Συνέντευξη με τον Γιώργο Σιδέρη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνο του Τμήματος Υγείας - Πρόνοιας της ΚΕ

Για τις αντιδραστικές αλλαγές που φέρνει το νομοσχέδιο που έθεσε στη «διαβούλευση» η κυβέρνηση για τη δευτεροβάθμια περίθαλψη μιλάει στον «Ριζοσπάστη» ο Γιώργος Σιδέρης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Υγείας - Πρόνοιας της ΚΕ. Το στέλεχος του Κόμματος αναλύει τις επιπτώσεις που θα έχει αυτό το έκτρωμα, αν ψηφιστεί, στην πρόσβαση του λαού στα δημόσια νοσοκομεία, το πού στοχεύει η κυβέρνηση σε συνέχεια των προκατόχων της, αλλά και τον δρόμο που έχει να βαδίσει ο λαός μαζί με τους υγειονομικούς ενάντια στο νομοσχέδιο, για να διεκδικήσουν παροχές Υγείας δημόσιες και δωρεάν που μπορούν να απολαμβάνουν σήμερα, για πραγματικά ποιοτική ζωή και όχι επιβίωση.

-- Ενα ακόμα νομοσχέδιο, από μια ακόμα κυβέρνηση, στο οποίο γίνεται φανερή η αγωνία για την ένταση της επιχειρηματικής δράσης στη δημόσια δευτεροβάθμια περίθαλψη. Γιατί όμως χαρακτηρίζεται «τομή»;

-- Η τομή έγκειται στο ότι αν περάσει αυτό το έκτρωμα, θεσμοθετείται ένα επίσημο και «νόμιμο» πλιάτσικο στους ασθενείς, που γίνονται ακόμα μεγαλύτερη βορά στα κοράκια των μεγάλων ιδιωτικών ομίλων της Υγείας. Εδώ και χρόνια έχει παραδοθεί το μεγαλύτερο τμήμα της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας στον ιδιωτικό τομέα, τώρα παραδίδεται και επίσημα ένα μεγάλο τμήμα της δευτεροβάθμιας περίθαλψης. Ακόμα κι αυτές οι κουτσουρεμένες υπάρχουσες υπηρεσίες Υγείας θα γίνουν πολύ πιο δυσπρόσιτες. Ενδεικτικές είναι δύο μεταβολές:

Το άρθρο 10 ανατρέπει μία βασική αρχή συγκρότησης του ΕΣΥ, αυτή της πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης των γιατρών. Επί της ουσίας οδηγούν όσους νοσοκομειακούς γιατρούς μπορούν - γιατί η μεγάλη πλειοψηφία δεν θα μπορέσει - να ασκήσουν ιδιωτικό έργο, με το πρόσχημα ότι έτσι θα μπορούν να βγάλουν περισσότερα λεφτά. Με μαθηματική ακρίβεια ο λαός θα σπρωχτεί στον μονόδρομο του ιδιωτικού παρέργου - μεγαθηρίου της ιδιωτικής Υγείας, αφού η αναμονή για ένα χειρουργείο, ένα απλό ραντεβού ή μία απλή απεικονιστική εξέταση διαρκεί μήνες ή και χρόνια. Κάποιοι γιατροί μάλιστα, είτε προφασιζόμενοι διάφορες δικαιολογίες είτε αντικειμενικά, λόγω της άθλιας υποστελέχωσης, θα μεταφέρουν ασθενείς στον ιδιωτικό τομέα. «Θέλεις να χειρουργηθείς; Στο νοσοκομείο έχει μεγάλη αναμονή, πάμε σε μία ιδιωτική κλινική», ή «Θέλεις επανεξέταση; Κλείσε ραντεβού στο 1535, θα βρεις σε τρεις - τέσσερις μήνες. Αν βιάζεσαι, έλα στο ιδιωτικό μου ιατρείο». Αυτοί είναι κάποιοι διάλογοι από το προσεχές μέλλον.

Το άρθρο 7 προβλέπει ότι οι θέσεις που βγαίνουν «άγονες» θα προκηρύσσονται ως θέσεις μερικής απασχόλησης και θα καλύπτονται από ιδιώτες. Δηλαδή θα δουλεύει κάποιος τρεις μέρες, για τέσσερις ώρες ανά μέρα στο δημόσιο νοσοκομείο, και τις υπόλοιπες θα ασκεί ιδιωτικό έργο σε ιδιωτική κλινική ή στο ιδιωτικό του ιατρείο. Για όποιον καταλαβαίνει, αυτό πάλι θα είναι εις βάρος των ασθενών. Φανταστείτε έναν ογκολόγο ή έναν παθολόγο που θα δουλεύει σε ένα δημόσιο νοσοκομείο τρία τετράωρα τη βδομάδα. Τι ποιοτική ιατρική θα κάνει, που δεν θα προλαβαίνει να δει ούτε τις εξετάσεις των ασθενών; Ποιος θα είναι με τους ασθενείς όταν αυτός θα είναι στο ιδιωτικό του ιατρείο;

-- Από πού πιάνει το «νήμα» η σημερινή κυβέρνηση;

-- Το πιάνει από τα μέτρα του ίδιου χαρακτήρα που έχουν υλοποιηθεί από όλες τις κυβερνήσεις τα προηγούμενα χρόνια, στο όνομα της «βελτίωσης του ΕΣΥ», της «βελτίωσης των παροχών προς τους ασθενείς» και της «βελτίωσης» της θέσης των γιατρών.

Οι «σταθμοί» τέτοιων μέτρων είναι αρκετοί, όπως για παράδειγμα η θεσμοθέτηση της δυνατότητας άσκησης ιδιωτικού έργου των γιατρών του ΕΣΥ από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στα μέσα της δεκαετίας του '80. Από κει και πέρα, όποιος κι αν κυβέρνησε, έχουμε ως σταθερές την υποστελέχωση των δημόσιων δομών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, που σιγά σιγά εξαφανίζονται αυτές και το προσωπικό τους, την καθιέρωση ιδιωτικών απογευματινών ιατρείων - χειρουργείων - διαγνωστικών εξετάσεων, τη γιγάντωση του φαινομένου των ελαστικά εργαζόμενων γιατρών, που εκτοξεύθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ. Ολες οι κυβερνήσεις, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, είτε τα επέκτειναν είτε σε ελάχιστες περιπτώσεις «ξέχασαν» να τα καταργήσουν, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ τα απογευματινά επί πληρωμή ιατρεία και το νομικό πλαίσιο για τα απογευματινά επί πληρωμή χειρουργεία. Και το κυριότερο: Επί των ημερών τους ο ιδιωτικός τομέας Υγείας θησαυρίζει, με τα μονοπώλια του κλάδου να ανοίγουν «μαγαζιά Υγείας» σαν τα μανιτάρια. Ξέχασε κανείς πού ήταν ο ιδιωτικός τομέας Υγείας στην περίθαλψη των ασθενών COVID-19; Ο όμιλος «Βιοϊατρική» έχει υποκαταστήσει όλες τις πρωτοβάθμιες διαγνωστικές πράξεις στη χώρα. Αντίστοιχα παραδείγματα έχουμε στα μεγάλα γυναικολογικά νοσοκομεία και μαιευτήρια. Αυτό θα γενικευτεί. Είναι άλλωστε στρατηγική τους συμφωνία. Ο Μητσοτάκης μιλάει «για συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα Υγείας και ΣΔΙΤ» και ο Τσίπρας για «αρμονική συνύπαρξη του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, που θα λειτουργεί συμπληρωματικά». Ας βρει αν μπορεί κάποιος τις διαφορές.

Το γελοίο της υπόθεσης είναι ότι τα επιχειρήματα του κάθε υπουργείου Υγείας και της κάθε κυβέρνησης είτε είναι πανομοιότυπα εδώ και δεκαετίες, είτε αντιστρέφουν την πραγματικότητα που έχουμε ζήσει όλοι. Αναφέρω δύο παραδείγματα:

Πρώτον, ο θεσμός του επικουρικού γιατρού, δηλαδή του γιατρού με έναν χρόνο σύμβαση, που σήμερα είναι η επικρατούσα μορφή προσλήψεων στα δημόσια νοσοκομεία, εισάχθηκε με πρόσχημα τη «γρήγορη κάλυψη των αναγκών στις απομακρυσμένες περιοχές». Με το ίδιο πρόσχημα, της κάλυψης των αναγκών των «άγονων» περιοχών, επιχειρείται τώρα η εισαγωγή του γιατρού που θα δουλεύει με μερική απασχόληση, τρία τετράωρα τη βδομάδα. Πώς εξηγείται βέβαια να είναι μία περιοχή «άγονη» όσον αφορά τη δημόσια μονάδα Υγείας ενώ για την άσκηση ιδιωτικού έργου να θεωρείται γονιμότατη και εύφορη, μπορεί να το απαντήσει κανείς εύκολα.

Δεύτερον: Ολοι θυμόμαστε τα ψεύτικα χειροκροτήματα από την πολιτική ηγεσία και τα κροκοδείλια δάκρυα για τον «ήρωα υγειονομικό» που προσπαθούσε να σώσει την κάθε ανθρώπινη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν συνάδελφοι γιατροί που έκλαιγαν μαζί με τους συγγενείς κάθε φορά που χανόταν ένας άνθρωπος, που ξενύχτησαν και πόνεσαν μαζί του. Τώρα οι ίδιοι υποκριτές της κυβέρνησης μας λένε να τα ξεχάσουμε όλα, και αυτούς τους ασθενείς να τους δούμε ως πελάτες. Κανένας τίμιος γιατρός δεν είναι σαν τα μούτρα τους. Το μόνο που απαιτεί είναι να ζήσει αξιοπρεπώς από τον μισθό του, να έχει ανθρώπινα ωράρια εργασίας και να μπορεί να εξελιχθεί επιστημονικά.

-- Από όσα περιγράφονται λοιπόν στο νομοσχέδιο, τα νοσοκομεία θα θυμίζουν πλέον «κόμβο» από όπου θα αντλεί πελατεία ο ιδιωτικός τομέας. Οσοι όμως έχουν βρεθεί στην ανάγκη να νοσηλευτούν, λένε ότι «έτσι κι αλλιώς και σήμερα πληρώνουμε»...

-- Ο λαός όμως σήμερα δικαιούται πολύ περισσότερα από αυτά που λαμβάνει και πληρώνει για την υγεία του, με τις λεγόμενες έμμεσες πληρωμές στα ασφαλιστικά ταμεία και στον ΕΟΠΥΥ. Αν περάσει το νέο νομοσχέδιο, η πόρτα θα είναι κλειστή για όποιον δεν έχει γεμάτο πορτοφόλι. Σήμερα δίνουμε αγώνα για να μη συμβαίνει αυτό, και οι ασθενείς το γνωρίζουν. Δεν μας είναι όμως καθόλου αδιάφορο ότι με τον νέο νόμο θα πληρώνει δύο και τρεις φορές και περισσότερα. Η Υγεία πρέπει να είναι κοινωνικό αγαθό, και συνεπώς ό,τι συνδέεται με αυτή να είναι ευθύνη του κράτους και να παρέχεται δωρεάν. Σήμερα δεν είμαστε εκεί που ήμασταν πριν δεκάδες χρόνια, υπάρχουν σύγχρονες δυνατότητες για πραγματικά ποιοτική ζωή και όχι επιβίωση. Οχι απλά απέχουμε από αυτό, αλλά η εγκληματική διαχείριση της πανδημίας συσσώρευσε νέα προβλήματα. Με τον νέο νόμο, τουλάχιστον ένα μεγαλύτερο μέρος των αναγκαίων υπηρεσιών πρόληψης - θεραπείας - αποκατάστασης θα συνδέεται με τη δυνατότητα πληρωμής για την αγορά τους. Με δεδομένο το στοιχείο της επέκτασης της σχετικής και της απόλυτης φτώχειας στις λαϊκές οικογένειες, με την ακρίβεια, το πανάκριβο ρεύμα, την καθήλωση μισθών, δημιουργούνται οι όροι αποκλεισμού από βασικές, ακόμα και επείγουσες ανάγκες.

Υπάρχει και μία ακόμα πλευρά. Το ΚΚΕ θεωρεί ότι η λύση είναι κοινή για υγειονομικούς και ασθενείς. Η μεγάλη πλειοψηφία των γιατρών των δημόσιων νοσοκομείων, αλλά και μια μεγάλη μάζα αυτοαπασχολούμενων, έχουν υποστεί επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου τα τελευταία χρόνια. Αν ήθελε το κράτος να ενισχύσει το εισόδημα των γιατρών, των υγειονομικών, θα προχωρούσε σε αυξήσεις μισθών, θα εφάρμοζε άμεσα τις τελεσίδικες αποφάσεις του ΣτΕ και του Αρείου Πάγου για επαναφορά των μισθών στα επίπεδα του 2012, θα φρόντιζε να επαναφέρει τον 13ο και τον 14ο μισθό, θα προσλάμβανε μόνιμο προσωπικό. Αυτά δεν τα έπραξε καμία κυβέρνηση, γιατί ήταν αντίθετα με τους «δημοσιονομικούς στόχους» που ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν και υλοποιούν. Να γιατί λεφτά για την Υγεία του λαού και για αξιοπρεπείς μισθούς των υγειονομικών «δεν περισσεύουν», αλλά δίνονται απλόχερα για τις δουλειές των επιχειρηματικών ομίλων, το ΝΑΤΟ ή όποιον άλλο κάνει γνωστές «αγαθοεργίες» - πολέμους, πλειστηριασμούς, κατασχέσεις σπιτιών κ.ά. Να γιατί πρέπει «να πάμε αλλιώς», με σημαία τις σύγχρονες ανάγκες, βασισμένες στις τεχνολογικές και επιστημονικές δυνατότητες του 21ου αιώνα.

-- Οι αντιδράσεις ήδη καταγράφονται και κλιμακώνονται. Τι προτάσσει σήμερα το ΚΚΕ ώστε αυτές να δυναμώσουν και να ασκήσουν τη μέγιστη πίεση;

-- Οι αντιδράσεις από τη σκοπιά των συμφερόντων του λαού πρέπει να δυναμώσουν για να μην περάσει αυτό το έκτρωμα, να εμποδιστεί, να μη φτάσει καν στη Βουλή. Το τονίζουμε γιατί υπάρχουν και «αντιδράσεις», από συντηρητική σκοπιά, από ομάδες επιχειρηματικών ομίλων της Υγείας που διαφωνούν στη μοιρασιά και θεωρούν ότι το νομοσχέδιο θα οδηγήσει σε πιο ανταγωνιστικό περιβάλλον. Διαφωνούν δηλαδή κάποιοι από τη σκοπιά ότι εφόσον θα βγουν και οι γιατροί των δημόσιων νοσοκομείων στην πιάτσα της αγοράς, θα μικρύνει το πελατολόγιό τους, άρα θα χάσουν κέρδη ή θα μεταφερθούν σε ανταγωνιστές.

Μπροστά στην κατάθεση του νομοσχεδίου χρειάζεται να δυναμώσουν οι αποφάσεις καταδίκης, οι διεκδικήσεις και οι αγωνιστικές παρεμβάσεις σωματείων, όλων των φορέων του λαϊκού και του νεολαιίστικου κινήματος. Πυξίδα τους να έχουν την κατάργηση των πληρωμών στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την αύξηση της χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό στην Υγεία, τις μόνιμες προσλήψεις υγειονομικών στο δημόσιο σύστημα Υγείας, τις αυξήσεις στους μισθούς, την κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης στην Υγεία.

Λύση δεν είναι αν θα κονομάει λίγο ή πολύ ο ιδιωτικός τομέας Υγείας, ούτε αν το δημόσιο νοσοκομείο θα είναι λιγότερο ή περισσότερο εμπορευματοποιημένο. Σε αγωνιστική συμπόρευση με το ΚΚΕ μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για την ανάπτυξη ενός ενιαίου, αποκλειστικά κρατικού συστήματος Υγείας, που θα έχει ως κριτήριο την πλήρη και απολύτως δωρεάν πρόληψη, περίθαλψη, αποκατάσταση της υγείας του λαού. Σε μια σχεδιασμένη ανάπτυξη της οικονομίας, που θα καθορίζεται και θα ελέγχεται από την εξουσία του λαού.

• Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου», 5-6 Νοέμβρη 2022

Πηγή: 902.gr

Οι αστικές κυβερνήσεις εδώ και 40 χρόνια αποσπούν ολόκληρους τομείς από την κρατική ιδιοκτησία και τους παραδίδουν στους ιδιώτες καπιταλιστές με ολέθρια για τους λαούς αποτελέσματα. Δεν ενδιαφέρει το εργατικό κίνημα και την Αριστερά το εάν η ιδιοκτησία είναι ιδιωτική/εταιρική ή κρατική, αφού το κράτος είναι αστικό; Πώς συνδέεται η πάλη για εθνικοποιήσεις με την επανάσταση και την εργατική εξουσία;

«Άμεσοι στόχοι» ρήξης ή ανακούφισης;

Το ζήτημα της σύνδεσης τακτικής-στρατηγικής έχει αποδειχθεί ότι κρίνει την επαναστατική «πολιτική». Καρδιά της επαναστατικής τακτικής είναι το πολιτικό πρόγραμμα. Δύο είναι οι κύριες γραμμές που συγκρούονται. Από τη μια, η γραμμή που προτάσσει εκείνους τους πολιτικούς στόχους που έρχονται σε ρήξη με τις κεντρικές επιλογές του συστήματος σε σύνδεση με το ζήτημα της εξουσίας της εργατικής τάξης. Μέσα από την πάλη γι’ αυτούς τους στόχους οι λαϊκές μάζες τείνουν να υπερβούν τα όρια του συστήματος , να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη της επαναστατικής αλλαγής και να προετοιμαστούν για αυτή.

Απο την άλλη η λογική που περιορίζεται κατά βάση σε στόχους «άμεσης βελτίωσης» της ζωής των λαϊκών στρωμάτων, μέσα στα όρια της σημερινής κατάστασης. Η λογική αυτή προβάλλεται με δύο μορφές. Η κυρίαρχη διεθνώς είναι η άμεσα ρεφορμιστική, που αναπτύσσεται στο όνομα του «αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων» και του ρεαλισμού κι αποτελεί τη βάση των «αριστερών κυβερνήσεων» στο πλαίσιο του συστήματος και των κάθε είδους διαχειριστικών λογικών.

Η άλλη μορφή προβάλλεται από το ΚΚΕ. Σύμφωνα με αυτήν, οι ευρύτεροι πολιτικοί στόχοι ρήξης με την κυρίαρχη πολιτική (έξοδος από την ΕΕ, διαγραφή του χρέους, εθνικοποιήσεις κ.λπ.) έχουν νόημα μόνο μετά την «λαϊκή εξουσία». Όταν προτάσσονται μέσα στον καπιταλισμό οδηγούν στην «διαχείριση». Έτσι δια της φυγής στη «στρατηγική» το μοναδικό αντικείμενο ειναι οι άμεσοι βελτιωτικοί στόχοι στο σήμερα, μαζί με προπαγάνδα για τον σοσιαλισμό. Έτσι όμως δεν διαμορφώνονται συνειδήσεις για επανάσταση και εργατική εξουσία, αλλά αναπαράγεται εκσυγχρονισμένος ο οικονομισμός της περιόδου του Τι να κάνουμε.

Αστική γραμμή και επαναστατική στάση

Από τις αρχές της δεκαετίας του ‘80, με πρωτοπόρους τους Ρέιγκαν και Θάτσερ, η στρατηγική της αστικής τάξης είναι η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας, του νερού, των τηλεπικοινωνιών, των δημόσιων χώρων, των λιμανιών, των μεταφορών, της εκπαίδευσης, της υγείας, των πάντων! Αυτή τη στρατηγική ακολουθούν με ευλαβικό τρόπο όλες οι αστικές κυβερνήσεις, νεοφιλελεύθερες και σοσιαλδημοκρατικές, ίσως με διαφορετικούς ρυθμούς και μέσα, αλλά στον ίδιο δρόμο. Όπου υλοποιήθηκαν οι ιδιωτικοποιήσεις και ολόκληροι κοινωνικοί τομείς εντάχθηκαν στην άμεση σφαίρα της καπιταλιστικής κερδοφορίας, τα αποτελέσματα για την εργατική τάξη και τον λαό είναι εφιαλτικά. Βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας την ενεργειακή φτώχια που μαστίζει τον λαό λόγω της απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας, της δημιουργίας ιδιωτικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων και της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ.

Κι ενώ η στρατηγική της αστικής τάξης είναι να πάρει από το κράτος «της» άμεσα στα δικά της βρόμικα χέρια όλα τα κοινωνικά αγαθά και να τα εντάξει στην σφαίρα της κερδοφορίας της, με τραγικά αποτελέσματα για τον λαό, σημαντικά κόμματα της αριστεράς, όπως το ΚΚΕ, επιμένουν, με ακατανόητη εμμονή, να κινούνται στην λογική «τι κρατικό – τι ιδιωτικό», αφού όλα είναι μορφές καπιταλιστικής ιδιοκτησίας!

«Η πραγματικότητα είναι ότι στον καπιταλισμό, γράφει ο Λ. Αναστασόπουλος («Ρ» 8-9/10), δεν υπάρχει κάποια “δημόσια ιδιοκτησία” και κάποια κρατική παρέμβαση “κοινής ωφέλειας” ταξικά ουδέτερη. Όσα ανήκουν στο αστικό κράτος σήμερα (απο εκτάσεις γης, κρατικό σύστημα υγείας και παιδείας) και σε όποιο ποσοστό και αν είναι αυτή η συμμετοχή του κράτους, δεν παύει να υποτάσσονται σε ένα και μοναδικό σκοπό. Στο πως θα διαιωνίζεται η εξουσία της αστικής τάξης, στο πως θα προωθούνται οι στρατηγικοί της στόχοι, στο πως θα αυξάνεται η κερδοφορία των ομίλων και θα διευκολύνεται το διαρκές ξεζούμισμα των εργαζόμενων». Δεν έχει λοιπόν σημασία κατά τον αρθρογράφο αν η υγεία και η παιδεία είναι κρατική ή ιδιωτική, σε κάθε περίπτωση το κεφάλαιο εξυπηρετούν… Δεν είναι αυτό υπόκλιση στην αστική πολιτική;

Το ότι το σημερινό κράτος είναι «κράτος της αστικής τάξης» το ξέρουμε πολύ καλά όπως και ότι η πολιτική του εντάσσεται στη διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου και την εξασφάλιση των κοινωνικών, πολιτικών και ιδεολογικών όρων της κυριαρχίας του επίσης. Ωστόσο επειδή η εκμετάλλευση των τομέων της κοινωνίας μέχρι την ιδιωτικοποίησή τους είναι έμμεση και όχι άμεση για το κεφάλαιο, επειδή πλευρές των συμφερόντων των λαϊκών στρωμάτων που επιβάλλονται σαν αποτέλεσμα των ταξικών τους αγώνων ενσωματώνονται σαν δευτερεύουσα πλευρά στην πολιτική του κράτους, προκειμένου αυτό να εμφανίζεται σαν εκπρόσωπος του «συνολικού κοινωνικού συμφέροντος», επειδή υπόκεινται στους περιορισμούς του «πολιτικού κόστους» που έχει η εκάστοτε κυβέρνηση, οι δυνάμεις του συστήματος έχουν λυσσάξει, να ιδιωτικοποιήσουν τα πάντα, να τα δώσουν στο κεφάλαιο μετατρέποντάς τα σε πεδίο της άμεσης κερδοφορίας του.

Με άλλα λόγια, η ύπαρξη τομέων της κοινωνίας και της παραγωγής που είναι έξω από την άμεση σφαίρα της κερδοφορίας του ιδιωτικού κεφαλαίου, αποτελεί ιστορική κατάκτηση της εργατικής τάξης και του λαού που οι δυνάμεις του συστήματος κάνουν ό,τι μπορούν για να την πάρουν πίσω.

Μας φαίνεται λίγο δύσκολο το ΚΚΕ να μην μπορεί να διακρίνει ανάμεσα στη «διάσωση» τομέων της καπιταλιστικής παραγωγής που καταρρέουν λόγω της κρίσης, με πρωτοβουλία των αστικών κυβερνήσεων, προκειμένου εν συνεχεία να αποδοθούν «καθαροί» πίσω στους ιδιώτες, από τις εθνικοποιήσεις που επιβάλλει το εργατικό και λαϊκό κίνημα με τους αγώνες του και μπορούν να ενταχθούν δυνητικά στο πλαίσιο μιας αντικαπιταλιστικής στρατηγικής. Η «κρατικοποίηση» των τραπεζών την περίοδο των μνημονίων μέσω του ΤΑΙΠΕΔ ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Όταν όμως ο Αλιέντε τόλμησε να εθνικοποιήσει τα μεταλλεία χαλκού στη Χιλή ήταν μια ενέργεια τόσο «αδιάφορη» για τις αμερικάνικες πολυεθνικές ώστε να επιλέξουν να βυθίσουν μια ολόκληρη χώρα στον φασιστικό τρόμο του Πινοσέτ για να τα ξαναπάρουν πίσω.

Η αστική τάξη κατανοεί τον διακαή πόθο του λαού για δημόσια αγαθά. Οι άνθρωποι θέλουν δωρεάν παιδεία, υγεία, καλές και φτηνές μεταφορές, καθαρό και φτηνό ρεύμα και νερό. Για το λόγο αυτό, στα λόγια δεν αρνείται την ανάγκη για δημόσια αγαθά, «αποσπά» όμως την παροχή τους από το κράτος. Έτσι στα κείμενα της ΕΕ, αλλά και στις ομιλίες και των πιο ακραιφνών νεοφιλελεύθερων περισσεύουν οι αναφορές στα δημόσια αγαθά… με την υπόμνηση όμως ότι «δημόσια αγαθά» δεν σημαίνει και «κρατικά» – παρεχόμενα από το κράτος, αλλά από την αγορά. Κι έτσι μπαίνουν στους πιο χρυσοφόρους κοινωνικούς τομείς οι ιδιώτες, αποκτώντας γρήγορα μονοπωλιακή θέση με τραγικά, τελικά, αποτελέσματα όπως στο ρεύμα ή στις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες.

Το ΚΚΕ από την μια όπως είδαμε «καταχεριάζει» το ΝΑΡ με ευφάνταστες και κάπως βαρύγδουπες κριτικές ότι είναι με το «κράτος της αστικής τάξης», και από την άλλη προσπαθεί να πείσει ότι είναι πρωτοπόρο στην μάχη κατά των ιδιωτικοποιήσεων. Το ΚΚΕ, γράφει ο Λ. Αναστασόπουλος, «πρωτοστατεί στον αγώνα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις». Γιατί όμως να παλεύει κανείς ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις αν είναι αδιάφορο το αν η ιδιοκτησία είναι κρατική ή ιδιωτική, αφού σε κάθε περίπτωση εξυπηρετούνται τα αστικά συμφέροντα; Και αν πάει μια κυβέρνηση να ιδιωτικοποιήσει την ΕΥΔΑΠ τότε είναι επαναστατικό να παλεύεις ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της, αλλά αντεπαναστατικό να ζητάς να ξαναγίνει κρατική ιδιοκτησία αν ιδιωτικοποιηθεί;

Η μόνη απάντηση είναι ο ηθελημένος περιορισμός του ΚΚΕ τελικά σε (αναγκαίες φυσικά) διεκδικήσεις «ανάσχεσης της επίθεσης», μέσα στα όρια της σημερινής κατάστασης. Γι αυτό το ΝΑΡ είχε χαρακτηρίσει την πολιτική του (κάνοντας κριτική στις Θέσεις του Συνεδρίου του) σαν «αμυντικό οικονομισμό», με κομμουνιστική φρασεολογία, αλλά πλήρη διάσταση τακτικής και στρατηγικής.

Γράφεται στο ίδιο άρθρο: «Σε αυτό το έδαφος, (της πάλης κατά των ιδιωτικοποιήσεων) το ΚΚΕ οργανώνει την πάλη όχι από την σκοπιά υπεράσπισης του αστικού κράτους, αλλά αναδεικνύοντας την ανάγκη σύγκρουσης με το αστικό κράτος και την ανωτερότητα του σοσιαλισμού, της κοινωνικοποιημένης ιδιοκτησίας, της εργατικής εξουσίας». Η αναφορά στην κομμουνιστική στρατηγική λειτουργεί σαν άλλοθι και φυγή στο… βαθύ μέλλον και όχι σαν μια ζωντανή σύνδεση του σήμερα με το αύριο.

«Δημόσια» αγαθά με κέντρο την αγορά

Αστικές και ρεφορμιστικές παρεμβάσεις για την αποκρατικοποίηση των υπηρεσιών

Κάθε πρόταση που αποκόπτει το ζήτημα της «παροχής των δημόσιων αγαθών» από την κρατική ιδιοκτησία, μέσα στις συνθήκες της απελευθερωμένης αγοράς και της ΕΕ ρίχνει νερό στον δικό τους μύλο. Για παράδειγμα το ΜέΡΑ25, μιλώντας για την εκπαίδευση και την υγεία («7+1 τομές»), ανοίγει μέτωπο στον «κρατισμό»(!) και με το περιτύλιγμα της «κοινωνικοποίησης» αφήνει έξω την υπεράσπιση της κρατικής ιδιοκτησίας από την είσοδο των ιδιωτών («ούτε κρατισμός-κομματισμός, ούτε ιδιωτικοποίηση… σχεδιασμός και έλεγχος της δημόσιας παιδείας, υγείας και ενημέρωσης στα χέρια Συμβουλίων Κληρωτών & Εκλεγμένων Πολιτών και η διοίκησή τους στα χέρια των εργαζόμενων σε αυτά»).

Έτσι οι αντιλήψεις που συγκρούονται γύρω απ’ το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων στον καπιταλισμό θα μπορούσαν να εκφραστούν ως εξής. Ο ακραιφνής φιλελεύθερος θα πει: «Το κράτος δεν είναι για επιχειρηματική δράση-όλα στην αγορά» (και όποιος ζήσει). Ο «κοινωνικός φιλελευθερισμός» λέει: «Σίγουρα όλα στην αγορά, αλλά επειδή χρειαζόμαστε και “κοινωνικά αγαθά” θα τα εντάξουμε στον ανταγωνισμό και με κάποιες κρατικές επιδοτήσεις (ως υπηρεσίες Γενικού Οικονομικού Συμφέροντος, που λέει και η ΕΕ) θα εξασφαλίσουμε και την προσιτότητα και σίγουρα την κερδοφορία των επιχειρήσεων». Ο σημερινός ρεφορμισμός απ’ την άλλη είναι υπέρ της «ρύθμισης της αγοράς» (πχ. ΜέΡΑ25, ΛΑΕ κλπ). Δεν μπορούμε, λένε, να βάλουμε θέμα «κατάργησης της αγοράς», αυτό είναι «στρατηγικό ζήτημα», αφορά το μακρινό μέλλον… τώρα το θέμα είναι να μπει ένας «φραγμός», ένα έστω μικρό ανάχωμα. Για αυτό, στην ενέργεια ζητάνε επανεθνικοποίηση της ΔΕΗ (ή και απλά δημόσιο έλεγχο) ώστε να «ρυθμιστεί η αγορά», να μπουν κανόνες στον Μυτιληναίο και τον Βαρδινογιάννη και να «ανακουφιστεί ο λαός»… Αν ο ρεφορμισμός δεν ήταν γεμάτος αυταπάτες, τότε δεν θα ήταν αυτός που είναι!

Το ΝΑΡ και η πάλη για εθνικοποιήσεις και επανάσταση

Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, παλεύει «για να είναι αποκλειστικά δημόσια αγαθά η υγεία, η εκπαίδευση, η ενέργεια, η έρευνα και άλλοι ζωτικοί τομείς. Ενάντια στους νόμους της αγοράς, στην ιδιωτικοποίηση και στην αναδιάρθρωση των τομέων αυτών με επιχειρηματικά κριτήρια. Με αποφασιστική ενίσχυση του ΕΣΥ, εθνικοποίηση των ιδιωτικών νοσοκομείων, των φαρμακευτικών εταιρειών. Με δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους, χωρίς ταξικούς φραγμούς, ώστε η εκπαίδευση και η επιστήμη να εξυπηρετούν τις ανάγκες του λαού και της νεολαίας και όχι τα κέρδη του κεφαλαίου. Εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση όλων των εταιρειών που ‘’διασώζονται’’ με κρατικό χρήμα, των τραπεζών… και των μεγάλων επιχειρήσεων. Λειτουργία τους με εργατικό-κοινωνικό έλεγχο, προς όφελος των αναγκών του κόσμου της δουλειάς. Παλεύουμε ενάντια στην κυριαρχία της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και των νόμων της αγοράς, για τον περιορισμό τους, με στόχο την κατάργησή τους», όπως γράφει στην Πολιτική του Πρόταση.

Στις κρατικές εταιρείες και τομείς της κοινωνίας (εκπαίδευση-υγεία-συγκοινωνίες κ.α.) που δρούμε, παλεύουμε ώστε με την λειτουργία τους να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων, αντιπαλεύουμε την εμπορευματική, «ανταγωνιστική» τους λειτουργία, τις αντιδραστικές κρατικο-καπιταλιστικές σχέσεις που εξυπηρετούν, δείχνοντας ότι το σημερινό κρατικό, δεν είναι το κρατικό που εμείς θέλουμε, ότι παλεύουμε από την σκοπιά του αύριο, της επαναστατικής αλλαγής, της συντριβής του αστικού κράτους, του ριζικού μετασχηματισμού κοινωνικών λειτουργιών που ασκούνται από τις υπηρεσίες του.

Αυτός είναι ο δρόμος για να παρεμβαίνουμε σήμερα στους λαϊκούς αγώνες ανοίγοντας δρόμους για την αλλαγή των συσχετισμών, για την συγκέντρωση δυνάμεων, για την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας.

Πηγή: prin.gr

Μάλλον συγκαταβατικά χαμόγελα θα προκαλούσε μέχρι πριν 2-3 χρόνια, όποιος υποστήριζε ότι το δυσκίνητο πλαίσιο της μεταβίβασης περιουσιακών στοιχείων θα περάσει πλήρως σε ψηφιακό περιβάλλον.  

Δεν υπάρχει φορολογούμενος που να μην έχει βιώσει την εμπειρία της συναλλαγής με κάποιο τμήμα φορολογίας κεφαλαίου κάποιας εφορίας, με έναν ή δύο υπαλλήλους να “παλεύουν” με φακέλους και χαρτούρα να βγάλουν άκρη. Το πρώτο βήμα, για να περάσει οριστικά στο παρελθόν αυτή η εικόνα, έγινε με την υποχρέωση ηλεκτρονικών γονικών παροχών και δωρεών, ακολούθησε το πιο απαιτητικό λόγω όγκου συναλλαγών βήμα των ηλεκτρονικών αγοραπωλησιών ακινήτων και ο κύκλος κλείνει με τις κληρονομιές: προαιρετικά από τον επόμενο μήνα και υποχρεωτικά ηλεκτρονικά από τη νέα χρονιά.

Σύμφωνα με τη σχετική Απόφαση του Γ. Πιτσιλή, υποβάλλονται ψηφιακά μέσω της εφαρμογής myPROPERTY της Ενιαίας Ψηφιακής Πύλης της Δημόσιας Διοίκησης (http//myproperty.aade.gov.gr), για θανάτους από 1/1/2022 και μετά, οι ακόλουθες δηλώσεις φόρου κληρονομιάς: 

οι αρχικές εμπρόθεσμες και εκπρόθεσμες δηλώσεις φόρου κληρονομιάς, εφόσον δεν έχει προηγουμένως υποβληθεί άλλη δήλωση σε έντυπη μορφή, κινητών περιουσιακών στοιχείων (ενδεικτικά χρημάτων, αυτοκινήτων, εταιρικών μεριδίων, εισηγμένων ή μη μετοχών, απαιτήσεων, έργων τέχνης κ.λπ.) και ακινήτων ΕΝΤΟΣ αντικειμενικού συστήματος (Α.Π.Α.Α.), με κληρονόμους φυσικά ή νομικά πρόσωπα ή νομικές οντότητες, που έχουν εγγραφεί στο Φορολογικό Μητρώο και είναι πιστοποιημένοι χρήστες των ηλεκτρονικών υπηρεσιών της ΑΑΔΕ  
οι τροποποιητικές δηλώσεις φόρου κληρονομιάς αρχικής δήλωσης (εμπρόθεσμες ή εκπρόθεσμες) με τις οποίες είτε δηλώνονται νέα περιουσιακά στοιχεία είτε τροποποιούνται τα ήδη δηλωθέντα, εφόσον η αρχική δήλωση (για θανάτους από 1/1/2022) έχει υποβληθεί μέσω της εφαρμογής αυτής. 
Σε ποιες περιπτώσεις οι διαδικασίες εξακολουθούν να “τρέχουν” εντύπως μέχρι νεωτέρας; 

κάθε τροποποιητική δήλωση (είτε για νέο περιουσιακό στοιχείο είτε για ήδη δηλωθέν), εφόσον έχει ήδη υποβληθεί σε έντυπη μορφή άλλη δήλωση φόρου κληρονομιάς,  
-οι δηλώσεις που αφορούν ακίνητα ΕΚΤΟΣ αντικειμενικού συστήματος 
-οι δηλώσεις αναβολής φορολογίας 
-οι δηλώσεις με αντικείμενο κινητά κάθε είδους ή μετρητά, για τα οποία, στην περίπτωση που δεν διασφαλίζεται η πληρωμή του φόρου από την περιουσία του υπόχρεου κληρονόμου, ο φορολογούμενος παρέχει ασφάλεια ή εγγυητική επιστολή τράπεζας, προκειμένου να βεβαιωθεί ο φόρος σε δόσεις 
-οι δηλώσεις κληρονομιάς επικαρπίας, η οποία περιέρχεται λόγω θανάτου του επικαρπωτή στον ψιλό κύριο που έχει αγοράσει την ψιλή κυριότητα, για την οποία υπόκειται σε φόρο για τα υπόλοιπα δέκατα της αξίας της πλήρους κυριότητας 
-οι δηλώσεις κληρονομιάς για κινητά περιουσιακά στοιχεία και ακίνητα ΕΝΤΟΣ αντικειμενικού συστήματος, με τις οποίες συντάσσεται συμβολαιογραφικό έγγραφο αποδοχής, συμπληρώνονται από τον πιστοποιημένο συμβολαιογράφο που θα καταρτίσει την συμβολαιογραφική πράξη της αποδοχής. Υποβάλλονται, όμως, από τον υπόχρεο σε δήλωση ή τον νόμιμο εκπρόσωπο του, με τη χρήση των προσωπικών του κωδικών TAXISnet. 

Με την υποβολή της δήλωσης κληρονομιάς εκδίδεται η πράξη διοικητικού ή διορθωτικού προσδιορισμού του φόρου κατά περίπτωση, η οποία κοινοποιείται στο υπόχρεο, καθώς και η ταυτότητα οφειλής. Εφόσον συντάσσεται πράξη αποδοχής κληρονομιάς ο συμβολαιογράφος υποχρεούται να καταχωρήσει τα στοιχεία της και να την επισυνάψει στην εφαρμογή myPROPERTY εντός 15 εργάσιμων ημερών.  

Ο φόρος κληρονομιάς, μετά από υποβολή αρχική εμπρόθεσμης ή εκπρόθεσμης δήλωσης, καθώς και εμπρόθεσμης τροποποιητικής δήλωσης, καταβάλλεται έως και σε 12 ίσες διμηνιαίες δόσεις (ή έως 24 εφόσον πρόκειται για ανήλικο υπόχρεο), κάθε μία εκ των οποίων δεν μπορεί να είναι μικρότερη των 500 ευρώ (πλην της τελευταίας), από τις οποίες η μεν πρώτη καταβάλλεται μέχρι την τελευταία εργάσιμη ημέρα του επόμενου από τη βεβαίωση/έκδοση της πράξης μήνα και οι επόμενες μέχρι την τελευταία εργάσιμη ημέρα των διμήνων που ακολουθούν.  

Εάν ο υπόχρεος καταβάλει το σύνολο του φόρου μέσα στην προθεσμία καταβολής της πρώτης διμηνιαίας δόσης, έχει δικαίωμα έκπτωσης κατά ποσοστό 5%. Εάν ο φόρος που θα προκύψει είναι μικρότερος των 500 ευρώ το ποσό καταβάλλεται εφάπαξ και χωρίς έκπτωση. Αν η δήλωση αφορά μόνο κινητά και η καταβολή του φόρου δεν διασφαλίζεται, ο φόρος βεβαιώνεται και καταβάλλεται εφάπαξ εντός τριών ημερών από τη βεβαίωση. Σε περίπτωση εκπρόθεσμης τροποποιητικής δήλωσης, ο φόρος καταβάλλεται σε μία δόση εντός 30 ημερών χωρίς έκπτωση. 

Πηγή: iefimerida.gr

Τα συνδικάτα στην Ισπανία απειλούν να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους εάν δεν ικανοποιούν τις αιτίες τους

Χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν σήμερα στη Μαδρίτη, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των δύο μεγαλύτερων  εργατικών συνδικάτων της , ζητώντας αυξήσεις στους μισθούς και απειλώντας ότι θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις της Ισπανίας εάν δεν υπάρξει συμφωνία με τις εργοδοτικές οργανώσεις στις διαπραγματεύσεις που είναι σε εξέλιξη.

Οι διαδηλωτές, περίπου 25.000 σύμφωνα με τις αρχές, συγκεντρώθηκαν σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας και κατόπιν συνέκλιναν προς την Πλάθα Μαγιόρ, στην καρδιά της πόλης. «Μισθός ή σύρραξη», έγραφε το μεγάλο πανό που κρατούσαν. «Ήρθαν απ΄όλη την Ισπανία με ένα σαφές μήνυμα: είτε θα αυξηθούν οι μισθοί, είτε θα ενταχθούν οι αντιπαραθέσεις στον κόσμο της εργασίας», είπε ο Ουνάι Σόρντο, ο γενικός γραμματέας του συνδικάτου CCOO. Ο επικεφαλής του συνδικάτου UGT, Πέπε Άλβαρεθ, κάλεσε τους εργοδότες να  εγγυηθούν την «αγοραστική δύναμη» των μισθωτών . «Ο πλούτος πρέπει να μοιραστεί καλύτερα και να μην παραμείνει στα χέρια λίγων», είπε.

Ο πληθωρισμός τον Οκτώβριο ανήλθε στο 7,3%, μειωμένος σε σύγκριση με το 10,8% του Ιουλίου αλλά ακόμη πολύ υψηλός, λόγω της αύξησης των τιμών της ενέργειας και των τροφίμων. «Οι μισθοί παραμένουν ακόμη πολύ χαμηλά», όμως οι τιμές των βασικών προϊόντων έχουν εκτοξευτεί, σχολίασε η Μαρία Λουίσα Ορτέγκα, μια 57χρονη εργαζόμενη στον ιδιωτικό τομέα η οποία τόνισε ότι είναι αναγκαίο «να ευθυγραμμιστούν οι μισθοί με τον πληθωρισμό».

Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται αυτό το διάστημα με τα συνδικάτα και τις εργοδοτικές οργανώσεις την αύξηση του κατώτατου μισθού, που σήμερα έρχεται στα 1.000 ευρώ τον μήνα. Το Podemos της ριζοσπαστικής αριστεράς, σύμμαχος του Σοσιαλιστικού κόμματος του πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ, ζητά την αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 10%,  ποσοστό με το οποίο διαφωνούν οι εργοδότες, υποστηρίζει ότι οι μικρότερες εταιρείες δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν σε αυτό. Η κυβέρνηση του Σάντσεθ έχει δεσμευτεί να αυξήσει τον κατώτατο μισθό στο 60% του μέσου μηνιαίου μισθού μέχρι τον Δεκέμβριο του 2023.

Πηγή: protothema.gr