Αλγεινή εντύπωση και οργή προκαλεί το δελτίο τύπου του διοικητή του νοσοκομείου της Χαλκίδας ο οποίος έσπευσε να ισχυριστεί ότι ο αδικοχαμένος εργαζόμενος που έχασε τη ζωή του δουλεύοντας σε συνθήκες καύσωνα, δεν ήταν διανομέας, επιδιώκοντας με αυτόν τον τρόπο να συγκαλυφθεί ένα ακόμα εργατικό δυστύχημα.

Η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ) σε ανακοίνωσή της σημειώνει ότι «είναι πραγματικά πρωτοφανές σε δελτίο τύπου διοικητή νοσοκομείου με ιατρικό περιεχόμενο (δηλαδή επίσημο ιατρικό ανακοινωθέν του νοσοκομείου) να αναφέρεται ποιό … ΔΕΝ είναι το επάγγελμα του ασθενούς ή του θανόντος».

Προσθέτει πως «δεν είναι τυχαίο ότι αρχικά τόσο μερίδα των ΜΜΕ όσο και ο αρμόδιος υπουργός Εργασίας έσπευσαν να αναπαράγουν στις τηλεοράσεις, στις ιστοσελίδες και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το “δελτίο τύπου” του διοικητή αυτούσιο για να τεκμηριώσουν ότι ο θανών  δήθεν δεν ήταν διανομέας προφανώς στην προσπάθεια να συγκαλυφθεί ένα ακόμα έγκλημα από τα πολλά που μετρούν οι εργαζόμενοι διανομείς που δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες, με ήλιο και με κρύο χωρίς μέτρα προστασίας».

Η ΟΕΝΓΕ καταγγέλλει «την ύβρη που διαπράχθηκε σε βάρος του νεκρού και της οικογένειας του» και απαιτεί από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας να αποπέμψει άμεσα τον διοικητή του νοσοκομείου Χαλκίδας που παραβίασε κάθε έννοια δεοντολογίας.

Πηγή: imerodromos.gr

Ένας πρώτος κατάλογος των υποχωρήσεων που έχουν κάνει Αθήνα και Άγκυρα ήδη πριν από την έναρξη των διαπραγματεύσεων.

Επειδή πολλά λόγια ακούμε για τα ελληνο-τουρκικά αυτή την περίοδο και κοντεύουν να μας ξεφύγουν, μέσα στον ορυμαγδό της κυβερνητικής-αμερικανικής προπαγάνδας, τα ίδια τα πραγματικά γεγονότα, οι πράξεις, αυτές που έχουν κυρίως σημασία, ιδίως σε μια χώρα όπου η αξιοπιστία πολιτικών και δημοσιολογούντων είναι κοντά στο μηδέν, είπαμε να συντάξουμε έναν πρώτο κατάλογο των υποχωρήσεων που έχουν κάνει Αθήνα και Άγκυρα ήδη πριν από την έναρξη των διαπραγματεύσεων.

Δεν θέλουμε να προκαταλάβουμε τους αναγνώστες μας. Θέλουμε να τους δώσουμε όλα τα στοιχεία για να μπορέσουν να μορφώσουν δική τους άποψη. Τη δική μας άποψη θα την εκθέσουμε σε άλλο άρθρο μελλοντικά. Για να μορφώσει όμως κανείς άποψη πρέπει να ξέρει τι ακριβώς γίνεται. Δυστυχώς το ελληνικό σύστημα ενημέρωσης συνήθως δεν περιορίζεται στο να παραμορφώνει κατά το δοκούν τη σημασία των γεγονότων, αλλά και αυτά καθ’ εαυτά τα γεγονότα ή και να τα αποκρύπτει ακόμα εντελώς.

Για να δώσουμε ένα μόνο παράδειγμα, ο κ. Μητσοτάκης απαντώντας στην ερώτηση δημοσιογράφου αν οι υποχωρήσεις που σκέπτεται να συνεπάγονται «απομείωση κυριαρχίας», απαντά ότι αυτό είναι «σχετική έννοια» (ένατο λεπτό της «συνέντευξης» στον ΣΚΑΪ).

Αν μη τι άλλο, πρωτοτύπησε. Κανείς άλλος πρωθυπουργός στην ελληνική ιστορία, εξ όσων γνωρίζουμε, δεν χαρακτήρισε σχετική την έννοια της εθνικής κυριαρχίας. Φαίνεται όμως ότι κρίθηκε αυτή η δήλωση «ακατάλληλη», κάπως «δύσπεπτη» από το επικοινωνιακό επιτελείο και είδαμε σε διάφορα κανάλια σχολιαστές να μας εξηγούν ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν αναφέρθηκε ποτέ σε ζητήματα παραχωρήσεων κυριαρχίας.

Ζητάμε προκαταβολικά συγγνώμη, αν λησμονήσαμε κάτι από τον κατάλογο που συντάξαμε, αλλά είναι τόσο πολλές οι ελληνικές τουλάχιστο παραχωρήσεις/υποχωρήσεις, όχι με το «καλημέρα», αλλά πριν από αυτό, που ενδέχεται να έχουμε λησμονήσει κάποιες.

Σε ό,τι αφορά την Τουρκία έκανε από την πλευρά της ένα, και μόνο ένα σημαντικό βήμα, διέκοψε δηλαδή τις παραβιάσεις και παραβάσεις στο Αιγαίο, με εξαίρεση μία μόνο παράβαση στα Δωδεκάνησα προ ημερών. Πιθανώς το έπραξε για να επιτρέψει να ξεπεραστούν οι δυσκολίες που έθετε το αμερικανικό Κογκρέσο στην παροχή αεροσκαφών F-16, ίσως και για να «διευκολύνει» το πέρασμα στην ελληνική κοινή γνώμη όσων θα αποτελέσουν το κυρίως μενού των ελληνο-αμερικανο-τουρκικών ρυθμίσεων για Αιγαίο και Θράκη.

Η Άγκυρα πάντως δεν έχει αποστεί σε τίποτα από τις απόψεις της που αμφισβητούν τον ελληνικό εναέριο χώρο των 10 μιλίων και την ελληνική κυριαρχία σε διάφορα νησιά και νησίδες. Συνεχίζει εξάλλου τις παραβάσεις στη θάλασσα, με πάνω από 600 να έχουν σημειωθεί από τις αρχές του χρόνου έως τα τέλη Μαίου.

Επιπλέον η υποχώρηση αυτή από την προηγούμενη πρακτική, όσο σημαντική και αν θεωρηθεί ότι είναι, εύκολα αντιστρέφεται ανά πάσα στιγμή.

Κατά τα άλλα, η Άγκυρα εξακολουθεί να εμμένει δημοσίως στις βασικές θέσεις της μετά τη συνάντηση στο Βίλνιους και απορεί κανείς πόθεν αντλεί ο κ. Μητσοτάκης την αισιοδοξία του ότι πρόκειται να κάνει στροφή στην πολιτική της προς την Ελλάδα, όπως είπε ο ίδιος (πού αλλού;), στον Σκάι. Ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος της Τουρκίας μάλιστα εξαπέλυσε μετά το Βίλνιους εκ νέου απειλές, αν δεν αποστρατιωτικοποιηθούν τα νησιά. Η Τουρκία υποστηρίζει ότι η διαπραγμάτευση θα αφορά και το «πρόβλημα» της «τουρκικής μειονότητας» στη Θράκη, ενώ επανέλαβε ότι δεν συζητά τίποτα άλλο από «λύση δύο κρατών» στην Κύπρο. Η ιστορική εμπειρία λέει ότι, δυστυχέστατα (δεν χαίρομαι που το γράφω, αλλά είναι η αλήθεια), οι Τούρκοι επίσημοι σχεδόν πάντα λένε την αλήθεια στα ελληνο-τουρκικά και το Κυπριακό, σε αντίθεση με τους Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριους πολιτικούς.

Παράλληλα, ο Ερντογάν συνέδεσε το θέμα της εισόδου της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ με την επανεκκίνηση της τουρκικής πορείας προς την Ε.Ε. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι ζητάει να κυκλοφορούν ελεύθερα, χωρίς βίζα, οι Τούρκοι πολίτες σε όλη την Ε.Ε. και να λάβει νέες χρηματοδοτήσεις. Δεν υπάρχει όμως η παραμικρή ένδειξη ότι προτίθεται να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, μέλος της Ε.Ε. ή να επιτρέψει στα κυπριακά πλοία και αεροσκάφη να διέρχονται από τα Στενά ή να χρησιμοποιούν τα τουρκικά λιμάνια και τον εναέριο χώρο.

Από την πλευρά της η Αθήνα ξεκίνησε με σειρά πολύ σημαντικών παραχωρήσεων ήδη πολύ πριν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις κάτι που, ειρήσθω εν παρόδω, μοιάζει ισχυρή ένδειξη υπέρ όσων θεωρούν ότι η όλη υπόθεση μοιάζει να έχει συμφωνηθεί μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας, ΗΠΑ και Ελλάδας πολύ προτού ξεκινήσει και τυπικά η επίσημη διαπραγμάτευση και χωρίς βέβαια να έχει ενημερωθεί ο ελληνικός λαός προ των εκλογών, όπως επιβάλλει το πνεύμα του Συντάγματος και η ουσία του δημοκρατικού καθεστώτος. Αλλά ας μην παρασυρθούμε από τώρα σε συμπεράσματα και ας επιστρέψουμε στα γεγονότα.

Αποστρατιωτικοποίηση νησιών Αιγαίου

Αναφερθήκαμε ήδη σε αυτό το θέμα σε προηγούμενο άρθρο μας. Η κυβέρνηση λέει ότι δεν συζητάει το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης. Δεν ξέρουμε τι συζητάει, ξέρουμε τι κάνει. Η παρούσα κυβέρνηση είναι η πρώτη μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974 που αφήρεσε από την πρώτη γραμμή της ελληνικής άμυνας, το ανατολικό Αιγαίο, εντελώς κρίσιμα οπλικά συστήματα χωρίς να τα αντικαταστήσει. Είχε προηγηθεί και άλλη απόφαση, να αποστείλει στη… Σαουδική Αραβία, αν είναι δυνατόν, μια συστοιχία Patriot με κεντρικό ρόλο στην ελληνική αεροπορική άμυνα έναντι της Τουρκίας, όπλα που δεν έχουν αντικατασταθεί, για να ικανοποιήσει παράκληση του Νετανιάχου.

Η τελευταία φορά που συνέβη κάτι παρόμοιο ήταν όταν η χούντα του Παπαδόπουλου απέσυρε την ελληνική μεραρχία από την Κύπρο, γεγονός που διευκόλυνε την εν συνεχεία τουρκική εισβολή στο νησί. Πέρασαν πολλές κυβερνήσεις από την Ελλάδα μετά το 1974, μεταξύ των οποίων οι κυβερνήσεις Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου, των οποίων η «φιλοσοφία» στα ελληνοτουρκικά μοιάζει πολύ με αυτή της σημερινής κυβέρνησης, καμία όμως δεν διανοήθηκε να πάρει τέτοια μέτρα, μερικού αφοπλισμού των νησιών, όταν μάλιστα έχουμε το ιστορικό προηγούμενο της Κύπρου και των τεσσάρων παρολίγον ελληνοτουρκικών πολεμικών κρίσεων (1976, 1987, 1996, 2020).

Υποτίθεται ότι αυτό έγινε για να στηριχτεί η Ουκρανία, δηλαδή το ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας. Από πότε όμως και στη βάση ποιάς ακριβώς λογικής η στήριξη της Ουκρανίας ή ο πόλεμος του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας είναι σημαντικότερη προτεραιότητα για την Αθήνα από την υπεράσπιση της Λήμνου, της Χίου, της Μυτιλήνης και του Καστελόριζου;

Τα όπλα εύκολα φεύγουν και δύσκολα ξαναγυρνάνε.

Το διεθνές καθεστώς της Κύπρου και του ανατολικού Αιγαίου

Η κυβέρνηση δέχτηκε τελικά να μην αναφέρονται ονομαστικά η Κύπρος και η Ελλάδα στους χάρτες της ανατολικής Μεσογείου που χρησιμοποιεί το ΝΑΤΟ, υποκύπτοντας στον εκβιασμό της Τουρκίας.

Το ότι δεν αναφέρονται και τα άλλα κράτη δεν έχει καμία σημασία, γιατί όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτή η (καινοφανής για τη χαρτογραφία) πρακτική αφορά αποκλειστικά την Κύπρο και τα νησιά του Αιγαίου, την κυριαρχία επί των οποίων αμφισβητεί, λόγω και έργω, η Τουρκία. Σημειωτέον ότι ακόμα και η ίδια η Τουρκία αναγνώριζε μέχρι το 2004 την Κυπριακή Δημοκρατία.

Πρόκειται για σοβαρότατη διπλωματική παραχώρηση, μη αντιστρέψιμη, που συνιστά ένα μικρό μεν, πραγματικό όμως βήμα προς τη διάλυση του κυπριακού κράτους και την αμφισβήτηση του καθεστώτος του Αιγαίου. Μη αντιστρέψιμη είναι επίσης και η αποφασισθείσα «διπλή ονομασία» για τα Στενά στους χάρτες του ΝΑΤΟ, δηλαδή και όπως θέλουν οι Τούρκοι και με την ονομασία που προσδιορίζει η Συνθήκη του Μοντρέ, που διέπει το καθεστώς τους.

Το κυριότερο είναι όμως ότι η Αθήνα έστειλε ένα «σήμα» ότι είναι υποχωρητική σε θέματα που αφορούν την κυριαρχία της και την κυριαρχία της Κύπρου. Τέτοια ζητήματα στη διεθνή πρακτική συνήθως δεν είναι θέματα προς διαπραγμάτευση, είναι αιτίες πολέμου.

Υποστήριξη Τούρκου αντί Κυπρίου στον Διεθνή Οργανισμό Ναυτιλίας (ΙΜΟ)

Η κυβέρνηση συμφώνησε να υποστηρίξει την τουρκική υποψηφιότητα για την γενική γραμματεία του Διεθνούς Οργανισμού Ναυτιλίας, γεγονός που ανάγκασε την Κύπρο να αποσύρει, για να μην έρθει σε σύγκρουση με την Αθήνα, τη δική της υποψηφιότητα, που υποστηριζόταν και από αριθμό ευρωπαϊκών κρατών.

Ο Οργανισμός ασχολείται με ζητήματα θαλασσών κρίσιμα για την Ελλάδα και την Κύπρο, στο κέντρο των διαφορών μας και των διαφορών της Ε.Ε. με την Άγκυρα.

Το αποτέλεσμα της ανεκδιήγητης αυτής ιστορίας ήταν ότι ο μεν Τούρκος (ευτυχώς) δεν εξελέγη, ελλείψει επαρκούς υποστήριξης, εξουδετερώθηκε όμως η κυπριακή υποψηφιότητα.

Κούρδοι

Η Αθήνα ικανοποίησε το αίτημα της Τουρκίας για διάλυση του καταυλισμού Κούρδων δημοκρατών προσφύγων στο Λαύριο, δηλαδή αποδέχτηκε εμμέσως τη βασιμότητα των σχετικών τουρκικών αιτιάσεων για συνεργασία της Ελλάδας με «τρομοκράτες», κάτι που δεν έκανε επίσης καμία άλλη ελληνική κυβέρνηση, αν και όλες πιέστηκαν από την Άγκυρα να το κάνουν.

Φρεγάτες

Ο βασικός λόγος που η ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού ήθελε τις γαλλικές φρεγάτες ήταν το όπλο Scalp Naval που θα μπορούσαν να φέρουν με βεληνεκές 1500 χλμ. Η αξία του όπλου αυτού συνίσταται στο ότι αναιρεί έστω και σε ένα μικρό βαθμό το μεγάλο πλεονέκτημα της Τουρκίας, το πολύ μεγάλο στρατηγικό βάθος της σε σχέση με την Ελλάδα και Κύπρο. Τα τουρκικά όπλα καλύπτουν εύκολα όλη την ελληνική και κυπριακή επικράτεια, δεν συμβαίνει όμως το αντίστροφο.

Ένας από τους λόγους που επικαλείται η Άγκυρα όταν ζητάει την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, εκτός του ότι τα θέλει ανοχύρωτα, ώστε να μπορεί εύκολα να τα καταλάβει (ή να απειλήσει ότι θα το κάνει), είναι για να μην έχει τη δυνατότητα η Ελλάδα να εγκαταστήσει εκεί όπλα μεγάλου βεληνεκούς, που να μπορούν να τη χτυπήσουν στο βάθος. Με δύο λόγια, θέλει να μπορεί η ίδια να χτυπάει οποιοδήποτε σημείο και πρώτα απ’ όλα τα νησιά και την Κύπρο, να μην μπορεί όμως να υπάρξει απάντηση σε οποιοδήποτε σημείο της τουρκικής επικράτειας.

Απόστρατος σήμερα ιπτάμενος της Πολεμικής Αεροπορίας μας λέει: «Δεν καταλαβαίνω με πια λογική αγοράζουμε F-35, δήθεν ισχυριζόμενοι ότι μπορούμε με αυτά να διεισδύσουμε βαθιά μέσα στον τουρκικό εναέριο χώρο και να πραγματοποιήσουμε πλήγματα και δεν αγοράζουμε Scalp Naval, με τα οποία μπορούμε να πλήξουμε τα ίδια σημεία εκ του ασφαλούς;».

Δυτική Θράκη

Η Τουρκία ισχυρίζεται ότι θέτει στις διαπραγματεύσεις και θα λυθεί μέσω αυτών το ζήτημα της «τουρκικής μειονότητας». Ο Έλληνας πρωθυπουργός είπε στον ΣΚΑΪ ότι αυτό είναι θέμα εσωτερικό της Ελλάδας και ότι οι Έλληνες πολίτες είναι ισότιμοι, προσθέτοντας όμως ότι έχουμε ακόμα πολλή δουλειά να κάνουμε για την ισοτιμία αυτή. Δεν εξήγησε τι αφορά αυτή η «δουλειά». Ο χρόνος θα δείξει αν όλες αυτές οι εκφράσεις σημαίνουν κάτι και τι ακριβώς σημαίνουν. Φανταζόμαστε να μη χρησιμοποιηθεί η φόρμουλα της λύσης ενδεχομένων προβλημάτων ισοτιμίας για να ικανοποιηθούν απαιτήσεις της Άγκυρας.

Επήρεια νησιών στην οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών

Η Ελλάδα, υπενθυμίζουμε, έχει κάνει μια τεράστια υποχώρηση στο θέμα της οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών. Ενώ είχαμε στείλει το 2020 όλο τον στόλο σε επικίνδυνη αντιπαράθεση με την Τουρκία στην ανατολική Μεσόγειο, ακριβώς για να υπερασπιστούμε (όπως λέγαμε) τα δυνητικά δικαιώματά μας σε αυτές τις θάλασσες, τα οποία ερμηνεύαμε με την πιο διασταλτική δυνατή έννοια, με αποτέλεσμα να βρεθούμε τρεις φορές στα πρόθυρα καταστροφικής πολεμικής σύγκρουσης, την ίδια ώρα ο Νίκος Δένδιας, υπουργός Εξωτερικών τότε, υπέγραψε συμφωνία για οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο, αποδεχόμενος μερική οριοθέτηση, αλλά και αναγνωρίζοντας μερική επήρεια ενός πολύ μεγάλου νησιού, όπως η Κρήτη. Υπογράψαμε συμφωνία και με την Ιταλία που περιείχε επίσης σημαντικές και άνευ λόγου παραχωρήσεις.

Με τον τρόπο αυτό δημιουργήσαμε νομικό προηγούμενο, παραιτούμενοι εμμέσως πλην σαφώς και προκαταβολικά οποιασδήποτε επήρειας του συγκροτήματος του Καστελλόριζου στην οριοθέτηση, του βασικού λόγου δηλαδή για τον οποίο υποτίθεται ότι παρ’ ολίγον να πάμε σε πόλεμο.

Αυτή είναι μια πρώτη αποτύπωση των όσων έχουν γίνει γνωστά προτού αρχίσει η «διαπραγμάτευση» και υποθέτοντας ότι δεν έχει γίνει ήδη μεταξύ Ελλάδας-ΗΠΑ-Τουρκίας. Για κάποιο σοβαρό λόγο υποθέτουμε ότι ήρθε στην Αθήνα, μεταξύ άλλων, προ των εκλογών, ο ίδιος ο αρχηγός της CIA Ουίλιαμ Μπερνς, που μοιάζει ενίοτε να παίζει ρόλο ακόμα πιο σημαντικό από τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν και τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας Τζέικ Σάλιβαν.

Διερωτώμεθα αν το «ορντέβρ» του γεύματος που ετοιμάζονται να μας σερβίρουν περιέχει ήδη τόσο επικίνδυνες και δύσκολα υπερασπίσιμες ελληνικές υποχωρήσεις, τι άραγε περιέχει το κυρίως πιάτο.

Δώσαμε, ελπίζουμε, μια ιδέα του πώς αρχίζει αυτή η ιστορία. Σε επόμενη ευκαιρία θα εξηγήσουμε όμως γιατί, εμείς τουλάχιστο, εκτιμάμε ότι η ίδια η δομή της διαπραγμάτευσης που σχεδίασε η Ουάσιγκτον και αποδέχτηκε η Αθήνα, σε συνδυασμό με τις «θέσεις εκκίνησης» των δύο πλευρών δεν μπορεί να καταλήξει σε καλό και αποδεκτό αποτέλεσμα και εμπεριέχει πολύ σοβαρούς κινδύνους.

Όπως απέδειξε το ιστορικό προηγούμενο των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου για την Κύπρο (και των συμφωνιών που οδήγησαν στη διακοπή του Ψυχρού Πολέμου και τη διάλυση της ΕΣΣΔ, δες τι γίνεται σήμερα στην Ουκρανία), κακές συμφωνίες ειρήνης εμπεριέχουν τον σπόρο νέων και χειρότερων κρίσεων και πολέμων, ιδίως στο πιο ασταθές γεωπολιτικό, οικονομικό και οικολογικό περιβάλλον που γνωρίσαμε ποτέ.

Πηγή: kosmodromio.gr

Επιστροφή στο παρελθόν του πολιτικού στιγματισμού και της περιθωριοποίησης, της οικονομικής φτωχοποίησης και της κοινωνικής πόλωσης προκαλεί στην Γερμανία η βαθύτερη ανάμειξή της στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Η μετάλλαξη της Γερμανίας άρχισε πριν 30 χρόνια, με την ενσωμάτωση της Ανατολικής στην Δυτική Γερμανία. Η ενοποιημένη, «βαθιά Γερμανία» έδειξε τα δόντια της στον έξω κόσμο με αφορμή την διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας το 1999 και την κρίση χρέους του 2010-12 κι εντός της χώρας όταν υιοθέτησε την αντεργατική ατζέντα Χαρτζ 4 επί Σρέντερπου κατεδάφισε το μοναδικό επίτευγμα της ιστορίας της για το οποίο μπορούσε να υπερηφανεύεται: το κράτος πρόνοιας που διέθετε. Τώρα, η ενεργή εμπλοκή της Γερμανίας στον πόλεμο της Ουκρανίας αναμορφώνει εκ νέου τόσο το εσωτερικό τοπίο όσο και τις σχέσεις της με τον έξω κόσμο· εντός κι εκτός Ευρώπης. Η συρρίκνωσή της δε, οδηγεί σε παρακμή όλη την Ευρώπη καθώς από ατμομηχανή, η Γερμανία εξελίσσεται σε βαρίδι ασήκωτο για όλη την ήπειρο.

Η σύνοδος του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους, που τελείωσε στις 11 Ιουλίου, αν κάτι κυρίως σηματοδότησε είναι την σιωπηρή μεν αλλά σαφή παράδοση της σκυτάλης του πολέμου από τις ΗΠΑ στην Ευρώπη. Η κυβέρνηση Μπάιντεν που έσυρε πρώτα την Ουκρανία και μετά ολόκληρη την Ευρώπη στον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, όλο και εντονότερα, και στη Σύνοδο του Βίλνιους κι επίσημα πλέον, κρατάει αποστάσεις από την πρώτη γραμμή του μετώπου.

Πέντε είναι ο κύριες αιτίες για την αμερικανική στροφή:

Πρώτη και σημαντικότερη η αποστροφή των αμερικανών πολιτών που απορρίπτουν την εμπλοκή και χρηματοδότηση της μαύρης τρύπας της Ουκρανίας, προς όφελος της πολεμικής βιομηχανίας των ΗΠΑ. Όσο δε πλησιάζουν οι προεδρικές εκλογές του 2024 τόσο περισσότερο οι Δημοκρατικοί δεν θέλουν να ταυτίζονται με τον Ζελένσκυπου σύντομα θα αποδειχθεί μαριονέτα και θα ακολουθήσει τον δρόμο του βενεζολάνουΓκουαϊδό. Μόνο τυχαία δεν ήταν η μοναξιά του στο Βίλνιους… Οι αμερικανικές εκλογές είναι επομένως ο δεύτερος λόγος, καίτοι δεν αναμένονται θεαματικές στροφές ακόμη κι αν κερδίσει ο Τραμπ: Πρόσφατη ψηφοφορία έδειξε ότι μόνο 70 ή 1 στους 3 εκλεγμένους Ρεπουμπλικάνους τάσσονται υπέρ της απαγόρευσης αποστολής κάθε είδους βοήθειας προς την Ουκρανία.

Ο τρίτος λόγος για τον οποίο οι Αμερικάνοι αρχίζουν σταδιακά να απεμπλέκονται από την Ουκρανία σχετίζεται με τα άλλα μέτωπα που διατηρούν ανοιχτά και δεν αποκλείεται να εκραγούν νωρίτερα του αναμενόμενου: Από το Ιράν ως την Κίνα.

A month of reporting by New York Times journalists found that the fighting in Ukraine's east has mostly stalemated, as the country faces an array of obstacles against a determined foe. https://t.co/hrwjMA5UNS

— The New York Times (@nytimes) July 23, 2023

Τέταρτο, οι Αμερικάνοι εμφανίζονται διστακτικοί να ρίξουν λάδι στη φωτιά του πολέμου όσο βλέπουν την Ρωσία να κερδίζει και διατηρούν ακόμη την στρατηγική ικανότητα να διακρίνουν τον κίνδυνο ενός πυρηνικού ή Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Στην Ευρώπη η σκυτάλη

Τέλος, οι Αμερικάνοι αποσύρονται όσο βλέπουν τους Ευρωπαίους να ξεπερνούν τους αρχικούς ενδοιασμούς τους και να διακόπτουν βίαια τις σχέσεις τους με την Ρωσία συναγωνιζόμενοι σε αντιρωσικό οίστρο τους Πολωνούς και τα ποντίκια των Βαλτικών Δημοκρατιών που δεν κουράζονται να βρυχώνται. Η στάση του Μακρόν, που από επίδοξος ειρηνοποιός ποζάρει με ύφος Ναπολέοντα, είναι ενδεικτική. Από τη στιγμή που ο πόλεμος στην Ουκρανία έγινε ευρωπαϊκή υπόθεση γιατί να συνεχίσουν να τον χρηματοδοτούν οι Αμερικάνοι;

Η αμερικανική στροφή έγινε τόσο αισθητή ώστε πρώην υπουργός Εξωτερικών της Λιθουανίας και πρώην πρέσβης της ΕΕ στην Μόσχα έφτασε να δηλώσει σύμφωνα με την WallStreetJournalστις 16 Ιουλίου ότι «πιστεύαμε πώς το πρόβλημα βρίσκεται στην Γερμανία, αλλά τώρα γίνεται όλο και πιο ορατό ότι το πρόβλημα είναι στην Ουάσιγκτον».

Η αλλαγή σκυτάλης πουθενά δεν φαίνεται εντονότερα από τον παρεχόμενο οπλισμό. Ενώ η Ουάσιγκτον δεν έχει συμφωνήσει να παραδώσει στο Κίεβο πυραύλους ATACMS, όλοι οι πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς που πλήττουν ή μπορούν να πλήξουν όχι μόνο το 20% των κατειλημμένων εδαφών αλλά και την ίδια την Ρωσία προέρχονται από την Αγγλία και τη Γαλλία. Το ίδιο συμβαίνει και με τα άρματα μάχης. Ενώ οι ΗΠΑ δεν έχουν παραδώσει Abrams, γερμανικά και γαλλικά άρματα παραδίνονται καθημερινά στο έλεος των ρωσικών επιθέσεων.

?Les Forces aéroportées ?? frappent avec leur drone "Lancet" un "Leopard 2A6" dans le compartiment de la tourelle, avec équipement et munitions ??@astrahandm pic.twitter.com/GwgyqWh8Q9

— Octar Ruga (@OctarRuga) July 23, 2023

«Πάγο» έχουν βάλει οι ΗΠΑ και στην παράδοση F16από Ολλανδία, Δανία και Νορβηγία, που ζητάει επίμονα το Κίεβο, ελπίζοντας μάταια ότι με την από αέρος υποστήριξη της αντεπίθεσης θα αλλάξει τη ροή του πολέμου και θα αποτρέψει την ήττα. Εδώ, η προειδοποίηση της Ρωσίας πώς κάθε πτήση F16 από την Ουκρανία,στο βαθμό που μπορούν να μεταφέρουν πυρηνικά όπλα, θα θεωρηθεί πυρηνική απειλή φαίνεται ότι απέδωσε…

Ωστόσο, η στήριξη στην Ουκρανία στην οποία πλέον πρωταγωνιστούν οι Ευρωπαίοι στοιχίζει, γιατί συνοδεύτηκε από μια θεμελιώδη αλλαγή των όρων του οικονομικού παιχνιδιού στην ιδιωτική οικονομία. Κι ο πρώτος όρος περιλάμβανε την φθηνή ενέργεια από την Ρωσία. Σήμερα παρότι έχει περάσει σχεδόν ενάμισι χρόνος από το ξέσπασμα του πολέμου, κι οι φόβοι για ελλείψεις στην τροφοδοσία φυσικού αερίου ανήκουν στο παρελθόν, γίνεται συνείδηση καθημερινά ότι η νέα κανονικότητα στον ενεργειακό εφοδιασμό της Ευρώπης περιλαμβάνει φυσικό αέριο που στοιχίζει όχι μόνο ακριβότερα από το παρελθόν, αλλά και πέντε φορές ακριβότερα από την τιμή που το πληρώνουν οι αμερικανικές εταιρείες. Η τιμή του φυσικού αερίου ακόμη και την άνοιξη του 2020 ήταν ίδια στις δύο όχθες του Ατλαντικού. Έκτοτε μεσολάβησε η επιτάχυνση της Πράσινης Μετάβασης στην Ευρώπη τον Ιούλιο του 2021 που αύξησε σημαντικά την τιμή του αερίου. Στη συνέχεια, με το ξέσπασμα του πολέμου τον Φεβρουάριο του 2022τα αλλεπάλληλα κύματα κυρώσεων της ΕΕ στη Ρωσία, με απώτερο στόχο την διακοπή των ροών και την  υποκατάστασή τους από αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), οδήγησαν την τιμή του φυσικού αερίου στο χρηματιστήριο του Άμστερνταμ να απογειωθεί. Φτάσαμε έτσι τον Ιούνιο του 2023 η τιμή στις ΗΠΑ να είναι 2,18 και στην Ευρώπη 10,35 δολάρια, σχεδόν πέντε φορές ακριβότερη!

Η διαφορά στην τιμή δείχνει ότι πίσω από την πίεση των ΗΠΑ να διακοπούν οι ροές ρωσικής ενέργειας στην Ευρώπη δεν υπήρχε μόνο η έγνοια δημιουργίας νέων αγορών για το αμερικανικό αέριο, αλλά και μια μόνιμη υποβάθμιση της ευρωπαϊκής παραγωγής που πλέον καθίσταται εξ ορισμού μη ανταγωνιστική!

Η άνοδος της τιμής του φυσικού αερίου έχει σοβαρές επιπτώσεις τόσο στα νοικοκυριά όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Το επιβεβαιώνει η αναμενόμενη μείωση της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση κατά 3% για φέτος, όπως ανακοίνωσε η Διεθνής Επιτροπή Ενέργειας. Αυτή η μείωση πρέπει να προστεθεί στη μείωση επίσης κατά 3% που σημειώθηκε πέρυσι, δείχνοντας πτώση της παραγωγής και της ζήτησης!Συνολικά, η άνοδος της τιμής της ενέργειας επέτεινε την τάση αποβιομηχάνισης της Γερμανίας.

Ορισμένα παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά του βάθους των επιπτώσεων στην γερμανική οικονομία. Η χημική βιομηχανία BASF,που το 2021 κατανάλωσε τόσο φυσικό αέριο όσο ολόκληρη η Ελβετία, το 2022 ανακοίνωσε ζημιές ύψους 130 εκ. ευρώ. Τον Φεβρουάριο του 2022 όχι μόνο έκλεισε πολλές μονάδες παραγωγής λιπασμάτων κ.α., απολύοντας συνολικά 2.600 εργαζόμενους, αλλά εξήγγειλε μια επένδυση στην Κίνα ύψους 10 δισ. ευρώ! Λουκέτο ανακοίνωσε επίσης τον Μάρτιο και η μεγαλύτερη μονάδα παραγωγής αλουμινίου, UedesheimerRheinwerk, περιγράφοντας ως αιτία το υψηλό κόστος ενέργειας. Το παράδειγμα τουςέχουν ακολουθήσει κι άλλες βιομηχανίες, με την τάση φυγής από την Γερμανία (με την Porscheνα παράγει το Cayenneστη Σλοβακία, την Audiστην Ουγγαρία, την Mieleστην Πολωνία, κ.α.) να έχει προσλάβει διαστάσεις πανδημίας.

Το πλήγμα που δέχτηκε η Γερμανία από την άνοδο των τιμών της ενέργειας ήταν μεγαλύτερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα της ΕΕ επειδή εξ ίσου μεγαλύτερο είναι το μερίδιο της βιομηχανίας στο ΑΕΠ της χώρας, που έφτασε το 19% το 2021. Αντίθετα στις ΗΠΑ, την Αγγλία, τη  Γαλλία κι άλλες ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες είναι περίπου το μισό. Διπλάσιο είναι επίσης το εργατικό δυναμικό που απασχολείται στην γερμανική βιομηχανία (ή 10% του συνόλου) σε σχέση με τους βιομηχανικούς εργάτες άλλων χωρών που κυμαίνονται γύρω στο 5%.

Μείωση επενδύσεων και ύφεση στην Γερμανία

Ως αποτέλεσμα του θαμπώματος της γερμανικής λάμψης, ο αριθμός των νέων επενδύσεων στην Γερμανία το 2022 μειώθηκε για 5^η συνεχή χρονιά και (στο τέλος αυτής της διαδρομής) η Γερμανική οικονομία το πρώτο τρίμηνο του έτους παρουσίασε ύφεση. Έτσι, ο πόλεμος στην Ουκρανία εξανέμισε για το γερμανικό κεφάλαιο όλα τα κέρδη που έφερε η αντεργατική μεταρρύθμιση του Σρέντερ και το ευρώ και πλέον η Γερμανία μπορεί να χαρακτηριστεί ξανά ο μεγάλος ασθενής της Ευρώπης.

Το σοκ που έχει υποστεί η Γερμανία είναι πολλαπλό γιατί αφορά το σύνολο των σχέσεων της με τον έξω κόσμο, που ως πρόσφατα αποδίδονταν, έστω και με μια δόση υπερβολής, από το εξής σχήμα: Η Γερμανία έχει αναθέσει την ασφάλειά της στις ΗΠΑ, τις εξαγωγές της στην Κίνα και την κάλυψη των ενεργειακών της αναγκών στην Ρωσία.

Σήμερα ταυτόχρονα με την ανατίναξη των αγωγών NordStreamκαι τις ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Ρωσία - που στην πράξη τις ευρωπαϊκές χώρες τιμωρούν, εν συντομία την διακοπή των ενεργειακών σχέσεων με τη Ρωσία, η Γερμανία είναι αναγκασμένη να αναθεωρήσει και τους άλλους δύο πυλώνες της υπόστασής της:

Η ανάκαμψη της Κίνας μετά την πανδημία δεν αποδείχθηκε τόσο ρωμαλέα όσο πριν, ενώ τα ανταποδοτικά μέτρα του Πεκίνου σε κάθε είδους τιμωρητικό μέτρο από ΗΠΑ και ΕΕ σκιάζουν την προοπτική των οικονομικών σχέσεων όλης της Δύσης με την Κίνα.Το Βερολίνο μόλις στα μέσα Ιουλίου προειδοποίησε τις γερμανικές εταιρείες για τους κινδύνους που ενέχει η συνεργασία με την Κίνα, καλώντας τις σταδιακά μεν αλλά με σαφήνεια να διακόψουν τους δεσμούς τους.

 

 

Η συντελούμενηαποπαγκοσμιοποίηση ή επιβραδυνόμενη παγκοσμιοποίηση (slowbalisation) όπως αποκαλείται δοκιμάζει το δόγμα της προτεραιότητας στις εξαγωγές που κυριάρχησε σε όλο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια, συχνά και σε βάρος των κερδών. Κι αν η Γερμανία έχει την πίσω αυλή της, την ευρωζώνη, για να στείλει τις εξαγωγές που δεν θα απορροφά η Κίνα, χώρες όπως η Ελλάδα που υιοθέτησαν τον στόχο των εξαγωγών ως μέσο επιβίωσης, που θα εξάγουν στο εξής; Και με τι περιθώρια κέρδους, δεδομένης της όξυνσης του ανταγωνισμού;

Από την άλλη, οι ΗΠΑ όλο και πιο έντονα απαιτούν οι ευρωπαϊκές χώρες να αφιερώνουν το 2% του ΑΕΠ τους σε πολεμικές δαπάνες. Κάτι σαν «προστασία» που πρέπει να καταβάλλουν οι ευρωπαϊκές χώρες στον αμερικάνο αδελφό και δη στο στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα.

 

 

Η αλήθεια είναι ότι οι πολεμικές δαπάνες είναι οι μόνες που αποκλείονται από τα μέτρα λιτότητας και συγκράτησης δαπανών, σε τέτοιο βαθμό ώστε η Γερμανία να μετατρέπεται σε πολεμική οικονομία, ξυπνώντας μνήμες του παρελθόντος από μια Γερμανία, που όλοι ήθελαν να ξεχάσουν.Δηλωτικό παράδειγμα είναι η δημιουργία ταμείου μεγέθους 100 δισ. ευρώ, όπως ανακοίνωσε ο καγκελάριος, το οποίο θα χρηματοδοτήσει πολεμικές δαπάνες, στο πλαίσιο του νέου ρόλου που αναλαμβάνει η Γερμανίακαι χαρακτηρίστηκε από τον ίδιο ως «zeitewende», ή σημείο τομής. Δηλωτικό παράδειγμα επίσης είναι και η αύξηση της τιμής της μετοχής της πολεμικής βιομηχανίας Rheinmentalκατά 150% μέσα σε 1,5 χρόνο λόγω της βροχής νέων παραγγελιών.

Berlin orders €4bn of tank munitions from Rheinmetall https://t.co/VUNAlnYNig

— Financial Times (@FT) July 13, 2023

Η μετατροπή της Γερμανίας σε πολεμική οικονομία εξελίσσεται πολύ ταχύτερα επειδή παραδοσιακές βιομηχανίες, όπως η αυτοκινητοβιομηχανία που παράγει το 25% του γερμανικού ΑΕΠ,μένεισταθερά πίσω στον ανταγωνισμό κι έχει εξελιχθεί σε αχίλλειο πτέρνα της γερμανικής οικονομίας όπως ανέλυσε πρόσφατα το Politico.

Μάρτυρας είναι η υπεροχή της αμερικανικής Tesla, που η αξία της είναι τρεις φορές μεγαλύτερη απ’ όλη την γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία μαζί! Μάρτυρας επίσης είναιτο τρομερό προβάδισμα της Κίνας στις πωλήσεις ηλεκτρικών οχημάτων: το 2022 από τα 10 εκ. οχήματα περίπου που πουλήθηκαν παγκοσμίως το 60% έγραφε «madeinPublicRepublicofChina» ή «madeinPRC», όπωςδηλώνεται πλέον η χώρα προέλευσης για να υπάρχει διάκριση από τη φθήνια που χαρακτήριζε το «madeinChina». Το χειρότερο για την Κίνα είναι πώς η νέα γενιά της κινέζικης παραγωγής δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από την γερμανική ποιότητα. Κι αυτό φαίνεται στις πωλήσεις ακόμη και στις πιο απαιτητικές αγορές, όπως είναι των ηλεκτρικών οχημάτων.

Τα πλήγματα που δέχεται η Γερμανία ξεκινούν από τις σταθερές που έμεναν αμετακίνητες επί δεκαετίες (ενέργεια από τη Ρωσία και εξαγωγές στην Κίνα) κι εκτείνονται και στις νέες και πιο απαιτητικές αγορές όπως του κυβερνοχώρου, όπου κυριαρχεί το αμερικανικό ολιγοπώλιο. Εκεί ο νικητής τα παίρνει όλα! Μηχανές αναζήτησης, Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, λογισμικό, υπηρεσίες μετάδοσης μουσικής και ταινιών, εργαλεία παραγωγικότητας, υπηρεσίες σύννεφου, εμπορικές πλατφόρμες, κοκ, όλα μα όλα ανήκουν σε αμερικανικές εταιρείες. Στον κλάδο των ημιαγωγών η Ευρώπη κατείχε το 44% της παγκόσμιας παραγωγής ενώ τώρα μόλις το 9%, ενώ οι ΗΠΑ ως το 2025 θα έχουν κατασκευάσει στο έδαφός τους 14 νέα μονάδες παραγωγής, βάσει ρεπορτάζ των FinancialTimesμε «Η Ευρώπη μένει πίσω από τη Αμερική και το χάσμα μεγαλώνει». Οι νόμοι που ψήφισε πρόσφατα η ΕΕ για την ενιαία ψηφιακή αγορά (DigitalMarketActκαι DigitalServiceAct) και αναμένεται να εφαρμοστούν πλήρως το 2024 φιλοδοξούν να περιορίσουν τα αμερικανικά μεγαθήρια και να δημιουργήσουν χώρο για τα ευρωπαϊκά. Μάλλον όμως είναι πολύ αργά, ακόμη και για την Γερμανία…

Η αυξανόμενη ευρωπαϊκή υποτέλεια απέναντι στις ΗΠΑ επιβεβαιώνεται ακόμη και στον κλάδο της αγοράς κεφαλαίου, με τους ευρωπαίους πρωταθλητές, βλέπε DeutscheBank,να είναι ζωντανοί νεκροί εδώ και πάνω από μια δεκαετία, κολυμπώντας στα σκάνδαλα και την διαφθορά.

Μαζί ωστόσο με την Γερμανία «κόντυνε» οικονομικά και η ευρωζώνη, κορυφαίο επίτευγμα της Γερμανίας μιας και μετέτρεψε τις χώρες που μοιράζονται το κοινό νόμισμα σε εσωτερική της αγορά. Βασική αιτία πίσω από την συρρίκνωση της ευρωζώνης ήταν η πολιτική της λιτότητας που αποδείχθηκε αιτία καταστροφής της στο πλαίσιο του διεθνούς ανταγωνισμού. Είναι πολύ χαρακτηριστική η σύγκριση με τις ΗΠΑ. Ενώ το 2008 ΗΠΑ και ευρωζώνη είχαν περίπου το ίδιο ΑΕΠ (14,77 και 14,16 τρισ. δολ. σε τρέχουσες τιμές) το 2022 το ΑΕΠ της ευρωζώνης είχε οριακά μεν αλλά μειωθεί (14,04 τρισ.) ενώ των ΗΠΑ είχε αυξηθεί κατά 72% (25,46 τρισ. δολ.)!

 

Η γενικευμένη φτωχοποίηση της Ευρώπης γίνεται θέμα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού με ζωντανές περιγραφές του τύπου «Οι Γάλλοι τρώνε λιγότερο φουά γκρα και πίνουν λιγότερο κόκκινο κρασί. Οι Ισπανοί τσιγκουνεύονται το ελαιόλαδο. Οι Φινλανδοί καλούνται να χρησιμοποιούν τις σάουνες τις μέρες που φυσά αέρας όταν η ενέργεια είναι λιγότερο ακριβή. Κατά μήκος της Γερμανίας, η κατανάλωση κρέατος και γάλατος έχει πέσει στο χαμηλότερο επίπεδο των τριών τελευταίων δεκαετιών και η κάποτε εκρηκτική αγορά των οργανικών τροφίμων έχει βαλτώσει». Κι αν αυτές οι γλαφυρές περιγραφές της WallStreetJournalδεν είναι προφανές ότι μας αφορούν ας κρατήσουμε ότι η καταναλωτική δαπάνη σε τρέχουσες τιμές σε ΗΠΑ και ΕΕ ενώ το 2008 ήταν συγκρίσιμη, το 2021 στην ΕΕ έμεινε στα ίδια (12,26 τρισ. δολ.) ενώ στις ΗΠΑ αυξήθηκε κατά 57% (19,26 τρισ. δολ.)

Η πτώση της Γερμανίας, που δεν είναι ούτε πρόσκαιρη ούτε συγκυριακή αλλά ήρθε για να μείνει, θα έχει σοβαρότατες κοινωνικές επιπτώσεις εντός της Γερμανίας και της ΕΕ. Στο εσωτερικό της υπερδύναμης θα μειωθούν μισθοί και κοινωνικές δαπάνες προκειμένου να καλυφθεί μέρος του επιπλέον ενεργειακού κόστους. Οι Γερμανοί δηλαδή θα γίνουν πιο φτωχοί! Η άνοδος της ακροδεξιάς Εναλλακτικής (AfD) είναι συνέπεια της κοινωνικής πόλωσης.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση η Γερμανία θα εξασκήσει όλη την δύναμη επιβολής που διαθέτει αναγκάζοντας τους Ευρωπαίους να αλλάξουν αυτοκίνητα με μηχανές εσωτερικής καύσης για να αγοράσουν (γερμανικά) ηλεκτρικά στο όνομα της Πράσινης Μετάβασης, θα απαιτήσουν τον ισοσκελισμό των προϋπολογισμών στο όνομα της δημοσιονομικής ισορροπίας ως μέσο για να μειωθούν περαιτέρω οι δαπάνες για υγεία, παιδεία, κοκ.

Συνολικά, η συρρίκνωση της οικονομικής και πολιτικής δύναμης της Γερμανίας, ως άμεσο αποτέλεσμα του πολέμου στην Ουκρανία και της σύγκρουσης της με τη Ρωσία,θα αυξήσει την φτώχεια και τις αντιθέσεις σε όλη την ΕΕ…

 

Πηγή: kommon.gr

Σύμφωνα με ενημέρωση που μας έγινε στο Ε/Γ – Ο/Γ  «ΚΡΗΤΗ ΙΙ» της Ναυτιλιακής εταιρίας ΑΝΕΚ δεν λειτουργεί το σύστημα κλιματισμού με αποτέλεσμα τόσο οι επιβάτες όσο και το πλήρωμα να βιώνουν καθημερινά αφόρητες συνθήκες!

Ο συνεχιζόμενος καύσωνας, οι υψηλές και επικίνδυνες θερμοκρασίες  οι οποίες αυξάνονται εντυπωσιακά από την λαμαρίνα στα πλοία, καθιστούν την διαβίωση αλλά και την εργασία στο πλοίο απαγορευτική!

Είναι άξιο απορίας πώς η Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων στην οποία επανειλημμένα έχουμε απευθυνθεί για συχνούς και αιφνιδιαστικούς ελέγχους έως τώρα δεν έχει πράξει τα αυτονόητα που προβλέπονται από την ισχύουσα νομοθεσία και τα καθήκοντα της.

Στο αναφερόμενο πλοίο ήδη έχουν καταγραφεί έντονες και επαναλαμβανόμενες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες από δεκάδες επιβάτες αλλά το πλοίο συνεχίζει να ταξιδεύει με τα ίδια προβλήματα!

Σήμερα το πλοίο βρίσκεται στο λιμάνι του Πειραιά….

Επιβάλλεται το ΥΕΝ και οι Υπηρεσίες του να κάνουν ουσιαστικό έλεγχο για την αποκατάσταση του προβλήματος…

Δηλώνουμε την πρόθεση μας εάν η καταγγελία μας αυτή δεν «πιάσει τόπο» να υπερασπιστούμε δυναμικά τα δικαιώματα των Ναυτεργατών και να μην επιτρέψουμε την εργασιακή κόλαση με αυτές τις άθλιες συνθήκες!!

Η εταιρία και το ΥΕΝ καλούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους!!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ