφων οι Αδελφοί της Ιταλίας της Μελόνι, η Λίγκα του Σαλβίνι και η Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι συγκεντρώνουν 26,18%, 8,86% και 8,09% αντίστοιχα ή 43,13% αθροιστικά. Η πρόσθεση έχει νόημα λόγω του πρόσφατου εξαιρετικά περίπλοκου εκλογικού νόμου που πριμοδοτεί ευρύτερες συμμαχίες. Το Δημοκρατικό Κόμμα χρεώθηκε την γραμμή ευρω-λιτότητας του Ντράγκι και οι «5 αστέρες» την ανοχή που επέδειξαν τόσο στην κυβέρνηση του δοτού Ντράγκι όσο και στην αντιμεταναστευτική γραμμή του Σαλβίνι που είχε το υπουργείο Εσωτερικών.

Πηγή: Guardian

Οι επιδόσεις της Δεξιάς στις εκλογές του 2022 (43,13%) υπερτερούν σημαντικά ακόμη και αριθμητικά έναντι των επιδόσεων της το 2018, όταν συγκέντρωσε αθροιστικά 35,8% (Αδελφοί της Ιταλίας 4,4%, Φόρτσα Ιτάλια 14% και Λίγκα 17,4%). Το σημαντικότερο όμως είναι η ποιοτική μετάλλαξη που συνέβη. Η ιταλική Δεξιά του 2022 έχει κεφαλαιοποιήσει και προβάλλει δημόσια ό,τι πιο αντιδραστικό έχει παραχθεί: από την κληρονομιά του Μουσολίνι, μέχρι την πολιτική του Τραμπ! Δικαίωμα λόγου, συνδικαλισμός και δικαιώματα γυναικών και μεταναστών θα συνθλιβούν από τη νέα επέλαση της Δεξιάς στην Ιταλία, τη Σουηδία και την υπόλοιπη Ευρώπη.

Ο εκλογικός και πολιτικός θρίαμβος της φασιστικής Δεξιάς στην Ιταλία προετοιμάστηκε από μια σειρά πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων, που άνοιξαν τον δρόμο για να περάσει θριαμβεύτρια αυτό το πολιτικό τέρας:

Τον δρόμο στην Μελόνι άνοιξαν οι Βρυξέλλες, κατά πολλούς τρόπους.

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση στήριζε το πραξικόπημα των φασιστών οπαδών του Μπαντέρα στην πλατεία Μεϊντάν του Κιέβου το 2014 ταυτόχρονα νομιμοποιούσε κάθε λογής ακροδεξιό κατακάθι στην δυτική και νότια Ευρώπη να τιμήσει κι αυτό τους πολιτικούς του μέντορες. Τα δισεκατομμύρια που έχει δώσει η ΕΕ στους Ναζί του Αζόφ και του Κιέβου μέχρι σήμερα δείχνουν ότι στο τέλος του δρόμου της εξομοίωσης των κομμουνιστών με τους Ναζί, πάντα κερδίζουν οι Ναζί. Αν ο Μπαντέρα είναι καλός γιατί να είναι κακός ο Ντούτσε;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έστρωσε τον δρόμο στην Μελόνι υιοθετώντας μια πολιτική ασύλου που οδήγησε τη νότια Ευρώπη να μετατραπεί σε τείχος και νεκροταφείο. Ελλάδα στο Αιγαίο, Ιταλία στην Λαμπεντούζα και Ισπανία στον θύλακα της Θέουτα στο Μαρόκο δεν υπερασπίζονται την ακεραιότητα των συνόρων τους. Τη Γερμανία υπερασπίζονται. Σχεδόν κανένας μετανάστης δεν θέλει να μείνει στις χώρες μας. Στην Βόρεια Ευρώπη θέλει να φτάσει κι εμείς αναλαμβάνουμε να βγάλουμε την βρόμικη δουλειά αντί να το κάνουν η Γερμανία, Ολλανδία και Αυστρία. Το πρόβλημα επομένως δεν είναι οι μετανάστες, αλλά η πολιτική ασύλου της ΕΕ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση άνοιξε τον δρόμο στην Μελόνι λόγω των συνεχών παρεμβάσεων στην πολιτική ζωή της χώρας. Η Ιταλία εδώ και 20 χρόνια ψηφίζει τα πιο διαφορετικά κόμματα που κατά πλειοψηφία ωστόσο είναι κατά του ευρώ. Πρωθυπουργός ωστόσο εκλέγεται ο πιο ευρωλιγούρης της Ιταλίας. Κι όταν στερεύει η δεξαμενή των ευρωλιγούρηδων φέρνουν Ιταλούς απ’ έξω όπως έγινε με τον δοτό τραπεζίτη πρωθυπουργό Μάριο Ντράγκι, που ανατράπηκε τον Ιούλιο του 2022 κι όπως είχε γίνει στο παρελθόν με τον Μάριο Μόντι και τον Ρομάνο Πρόντι. Η κυβέρνηση του Ντράγκι μάλιστα ήταν η τρίτη μετά τις εκλογές του 2018, ενώ τα τελευταία 11 χρόνια σχηματίστηκαν 7 διαφορετικές κυβερνήσεις με ένα σκοπό: να υπηρετήσουν την ΕΕ.

Η ήττα του Μάριο Ντράγκι και των κομμάτων που στήριξαν την ατζέντα του ήταν και η απορριπτική απάντηση των Ιταλών στο εκβιαστικό του δίλημμα «ειρήνη ή air condition;» που σήμαινε κρύο, λιτότητα και πληθωρισμός στο διηνεκές για να συνεχιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία με όπλα και χρήματα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο διηνεκές. Οι Ιταλοί απέρριψαν τις κυβερνήσεις των διορισμένων από το Βερολίνο τεχνοκρατών γιατί ταυτίστηκαν με την λιτότητα και τις περικοπές κοινωνικών δαπανών.

Τέλος, ειδικά στην Ελλάδα μόνο από τα σύννεφα δεν πέφτουμε βλέποντας τους δοτούς τραπεζίτες πρωθυπουργούς όπως ήταν ο Παπαδήμος εδώ και ο Ντράγκι στην Ιταλία να γίνονται το κόκκινο χαλί από το οποίο περνάει ο φασισμός. Στην Ελλάδα ήταν η Χρυσή Αυγή και οι πολιτικοί «ογκόλιθοι» του ΛΑΟΣ (Άδωνις, Πλεύρης και Βορίδης). Στην γειτονική χώρα οι Αδελφοί της Ιταλίας με την Μελόνι.

Καθόλου τυχαία και στις δύο χώρες μειώθηκε η συμμετοχή στις εκλογές. Στην Ιταλία έφτασε από 73% το 2018 στο 64% την Κυριακή. Πώς αλλιώς να δηλώσουν οι ψηφοφόροι την αποστροφή που τους προκαλούν κυβιστήσεις, μετεγγραφές και ευκαιριακές συγκολλήσεις χάριν της εξουσίας;

Η Μελόνι, συνέχεια και τομή

Η Μελόνι, μπορεί να εμφανίζεται ως εκπρόσωπος της «ριζοσπαστικής Δεξιάς» αλλά είναι αναπόσπαστο τμήμα του ιταλικού πολιτικού συστήματος· συνέχεια και τομή του.

Η Μελόνι είναι συνέχεια του πολιτικού συστήματος επειδή τα πρώτα της βήματα στην πολιτική, με μέντορα τον Τζιανφράνκο Φίνι, έγιναν ως υπουργός Νεολαίας του Μπερλουσκόνι. Η αποθέωσή της βέβαια μαζί με το χρίσμα ήρθαν το 2022, σε μια συνάντηση που αν και διεξάγεται κεκλεισμένων των θυρών καταφέρνει πάντα να τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας, λόγω του κύρους και της επιρροής όσων συγκεντρώνονται εκεί. Εξ ου και ο χαρακτηρισμός του ως «μίνι Νταβός». Είναι η συνάντηση του Φόρουμ Αμπροσέτι στη λίμνη Κόμο, την οποία κάθε χρόνο τιμούν πολιτικοί, επιχειρηματίες και διπλωμάτες. Έτσι συνέβη και φέτος μεταξύ 2 και 4 Σεπτεμβρίου, όπου τιμώμενο πρόσωπο ήταν η φασίστρια Μελόνι.

«Η κυρία Μελόνι μιλάει Αγγλικά και Γαλλικά πολύ καλά, ενώ ποτέ δεν έχει ενδώσει στην ρητορική κατά των ελίτ, αντίθετα με τον Μ. Σαλβίνι, ούτε δίνει την εντύπωση ότι ταλαντεύεται σε ζητήματα σχετικά με τον προϋπολογισμό. Όταν ρωτήθηκε στη βίλα του Τσερνόμπιο όπου διεξάγεται το Φόρουμ Αμπροσέτι σχετικά με την πρόταση της Λίγκας για μια δραστική μείωση φόρου (15% οριζόντιος φόρος που θα αντικαταστήσει την προοδευτική φορολογία) διαχωρίστηκε με σαφήνεια από τον ανταγωνιστή της λέγοντας “να είμαστε προσεκτικοί και να μην δίνουμε υποσχέσεις που δεν μπορούμε να κρατήσουμε. Πρέπει να προσέχουμε τα δημόσια οικονομικά μας” δίνοντας επίσης έμφαση στη σοβαρότητα των προτάσεων της και τον ισορροπημένο χαρακτήρα τους. Παραπέρα υπάρχουν και τα γεωπολιτικά ζητήματα στα οποία οι θέσεις των Αδερφών της Ιταλίας είναι ξεκάθαρες. Κληρονόμος μιας πολιτικής παράδοσης (το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα που γεννήθηκε το 1946 στις στάχτες του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος) που κατηγορηματικά επέλεξε το πλευρό των Ηνωμένων Πολιτειών στον Ψυχρό Πόλεμο, η κυρία Μελόνι είναι πεπεισμένη Ατλαντίστρια, που ποτέ δεν έδειξε μετριοπάθεια προς την Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν στο παρελθόν». Αυτά έγραφε η γαλλική Λε Μοντ στις 21 Σεπτεμβρίου, σε άρθρο με τίτλο «Ο επιχειρηματικός τομέας της Ιταλίας στηρίζει την ακροδεξιά υποψήφια Τζόρτζια Μελόνι». Η Μελόνι λοιπόν είναι γνήσιο τέκνο από την μια της Ένωσης Ιταλών Βιομηχάνων, της Κονφιντούστρια που ανέδειξε και τον Μουσολίνι, και από την άλλη των Αμερικανών.

Εξ ίσου κατηγορηματικοί ήταν και οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, για τον φιλοαμερικανισμό της Μελόνι. Στις 22 Σεπτεμβρίου την χαρακτήριζαν «πιστή Ατλαντίστρια» σε αντιδιαστολή με τον Σαλβίνι ο οποίος κατηγορείται ότι εξέφραζε τμήματα της ιταλικής ολιγαρχίας που μέχρι την επέμβαση στην Ουκρανία διατηρούσαν οικονομικές σχέσεις με την Ρωσία.

Υπό το φως των παραπάνω πληροφοριών αποκαλύπτεται και η βαθύτερη ανησυχία των ευρωπαϊκών κύκλων που ώθησαν την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν να προβεί στην προκλητική και προσβλητική απειλή προς τους Ιταλούς την παραμονή των εκλογών ότι αν δεν ψηφίσουν …σωστά θα ενεργοποιηθούν μηχανισμοί και κυρώσεις που τέθηκαν ξανά σε κίνηση κατά της Ουγγαρίας και της Πολωνίας.

Το επίδικο για την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν είναι προφανώς το κράτος δικαίου. Αν η ΕΕ ενδιαφερόταν για την δημοκρατία και τις συλλογικές ελευθερίες οι πρώτοι που θα δέχονταν περικοπές κονδυλίων και πρόστιμα προς συμμόρφωση θα ήταν η Γαλλία του Μακρόν για τις δολοφονικές επιθέσεις κατά των διαδηλωτών των Κίτρινων Γιλέκων και η Ελλάδα του Μητσοτάκη για την ανελευθερία του Τύπου και το όργιο τηλεφωνικών παρακολουθήσεων μέσω της ΕΥΠ που κατέστη γραφείο επιχειρηματικών εξυπηρετήσεων γνωστών και φίλων.

Το πρόβλημα έγκειται στον άκρατο φιλοαμερικανισμό της Μελόνι. Η ατζέντα της ΕΕ το επόμενο διάστημα δεν επιτρέπει αποκλίσεις από την γερμανική γραμμή που με πίστη υπηρέτησαν όλες οι προηγούμενες (βραχύβιες) κυβερνήσεις της Ιταλίας: Κατάργηση του βέτο στις ψηφοφορίες για θέματα εξωτερικής πολιτικής, στενότερη αμυντική συνεργασία και αναθεώρηση δημοσιονομικών κανόνων. Ενδεικτικό στοιχείο της σύγκρουσης που θα ακολουθήσει μεταξύ Ρώμης και Βρυξελλών είναι η αμφισβήτηση εκ μέρους της φασίστριας Μελόνι των όρων υπό τους οποίους θα εκταμιευθούν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Ήδη η διαμόρφωση του Σχεδίου Ανάκαμψης έχει προκαλέσει πλήθος συγκρούσεων μεταξύ Ρώμης και Βρυξελλών. Η ΕΕ διαμηνύει από την άλλη ότι οι όροι δεν τίθενται πλέον προς διαπραγμάτευση… Take it or leave it, είναι η απάντησή της!

Πηγή: Bloomberg

Η αναμενόμενη σύγκρουση της ακροδεξιάς ιταλικής κυβέρνησης με τις Βρυξέλλες έχει ένα όριο: το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος της Ιταλίας, που φτάνει τα 2,8 τρισ. ευρώ· μακράν το μεγαλύτερο στην Ευρώπη, σε απόλυτο ύψος. Η μόνη δύναμη που μπορεί να αποτρέψει μια πιθανή έξοδο από τις αγορές της Ιταλίας, σε περίπτωση περαιτέρω ανόδου του κόστους δανεισμού, είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Κανένας άλλος χρηματοπιστωτικός οργανισμός δεν μπορεί να κινητοποιήσει ακαριαία κεφάλαια και μηχανισμούς που να αποτρέψουν ή έστω να αναβάλουν την χρεοκοπία. Ταυτόχρονα όμως η ΕΚΤ είναι κι εκείνη που ωθεί τα επιτόκια δανεισμού της Ιταλίας στα ύψη (4,47% στις 26/9/2022) μετά την πρόσφατη άνοδο των επιτοκίων του ευρώ κατά το αδικαιολόγητα για χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα υψηλό 0,75%. Η ΕΚΤ λοιπόν για την Ιταλία είναι σωτήρας και νεκροθάφτης μαζί. Μένει να δούμε τι από τα δύο θα κυριαρχήσει…

πηγη: kommon.gr