του Βασίλη Λιόση

Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι επικίνδυνη σε όλα τα επίπεδα. Της αναδιανομής του πλούτου, της ακρίβειας και του πληθωρισμού, της ψήφισης νόμων υπέρ του κεφαλαίου, της εξωτερικής πολιτικής όπου συντάσσεται με το ΝΑΤΟ δίχως καμία επιφύλαξη επιβεβαιώνοντας πως είναι «ο καλύτερος μαθητής» αλλά και της δημοκρατίας. Πανεπιστημιακή αστυνομία, ξύλο σε συναυλίες, παρακολουθήσεις από την ΕΥΠ, ΜΑΤ για τους απεργούς της Μαλαματίνα και τους απεργούς εν γένει, πληρωμένα-εξαγορασμένα μέσα ενημέρωσης, προπαγάνδα έμφορτη ψεμάτων κ.λπ.. Τι γίνεται, λοιπόν, με την αστική δημοκρατία; Η συρρίκνωσή της είναι ελληνικό ή και παγκόσμιο φαινόμενο;

ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΕΣ (ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ

Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς πρέπει να πούμε ότι εντός καπιταλισμού επιβάλλεται η δικτατορία της κυρίαρχης τάξης, δηλαδή της αστικής. Ωστόσο, η δικτατορία της μπορεί να πάρει διάφορες μορφές: αστικοκοινοβουλευτική δημοκρατία, κοινοβουλευτική δημοκρατία με διατήρηση του θεσμού της βασιλείας (ένα κατάλοιπο της φεουδαρχίας με τις απαραίτητες προσαρμογές για το σήμερα), διάπραξη πραξικοπήματος και επιβολή χούντας, φασισμός/ναζισμός. Μήπως από τα παραπάνω τεκμαίρεται πως δεν έχει σημασία η μορφή της αφού σε κάθε περίπτωση πρόκειται για διδακτορία της αστικής τάξης; Το ερώτημα αυτό το έχει απαντήσει με απόλυτη καθαρότητα και ενδελεχή ανάλυση ο Λένιν στον Αριστερισμό του. Για τον Λένιν οι κομμουνιστές πρέπει να συμμετέχουν στις εκλογές, στα κοινοβούλια κ.λπ. όχι ορμώμενοι από θεσμική λαγνεία, αλλά γνωρίζοντας ότι η διεύρυνση της αστικής δημοκρατίας είναι ένα μέσο συνειδητοποίησης για ευρύτερες μάζες και διευκολύνει την ταξική πάλη από καλύτερες θέσεις. Ένας εκ των οποίων απαντούσε ο Λένιν στον Αριστερισμό του ήταν ο Μπορντίγκα, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ θεωρούσε ότι οποιαδήποτε μορφή της αστικής δικτατορίας είναι το ίδιο και το αυτό. Με άλλα λόγια τι εκλογές, τι χούντα; Όποτε υιοθετήθηκε αυτή η λογική από κομμουνιστικά κόμματα απέβη καταστροφική για αυτά σε αντίθεση με την υιοθέτηση της λογικής του Λένιν που ενίσχυσε και κάποιες φορές εκτόξευσε την επιρροή των κομμουνιστικών κομμάτων.

ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΜΙΑ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΧΟΡΗΓΙΑ;

Η εγκαθίδρυση της αστικής δημοκρατίας ήταν αποτέλεσμα της ταξικής πάλης. Της απαίτησης και των αγώνων των λαών που απαίτησαν καθολική ψήφο, τη νομιμοποίηση κομμάτων που βρίσκονταν στην παρανομία, την ελεύθερη κυκλοφορία εφημερίδων και ιδεών, την ελευθερία του λόγου και της λειτουργίας των συνδικάτων κ.λπ.. Επομένως, δεν πρόκειται για μία ευγενική χορηγία της αστικής τάξης που απέρρεε από φωτισμένα μυαλά και υψηλές ιδέες, αλλά για μία αναγκαιότητα. Άλλωστε, ο προοδευτικός ρόλος της αστικής τάξης, όταν δηλαδή αυτή διεκδικούσε την εξουσία από τη θνήσκουσα φεουδαρχία, είχε ημερομηνία λήξης και μάλιστα σύντομης.

Όμως, εκτός της μετάβασης από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό όπου η διεύρυνση της δημοκρατίας έγινε εκτός των άλλων και για την απρόσκοπτη ανάπτυξη του κεφαλαίου, υπήρξε άλλη μία περίοδος όπου σημειώθηκε μία σχετική διεύρυνση των αστικοδημοκρατικών θεσμών. Αναφερόμαστε σε εκείνη την περίοδο όπου οι σοσιαλιστικές χώρες απλώνονταν στο 40% της υφηλίου και ως εκ τούτου ανάγκαζαν το παγκόσμιο κεφάλαιο σε αναδιπλώσεις (που βεβαίως συνυπήρχαν και με επιθέσεις). Για αυτές τις αναδιπλώσεις χρησιμοποιήθηκε κατά κύριο λόγο η παγκόσμια σοσιαλδημοκρατία που έκανε τη βρόμικη δουλειά. Συγκεκριμένα προώθησε τη λογική της μετεξέλιξης του αστικού κράτους σε σοσιαλιστικό μέσα από τη συμμετοχή των πολιτών, ενώ σε οικονομικό επίπεδο δημιουργήθηκαν αυταπάτες με την κρατικοποίηση εταιριών που έγιναν κατά καιρούς. Προφανώς ουδέποτε κάποιο καπιταλιστικό κράτος δεν μετεξελίχθηκε σε σοσιαλιστικό όπως προέβλεπε το σοσιαλδημοκρατικό ιδεολογικό σχήμα. Εντούτοις, η γενική τάση των τελευταίων δεκαετιών σε όλο τον κόσμο είναι το πισωγύρισμα.

ΤΟ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ

Το πισωγύρισμα σημαδεύεται από α) την εντατική αναθεώρηση της ιστορίας με την ταύτιση κομμουνισμού-φασισμού, β) από την άνοδο ακροδεξιών και νεοναζιστικών ομάδων και κομμάτων σε μία πλειάδα χωρών, γ) από την υιοθέτηση της ατζέντας της ακροδεξιάς από τις κλασικές αστικές πολιτικές δυνάμεις, δ) από τον πολιτικό εκφυλισμό με την ανάδειξη πολιτικών – κλόουν που είτε συμπλέκονται με το κεφάλαιο είτε οι ίδιοι είναι ισχυροί κεφαλαιούχοι (Μπερλουσκόνι, Τραμπ, Ζελένσκι κ.ά. ή για την Ελλάδα Ψινάκης, Ψωμιάδης, Μπέος, Γεωργιάδης κ.ά.), ε) από την ύπαρξη κυβερνήσεων που βρίσκονται στα όρια του ναζισμού π.χ. Ουγγαρία, Ουκρανία, στ) από τη θέσπιση νόμων που σχετίζονται με τον περιορισμό ή την απαγόρευση συγκεντρώσεων και απεργιών, με τον περιορισμό της δράσης των συνδικάτων, με την αστυνόμευση του φοιτητικού κινήματος κ.ά..

Αυτή η επίθεση του κεφαλαίου εξηγείται από μία σειρά παραμέτρων: από τη νίκη της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες και από την επικράτηση του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος τα τελευταία τουλάχιστον σαράντα χρόνια. Η έλλειψη πολιτικού παραδείγματος, η υποχώρηση των κομμουνιστικών οραμάτων και η βαθιά ήττα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, η κρίση του 1973 και του 2008 που επέτασσε για το κεφάλαιο μία παρατεταμένη και οξεία αντεπίθεση για την αναδιανομή του πλούτου, διαμόρφωσαν όλο εκείνο το πλαίσιο που μπορεί σε αδρές γραμμές να ερμηνεύσει τη συρρίκνωση της αστικής δημοκρατίας.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ;

Σήμερα υπάρχουν δυσκολίες που μας εμποδίζουν στο να απαντήσουμε στο ύψος των απαιτήσεων των καιρών. Ποιες είναι αυτές;

α) Ευρείες λαϊκές μάζες δεν μπορούν να δουν το πρόβλημα της συρρίκνωσης της αστικής δημοκρατίας ή ακόμη χειρότερα αυτήν ακριβώς τη συρρίκνωση τη βρίσκουν και απαραίτητη. Η παρατεταμένη συντηρητικοποίηση πλατιών λαϊκών στρωμάτων είναι αυτή που εμποδίζει να ειδωθεί το πρόβλημα ως πρόβλημα.

β) Η πολυδιάσπαση στο κίνημα, η συνδικαλιστική πυκνότητα που βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα, η υποχώρηση των συλλογικών οραμάτων, όλα αυτά είναι ανασχετικοί παράγοντες για την ανάπτυξη ενός πανδημοκρατικού κινήματος. Το ίδιο ανασχετικός παράγοντας είναι και κάποιες απόψεις που θεωρούν ότι η συγκρότηση ενός τέτοιου κινήματος είναι λέρωμα της επαναστατικής λογικής.

Η αστική δημοκρατία δεν κάνει απλώς ένα βήμα πίσω. Κάνει ένα πολύ μεγάλο πισωγύρισμα. Και αν είμαστε υπέρ της λενινιστικής λογικής αυτό το πισωγύρισμα δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους. Το αντίθετο. Πρέπει να μας ανησυχεί και να μας διατηρεί σε εγρήγορση. Ας θυμηθούμε ότι μία μέρα πριν το πραξικόπημα των συνταγματαρχών την 7ετία, η εφημερίδα Αυγή, όργανο τότε της ΕΔΑ, κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο άρθρο υπό τον τίτλο «Γιατί δεν θα γίνει πραξικόπημα». Σήμερα, λοιπόν, με δεδομένο το βάλτωμα του λαϊκού κινήματος οι πρωτοπόρες δυνάμεις, αυτοί που αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχει τέρμα στον κατήφορο, πρέπει να πάρουν πρωτοβουλίες που να κινούνται στους εξής άξονες

Κινηματικός συντονισμός με ενωτικές πρωτοβουλίες σε όποιο χώρο και όποια στιγμή εκδηλώνεται η αυταρχική πολιτική της κυβέρνησης.
Διαφώτιση των εργαζομένων μέσω συζητήσεων, αρθρογραφίας κ.ά. για το τι σημαίνει αστική δημοκρατία και ποια είναι τα όριά της.
Προώθηση του πολιτικού αιτήματος «Να πέσει αυτή η κυβέρνηση» (τα συνθήματα της πολιτικής πρωτοπορίας δεν πρέπει να είναι απογειωμένα αλλά μπορεί να υπάρχουν ιστορικές στιγμές που να βρίσκονται λίγο μπροστά από τις μάζες).
Η συρρίκνωση της δημοκρατίας δεν πρόκειται να αφυπνίσει από μόνη της τις λαϊκές μάζες ή δεν πρόκειται να είναι ο παράγοντας που το αυθόρμητο θα το κάνει συνειδητό. Δεν ισχύει κάποια παραλλαγή της λανθασμένης θεωρίας της εξαθλίωσης με βάση την οποία η εξαθλίωση φέρνει επαναστατικοποίηση.

Οι κομμουνιστές δεν έχουν αυταπάτες για τον ρόλο της αστικής δημοκρατίας. Παρόλα αυτά όταν χρειαστεί, αυτοί είναι που θα μπούνε μπροστά για την υπεράσπισή της. Άλλωστε το έχουν κάνει στο παρελθόν ουκ ολίγες φορές.

πηγη: kommon.gr

Στα πλαίσια της απόφασης που λήφθηκε κατά την προχθεσινή συνεδρίαση της Διοίκησης της ΠΝΟ, αύριο Πέμπτη θα πραγματοποιηθεί η σχετική σύσκεψη με τον Υπουργό έχοντας ως κεντρικό ζήτημα την απόσυρση του σχεδίου για τον νέο ΚΙΝΔ.

Υπενθυμίζουμε ότι με τον νέο κώδικα που διαμόρφωσε η επιτροπή που διόρισε ο Υπουργός Ε.Ν επιχειρείται η κατάργηση σειράς Ναυτεργατικών δικαιωμάτων όπως αυτά είναι θεσπισμένα στον σημερινό ΚΙΝΔ.

Ενδεικτικά σημειώνουμε ότι στο άρθρο 162 αναφέρει: Η σύμβαση ναυτολόγησης, οι όροι εργασίας και τα δικαιώματα του Ναυτικού ρυθμίζονται από την Διεθνή Σύμβαση Ναυτικής Εργασίας του 2006 – MLC!!!

Στην ουσία δηλαδή με αυτά και άλλα ακόμη, υποβαθμίζεται στα κατώτερα όρια που κατά κανόνα έχουν εφαρμογή στα πλοία με σημαίες ευκαιρίας για τους Ναυτεργάτες των τρίτων χωρών.

Με άλλα λόγια όχι μόνο δεν αναβαθμίζονται ή βελτιώνονται αυτά, σύμφωνα με τις σημερινές σύγχρονες ανάγκες, αλλά διολισθαίνουν στο έσχατο επίπεδο και στην πράξη θυσιάζονται στον βωμό της εφοπλιστικής ανταγωνιστικότητας και των όσων ισχύουν στις σημαίες ευκολίας!

Τα ζητήματα αυτά θα αναδείξει αναλυτικά με την παρέμβασή του στην συνάντηση αυτή ο εκπρόσωπος της ΠΕΝΕΝ.

Για την Ένωσή μας αποτελεί αδιαπραγμάτευτη θέση η απόσυρση αυτού του εκτρωματικού και αντιδραστικού σχεδίου.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Εκατοντάδες οργανώσεις ήδη έχουν λάβει αποφάσεις για κάθοδο στην πανελλαδική 24ωρη απεργία στις 9 Νοέμβρη 2022.

Η απεργία θα πραγματοποιηθεί σε συνθήκες έντασης και κλιμάκωσης της αντιλαϊκής πολιτικής όπως αυτή ασκείται από το κεφάλαιο και την κυβέρνηση.

Στο έδαφος αυτής της πραγματικότητας ο εργατικός κόσμος βιώνει έναν πραγματικό γολγοθά με την πρωτοφανή εκτίναξη του πληθωρισμού, την καθημερινή άνοδο στις τιμές της ενέργειας (ηλεκτρικό ρεύμα - φυσικό αέριο – πετρέλαιο – βενζίνη), την ιλιγγιώδη αύξηση σε όλα τα βασικά καταναλωτικά αγαθά!

Εργαζόμενοι – Συνταξιούχοι – λαϊκά στρώματα – νεολαία βλέπουν καθημερινά να καταβροχθίζονται οι μισθοί, οι συντάξεις τους και το βιοτικό τους επίπεδο να κατρακυλάει σε ακόμη πιο χαμηλά επίπεδα!

Η χώρα μας κατέχει το θλιβερό ρεκόρ της πρωτιάς στην ανεργία, στην Ευρώπη βρίσκεται σταθερά στις κορυφαίες θέσεις στον πληθωρισμό, την ακρίβεια και την φτώχεια!

Η μακροχρόνια υγειονομική και ενεργειακή κρίση, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος Ρωσίας – Ουκρανίας βάζουν την σφραγίδα τους στην χειροτέρευση της οικονομικής κατάστασης του εργαζόμενου λαού στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.

Η κατάσταση αυτή και οι συνέπειές της δεν πλήττουν όλους όπως ισχυρίζεται το αστικό πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο. Τα μεγάλα θύματα είναι οι μισθωτοί και οι απόμαχοι της δουλειάς!

Τρανή απόδειξη για αυτό είναι ότι τα κέρδη των επιχειρήσεων στην ενέργεια, τον τουρισμό, την ναυτιλία και πολύ ευρύτερα μας δείχνουν ότι το μεγάλο κεφάλαιο διατηρεί, αυξάνει και πολλαπλασιάζει την κερδοφορία τους.

Η κυβέρνηση έδωσε και δίνει πακτωλό δις ευρώ στις επιχειρήσεις και στην εργοδοσία να ανακάμψει και να απογειώσει τα κέρδη της!

Για τον εργαζόμενο λαό επιφυλάσσει ένα «ξεροκόμματο» με φτωχοεπιδόματα, με τον κατώτερο μισθό στα όρια της φτώχειας, με ένα καθεστώς εργασιακής ζούγκλας για τους χιλιάδες εργαζόμενους μερικής (ελαστικής) απασχόλησης, με νέα δυσβάστακτα φορολογικά μέτρα! Στους αγώνες εργαζομένων – νεολαίας προτάσσει τον αυταρχισμό, την βία και την καταστολή με προφανή στόχο την αύξηση της εργατικής εκμετάλλευσης, το χτύπημα κάθε οργανωμένης αντίστασης στην αντιλαϊκή πολιτική της, ευαγγελίζεται και προπαγανδίζει νυχθημερόν τα περί ανάπτυξης με τραγικά πενιχρό το αντίκρισμα για τους εργαζόμενους, θεσπίζει και εμπλουτίζει το αντεργατικό της θεσμικό πλαίσιο (νόμος Χατζηδάκη) έτσι ώστε να θωρακίσει την ανεμπόδιστη επιχειρηματική ασυδοσία και τις εμβληματικές επενδύσεις, προχωράει σε αντιδραστικού χαρακτήρα αλλαγές στην παιδεία, τα Πανεπιστήμια, στα δημόσια σχολεία, κλιμακώνει την επίθεσή της ενάντια στο οργανωμένο φοιτητικό κίνημα.

Η κρίση αυτή αποδεικνύει για πολλοστή φορά ποιοι είναι οι χαμένοι και ποιοι οι κερδισμένοι!

Όλος ο βασικός κορμός των μνημονιακών δεσμεύσεων διατηρείται αλώβητος ενώ οι κυβερνητικές πολιτικές συνεχίζονται στον δρόμο της λιτότητας, των αυστηρών αντιλαϊκών δημοσιονομικών περιορισμών όπως αυτές καθορίζονται από το διευθυντήριο των Βρυξελλών!

Στον χώρο της Ναυτιλίας δίνει – παρέχει – εξασφαλίζει γη και ύδωρ στο εφοπλιστικό κεφάλαιο, ενισχύει και διευρύνει τα προνόμιά τους, οδηγεί τα εργασιακά και θεσμικά Ναυτεργατικά δικαιώματα να διολισθήσουν επί της βάσης των «διεθνών κρατούντων», επιδιώκοντας οι έλληνες Ναυτεργάτες να εξισωθούν πλήρως στα δικαιώματα (ΣΣΕ – εργασιακά – κοινωνική ασφάλιση) σύμφωνα με τα ισχύοντα στις σημαίες ευκολίας! Όλα γίνονται θυσία στον βωμό της εφοπλιστικής ανταγωνιστικότητας!

Ρωγμή στην εφοπλιστική παραβατικότητα

Αυτή η βαθιά εφοπλιστόδουλη κυβερνητική πολιτική είχε και έχει την στήριξη των συνδικαλιστικών ηγεσιών σε επίπεδο ΠΝΟ -Σωματείων και με τον τρόπο αυτό ο εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός δίνει τα «ρέστα του» η επίθεση να συνεχίζεται ενάντια στους Ναυτεργάτες….

Η ΠΕΝΕΝ βρίσκεται σταθερά και με συνέπεια στην ίδια όχθη με τον Ναυτεργατικό κόσμο, τα προβλήματά του, τόσο των εν ενεργεία όσο και των συνταξιούχων του κύματος, αντιπαλεύει καθημερινά με όλες τις δυνάμεις της αυτή την πολιτική, υπερασπίζεται τα Ναυτεργατικά δικαιώματα, έχει σηκώσει τεράστιο «τοίχος» προστασίας στα εργασιακά και κοινωνικοασφαλιστικά μας δικαιώματα, δίνει μικρές και μεγάλες μάχες μέσα και έξω από τα καράβια να μπει stop στην εφοπλιστική παραβατικότητα και στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική!

Στο πλαίσιο αυτό όλο το φετινό καλοκαίρι ανέπτυξε μια σειρά δράσεις και αγώνες για την εφαρμογή των ΣΣΕ.

Οι μάχες του κλάδου μας σε δεκάδες πλοία όλων των εταιρειών δείχνουν μια αγωνιστική δυναμική η οποία μπορεί να βάλει φρένο στην καταστρατήγηση των ΣΣΕ και των εργασιακών δικαιωμάτων των Ναυτεργατών.

Με παρακαταθήκη αυτούς τους αγώνες συνεχίζουμε αταλάντευτα την αγωνιστική μας πορεία κάνοντας στην απεργία της 9 Νοέμβρη ένα ακόμη βήμα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας, για την διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων μας.

Όλοι μαζί δίνουμε την μάχη για την επιτυχία της απεργίας της 9 Νοέμβρη για να στείλουμε μήνυμα σε εφοπλιστές – κυβέρνηση – ΥΕΝ ότι δεν κάνουμε βήμα από τα δικαιώματα και τα αιτήματά μας!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ