Όπως είχαμε προαναγγείλει στις αρχές του καλοκαιριού η ΠΕΝΕΝ έθεσε ως άμεση προτεραιότητα στην δράση της, τα εργασιακά προβλήματα που αφορούν την ευρύτερη Ακτοπλοΐα.

Στο στόχαστρο μας βρέθηκαν έως τώρα 31 πλοία διαφόρων Ναυτιλιακών εταιριών σε Ακτοπλοΐα και Πορθμεία. Τα κλιμάκια της ΠΕΝΕΝ είχαν πραγματοποιήσει εκτεταμένους ελέγχους και σε αυτά τα πλοία διαπιστώθηκαν παραβιάσεις των Ναυτεργατικών δικαιωμάτων στους παρακάτω τομείς:

Μη καταβολή δεδουλευμένων υπερωριών, καταστρατήγηση των ΣΣΕ αναφορικά με τον υπολογισμό των express δρομολογίων, μη χορήγηση διανυκτερεύσεων ούτε καταβολή ημερομισθίων, υπερβάσεις στις ώρες εργασίας και ανάπαυσης και μια σειρά ακόμη.

Για τα προβλήματα αυτά ενημερώσαμε και οργανώσαμε την παρέμβαση των μελών μας και με την συγκατάθεση τους ανακοινώσαμε ότι εκεί και όπου δεν υπάρχει συμμόρφωση θα προβούμε στοχευμένα σε συνδικαλιστική και απεργιακή κινητοποίηση για την επίλυση αυτών των προβλημάτων.

Παράλληλα επιβάλλαμε σε πολλές Ναυτιλιακές εταιρίες να ξεκινήσουν διάλογο  μαζί μας ώστε να δοθούν λύσεις έως τα μέσα Ιούλη, σε διαφορετική περίπτωση η ΠΕΝΕΝ και τα μέλη της ήταν σε αγωνιστική ετοιμότητα να δράσουν αποφασιστικά και αποτελεσματικά!

Η παρέμβαση μας συνεχίζεται και σε άλλα πλοία και εταιρίες με σκοπό να μηδενίσουμε την εφοπλιστική παραβατικότητα αποκαθιστώντας πλήρως τα θεσπισμένα δικαιώματα του κλάδου μας.

Αναλυτικό απολογισμό θα κάνουμε στο τέλος της καλοκαιρινής περιόδου που θα έχει ολοκληρωθεί η εκστρατεία μας για τα εργασιακά ζητήματα.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ συνεχίζοντας σε καθημερινή βάση την παρέμβαση για διάφορα Ναυτεργατικά προβλήματα προέβη σε δημόσια καταγγελία για την υπολειτουργία των κλιματιστικών μονάδων στο ξενώνα της Εστίας Ναυτικών και στο Ε/Γ – Ο/Γ πλοίο της ΑΝΕΚ, «ΚΡΗΤΗ ΙΙ».

Σύμφωνα με ενημέρωση των μελών μας διαπιστώνεται ότι το πρόβλημα αποκαταστάθηκε στο «ΚΡΗΤΗ ΙΙ», το ίδιο συνέβη και στο ξενοδοχείο της Εστίας Ναυτικών κατά τον έλεγχο που κάναμε το βράδυ στις 26 Ιούλη.

Σχετικά με αντίστοιχη καταγγελία για το Ε/Γ – Ο/Γ πλοίο «HELLENIC SPIRIΤ» αναμένουμε το πόρισμα  της επιθεώρησης που διενήργησε η τοπική λιμενική αρχή της Ηγουμενίτσας.

Συνεχίζουμε την δράση μας στα «μικρά» και μεγάλα Ναυτεργατικά προβλήματα βάζοντας μπροστά αδιαπραγμάτευτα τα δικαιώματα τους στην δουλειά, στην ΣΣΕ, στα καθημερινά ζητήματα μέσα και έξω από τα καράβια.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ήδη έχει παρέλθει ένα ικανό χρονικό διάστημα από τον σάλο που προκλήθηκε μετά την δημόσια παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ και των ΜΜΕ για τις τιμές των εισιτηρίων της ευρύτερης Ακτοπλοΐας.

Ο λόγος γίνεται για το γεγονός ότι φέτος υπήρξε τεράστια μείωση στις τιμές των Ναυτιλιακών καυσίμων (έως 45%) τις οποίες οι Ακτοπλόοι εφοπλιστές καρπώθηκαν στο σύνολο τους, ενώ πέρυσι λόγω των αυξήσεων στα καύσιμα προχώρησαν τρεις φορές σε αναπροσαρμογή προς τα πάνω!

 Από τις σχετικές εκπτώσεις που ανακοίνωσαν διαφορετικές εταιρίες προκύπτουν τα εξής ενδιαφέροντα στοιχεία:

Η μέση μείωση εισιτηρίων για το σύνολο των πλοίων είναι περίπου 16,5% δηλαδή πολύ λιγότερο από το ήμισυ των διαμορφωμένων νέων μειωμένων τιμών στα καύσιμα!

Από τα μέλη του ΣΕΕΝ μόνο 7 είναι οι Ναυτιλιακές εταιρίες που έκαναν εκπτώσεις…

Είναι αληθές ότι αυτές κατέχουν μερίδιο 60% στα ετήσια εκδιδόμενα εισιτήρια.

Το υπόλοιπο 40% κρύβεται χωρίς να αναζητείται!

Παράλληλα έξω από αυτή την ανεπαίσθητη μείωση των τιμών εξακολουθούν να βρίσκονται τουλάχιστον 26 Ναυτιλιακές εταιρίες!

Οι αναφερόμενες εκπτώσεις δεν μπορούν να αποτελέσουν έστω και μια μικρή ανάσα για τους επιβάτες οι οποίοι είναι αντιμέτωποι με ένα όργιο ακρίβειας και κερδοσκοπίας στα βασικά καταναλωτικά αγαθά που καταβροχθίζουν μισθούς και συντάξεις. Και βέβαια τα Ακτοπλοϊκά εισιτήρια αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου.

Επίσης η κυβέρνηση και το ΥΕΝ έχουν αφήσει στο απυρόβλητο σημαντικό αριθμό εταιριών που δραστηριοποιούνται στο Ιόνιο και σε δεκάδες ενδο-κυκλαδικές, δωδεκανησιακές ευβοϊκές και άλλες πορθμειακές γραμμές καθώς και στις γραμμές Κέρκυρα – Ηγουμενίτσα, Καβάλα – Θάσο, Κυλλήνη - Ζάκυνθο κλπ.!

Η πιο χαρακτηριστική και κραυγαλέα περίπτωση που δεν έγιναν μειώσεις – εκπτώσεις είναι η γραμμή του Αργοσαρωνικού η οποία από την αρχή του χρόνου σπάει το ένα μετά το άλλο τα ρεκόρ των τελευταίων χρόνων στην αύξηση τόσο των επιβατών όσο και των μεταφερόμενων οχημάτων!

Να σημειωθεί ότι αυτή η γραμμή εξυπηρετεί στην πλειοψηφία επιβάτες που είναι μόνιμοι χρήστες και πολλές φορές χρησιμοποιούν καθημερινά αυτά  τα πλοία προκειμένου να μεταβούν στην εργασία τους ή να διεκπεραιώσουν άλλου είδους υποχρεώσεις τους!

Η κυβέρνηση όπως αναμενόταν περιορίστηκε σε παραινέσεις και οδηγίες προς τους εφοπλιστές να μειώσουν οι ίδιοι τις τιμές των εισιτηρίων και τώρα ο Υπουργός Ε.Ν. γυρίζει από κανάλι σε κανάλι να δηλώνει τη ικανοποίηση της κυβέρνησης για την ανταπόκριση των εφοπλιστών!

Εάν κρίνουμε από το τελικό αποτέλεσμα δικαιώνονται οι επιβάτες που με την εμπειρία τους και τις τσουχτερές νέες τιμές στα Ακτοπλοϊκά εισιτήρια κάνουν εύστοχα λόγο για κοροϊδία και επικοινωνιακή φούσκα που κατέληξε σε ημίμετρα….!

Κατά τ΄άλλα καλούνται και σήμερα να βάλουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη τους για να πληρώσουν τα πανάκριβα εισιτήρια.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Η Συνθήκη της Λωζάννης μετρά εκατό χρόνια ζωής. Ανεξάρτητα από τις ειδικές πολιτικές συνθήκες υπό τις οποίες υπεγράφη, αποτελεί, σε συνδυασμό με το σύγχρονο διεθνές δίκαιο -δηλαδή το μετά β’ παγκόσμιο πόλεμο- θεμέλιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Ειδικότερα, περιλαμβάνει τέσσερεις σημαντικούς πυλώνες.

Η κυριαρχία των νησιών

Ο πρώτος αφορά στο καθεστώς κυριαρχίας των νησιών. Είναι γνωστό πως μια από τις σημαντικότερες διεκδικήσεις του αντιδραστικού καθεστώτος της Τουρκίας είναι η αμφισβήτηση της κυριαρχίας νησιών του Αιγαίου, οι λεγόμενες “γκρίζες ζώνες”. Κατά καιρούς η αμφισβήτηση αφορά από 100-150 μικρά νησιά μέχρι 3000 νησίδες και βράχους. Ένα μόνο από αυτά είναι τα γνωστά πλέον Ίμια.

Η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 στα άρθρα 12 και 16 ξεκαθάριζε ότι στην Τουρκία περιέρχονται μόνο τα νησιά Ίμβρος, Τένεδος, Λαγούσες και όσα βρίσκονταν εντός 3 μιλίων από τις τουρκικές ακτές και δεν παραχωρούνταν ρητά στην Ελλάδα. Σε ό,τι αφορά στα Δωδεκάννησα, από την ιταλοτουρκική Συνθήκη του 1932 και τη Συνθήκη του Παρισιού του 1947 προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι τα νησιά περιήλθαν στην ελληνική επικράτεια αφού η Ελλάδα υπήρξε ο καθολικός διάδοχος της Ιταλίας στην περιοχή.

Η αποστρατιωτικοποίηση

Ο δεύτερος πυλώνας σχετίζεται με τις αιτιάσεις του αντιδραστικού καθεστώτος της Άγκυρας για τη στρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. Κατηγορεί την Ελλάδα ότι έχει εξοπλίσει τα νησιά παρότι οι σχετικές Συνθήκες δεν το επιτρέπουν. Πράγματι, η Συνθήκη της Λωζάννης στο άρθρο 13 όριζε τη μερική αποστρατιωτικοποίηση της Λέσβου, της Χίου, της Σάμου και της Ικαρίας, ενώ η προαναφερθεία Συνθήκη του Παρισιού όριζε την ολική αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκαννήσων.

Θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι η Τουρκία έχει δίκιο που διαμαρτύρεται για τη στρατωτικοποίηση των νησιών. Ωστόσο, πέρα από τις νομικές αμφισβητήσεις που προκύπτουν κατά τους διεθνολόγους από την ερμηνεία των ανωτέρω Συνθηκών, υφίσταται το δικαίωμα κάθε κράτους στην αυτοάμυνα. Πρόκειται για ένα αυτονόητο δικαίωμα συνυφασμένο με την έννοια της εθνικής κυριαρχίας. Για το λόγο αυτό κατοχυρώνεται εμφατικά στο άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ και, μάλιστα, υπερισχύει όποιων άλλων δεσμεύσεων έχει αναλάβει ένα κράτος στο πλαίσιο διεθνών συμφωνιών. Αυτό ενισχύεται, αν λάβει κανείς υπόψη την πραγματική κατάσταση των διαρκών απειλών της Τουρκίας καθώς και της ιστορικά πρόσφατης εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής μέρους της Κύπρου.

Οι μειονότητες

Ο τρίτος πυλώνας της Συνθήκης της Λωζάννης αφορά στις μειονότητες. Στο άρθρο 45 αναφέρεται -και ορθά- σε μουσουλμανικές μειονότητες στη δυτική (δηλαδή την ελληνική) Θράκη. Η αναφορά αυτή αφορούσε στους Τουρκογενείς, Πομάκους και Αθίγγανους (Ρομά), οι οποίοι συναποτελούσαν και συναποτελούν τις μουσουλμανικές μειονότητες της περιοχής. Με αυτή την έννοια η Συνθήκη της Λωζάννης θέτει νομικό φραγμό στην πάγια πολιτική των τουρκικών κυβερνήσεων να ταυτίζουν τις μουσουλμανικές μειονότητες μόνο με τους Τουρκογενείς.

Στην πραγματικότητα οι κυβερνήσεις της Τουρκίας κατορθώνουν και παρεμβαίνουν στις μειονότητες επειδή οι κυβερνήσεις της Ελλάδας τους έστρωσαν αντικειμενικά το έδαφος. Άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο, ακολούθησαν μια πολιτική διακρίσεων και καταπίεσης των μουσουλμανικών μειονοτήτων. Τις αντιμετωπίζουν σταθερά ως πολίτες β’ κατηγορίας ενώ κάποιες φορές αυτή η πολιτική πήρε ακραία χαρακτηριστικά. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι ίδιες οι ελληνικές κυβερνήσεις στέλνουν ένα μέρος των μειονοτήτων στην αγκαλιά του τουρκικού καθεστώτος.

Τα σύνορα

Ο τέταρτος πυλώνας καθορίζεται όχι τόσο από τη Συνθήκη καθεαυτή όσο από τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ. Η Συνθήκη προέβη στον καθορισμό των συνόρων με την εξαίρεση των Δωδεκαννήσων που περιήλθαν στην Ελλάδα με το β’ παγκόσμιο πόλεμο. Ο Καταστατικός Χάρτης -και η Τελική Πράξη του Ελσίνκι αργότερα- καθιέρωσε το απαραβίαστο των συνόρων, μια αρχή της οποίας η υπεράσπιση έχει πολύ μεγάλη σημασία στις μέρες μας. Οι μεγάλες παγκόσμιες (ή και περιφερειακές) δυνάμεις την αμφισβητούν έμπρακτα οδηγώντας τους λαούς στο σφαγείο με διάφορα εθνικιστικά ή άλλα προσχήματα, ενώ πίσω από αυτά βρίσκονται τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα.

Συμπερασματικά, η Συνθήκη της Λωζάννης, μαζί βέβαια με τις αρχές του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, αποτελούν σήμερα νομικά θεμέλια για την ειρήνη και το σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας. Οι λαοί της Ελλάδας και της Τουρκίας δεν έχουν κυριολεκτικά τίποτα να χωρίσουν. Αντίθετα, ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου μπορεί να διασφαλίσει την ειρήνη και τη δυνατότητα να χαράξουν το μέλλον τους όπως επιθυμούν. Οι ηγεμονικές επιδιώξεις, οι παρεμβάσεις στα εσωτερικά άλλου κράτους, η αμφισβήτηση των συνόρων, της κυριαρχίας, του διεθνούς δικαίου μπορούν μόνο να οδηγήσουν σε περιπέτειες, ακόμη και σε αδελφοκτόνες συγκρούσεις. Το μέλλον βρίσκεται στη συνεργασία και στην αλληλεγγύη των δυο λαών.

Πηγή: kommon.gr

Πηγή: In.gr