Επιβεβαιώνουν πηγές του ΤΑΙΠΕΔ την πληροφορία που δημοσιεύουν σήμερα τα ΝΕΑ ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να ματαιώσει τον διαγωνισμό πώλησης του 67% του λιμένα Αλεξανδρούπολης. 

Υπενθυμίζεται ότι στον διαγωνισμό δεσμευτικές προσφορές είχαν καταθέσει η κοινοπραξία International Port Investments Alexandroupolis, που απαρτίζεται από την αμερικανική Black Summit Financial Group των Ελληνοαμερικανών αδελφών Χαραλαμπάκη, τη Euroports (διεθνής εταιρεία λιμενικών υποδομών με έδρα το Βέλγιο), την EFA Group (του Κ. Χατζημηνά, με ηχηρή παρουσία σε άμυνα και ασφάλεια) και τη ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, και η Liberty Port Holdings, θυγατρική της επίσης αμερικανικής Quintana Infrastructure & Development, με έδρα το Τέξας. 

Εκτός τελικής φάσης του διαγωνισμού είχαν μείνει ο Όμιλος Κοπελούζου και ο Ιβάν Σαββίδης, που είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον μέσω ΟΛΘ για την Αλεξανδρούπολη, αλλά και για τα άλλα λιμάνια υπό πώληση ή παραχώρηση.

Την Πέμπτη, σύμφωνα με πληροφορίες, το Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ θα συνεδριάσει για να λάβει και τυπικά την απόφαση ματαίωσης του διαγωνισμού. Δεν είναι μέχρι στιγμής σαφές αν από την εξέλιξη μπορεί να προκύψουν νομικές αντιδράσεις από τις κοινοπραξίες που είχαν καταθέσει οικονομικές προσφορές.

Ασαφείς είναι και οι λόγοι της ματαίωσης του διαγωνισμού. «Γεωστρατηγικούς λόγους» επικαλείται το δημοσίευμα των ΝΕΩΝ επικαλούμενο κυβερνητικές πηγές, αλλά «γεωστραττηγικοί» ήταν και οι λόγοι για τους οποίους στην τελική φάση του διαγωνισμού έμειναν οι δυο αμερικανικής επιρροής κοινοπραξίες, ενώ έμειναν εκτός προσφορών λόγω έμμεσων ή άμεσων σχέσεων με ρωσικά συμφέροντα οι άλλοι δύο διεκδικητές.

Πηγή: efsyn.gr

Μία είναι η απορία που «γεννήθηκε» το Σαββατοκύριακο και θα κυριαρχεί και τις επόμενες ημέρες στο πολιτικό σκηνικό: Γιατί ο Όμιλος Μαρινάκη αποφάσισε να τα βάλει ξαφνικά με την κυβέρνηση; Αφορμή το «διπλό χτύπημα» από τις δύο μεγαλύτερες εφημερίδες του ΔΟΜ: Τα Νέα και το Βήμα.

Η καθημερινή και η εβδομαδιαία έκδοση είχαν πρωτοσέλιδα «χτυπήματα» όπου γίνονταν λόγος για παρακολουθήσεις υπουργών της κυβέρνησης χωρίς να κατανομάζονται (ΝΕΑ). Παράλληλα, συσχετίζονταν η έλευση του λογισμικού Predator στην Ελλάδα με τον πρωθυπουργικό ανιψιό Γρηγόρη Δημητριάδη (ΒΗΜΑ).

Εύλογη ήταν λοιπόν η απορία του γιατί δύο εφημερίδες που σταθερά από το 2016 στηρίζουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όπως και την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας από το καλοκαίρι του 2019, ξαφνικά έδειξαν μία εντελώς … ανάποδη συμπεριφορά.

Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα ότι τα εν λόγω δημοσιεύματα θα συμπεριληφθούν στο υλικό της εισαγγελικής έρευνας για τις υποκλοπές. Επίσης μία προσεκτική ανάγνωση και της αρθρογραφίας των συγκεκριμένων εντύπων δείχνει μία αποστασιοποίηση και από την υπόθεση του Ανδρέα Πάτση.

Εμφανέστατη ήταν και η κυβερνητική αμηχανία. Έως σήμερα είχαμε συνηθίσει σε μία κυβέρνηση που όταν υπήρχαν δημοσιεύματα ενάντια στην πολιτική της υιοθετούσε άκρως επιθετικό ύφος, στηλιτεύοντας συνήθως εκτός από το περιεχόμενο των δημοσιευμάτων και το μέσο που τα δημοσίευε. Αυτή την φορά όμως η αντίδραση ήταν πολύ πιο συγκρατημένη. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου αρκέστηκε να μιλήσει για «ένα δημοσίευμα γεμάτο εικασίες από το οποίο απουσιάζουν στοιχεία, ονόματα και συγκεκριμένα γεγονότα» και στην συνέχεια να άσκησε κριτική στα κόμματα της αντιπολίτευσης.  Επί της ουσίας δηλαδή δεν διέψευσε το δημοσίευμα.

Στην συνέχεια η κυβερνητική «γραμμή» ακολούθησε την πάγια τακτική του να διαψεύδει ότι η κυβέρνηση έχει προχωρήσει σε αγορά η υπενοικίαση του λογισμικού Predator. O Γιάννης Οικονόμου είπε πως «το ελληνικό δημόσιο δεν έχει προμηθευτεί κανένα κακόβουλο λογισμικό παρακολούθησης και οι υπηρεσίες ασφαλείας στη χώρα μας δεν χρησιμοποιούν, με οποιονδήποτε τρόπο, κακόβουλα λογισμικά παρακολούθησης». Τις ίδιες ακριβώς θέσεις εξέφρασε και στην σημερνή ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, αν και έκανε και μία γενικευμένη δήλωση που «ενσωματώνει» και την υπόθεση των παρακολουθήσεων όσο και την υπόθεση του Ανδρέα Πάτση. Βασίστηκε στην λογική του … «όποιος δουλεύει κάνει λάθη» και υποστήριξε ότι «στην πορεία μας ως κυβέρνηση κάνουμε και λάθη,  καταγράφουμε και ορισμένες αστοχίες, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με συμπεριφορές λίγων στελεχών μας που κινούνται εκτός του αξιακού μας συστήματος. Αυτή, όμως, είναι η αναπόφευκτη μοίρα όσων προσπαθούν, όσων τολμούν, όσων δρουν».

ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ «υιοθέτησαν» άμεσα τα δημοσιεύματα. Η αξιωματική αντιπολίτευση ισχυρίστηκε ότι «οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, που από εχθές η κυβέρνηση υπεκφεύγοντας δεν διαψεύδει ευθέως, κάνουν λόγο για ένα εκτεταμένο παρακρατικό σύστημα παρακολούθησης πολιτικών αντιπάλων, επιχειρηματιών, ακόμα και στελεχών της Νέας Δημοκρατίας». Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ,Τσίπρας θα καταθέσει στην Βουλή ερώτηση προς τον πρωθυπουργό για τα δημοσιεύματα.  Αντίστοιχα το ΠΑΣΟΚ δήλωσε πως τα δημοσιεύματα  «προσθέτουν άλλη μια ψηφίδα στο συγκεντρωτικό και παρωχημένο μοντέλο με το οποίο ασκεί την διακυβέρνηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης».

Το ΚΚΕ σε ανακοίνωση του για τα δημοσιεύματα ανάφερε: «Αν κάτι επιβεβαιώνει το σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας “ΤΑ ΝΕΑ”, για το οποίο η κυβέρνηση τηρεί σιγή ασυρμάτου, είναι η ευρεία και συστηματική χρήση κακόβουλων λογισμικών από διάφορους μηχανισμούς, το σκοτεινό θεσμικό πλαίσιο που ακυρώνει κάθε έννοια προστασίας του απορρήτου των επικοινωνιών και πάνω από όλα επιβεβαιώνει το κρατικό δόγμα “ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων”.

Οι απαντήσεις στα ερωτήματα που προκύπτουν δεν πρόκειται να δοθούν με …ιδεολογικούς όρους. Οι κυρίαρχοι επιχειρηματικοί όμιλοι στην Ελλάδα έχουν αποδείξει ότι δεν κινούνται με γνώμονα κάποια πολιτική θέση ή άποψη, αλλά με κριτήριο την εξυπηρέτηση των πολυπλόκαμων συμφερόντων τους. Μάλιστα, ειδικά για τον Όμιλο Μαρινάκη αξίζει να παρατηρήσει κανείς ότι δεν υιοθετείται την επιθετική ρητορική για το ζήτημα των υποκλοπών, στο σύνολο της  ηλεκτρονικών, ψηφιακών ή έντυπων μέσων που περιλαμβάνει. Ως εκ τούτου τίποτε δεν δείχνει γενικευμένη ρήξη.

Οι υπάρχουσες πληροφορίες αναφέρουν ότι βρισκόμαστε σε μία περίοδο σύγκρουσης οικονομικών συμφερόντων που αντανακλάται και στο εσωτερικό του Μεγάρου Μαξίμου. Στόχος των δημοσιευμάτων φαίνεται να είναι ο μηχανισμός που κινούνταν γύρω από τον παραιτηθέντα γραμματέα του πρωθυπουργού Γρηγόρη Δημητριάδη, ένα πρόσωπο που θρυλείται ότι βρέθηκε στην επιρροή άλλου ανταγωνιστικού επιχειρηματικού ομίλου και συγκεκριμένα του ομίλου Μελλισανίδη. Η ερμηνεία αυτή δεν μπορεί να ελεγχθεί φυσικά για την ακρίβειά της με τεκμήρια, όμως, εφόσον ισχύει είναι σαφές ότι εξηγεί τόσο την συμπεριφορά των προαναφερόμενων εντύπων, όσο και το γεγονός της ανάδειξης του ζητήματος των υποκλοπών σε μία περίοδο που η κυβέρνηση πασχίζει να το εξαφανίσει από την επικαιρότητα.

Αυτά σε ένα χρονικό σημείο που οι κομματικοί σχηματισμοί ετοιμάζονται για τις εκλογές του 2023 και τα ψηφοδέλτια ήδη έχουν ατύπως ξεκινήσει να καταρτίζονται. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι ένας από τους στενούς συνεργάτες του πρωθυπουργού, ο Γιώργος Γεραπετρίτης, φημολογείται ότι θα κατέλθει υποψήφιος σε μία από τις περιφέρειες του Πειραιά. Η πιθανότητα αυτή «παίζει» άλλωστε ήδη από το 2021, αν και τα ΜΜΕ που πρόσκεινται στο όμιλο Αλαφούζου επιμένουν ότι δεν θα επαληθευθεί.

Όλα τα παραπάνω όμως οφείλει να τα ερμηνεύσει κανείς και με τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις. Τους επόμενους 6 με 9 μήνες ας μην ξεχνάμε ότι θα προκύψει έντονα το ερώτημα της κυβερνητικής διαχείρισης, αφού έχουμε μπροστά μία εκλογική διαδικασία με ένα αναλογικό εκλογικό σύστημα που δεν θα «δώσει» αυτοδύναμη κυβέρνηση. Πιθανότατα θα οδηγηθούμε  σε δεύτερες εκλογές όπου δεν διαφαίνεται επικράτηση κάποιου κόμματος και μάλιστα με ποσοστά που θα διαμορφώνουν ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Το ζήτημα των υποκλοπών μοιάζει ως το πλέον πρόσφορο ζήτημα για να αξιοποιηθεί ως διαπραγματευτικό ατού στις (βέβαιες) επαφές και διαβουλεύσεις για την αναζήτηση κυβερνητικού σχήματος. Ιδίως αν ο σημερινός πρωθυπουργός από «Μωυσής» και «μάγος των αγορών» καταλήξει να είναι εμπόδιο στην διαμόρφωση των κατάλληλων πολιτικών συνθηκών. Αυτών δηλαδή που θα εξασφαλίζουν «κοινωνική ειρήνη», «προσήλωση» στην διαμόρφωση ευνοϊκού εδάφους για την επιχειρηματικότητα, με λίγα λόγια αυτό που για το εγχώριο κεφάλαιο λέγεται «σταθερότητα».

Πηγή: imerodromos.gr

ΜΙΑ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΙΜΑ

Καθώς οι παγκόσμιοι ηγέτες συγκεντρώνονται σήμερα στην Αίγυπτο για τη Σύνοδο για το Κλίμα, COP27, 20 φωτογραφίες αποδεικνύουν περίτρανα ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη δεν είναι μια μακρινή εικόνα: είναι ήδη εδώ.

Από τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Εύβοια τον Αύγουστο του 2021 μέχρι το παγόβουνο που απειλούσε ένα μικρό χωριουδάκι στην Γροιλανδία και από τη φετινή ξηρασία ρεκόρ στην Κίνα μέχρι την αποστεωμένη αρκούδα στον Καναδά και τον υπουργό του Τουβαλού, ο κόσμος όπως τον ξέραμε έχει ήδη αλλάξει.

Έχει μεταμορφωθεί και η ανάγκη για δράση είναι πλέον επιτακτική. Επιτακτική όχι γιατί είναι βέβαιο ότι αν ληφθούν άμεσα ενέργειες θα διασωθεί το περιβάλλον. Ούτε καν. Απλά γιατί αν δεν ληφθούν «είμαστε καταδικασμένοι» όπως το έθεσε και ο γ.γ. του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες. 

O Guardian παραθέτει 20 φωτογραφίες που το αποδεικνύουν.

Καταιγίδες σκόνης έπληξαν τη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας τον Ιανουάριο του 2020.

Μια οικογένεια προσπαθούσε να παραμείνει ζωντανή μέσα στην πυρκαγιά, που ξέσπασε στην Ταζμανία τον Ιανουάριο του 2013.

Ο χειρότερος καύσωνας που έχει καταγραφεί ποτέ σημειώθηκε στην Κίνα φέτος το καλοκαίρι. Οι υψηλές θερμοκρασίες, η ξηρασία και οι πυρκαγιές οδήγησαν σε ολική καταστροφή καλλιεργειών, διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος και διακοπή λειτουργίας εργοστασίων.

Ένας άνδρας σπρώχνει ένα δορυφορικό πιάτο, που έχει γίνει σχεδία σωτηρίας για κάποια παιδιά στις φονικές πλημμύρες στην περιοχή Jaffarabad του Πακιστάν τον φετινό Αύγουστο.

Νεκρές από την δίψα καμηλοπαρδάλεις στην Κένυα τον Δεκέμβριο του 2021.

Κραυγή βοήθεια. Κάποιος έγραψε την ένδειξη SOS στο Πουέρτο Ρίκο κατά τη διάρκεια του τυφώνα Μαρία τον Σεπτέμβριο του 2017.

Ο υπουργός του Τουβαλού απευθύνεται στους ηγέτες της περυσινής Συνόδου για το Κλίμα, Cop26, στην Γλασκώβη, ενώ στέκεται μέσα στη θάλασσα για να δείξει πόσο έχει ανέβη η στάθμη στο νησί, λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

«Earthrise»: η φωτογραφία απαθανατίστηκε από τον αστροναύτη William Anders στις 24 Δεκεμβρίου 1968 κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του Apollo 8 - της πρώτης αποστολής με πλήρωμα σε τροχιά γύρω από το φεγγάρι.

«Οι άνθρωποι συνειδητοποίησαν ότι ζούσαμε σε αυτόν τον εύθραυστο πλανήτη και έπρεπε να τον φροντίσουμε», παρατήρησε αργότερα ο ίδιος σχολιάζοντας τον αντίκτυπο, που είχε η φωτογραφία. «Αυτό είναι το μόνο σπίτι που έχουμε».

Η αποψίλωση των δασών του Αμαζονίου στη Βραζιλία όπως απεικονίστηκε σε μία αποκαρδιωτική εικόνα τον Αύγουστο του 2019.

Οι πλημμύρες στη Βενετία τον Νοέμβριο του 2019. Πριν από τρία χρόνια, η Βενετία επλήγη από τις χειρότερες πλημμύρες εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα. Αυτή η φωτογραφία με ανθρώπους που στέκονται στο νερό μέχρι τους μηρούς μπροστά από τη Βασιλική του Αγίου Μάρκου αποτυπώνει το μέγεθος της πλημμύρας.

Περισσότερο από το 80% της πόλης βυθίστηκε, προκαλώντας ζημιές που υπολογίζονται σε 1 δισ. ευρώ. Δύο άνθρωποι πέθαναν.

Αυτή η φωτογραφία από τον Φεβρουάριο του 2022 δείχνει την απόκοσμη σκηνή ενός χωριού φαντάσματα που εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια ξηρασίας στην περιοχή της Γαλικίας στην Ισπανία. 

Ο Charlie Veron, γνωστός και ως «νονός των κοραλλιών» για την πρωτοποριακή του δουλειά στο περιβάλλον και τη θάλασσα, τράβηξε την πρώτη φωτογραφία κοραλλιών που δημοσιεύθηκε και απεικόνιζε την λεύκανση, που είχαν υποστεί. Τότε, ήταν αρχές της δεκαετίας του 1980.

Τότε, νόμιζε ότι ήταν ένα νέο είδος του συνήθως πολύχρωμου οργανισμού. Τώρα ο κόσμος γνωρίζει ότι τα λευκά κοράλλια στον Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο είναι ένα σαφές προειδοποιητικό σημάδι ενός οικοσυστήματος που βρίσκεται σε κίνδυνο. Η φωτογραφία είναι από τον Μάρτιο του 2017.

Μια εταιρεία στην Καλιφόρνια βάφει με πράσινο σπρέι το γρασίδι τον Μάιο του 2015.

Χάσκι τραβούν ένα έλκηθρο μέσα στο νερό σε περιοχή της Γροιλανδίας τον Ιούνιο του 2019.

Τον Ιούλιο του 2022 ένας Φρουρός της Βασίλισσας πίνει μια γουλιά νερό κατά τη διάρκεια του καύσωνα που έσπασε τα ρεκόρ στο Λονδίνο.

Παίχτες του γκολφ στην πολιτεία της Ουάσιγκτον συνεχίζουν ανενόχλητοι κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς που μαίνεται πίσω τους στον Σεπτέμβριο του 2017.

Ο ήλιος καίει βάναυσα πάνω από ένα αστικό τοπίο τυλιγμένο στην αιθαλομίχλη. Αυτή είναι η πόλη Mexicali, μια πόλη ακριβώς νότια των συνόρων ΗΠΑ-Μεξικού, μια από τις πιο μολυσμένες πόλεις στη Βόρεια Αμερική. Η φωτογραφία είναι από την Πρωτοχρονιά του 2018.

«Θέλαμε οι άνθρωποι να συνειδητοποιήσουν ότι όταν οι επιστήμονες λένε ότι οι πολικές αρκούδες μπορεί να εξαφανιστούν, ο τρόπος με τον οποίο θα πεθάνουν είναι μέσω μιας αργής, επώδυνης ασιτίας», λέει η φωτογράφος Cristina Mittermeier.

Τον Δεκέμβριο του 2017, η Mittermeier και ο σύζυγός της και συνάδελφός της φωτογράφος Paul Nicklen, έγιναν πρωτοσέλιδα παγκοσμίως μετά τη δημοσίευση του βίντεο μιας αδυνατισμένης πολικής αρκούδας να αγωνίζεται σε ένα τοπίο χωρίς πάγο στην καναδική Αρκτική.

Για μια εβδομάδα τον Ιούλιο του 2018, ένα γιγάντιο παγόβουνο ύψους 100 μέτρων δέσποζε απειλητικά πάνω από ένα μικροσκοπικό χωριό στη δυτική ακτή της Γροιλανδίας.

Οι κάτοικοι εκκένωσαν το χωριό και ο κόσμος παρακολούθησε με αγωνία: εάν το κομμάτι του παγόβουνου βάρους 10 εκατομμυρίων τόνων έσπαγε θα προκαλούσε τσουνάμι και θα κατέστρεψε τον οικισμό Innaarsuit.

Τελικά, απομακρύνθηκε από την ακτή αλλά καθώς οι παγετώνες λιώνουν, είναι βέβαιο ότι θα δούμε περισσότερες μάζες πάγου να σπάνε και να επιπλέουν επικίνδυνα κοντά στη στεριά.

Με πληροφορίες του Guardian

Πηγή: lifo.gr

Οι εκλογές στη Βραζιλία είναι ένα παγκόσμιο γεγονός καθώς δε μιλάμε μόνο για την πέμπτη σε έκταση και έκτη σε πληθυσμό χώρα του κόσμου αλλά και για την όγδοη μεγαλύτερη οικονομία και ταυτόχρονα την πρώτη μη-αφρικανική χώρα όσον αφορά τους δείκτες οικονομικής ανισότητας σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας. Στη Βραζιλία, το φτωχότερο 50% κατέχει μόλις το 10% του πλούτου της χώρας ενώ το πλουσιότερο 1% το 26,6% (στο πλουσιότερο 10% ανήκει μάλιστα το 58,5% του πλούτου της Βραζιλίας). Είναι εύκολο να αντιληφθούμε ότι η κυβερνητική εξουσία σε μια τέτοια χώρα μπορεί να επηρεάσει το πολιτικό γίγνεσθαι στη Λατινική Αμερική αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, ιδιαίτερα στην τωρινή συγκυρία που η Βραζιλία καθίσταται ένας σημαντικότατος παίκτης στο ζήτημα της παγκόσμιας επισιτιστικής επάρκειας. Έχοντας αυξήσει τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις της, με την καταστροφή του δάσους του Αμαζονίου, η Βραζιλία έχει καταφέρει να γίνει ο τρίτος μεγαλύτερος παραγωγός τροφίμων στον κόσμο.

Το αποτέλεσμα των εκλογών στη Βραζιλία υπήρξε αδιαμφισβήτητα μια μεγάλη νίκη για τον Λούλα, ο οποίος είχε αποφυλακιστεί το Νοέμβριο του 2019, αφού είχε εκτίσει ενάμιση χρόνο στη φυλακή καταδικασμένος για οικονομικά σκάνδαλα και απάτες. Μεγάλη αλλά ταυτόχρονα πύρρειος καθώς αμφότεροι οι υποψήφιοι κατέγραψαν ρεκόρ ψήφων, με τον Μπολσονάρου και τις σύμμαχες σε αυτόν δυνάμεις να υπερισχύουν στις ταυτόχρονες εκλογές για τις Περιφέρειες και το Κογκρέσο, με τους «Μπολσοναριστές» να κερδίζουν και την σημαντική περιφέρεια του Σάο Πάολο. Η οριακή νίκη Λούλα φάνηκε και στο γεγονός ότι ο Μπολσονάρου άργησε χαρακτηριστικά να παραδεχτεί την ήττα του δηλώνοντας καθυστερημένα και κάπως απρόθυμα ότι πρόκειται να σεβαστεί το Σύνταγμα ενώ ταυτόχρονα οπαδοί του και οδηγοί φορτηγών είχαν στήσει εκατοντάδες μπλόκα ανά την χώρα, μη αποδεχόμενοι το εκλογικό αποτέλεσμα. Μάλιστα, οι πρώτες συγκρούσεις ανάμεσα στους οπαδούς των δύο προέδρων έχουν ήδη σημειωθεί στα εν λόγω μπλόκα που φαίνεται βέβαια να αποσύρονται. Πιο συγκεκριμένα, κινήματα βάσης και ριζοσπάστες οπαδοί ομάδων, όπως της Κορίνθιανς, ανέλαβαν να εκκαθαρίσουν διάφορα μπλόκα, με τον Λούλα να παίρνει αποστάσεις δηλώνοντας πως αυτό είναι δουλειά της αστυνομίας.

Όλα δείχνουν ότι η τρίτη θητεία του Λούλα θα είναι αρκετά διαφορετική από τις προηγούμενες. Ο Μπολσονάρου έχασε από την οικονομία, αφού το ΑΕΠ της Βραζιλίας μετά από μια πραγματική εκτίναξη στην περίοδο Λούλα-Ρούσεφ, λίμναζε τα τελευταία χρόνια και ο πληθωρισμός ολοκλήρωσε την καταστροφή. Ωστόσο, παρά τις αντιδραστικές, αντι-οικολογικές και ρατσιστικές πολιτικές του, ο Μπολσονάρου έχει καταφέρει να ριζώσει βαθιά σε φτωχά και μικροαστικά στρώματα. Αυτό αποδεικνύουν οι πολύ καλές του εκλογικές επιδόσεις στις μεσαίου μεγέθους πόλεις αλλά και στις περισσότερες πολιτείες που υπέστησαν αποψίλωση δασών. Ο Μπολσονάρου κέρδισε 3 στις 4 πράγμα που αποδεικνύει πως αν και η αποψίλωση δασών και οι ανεξέλεγκτες εξορύξεις αποτελούν οικολογικά εγκλήματα με παγκόσμιο αντίκτυπο, σημαντικό μέρος των φτωχών τοπικών πληθυσμών τους βλέπουν ως ευκαιρία να ξεφύγουν από τη φτώχεια, κερδίζοντας ένα μεροκάματο ή λίγες καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Από την άλλη πλευρά οι επιδόσεις του Λούλα ανάμεσα στον μαύρο πληθυσμό και τις κοινότητες των ιθαγενών δείχνουν τα όρια του ρατσιστικού, λευκού λαϊκισμού του Μπολσονάρου σε μια χώρα όπως η Βραζιλία. Στο ιδεολογικό επίπεδο επίσης, ήταν ο Λούλα που τραβήχτηκε προς την πλευρά του Μπολσονάρου και όχι το ανάποδο. Με τον τελευταίο να στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στις εκκλησίες (και ειδικά στους Ευαγγελιστές, οι οποίοι αποτελούν ανερχόμενη δύναμη στην πιο θρησκευόμενη κοινωνία της Λατινικής Αμερικής), ο Λούλα προέβη σε αντιφατικές δηλώσεις περί του δικαιώματος στην έκτρωση, υποστηρίζοντάς το ως δικαίωμα αλλά σπεύδοντας να δηλώσει ότι προσωπικά αντιτίθεται καθώς είναι υπερασπιστής της ζωής. Όμως αν και στο επίπεδο του σεβασμού των ατομικών δικαιωμάτων πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι ο Λούλα θα ακολουθήσει μια προοδευτικότερη πολιτική είναι το οικονομικό πεδίο αυτό που θα κρίνει το μέλλον.

Οι ήδη μετριοπαθείς προγραμματικές δηλώσεις του Λούλα για ενίσχυση των φτωχών στρωμάτων προϋποθέτουν μία ανάκαμψη των ρυθμών ανάπτυξης της βραζιλιάνικης οικονομίας ώστε να ακολουθηθεί μία πολιτική λιγότερο άδικης κατανομής των κερδών, όμοια με αυτή που ακολούθησε ο Λούλα στις πρώτες δύο θητείες του, ειδάλλως η όποια αναδιανομή σημαίνει πολιτική ρήξης με το μεγάλο κεφάλαιο, την οποία ο Λούλα θα είναι μάλλον απίθανο να ακολουθήσει. Όλη του η προεκλογική καμπάνια αλλά και οι δηλώσεις του μετά τη νίκη έχουν ως κέντρο την εθνική ενότητα και μια υπερκομματική και πέραν των ιδεολογιών ενότητα για τη δημοκρατία και την ανάπτυξη. Με άλλα λόγια ο Λούλα έρχεται ως ένας ηγέτης που θα τερματίσει τις ακραίες, «τραμπικές» πλευρές του Μπολσονάρου προς όφελος μιας νέας σταθερότητας και διεθνούς αξιοπιστίας. Καθόλου τυχαία υπογράμμισε πως η Βραζιλία πρέπει να γίνει ξανά πόλος έλξης για άμεσες ξένες επενδύσεις. Φυσικά η κοινωνική βάση των υποστηρικτών του Λούλα του ασκεί πίεση για φιλολαϊκές, αντιρατσιστικές και οικολογικές πολιτικές όμως ταυτόχρονα είναι ο ηγέτης που προτίμησε σημαντική μερίδα του Βραζιλιάνικου και διεθνούς κεφαλαίου. Η ισορροπία μεταξύ των δύο και η κοινωνική ειρήνη θα ευνοήσει τους τελευταίους και φυσικά τον ιδεολογικά μη-ηττημένο Μπολσονάρου.

Πηγή: prin.gr