Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Φτωχοί είναι (και) όσοι σιγοψήνονται στον καύσωνα χωρίς κλιματισμό!
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που επιβιώνουν χωρίς επαρκή κλιματισμό στον παρατεταμένο σχεδόν μόνιμο φετινό καύσωνα ● Η δυνατότητα ανέμελης ψύξης το καλοκαίρι, όπως βέβαια θέρμανσης τους κρύους χειμώνες μας, φαίνεται πως αποτελεί παρελθόν ● Γιατί, λοιπόν, δεν αναγνωρίζεται όπως της αρμόζει η ενεργειακή φτώχεια που συνοδεύει την αμιγώς οικονομική; ● Η ενεργειακή φτώχεια είναι ένα φαινόμενο που μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Καθυστερήσεις στην πληρωμή ή αδυναμία ανταπόκρισης στο κόστος των λογαριασμών ενέργειας. Περιορισμός στα έξοδα για κάλυψη άλλων αναγκών προκειμένου να πληρωθούν οι λογαριασμοί της ενέργειας. Αδυναμία επαρκούς δροσισμού το καλοκαίρι και θέρμανσης τον χειμώνα. Μούχλα και υγρασία στο σπίτι. Κίνδυνοι για την υγεία, ακόμα και ανθρώπινες απώλειες
«Ούι μάνα μ’ ζέστα!». Ο συνομιλητής μου έχει σίγουρα χιούμορ - και μεγάλη υπομονή, αφού επιβιώνει στη φλεγόμενη Αθήνα και μάλιστα χωρίς κλιματισμό. Σωστότερα, χωρίς να ανάβει το κλιματιστικό που βρίσκεται εδώ και 15 χρόνια στην κρεβατοκάμαρά του, αλλά από τότε που οι τιμές του ηλεκτρικού εκτοξεύτηκαν το «ανάβει μόνο σε μεγάλη ανάγκη». Και ποια ακριβώς θα ήταν μεγαλύτερη ανάγκη από τούτες τις μέρες που η πρωτεύουσα φλέγεται διαρκώς; ρωτώ τον Αλέξη που, αν και ζει έξω από το κέντρο της μεγάλης μας πόλης, δεν έχει γλιτώσει -όπως κανείς σ’ αυτή τη βερσιόν του παρατεταμένου καύσωνα- τη λάβρα που μας κυκλώνει.
«Προσπαθώ όσο μπορώ να μειώνω τα κόστη της ζωής γιατί ο μήνας με έναν μισθό δεν βγαίνει», λέει ο 39χρονος γραφίστας, που εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας με ό,τι αυτό σημαίνει για τα έσοδά του - όσο για τα έξοδά του, αυτή είναι μια πικρή ιστορία που όλοι όσοι είμαστε εξαρτημένοι από τον μισθό μας, κατά τον πρωθυπουργό, τη μοιραζόμαστε. Ο Αλέξης δεν θεωρεί τον εαυτό του φτωχό. Με ένα εισόδημα που φτάνει κατά μέσο όρο τα 700 ευρώ τον μήνα και ζώντας φιλοξενούμενος σε ακίνητο που ανήκει στην οικογένειά του, εκτιμά ότι οικονομικά ανήκει στον μέσο όρο της γενιάς του. Ωστόσο, όταν η συζήτησή μας γίνεται πιο λεπτομερής, η αίσθησή του αλλάζει. «Μάλλον δεν μου αρέσει η λέξη, μου φαίνεται συνώνυμη της αποτυχίας. Αλλά, ναι, και ακροβασίες κάνω αφήνοντας άλλοτε απλήρωτους λογαριασμούς κι άλλοτε μειώνοντας τις προμήθειες στο σούπερ μάρκετ και χρήματα μπορεί να δανειστώ και το κλιματιστικό δεν το ανάβω για να μην πάθω εγκεφαλικό από τον λογαριασμό. Οπότε, ναι, είμαι φτωχός...»
Τον Αλέξη τον χωρίζουν 2.700 ευρώ από τον κίνδυνο της φτώχειας - τουλάχιστον σύμφωνα με τα στοιχεία της Ερευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών της ΕΛΣΤΑΤ (ως κατώφλι φτώχειας για μονοπρόσωπο νοικοκυριό ορίζεται το ποσό των 5.712 ευρώ ετησίως, ενώ για νοικοκυριά με δύο ενηλίκους και δύο εξαρτώμενα παιδιά ηλικίας κάτω των 14 ετών ορίζεται σε 11.995 ευρώ). Ωστόσο σίγουρα ζει αυτό που ονομάζεται ενεργειακή φτώχεια, μια μορφή αποστέρησης του πολύ βασικού αγαθού για την υγεία και ευεξία των ανθρώπων. Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν έχει καταλήξει σε έναν κοινό ορισμό του φαινομένου, όμως σίγουρα -κι όπως αποτυπώνεται αυτό στην εμπειρία του Αλέξη- η ενεργειακή είναι μια έκφανση του φαινομένου της φτώχειας που αφορά πολύ περισσότερους ανθρώπους από όσους εντάσσονται στην τυπολογία του «φτωχού».
«Συνήθως η ενεργειακή φτώχεια είναι συνυφασμένη με την ανεπαρκή θέρμανση της κατοικίας», μας λέει ο Δημήτρης Δαμίγος, καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και συντονιστής του έργου REVERTER (Deep Retrofit Roadmaps to Reduce Household Vulnerability to Energy Poverty), το οποίο χρηματοδοτείται από το Πρόγραμμα LIFE της Ε.Ε. κι έχει στόχο την άμβλυνση του φαινομένου της ενεργειακής φτώχειας, μέσω της ενεργειακής αναβάθμισης των κατοικιών ευάλωτων καταναλωτών. «Σε επίπεδο Ε.Ε., ως “ενεργειακή φτώχεια” νοείται η έλλειψη πρόσβασης ενός νοικοκυριού σε βασικές ενεργειακές υπηρεσίες, όπως θέρμανση, ψύξη, φωτισμός, ζεστό νερό, τροφοδοσία ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών, οι οποίες είναι απαραίτητες για την καλή σωματική και ψυχική υγεία και για ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης των μελών του νοικοκυριού», αναφέρει.
Στο πλαίσιο του έργου REVERTER, το Εργαστήριο Μεταλλευτικής Τεχνολογίας και Περιβαλλοντικής Μεταλλευτικής, η Ενωση Καταναλωτών «ΕΚΠΟΙΖΩ» και το Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών και Εξοικονόμησης Ενέργειας (KAΠE) μόλις ολοκλήρωσαν μια έρευνα για την ενεργειακή φτώχεια στη μητροπολιτική περιοχή της Αθήνας, τα αποτελέσματα της οποίας θα δημοσιοποιηθούν τον Σεπτέμβριο. Ωστόσο, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του ο καθηγητής Δαμίγος, ένας στους δύο συμπολίτες μας αδυνατεί να εξασφαλίσει θερμική άνεση στο σπίτι του κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού!
Θερμική άνεση σημαίνει το σπίτι ή ο χώρος δουλειάς σου να είναι στο επίπεδο ζεστασιάς που είναι κατάλληλο για σένα. Αυτό δηλαδή που δεν απολαμβάνει ούτε η Δήμητρα ούτε τα δυο παιδιά της στο κέντρο της Αθήνας. «Δεν θέλω να γίνω μελό μιλώντας για τα πιτσιρίκια που βράζουν μες στο σπίτι μας, αλλά πραγματικά δεν καταλαβαίνω τίποτα πια σε αυτή τη χώρα που μόλις πριν από λίγες μέρες έβγαλε συντριπτικά μια δεξιά κυβέρνηση - έγιναν όλοι άνετοι και δεν το ξέρουμε;» αναρωτιέται η Δήμητρα. «Φυσικά και βασικά δεν ανάβουμε τον κλιματισμό - ακόμα ξεφυσάμε από τους προηγούμενους λογαριασμούς ρεύματος. Φυσικά ανήκουμε σ’ αυτούς που δεν θα πάνε διακοπές. Φυσικά δεν βγάζουμε τον μήνα. Δεν ήξερα ότι αυτό λέγεται θερμική φτώχεια, αλλά με δύο μισθούς και συνολικό εισόδημα 1.500 ευρώ, δύο παιδιά και ενοίκιο, δεν ξέρω αν θεωρούμαστε φτωχοί, αλλά τραβάμε κουπί. Ωστόσο, δεν νομίζω και κανείς να νοιαστεί - και γιατί άλλωστε; Εδώ πεθαίνουν άνθρωποι μέσα στον καύσωνα εν ώρα εργασίας και δεν κουνιέται φύλλο, για εμάς που σιγοβράζουμε στα σπίτια μας θα γίνει κάτι;».
«Αν δεν αλλάξει η ευρωπαϊκή στρατηγική θα έχουμε όλο και περισσότερους ενεργειακά φτωχούς»
Με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και μετά από τραγικές απώλειες συμπολιτών μας, ξεκινήσαμε να μιλάμε για την ενεργειακή φτώχεια, ωστόσο μοιάζει να αγνοούμε τη θερινή εκδοχή της. Πόσο διαδεδομένο είναι το φαινόμενο στην Ελλάδα;
Η θερινή ενεργειακή φτώχεια, η αδυναμία δηλαδή των νοικοκυριών να έχουν επαρκή δροσισμό σε περιόδους υψηλών θερμοκρασιών, είναι ένα φαινόμενο υποτιμημένο, αλλά ιδιαίτερα σημαντικό για τις συνθήκες διαβίωσης και για την υγεία του πληθυσμού, ιδιαίτερα στις πόλεις. Στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες της Νότιας Ευρώπης, το πρόβλημα αποκτά τα τελευταία χρόνια μεγάλες διαστάσεις. Τα ευρύτερα προβλήματα των νοικοκυριών σε σχέση με την πρόσβαση σε ενέργεια, σε συνδυασμό με την αύξηση της διάρκειας, της συχνότητας και της έντασης των διαστημάτων καύσωνα και με τη δομή των πόλεων και των οικισμών, δημιουργούν ασφυκτικές συνθήκες για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και σημαντικούς κινδύνους, ιδιαίτερα για τις ευάλωτες ομάδες. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι σε πανελλαδική έρευνα που κάναμε πριν από έναν χρόνο για λογαριασμό του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς», ένα στα τρία νοικοκυριά δήλωσε ότι δεν αισθάνεται άνετα στο σπίτι το καλοκαίρι και πάνω από τα μισά νοικοκυριά δήλωσαν ότι έχουν περιορίσει τον δροσισμό της κατοικίας τους την περίοδο της ενεργειακής κρίσης και των υψηλών τιμών της ηλεκτρικής ενέργειας.
● Ποια είναι η γεωγραφία της ενεργειακής φτώχειας και πόσους ανθρώπους αφορά στην Ελλάδα; Εχουμε συγκριτικά στοιχεία σε βάθος χρόνου;
Η ενεργειακή φτώχεια συνδέεται, μεταξύ άλλων, με τη δομή και τα χαρακτηριστικά των κατοικιών, το καθεστώς ιδιοκτησίας των κατοικιών, τα δίκτυα ενέργειας, τις τοπικές κλιματικές συνθήκες, τις πρακτικές των ανθρώπων στις γειτονιές, τις τοπικές πολιτικές. Ειδικά η θερινή ενεργειακή φτώχεια συναρτάται με το μικροκλίμα των πόλεων, το οποίο επιδεινώνεται λόγω του φαινομένου της αστικής θερμικής νησίδας οδηγώντας σε υψηλότερες θερμοκρασίες στο έδαφος και τον αέρα σε σχέση με τις εξωαστικές περιοχές. Για να καταγράψουμε τη γεωγραφία της ενεργειακής φτώχειας στην Ελλάδα -το πώς δηλαδή το φαινόμενο της ενεργειακής φτώχειας εκδηλώνεται στον χώρο- χρειάζονται συστηματικές διεπιστημονικές προσεγγίσεις, ποιοτικού και ποσοτικού χαρακτήρα. Επί του παρόντος, τέτοιες ερευνητικές προσεγγίσεις διαθέτουμε μόνο για επιμέρους περιοχές της χώρας (π.χ. Δήμος Αθηναίων, Περιφέρεια Κρήτης) και για συγκεκριμένες περιόδους, από τις οποίες προκύπτει διασπορά των προβλημάτων στον χώρο και θύλακες πύκνωσης του φαινομένου σε περιοχές χαμηλών εισοδημάτων και αποστέρησης. Αυτό που επιβεβαιώνει η έρευνα είναι πως, μετά από ένα διάστημα που το πρόβλημα της ενεργειακής φτώχειας είχε σημειώσει μια σχετική υποχώρηση, επιστρέφουμε σήμερα σε καταστάσεις αντίστοιχες με την περίοδο της οικονομικής κρίσης.
● Πέρα από το να μη δύναται κανείς να ψύξει το σπίτι του, ποιοι άλλοι παράγοντες επιτείνουν την ενεργειακή φτώχεια;
Η ενεργειακή φτώχεια είναι ένα φαινόμενο που μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Καθυστερήσεις στην πληρωμή ή αδυναμία ανταπόκρισης στο κόστος των λογαριασμών ενέργειας. Περιορισμός στα έξοδα για κάλυψη άλλων αναγκών προκειμένου να πληρωθούν οι λογαριασμοί της ενέργειας. Αδυναμία επαρκούς δροσισμού το καλοκαίρι και θέρμανσης τον χειμώνα. Μούχλα και υγρασία στο σπίτι. Κίνδυνοι για την υγεία, ακόμα και ανθρώπινες απώλειες.
Παράλληλα, η ενεργειακή φτώχεια μπορεί να εκδηλώνεται με αλλαγές στις καθημερινές πρακτικές των νοικοκυριών. Υπάρχουν νοικοκυριά που δεν μαγειρεύουν στον φούρνο της κουζίνας, που έπαψαν να σιδερώνουν, που κάνουν μπάνιο με κρύο νερό. Σε μια προσπάθεια μείωσης της κατανάλωσης και του κόστους της ενέργειας υποβαθμίζονται η ποιότητα της ζωής και οι συνθήκες κατοίκησης. Πέρα από τα γνωστά προβλήματα που αντιμετωπίζουν με τη θέρμανση, υπάρχουν πολυκατοικίες στις οποίες, λόγω χρεών στους προμηθευτές ενέργειας, έχει διακοπεί η παροχή στο κοινόχρηστο ρεύμα και οι ένοικοι ζουν με σκοτάδι στους διαδρόμους, χωρίς ασανσέρ και χωρίς θυροτηλέφωνα. Εχουμε επίσης παρεμβάσεις ενεργειακής αναβάθμισης μεμονωμένων διαμερισμάτων, ενώ η πιο αποδοτική επιλογή είναι η συνολική αναβάθμιση του κτιρίου. Ολα αυτά δημιουργούν πολώσεις στο εσωτερικό των πολυκατοικιών και αναδεικνύουν σημαντικές προκλήσεις για τη χάραξη πολιτικής.
● Δεδομένης της ραγδαίας εξέλιξης της κλιματικής κρίσης, αλλά και της ανεξέλεγκτης κερδοσκοπίας στο ηλεκτρικό ρεύμα, να εικάσουμε ότι όλο και περισσότεροι θα περνάνε το κατώφλι της ενεργειακής φτώχειας;
Οι σημερινές τάσεις δείχνουν μια σαφή άνοδο στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα νοικοκυριά σε σχέση με την ενέργεια, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Προβλήματα που σε μεγάλο βαθμό δημιουργούνται από τις ευρωπαϊκές πολιτικές. H κατακόρυφη αύξηση στις τιμές της ενέργειας συνδέεται άμεσα με την απελευθέρωση της αγοράς της ενέργειας στην Ευρώπη, το χρηματιστήριο της ενέργειας και γενικότερα την πολιτική για την πράσινη μετάβαση, που με ένα περιβαλλοντικό προκάλυμμα μετατρέπει την ενέργεια, ένα κοινωνικό αγαθό, σε εμπόρευμα με τους πιο σκληρούς για την κοινωνία όρους. Η στροφή σε ένα οικολογικό μοντέλο είναι σαφώς ζητούμενο, όμως οι βασικές επιλογές της ευρωπαϊκής πολιτικής μοιάζει να ακυρώνουν στην πράξη τον διακηρυκτικό στόχο της «δίκαιης μετάβασης».
Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε ότι, εφόσον δεν γίνουν δομικές αλλαγές στην ευρωπαϊκή στρατηγική για τα θέματα της ενέργειας, όλο και πιο μεγάλα τμήματα του πληθυσμού θα βιώσουν συνθήκες ενεργειακής αποστέρησης, με άμεσες επιπτώσεις στην ποιότητα της ζωής τους.
● Ποιες θα ήταν οι ενδεδειγμένες κοινωνικές πολιτικές ώστε να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο;
Η αντιμετώπιση της ενεργειακής φτώχειας προϋποθέτει παρεμβάσεις σε πολλούς τομείς. Ασφαλώς είναι απαραίτητο να λαμβάνονται έκτακτα μέτρα για την προστασία του πληθυσμού που έχει μεγάλες δυσκολίες, π.χ. δημιουργία κλιματικών καταφυγίων για διαστήματα ακραίου ψύχους ή ζέστης, επανασυνδέσεις στο ηλεκτρικό ρεύμα. Ομως μια βιώσιμη προοπτική για την κοινωνία προϋποθέτει κυρίως έλεγχο στην αγορά της ενέργειας, παράλληλα με εκτεταμένες πολιτικές προώθησης της ενεργειακής αναβάθμισης του στεγαστικού αποθέματος.
Ειδικά για τη θερινή ενεργειακή φτώχεια είναι κρίσιμο να δοθεί έμφαση σε παρεμβάσεις παθητικού δροσισμού με ενίσχυση του πρασίνου σε κτίρια και ελεύθερους χώρους, αύξηση των υδάτινων επιφανειών, σκίαση επιφανειών και αντικατάσταση των σκούρων χρωμάτων στους ελεύθερους χώρους με ανοιχτά, ενώ ευρύτερες παρεμβάσεις ενεργειακής αναβάθμισης των κτιρίων και αντικατάσταση σκληρών υλικών σε κτιριακά κελύφη, δρόμους και ελεύθερους χώρους με ψυχρά υλικά θα έχουν ιδιαίτερα σημαντικά οφέλη.
Πηγή: efsyn.gr
Ψεύτες-υποκριτές-«Απατεώνες»: 435 εκατ. χρέη η ΝΔ, 405 εκατ. το ΠΑΣΟΚ-Αύξηση 10%
Την ώρα που από Σεπτέμβριο αναμένεται ένα «τσουνάμι» πλειστηριασμών και ήδη βλέπουμε εικόνες-σοκ με αστυνομικούς να βγάζουν πολίτες από τα σπίτια τους για χρέη λίγων εκατοντάδων ευρώ, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ συνεχίζουν να αυξάνουν τα χρέη τους.
Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ αναδεικνύονται για μια ακόμα φορά σε μεγάλους οφειλέτες των τραπεζών που χρόνο με το χρόνο, μάλιστα, αυξάνουν τα τραπεζικά τους χρέη και το σύνολο των υποχρεώσεών τους, δίνοντας, αναρωτιέται κανείς, το… παράδειγμα προς αποφυγήν ή προς μίμηση.
Άκρως αποκαλυπτικός ήταν ο ισολογισμός των δύο κομμάτων για το 2022 και σε σχέση με το 2021.
Η Νέα Δημοκρατία, όπως καταδεικνύεται μέσα σε ένα χρόνο αύξηση τόσο τα τραπεζικά της δάνεια όσο και το σύνολο των υποχρεώσεών της κατά πολλά εκατομμύρια ευρώ. Συγκεκριμένα το 2021, τα τραπεζικά δάνεια ήταν 381.296.262,32 ευρώ και το σύνολο των υποχρεώσεων του κόμματος 391.570.979,90 ευρώ.
Το 2022, τα τραπεζικά δάνεια έφτασαν τα 425.600.611,17 ευρώ και το σύνολο των υποχρεώσεων στα 435.567.175,82 ευρώ. Εν ολίγοις, μέσα σε ένα χρόνο, υπήρξε αύξηση των υποχρεώσεων της ΝΔ κατά 43.996.196 ευρώ.
Το ΠΑΣΟΚ, κατά το 2021 είχε τραπεζικά δάνεια ύψους 355.992.009,12 ευρώ και συνολικές υποχρεώσεις 362.Ο13.564,33 ευρώ. Μέσα σε ένα χρόνο υπήρξε σημαντική αύξηση στα τραπεζικά δάνεια που έφτασαν τα 398.ΟΟ5.864,40 ευρώ και σύνολο υποχρεώσεων που έφτασαν τα 405.138.625,64 ευρώ. Και το ΠΑΣΟΚ μέσα σε ένα χρόνο αύξησε τις υποχρεώσεις κατά 43.125.061 ευρώ.
Βασική πηγή: Δημοκρατία
Πηγή: iskra.gr
Αύγουστος 1980: Η σφαγή στον σταθμό της Μπολόνιας και η νεοφασιστική συγκάλυψη
Οι αναμνήσεις για τη Σφαγή εκείνης της 2ας Αυγούστου είναι δύσκολο να εξαλειφθούν ή να φαλκιδευτούν κι ακόμη δυσκολότερο να παραγραφούν.
Τι και αν το σταματημένο ρολόι στον σταθμό της Μπολόνιας εξακολουθεί να δείχνει 10.25. Την ώρα που εξερράγησαν τα εκρηκτικά που είχαν τοποθετήσει οι νεοφασίστες στις 2 Αυγούστου 1980, καταστρέφοντας τη δυτική πτέρυγα του σταθμού και σκορπίζοντας τον θάνατο σε 85 ανθρώπους και τραυματίζοντας πάνω από 200 άλλους. Τι και αν μία τεράστια πλάκα με τα ονόματα και τις ηλικίες των νεκρών προβάλλει πάνω στον τοίχο για να θυμίζει στους αιώνες εκείνη την αποφράδα ημέρα, όπου η ιταμή πράξη των νοσταλγών του φασισμού βύθισε οικογένειες και την Ιταλία ολάκερη σε έναν τρόμο. Τι και αν το χτύπημα στη Μπολόνια πάντα υπενθυμίζει, μαζί με τις πολυαίμακτες βομβιστικές ενέργειες στην Πιάτσα Φοντάνα, τη Μπρέσα, το τρένο Ιτάλικους, το Ρέτζο Καλάμπρια και σε τόσες άλλες περιπτώσεις το τυφλό ταξικό μίσος που τρέφουν οι νεοφασίστες και για το πόσο είναι επικίνδυνοι. Τι και αν είναι επικίνδυνοι οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί των εγκλημάτων τους, όπως οι Βαλέριο Φιοραβάντι και Φραντσέσκα Μάμπρο ή ο Τζιλμπέρτο Καβαλίνι, είναι ελεύθεροι και λιγοστά έχουν πληρώσει για τα πολυάριθμα εγκλήματά τους. Και τούτο, τι και αν στη συνείδηση του κόσμου το έγκλημα της Μπολόνιας είναι έργο της «μαύρης τρομοκρατίας» η παράταξή τους, με την υποστήριξη μίας αστικής ελίτ, που ελέγχει και τα μέσα ενημέρωσης, πασχίζει να συγκαλύψει την ευθύνη της και – γιατί όχι; – να τη διαστρεβλώσει.
Τη φετινή 2α Αυγούστου, τη εξαιρέσει δύο τριών φύλλων της Αριστεράς, οι ευρείας κυκλοφορίας και συστημικές εφημερίδες υποβάθμισαν στις εσωτερικές σελίδες τους την επέτειο. Και σχεδόν καμία από αυτές δεν σχολιάζει το γεγονός ότι δεν πήγε η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, που έστειλε τον επίσης νεοφασίστα υπουργό Εσωτερικών Ματέο Πιατεντόζι στη θέση της, αλλά ούτε και εξέδωσε μία επίσημη ανακοίνωση για να τιμήσει τη μνήμη των θυμάτων του χώρου, που σήμερα με περισσή υπερηφάνεια κι η ίδια δηλώνει πως εκπροσωπεί.
Ο Πιατεντόζι εξάλλου, που έχει διατελέσει έπαρχος στην περιοχή της Εμίλια-Ρομάνια έχει καλές σχέσεις με τις δημοτικές αρχές και φυσικά η παρουσία του θα αμβλύνει τις εντυπώσεις που αλλιώτικα θα άφηνε σε μία αριστερών καταβολών πόλη η θέα μίας Μελόνι, που στο παρελθόν έχει δηλώσει υπερήφανη για τον νεοφασίστα μέντορά της Τζορτζο Αλμιράντε -που τόσο συνέβαλε στην επέκταση της «μαύρης τρομοκρατίας» στα χρόνια του ‘60 και ’70, αλλά και του ιδρυτή του Φασισμού Μπενίτο Μουσολίνι. Είναι η πρώτη φορά μετά το 2009, που μία δεξιά-ακροδεξιά κυβέρνηση εκπροσωπείται σε μία επέτειο για τη Σφαγή στη Μπολόνια -αλλά τότε δεν είχαν πάει καλά τα πράγματα για τους παριστάμενους της.
Αλλά ούτε και μεγάλη έκταση έχει λάβει στον αστικό Τύπο και η αναφορά στην οργισμένη συνέντευξη στη La Stampa του προέδρου της οργάνωσης των συγγενών των θυμάτων Πάολο Μπολονιέζι. Μία συνέντευξη στην οποία διατείνεται ότι η μεταρρύθμιση για τη δικαιοσύνη που προώθησε ο αρμόδιος υπουργός Κάρλο Νόρντιο για την ηλικία των δικαστών, ουσιαστικά διευκολύνει την ακύρωση της δίκης νεοφασιστών ενόχων για τρομοκρατικές ενέργειες, όπως του Τζιλμπέρτο Καβαλίνι. Ενός νεοφασίστα τρομοκράτη, που επιπλέον είναι και σύντροφος της αμφιλεγόμενης επικεφαλής της επιτροπής Αντι-Μάφιας του Κοινοβουλίου Κιάρας Κολόζιμο, εκλεγμένης με το νεοφασιστικό «Αδέλφια της Ιταλίας». Από την πλευρά του, ο ίδιος ο Νόρντιο προσπάθησε να διασκεδάσει τις καταγγελίες, τονίζοντας πως «η πίστα της ‘μαύρης’ τρομοκρατίας» είναι αδιαμφισβήτητη και πως η μεταρρύθμιση για την ηλικία των δικαστών δεν επηρεάζει τις αποφάσεις εάν ο διορισμός τους είχε πραγματοποιηθεί προτού συμπληρώσουν τα 65 έτη. Βέβαια, ο υπουργός αποσιώπησε πως πολλές υποθέσεις για οικονομικά σκάνδαλα, μαφιόζικες ενέργειες και πολιτικά εγκλήματα ήδη έχουν ακυρωθεί με επίκληση την ηλικία των δικαστών. Η διάταξη αυτή, όπως κι εκείνες που θεωρούνται πως απαλλάσσουν τους ενόχους για διαφθορά, απάτες, μαφιόζικα εγκλήματα, είναι μέσα στην επίμαχη μεταρρύθμιση Νόρντιο που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και σύγκρουση με το δικαστικό σώμα.
Επίσης εκείνο που ο Νόρντιο, αλλά και άλλοι εκπρόσωποι της νεοφασιστικής κυβέρνησης -όπως ο πρόεδρος της Γερουσίας Ινιάτσιο Λα Ρούσα, που θα τολμήσει να κάνει τιμητική αναφορά στο Σώμα για τη Σφαγή στη Μπολόνια- δεν ομολογούν ανοικτά, είναι το (πολλοστό από εκείνη την εποχή) εγχείρημά τους να διαστρεβλώσουν τα στοιχεία για τις βόμβες στη Μπολόνια. Ήδη από τις απαρχές των ερευνών για τα αίτια και τους αυτουργούς της Σφαγής, πολλές κρατικές υπηρεσίες είχαν επιδιώξει να εμπλέξουν και να αποδώσουν την αυτουργία στην παλαιστινιακή τρομοκρατία της δεκαετίας του ‘70 (βλέπε και G.Oliva, “Anni di piombo, anni di tritolo. Mondadori, 2019 p.351–353).
Μία υπόθεση που το κόμμα της Μελόνι ουδέποτε σταμάτησε να υποστηρίζει. Και που πάλι, στις αρχές Ιουλίου, με πρωτοβουλία νεοφασιστών βουλευτών κατατέθηκε αίτημα για νέα εξεταστική επιτροπή, που θα διερευνήσει τη σύνδεση των γεγονότων με τη «διεθνή» τρομοκρατία, σε μία προσπάθεια να ξεπλυθούν κι άλλα διαπιστωμένα εγκλήματα ακροδεξιών τρομοκρατών, με την τεκμηριωμένη πλέον συνέργεια των κρατικών υπηρεσιών και της αμερικανικής Cia. Μία πίστα, που ακόμη και στη δίκη Καβαλίνι, οι ίδιοι οι δικαστές απέδειξαν πως τα σχετικά στοιχεία (που βασίζονται σε μόνο μία αναξιόπιστη αναφορά από τη Βηρυττό με απλές αιτιάσεις της εμπλεκόμενης υπηρεσίας πληροφοριών Sismi) είναι αβάσιμα και ψευδή. Ίδιες αβάσιμες και με φαλκιδευμένα στοιχεία είναι και οι αιτιάσεις του πρώην γερουσιαστή Κάρλο Τζοβανάρντι για παλαιστινιακά αντίποινα στη σύλληψη του Αμπού Σάλεχ στην ανατίναξη του αεροσκάφους της Itavia στις 27 Ιουνίου 1980 στην Ούστικα, που διαψεύδουν και οι ίδιοι οι συγγενείς των θυμάτων, που ακόμη αξιώνουν από το κράτος να πει την αλήθεια.
Μια αλήθεια που στην περίπτωση του Σταθμού της Μπολόνιας δεν σταματά να αποκαλύπτει διαρκώς κι άλλες πτυχές για τη βρόμικη διαπλοκή των νεοφασιστών, των παρακρατικών κλάδων της ηγεσίας του κράτους, των μυστικών υπηρεσιών και των κυβερνητικών μηχανισμών. Είναι οι αδιαμφισβήτητη εμπλοκή των «ηθικών αυτουργών, των οργανωτών και χρηματοδοτών»: από τον επικεφαλής της διαβόητης μασονικής στοάς Ρ2 Λίτσιο Τζέλι, το δεξί του χέρι Ουμπέρτο Ορτολάνι, τον πρώην επικεφαλής των μυστικών υποθέσεων του υπουργείου Εσωτερικών Φεντερίκο Ουμπέρτο Ντ’ Αμάτο, τον νεοφασίστα γερουσιαστή και διευθυντή του Il Borghese, Μάριο Τεντέσκι. Κι επίσης, αργότερα, τον «ορκισμένο» σε σιωπή Πάολο Μπελίνι της νεοφασιστικής Εθνικής Πρωτοπορίας, που μαζί με τα μέλη της NAR Φιοραβάντι, Μάμπρο, Λουΐτζι Τσαβαρντίνι, Τζιλμπέρτ Καβαλίνι, καταδικάζονται, αλλά είτε βρίσκονται ελεύθεροι, είτε δεν πληρώνουν για το έγκλημά τους όσο οι δίκες τους διαιωνίζονται. Και διαρκώς ανοίγουν νέα σενάρια, που τροφοδοτούν νέες κατηγορίες, που όμως έως σήμερα δεν καταλήγουν στο ποιός και γιατί διέταξε τη Σφαγή στη Μπολόνια.
Γιατί, ακόμη και σήμερα, μοιάζει παράδοξη και εκτός τόπου και χρόνου: ήδη ο ένοπλος αγώνας έχει ξεψυχήσει (και μετά το πογκρόμ κατά των αριστερών κινημάτων που ακολούθησε την απαγωγή και εκτέλεση του Άλντο Μόρο), ενώ οι κινητοποιήσεις για την πολιτική αυτονομία έχουν ξεθυμάνει, στην κυβέρνηση βρίσκονται οι Σοσιαλιστές του Μπετίνο Κράξι και η αλλοτριωτική πολιτική της «αφθονίας», η «νίκη» των χαρτογιακάδων της FIAT έχει «καπελώσει» και απονομιμοποιήσει τις διεκδικήσεις των εργατών. Όσο παραμένουν άγνωστοι οι πραγματικοί εντολείς της βομβιστικής επίθεσης και το πού απέβλεπαν, ακόμη θα πλανώνται τα ερωτήματα, παρότι ανακαλύπτονται οι φυσικοί της αυτουργοί.
Ωστόσο, οι αναμνήσεις για τη Σφαγή της 2ας Αυγούστου είναι δύσκολο να εξαλειφθούν ή να φαλκιδευτούν κι ακόμη δυσκολότερο να παραγραφούν. Οι 85 άνθρωποι που χάθηκαν, οι πολυάριθμοι άλλοι που ακόμη ζουν με τραύματα ανεπούλωτα κι άσβεστα από τον χρόνο, τα διατηρημένα ίχνη από την υλική καταστροφή του σταθμού, αλλά και η ανάγκη των ανθρώπων να θυμούνται, δεν πρόκειται να σβήσει τούτην την ανάμνηση. Και ούτε θα παραγραφούν και οι αδιαμφισβήτητες ευθύνες ενός χώρου, όσο κι εάν ο ίδιος από θέση ισχύος πλέον πασχίζει να τις αποποιηθεί ή να τις καλύψει με μία επίφαση αναβάθμισής του στα δημοκρατικά νάματα.
Πηγή: kosmodromio.gr
Μια επικίνδυνη κυβέρνηση και ένας αδίστακτος Υπουργός - Διεκδικούμε: 5ήμερο – 7ωρο – 35ωρο
Η Κυβέρνηση της ΝΔ αμέσως μετά το τέλος των βουλευτικών εκλογών και εν μέσω του θέρους ξεδιπλώνει την αντιλαϊκή και αντεργατική της ατζέντα κλιμακώνοντας την επίθεση της στα εργατικά δικαιώματα!
Στο πλαίσιο αυτό αποκαλυπτικό των προθέσεων της είναι η άθλια δήλωση του Υπουργού Εργασίας, Άδωνι Γεωργιάδη ο οποίος ούτε λίγο, ούτε πολύ μίλησε για καθιέρωση 16 ωρών εργασίας την ημέρα!
Παρά το γεγονός ότι μετά την κατακραυγή επιχείρησε να διασκεδάσει τις αρνητικές εντυπώσεις δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για την στρατηγική της κυβέρνησης η οποία ήταν και είναι βαθιά αντιλαϊκή.
Με το επιχειρούμενο νομοσχέδιο επιμηκύνεται ο χρόνος για την αποζημίωση λόγω απόλυσης διευρύνεται το καθεστώς των απολύσεων και οι συνέπειες φθάνουν και στο δικαίωμα της κοινωνικής ασφάλισης.
Στην ημερήσια τους διάταξη θα βρεθούν αργά ή γρήγορα τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα στην απασχόληση, στις ευέλικτες μορφές εργασίας, στους μισθούς, στην κοινωνική ασφάλιση, στην αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, τα οποία μεθοδευμένα βήμα το βήμα θέλουν να τα κατακρεουργήσουν στον βωμό της «πράσινης ανάπτυξης», της επενδυτικής βαθμίδας και τελικά να δώσουν γη και ύδωρ στο μεγάλο ξένο και εγχώριο κεφάλαιο να μεγαλώσει την κερδοφορία του.
Σε αυτήν τη νέα επίθεση το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να ορθώσει ισχυρό τοίχος αντίστασης και να ματαιώσει αυτούς τους σχεδιασμούς.
Ταυτόχρονα να θέσει την δική του ατζέντα αυτή που βάζει μπροστά τις ανάγκες των εργαζομένων και τα δικά τους δικαιώματα!
Το αγωνιστικό και ταξικό κίνημα πρέπει να πρωτοστατήσει σε αυτήν την αποφασιστικής σημασίας μάχη που έχουμε μπροστά μας!
Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ στηρίζει την κινητοποίηση που οργανώνουν εργατικά σωματεία μεταξύ των οποίων και το Εργατικό Κέντρο Πειραιά στις 8/8/2023 στις 12 το μεσημέρι έξω από το Υπουργείο Εργασίας.
Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ
- Τελευταια
- Δημοφιλή