Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Σαρώνει η αισχροκέρδεια – Τρόφιμα εως και 107% ακριβότερα στην Ελλάδα από άλλες χώρες!
Η ακρίβεια, η αισχροκέρδεια, η κερδοσκοπία στην Ελλάδα καλπάζει!
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΕΛΚΑ (Iνστιτούτο Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών) οι τιμές βασικών προιόντων στη χώρα μας φτάνει να είναι μεγαλύτερη έως και 107% (!) από την τιμή στην οποία πωλούνται τα ίδια προιόντα σε άλλες ευρωπαικές χώρες.
Ο πίνακας (από ΕφΣυν) εδω:
Πηγή: imerodromos.gr
Η μεγαλύτερη λίμνη στην Ελλάδα δεν είναι πλέον η Τριχωνίδα αλλά η Κάρλα λόγω της κακοκαιρίας Daniel
Κάρλα: Η λίμνη της Ελλάδας που αναγεννήθηκε από το μηδέν - Πώς την αποξήραναν τη δεκαετία του '60 και στις αρχές του αιώνα αποφασίστηκε να την αναβιώσουν! - Δείτε φωτογραφίες και βίντεο
Δεν αποτελεί συνηθισμένο γεγονός οι λίμνες να… αναβιώνουν από τη μία στιγμή στην άλλη, αλλά κάτι τέτοιο συνέβη στην λίμνη Κάρλα στη Θεσσαλία μετά τις καταστροφικές πλημμύρες, εκτοπίζοντας από την πρώτη θέση ως η μεγαλύτερη στην Ελλάδα τη λίμνη Τριχωνίδα που βρίσκεται στην Αιτωλοακαρνανία.
Συγκεκριμένα, η κακοκαιρία Daniel εκτός από τις καταστροφές που προκάλεσε άλλαξε κατά πολύ και τη γεωγραφία της περιοχής όπως φάνηκε, ενώ από τα αξιοπερίεργα είναι πως ο όγκος του νερού, «γιγάντωσε» τη λίμνη Κάρλα, μία πολύπαθη λίμνη η οποία αν και άλλοτε ζωτικής σημασίας για την περιοχή, αποφασίστηκε να αποξηρανθεί, κάτι που άλλαξε από τις αρχές του 2000 όταν ελήφθη η απόφαση για την αναγέννησή της!
Όπως αναφέρει η σελίδα στο Facebook «Η γεωγραφία είναι πολύ κουλ» η φωτογραφία από τον ευρωπαϊκό δορυφόρο Sentinel 3, τραβηγμένη στις 16/9/2023 δείχνει το μέγιστο μέγεθος της λίμνης Κάρλας στις 16 Σεπτεμβρίου με το μέγεθός της να ξεπερνά την λίμνη Τριχωνίδα.
Αποκαλυπτικές είναι και οι δορυφορικές απεικονίσεις από την εξέλιξη των πλημμυρισμένων εκτάσεων στην περιοχή της Μαγνησίας και πιο συγκεκριμένα στη Λίμνη Κάρλα, όπως καταγράφηκαν από τον αμερικανικό δορυφόρο Landsat-8. Στο παρακάτω βίντεο παρουσιάζεται η εξέλιξη των πλημμυρισμένων εκτάσεων στην περιοχή της λίμνης Κάρλας, από την κακοκαιρία «Daniel» που έπληξε με ιδιαίτερη σφοδρότητα την Θεσσαλία.
Για την ιστορία η λίμνη Τριχωνίδα είναι κατανεμημένη στην εδαφική έκταση των Δήμων Θέρμου και Αγρινίου, με έκταση 96,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Η ιστορία της λίμνης Κάρλας
Η λίμνη Κάρλα στη Λάρισα η οποία παλιότερα ονομαζόταν και Βοιβηίδα έχει μια παράξενη ιστορία μιας και αρχικά είχε αποξηρανθεί εσκεμμένα. Η λίμνη βρισκόταν νοτιοανατολικά της Λάρισας, κοντά στις βόρειες πλαγιές του Πηλίου, στα όρια των Νομών Λαρίσης και Μαγνησίας.
Ήταν κοντά στο 1960 όταν αποφασίστηκε να αποξηρανθεί καθώς προκαλούσε προβλήματα στις αγροτικές καλλιέργειες. Πιο συγκεκριμένα με τις βροχοπτώσεις δημιουργούνταν από την λίμνη Κάρλα πλημμύρες στις γεωργικές καλλιέργειες που ήταν πέριξ αυτής. ενώ ορισμένες βαλτώδεις εκτάσεις γύρω της προκαλούσαν την έντονη παρουσία εντόμων.
Tον Αύγουστο του 1962 άρχισαν οι αποξηραντικές εργασίες με μια σήραγγα μήκους 10.150 μέτρων. Η αποστράγγιση κράτησε ενάμιση χρόνο. Όταν ξεκίνησε η διαδικασία θεωρήθηκε ένα από τα σπουδαιότερα έργα για την ανάπτυξη της ελληνικής γεωργίας, καθώς εξασφαλίστηκαν 80.000 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης στους αγρότες.
Η σταδιακή όμως πτώση της υπόγειας υδροφορίας και η απώλεια της παραλίμνιας χλωρίδας, προειδοποιούσε για την αρχή μιας καταστροφής. Όπως αναφέρει στην σελίδα του ο Φορέας Διαχείρισης Κάρλας (Ν.Π.Ι.Δ. που συστάθηκε το 2003) :
Το 1959 ανατέθηκε μελέτη από το υπουργείο Γεωργίας για την αξιοποίηση της πεδιάδας της Κάρλας με δεδομένα την κατασκευή ταμιευτήρα 64.700 στρεμμάτων, σήραγγας και τάφρων πεδινών υδάτων. Η λίμνη θα χρησιμοποιούνταν για άρδευση με αρδευτικά κανάλια και θα τροφοδοτούνταν με νερά του Πηνειού.
Αντί αυτού όμως τελικά κατασκευάστηκε σήραγγα για την ολοκληρωτική εκκένωση της λίμνης που άρχισε τον Ιανουάριο του 1957 και ολοκληρώθηκε τον Οκτώβρη του 1962. Με την αποξήρανση της λίμνης φάνηκαν οι τρομακτικές επιπτώσεις.
Οι επιπτώσεις ήταν περιβαλλοντικές αλλά και κοινωνικές:
Ραγδαία πτώση της υπόγειας υδροφορίας
Εισχώρηση του θαλάσσιου μετώπου στον ευρύτερο χώρο της περιοχής της Κάρλας
Ρύπανση και επιπτώσεις στο κλειστό Παγασητικό κόλπο και εμφάνιση φυτοπλαγκτού
Εμφάνιση ρηγμάτων μεγάλου βάθους και καταστροφή κτισμάτων
Επιπτώσεις στην πανίδα και στην χλωρίδα της περιοχής
Καταστροφή γεωτρήσεων και ξήρανση πηγών μεταξύ των οποίων και η Υπέρεια Κρήνη στο Βελεστίνο<
Αλλαγές στο μικροκλίμα της περιοχής
Αδυναμία υδροδότησης πόλεων και οικισμών
Έτσι πλέον στις αρχές της τωρινής χιλιετίας αποφασίστηκε το πρωτόγνωρο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα έργο αναδημιουργίας της λίμνης.
Τον Δεκέμβριο του 2010 άρχισε η άντληση νερού από τον ποταμό Πηνειό, ενώ όταν τεθούν σε πλήρη λειτουργία τα πέντε αντλιοστάσια του Πηνειού θα τροφοδοτούν τη λίμνη με 14 κυβικά μέτρα νερού το δευτερόλεπτο.
Όμως, τον Οκτώβριο του 2013 εντοπίστηκαν εκατοντάδες νεκρά ψάρια στην επιφάνεια της λίμνης. Η λίμνη αναδημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2018 με 80 εκατ. κ.μ νερό και φιλοξενεί 13 είδη ψαριών και 180 είδη πουλιών.
Τελικά αναγεννήθηκε μέσω συγκεκριμένων ενεργειών που έγιναν όχι ωστόσο στο αρχικό της μέγεθος μιας και κάποτε έφτανε περίπου τα 190 χιλιάδες στρέμματα και το βάθος της έφτανε τα 5 μέτρα περίπου. Κατά τη διάρκεια των έργων για την αναγέννησή της ήρθαν στο φως και διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα.
Πηγή: protothema.gr
Ποιοι και πώς θέλουν να εξαφανίσουν την εργατική τάξη;
Η πολλαπλή κρίση και τα αδιέξοδα που πλήττουν τον καπιταλισμό σήμερα οδηγούν τα αστικά επιτελεία να απαξιώνουν τη σύγχρονη εργατική τάξη και τις επαναστατικές της δυνατότητες. Με μια σειρά κριτηρίων, επιχειρούν να την εμφανίσουν μειούμενη, συρρικνωμένη και αδύναμη. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Ο καπιταλισμός του 21ου αιώνα, παρά την αναιμική και ταυτόχρονα άκρως αντιλαϊκή ανάπτυξη που σημειώνει, επιβεβαιώνει ότι έχει πλέον απολέσει τη δυνατότητα δυναμικής ανάπτυξης άλλων ιστορικών περιόδων. Αδυνατεί να υπερκεράσει αποφασιστικά τη δομική κρίση του 2008, ενώ νέες κρίσεις τον πλήττουν ταυτόχρονα, όπως η πανδημία του Covid-19, η περιβαλλοντική και η ενεργειακή κρίση, η ακραία και επικίνδυνη όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και πολέμων. Η ανέχεια, η ανεργία, η πτώση του βιοτικού επιπέδου, αποδεικνύονται πάγιο γνώρισμα για την πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού.
Αυτή η στασιμότητα, η κρίση, τα παρακμιακά φαινόμενα, ανησυχούν την οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πνευματική ηγεσία του. Αν και έχει κυριαρχήσει η ανιστόρητη άποψη ότι ο καπιταλισμός και η αστική δημοκρατία αποτελούν αιώνια πραγματικότητα, τα πολιτικά και ιδεολογικά επιτελεία της αστικής τάξης επιδιώκουν να απαξιώσουν τις επαναστατικές δυνατότητες της εργατικής τάξης ως ιδεοληψία των μαρξιστών. Σύμφωνα με τα αστικά επιτελεία, αυτή έχει συρρικνωθεί σε περιορισμένη μειοψηφία, που αδυνατεί βέβαια να επωμιστεί την αποστολή της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού.
Η «εξαφάνιση» της εργατικής τάξης, ενώ υπηρετεί και εμπνέεται από τα συμφέροντα και την ανάγκη αναπαραγωγής και διαιώνισης του καπιταλισμού, συνδέεται αντικειμενικά με τομές στη διάρθρωση και εξέλιξη της καπιταλιστικής οικονομίας, τις οποίες η αστική τάξη ερμηνεύει με κριτήριο το ταξικό συμφέρον της. Έτσι, σύμφωνα μ’ αυτή τη λογική, τα στρώματα πνευματικοχειρωνακτικής εργασίας που εμπλουτίζουν την εργατική τους δύναμη με υψηλότερη ειδίκευση και τεχνική κατάρτιση και τα στρώματα κυρίως διανοητικής εργασίας που έχουν δημιουργικό ρόλο στην εργασία τους, χωρίς όμως να συμμετέχουν στον έλεγχο και τη διεύθυνση των εργατών, εντάσσονται στα μεσαία στρώματα. Αυτή η θέση συνδέεται με την αντίληψη ότι στην εργατική τάξη ανήκουν μόνο οι χειρώνακτες.
Σύμφωνα με τον Μαρξ, η εργατική τάξη χωρίζεται σε ενεργό και εφεδρικό στρατό. Ανάλογα με τον βαθμό απορρόφησης στα κέντρα της βιομηχανίας, οι εργάτες πότε απωθούνται και πότε πάλι προσελκύονται σε μεγαλύτερο αριθμό. Αυτά τα στρώματα του εφεδρικού στρατού, η αστική στατιστική δεν τα εντάσσει στην εργατική τάξη, έστω και με ιδιόμορφη σχέση.
Άλλη βασική αντίληψη που αντιπαραθέτουν οι αστοί θεωρητικοί στη μαρξιστική αντίληψη για τις τάξεις είναι η θεωρία της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, σύμφωνα με την οποία καθοριστικό κριτήριο για την κοινωνική θέση δεν είναι η σχέση με τα μέσα παραγωγής, αλλά διαφορετικά κριτήρια. Οι αντιλήψεις για τη διαστρωμάτωση χρησιμοποιούν ποικιλία κριτηρίων. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το κριτήριο του επαγγέλματος. Το επάγγελμα δεν μπορεί να είναι όμως ούτε το μοναδικό ούτε το κύριο κριτήριο για την ένταξη ενός ατόμου σε μία κοινωνική τάξη.
Ο κύριος λόγος είναι ότι οι επαγγελματικές ομάδες κατά κανόνα αποτελούν διαταξικά στρώματα, που περιλαμβάνουν άτομα τα οποία ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, όπως ο μηχανικός επιχειρηματίας, ο μηχανικός ελεύθερος επαγγελματίας (μικροαστός) και ο μισθωτός μηχανικός που ανήκει στην εργατική τάξη ή στα μισθωτά μεσαία στρώματα ανάλογα με τον ρόλο του στην παραγωγή.
Άλλα κριτήρια μη οικονομικού και κοινωνικού χαρακτήρα είναι οι διαφορές ατομικών ικανοτήτων με κύριους εκφραστές τον Παρέτο και τον Μόσκα (θεωρίες ελιτισμού). Σύμφωνα με τον Παρέτο υπάρχουν δύο στρώματα στον πληθυσμό: Το κατώτερο, ηθικά και διανοητικά στρώμα και το ανώτερο στρώμα (ελίτ), που διαιρείται σε δύο τμήματα, την κυβερνώσα και μη κυβερνώσα ελίτ. Σύμφωνα με τον Μόσκα, σε όλες τις κοινωνίες υπάρχουν δύο τάξεις: Η πρώτη που μονοπωλεί την εξουσία και η δεύτερη, πολυαριθμότερη, που κυβερνάται από την πρώτη. Αντιλήψεις για κοινωνική διαστρωμάτωση με κυρίαρχες ελίτ διατύπωσαν και ο Μίχελς, ο Μπότομορ, o Μπέρνχαμ και άλλοι.
"Η μεσαία τάξη παρουσιάζεται ως η πλειοψηφούσα κοινωνική ομάδα, μεταξύ των πολύ πλουσίων και των πολύ φτωχών"
Ιδιαίτερα δημοφιλής στην αστική τάξη, τους πολιτικούς και τους ιδεολόγους της, είναι η θεωρία της μεσαίας τάξης. Τα κριτήρια ένταξης σε αυτήν δεν είναι σαφή και συγκεκριμένα. Βασικό κριτήριο ένταξης θεωρείται το εισόδημα, χωρίς να ορίζεται έστω κατά προσέγγιση το ύψος του. Έτσι, στις ανεπτυγμένες χώρες η μεσαία τάξη παρουσιάζεται ως η πλειοψηφούσα κοινωνική ομάδα, που κατατάσσεται μεταξύ των πολύ πλουσίων και των πολύ φτωχών. Ομοίως, και η επέκταση των μεγάλων μετοχικών εταιρειών, που προσελκύουν όλο και περισσότερους μετόχους μικροαποταμιευτές για να συμμετέχουν στα κέρδη των επιχειρήσεών τους. Έτσι, προβάλλεται το επιχείρημα ότι η μεσαία τάξη διαρκώς αυξάνεται και ότι προς αυτήν την τάση κινείται η σύγχρονη κοινωνία.
Η πραγματικότητα της κρίσης που δεν πλήττει μόνο τους φτωχούς, αλλά και τους προσδιοριζόμενους ως μεσαία τάξη προκαλεί ανησυχία και σε συστημικά έντυπα όπως η Καθημερινή που προειδοποιεί (23/4/2023): «τη μεσαία τάξη και τα μάτια μας». Σύμφωνα με την εφημερίδα οι κοινωνικές διαφορές τείνουν να εξαλειφθούν, διότι στις σύγχρονες, ιδίως στις προηγμένες, κοινωνίες υπάρχει διαρκής δήθεν ανοδική κοινωνική κινητικότητα της μεσαίας τάξης, που δεν πρέπει να ανακόπτεται. Επιπλέον, η εργατική τάξη μειώνεται και με το επιχείρημα ότι η υπεραξία παράγεται από τους άμεσους παραγωγούς των εμπορευμάτων όπως οι βιομηχανικοί εργάτες, και όχι από τους εμποροϋπαλλήλους, επί παραδείγματι, καθώς οι τελευταίοι δεν παράγουν, υποτίθεται, υπεραξία. Από την εργατική τάξη αποκλείουν και τους δημόσιους υπαλλήλους που θεωρούνται ότι αποτελούν ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία, ενώ ανάλογα με τη θέση τους (κατώτερη, μέση, ανώτερη) διαστρωματώνονται αντίστοιχα. Τέλος, το πρεκαριάτο, το οποίο από πολλούς προβάλλεται ως ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία, δεν είναι κατηγορία εκτός, αλλά εντός της εργατικής τάξης. Είναι εργαζόμενοι επισφαλείς, σε αέναη μετάβαση από τη μία εργασία στην άλλη, με μισθούς πείνας, συχνά χωρίς ασφάλιση, φορείς και θύματα μιας άκρας ελαστικοποίησης της εργασίας, που προωθεί μαζικά ο σύγχρονος καπιταλισμός.Ο καπιταλισμός του 21ου αιώνα, παρά την αναιμική και ταυτόχρονα άκρως αντιλαϊκή ανάπτυξη που σημειώνει, επιβεβαιώνει ότι έχει πλέον απολέσει τη δυνατότητα δυναμικής ανάπτυξης άλλων ιστορικών περιόδων. Αδυνατεί να υπερκεράσει αποφασιστικά τη δομική κρίση του 2008, ενώ νέες κρίσεις τον πλήττουν ταυτόχρονα, όπως η πανδημία του Covid-19, η περιβαλλοντική και η ενεργειακή κρίση, η ακραία και επικίνδυνη όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και πολέμων. Η ανέχεια, η ανεργία, η πτώση του βιοτικού επιπέδου, αποδεικνύονται πάγιο γνώρισμα για την πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού.
Αυτή η στασιμότητα, η κρίση, τα παρακμιακά φαινόμενα, ανησυχούν την οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πνευματική ηγεσία του. Αν και έχει κυριαρχήσει η ανιστόρητη άποψη ότι ο καπιταλισμός και η αστική δημοκρατία αποτελούν αιώνια πραγματικότητα, τα πολιτικά και ιδεολογικά επιτελεία της αστικής τάξης επιδιώκουν να απαξιώσουν τις επαναστατικές δυνατότητες της εργατικής τάξης ως ιδεοληψία των μαρξιστών. Σύμφωνα με τα αστικά επιτελεία, αυτή έχει συρρικνωθεί σε περιορισμένη μειοψηφία, που αδυνατεί βέβαια να επωμιστεί την αποστολή της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού.
Η «εξαφάνιση» της εργατικής τάξης, ενώ υπηρετεί και εμπνέεται από τα συμφέροντα και την ανάγκη αναπαραγωγής και διαιώνισης του καπιταλισμού, συνδέεται αντικειμενικά με τομές στη διάρθρωση και εξέλιξη της καπιταλιστικής οικονομίας, τις οποίες η αστική τάξη ερμηνεύει με κριτήριο το ταξικό συμφέρον της. Έτσι, σύμφωνα μ’ αυτή τη λογική, τα στρώματα πνευματικοχειρωνακτικής εργασίας που εμπλουτίζουν την εργατική τους δύναμη με υψηλότερη ειδίκευση και τεχνική κατάρτιση και τα στρώματα κυρίως διανοητικής εργασίας που έχουν δημιουργικό ρόλο στην εργασία τους, χωρίς όμως να συμμετέχουν στον έλεγχο και τη διεύθυνση των εργατών, εντάσσονται στα μεσαία στρώματα. Αυτή η θέση συνδέεται με την αντίληψη ότι στην εργατική τάξη ανήκουν μόνο οι χειρώνακτες.
Σύμφωνα με τον Μαρξ, η εργατική τάξη χωρίζεται σε ενεργό και εφεδρικό στρατό. Ανάλογα με τον βαθμό απορρόφησης στα κέντρα της βιομηχανίας, οι εργάτες πότε απωθούνται και πότε πάλι προσελκύονται σε μεγαλύτερο αριθμό. Αυτά τα στρώματα του εφεδρικού στρατού, η αστική στατιστική δεν τα εντάσσει στην εργατική τάξη, έστω και με ιδιόμορφη σχέση.
Άλλη βασική αντίληψη που αντιπαραθέτουν οι αστοί θεωρητικοί στη μαρξιστική αντίληψη για τις τάξεις είναι η θεωρία της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, σύμφωνα με την οποία καθοριστικό κριτήριο για την κοινωνική θέση δεν είναι η σχέση με τα μέσα παραγωγής, αλλά διαφορετικά κριτήρια. Οι αντιλήψεις για τη διαστρωμάτωση χρησιμοποιούν ποικιλία κριτηρίων. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το κριτήριο του επαγγέλματος. Το επάγγελμα δεν μπορεί να είναι όμως ούτε το μοναδικό ούτε το κύριο κριτήριο για την ένταξη ενός ατόμου σε μία κοινωνική τάξη.
Ο κύριος λόγος είναι ότι οι επαγγελματικές ομάδες κατά κανόνα αποτελούν διαταξικά στρώματα, που περιλαμβάνουν άτομα τα οποία ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, όπως ο μηχανικός επιχειρηματίας, ο μηχανικός ελεύθερος επαγγελματίας (μικροαστός) και ο μισθωτός μηχανικός που ανήκει στην εργατική τάξη ή στα μισθωτά μεσαία στρώματα ανάλογα με τον ρόλο του στην παραγωγή.
Άλλα κριτήρια μη οικονομικού και κοινωνικού χαρακτήρα είναι οι διαφορές ατομικών ικανοτήτων με κύριους εκφραστές τον Παρέτο και τον Μόσκα (θεωρίες ελιτισμού). Σύμφωνα με τον Παρέτο υπάρχουν δύο στρώματα στον πληθυσμό: Το κατώτερο, ηθικά και διανοητικά στρώμα και το ανώτερο στρώμα (ελίτ), που διαιρείται σε δύο τμήματα, την κυβερνώσα και μη κυβερνώσα ελίτ. Σύμφωνα με τον Μόσκα, σε όλες τις κοινωνίες υπάρχουν δύο τάξεις: Η πρώτη που μονοπωλεί την εξουσία και η δεύτερη, πολυαριθμότερη, που κυβερνάται από την πρώτη. Αντιλήψεις για κοινωνική διαστρωμάτωση με κυρίαρχες ελίτ διατύπωσαν και ο Μίχελς, ο Μπότομορ, o Μπέρνχαμ και άλλοι.
Ιδιαίτερα δημοφιλής στην αστική τάξη, τους πολιτικούς και τους ιδεολόγους της, είναι η θεωρία της μεσαίας τάξης. Τα κριτήρια ένταξης σε αυτήν δεν είναι σαφή και συγκεκριμένα. Βασικό κριτήριο ένταξης θεωρείται το εισόδημα, χωρίς να ορίζεται έστω κατά προσέγγιση το ύψος του. Έτσι, στις ανεπτυγμένες χώρες η μεσαία τάξη παρουσιάζεται ως η πλειοψηφούσα κοινωνική ομάδα, που κατατάσσεται μεταξύ των πολύ πλουσίων και των πολύ φτωχών. Ομοίως, και η επέκταση των μεγάλων μετοχικών εταιρειών, που προσελκύουν όλο και περισσότερους μετόχους μικροαποταμιευτές για να συμμετέχουν στα κέρδη των επιχειρήσεών τους. Έτσι, προβάλλεται το επιχείρημα ότι η μεσαία τάξη διαρκώς αυξάνεται και ότι προς αυτήν την τάση κινείται η σύγχρονη κοινωνία.
Η πραγματικότητα της κρίσης που δεν πλήττει μόνο τους φτωχούς, αλλά και τους προσδιοριζόμενους ως μεσαία τάξη προκαλεί ανησυχία και σε συστημικά έντυπα όπως η Καθημερινή που προειδοποιεί (23/4/2023): «τη μεσαία τάξη και τα μάτια μας». Σύμφωνα με την εφημερίδα οι κοινωνικές διαφορές τείνουν να εξαλειφθούν, διότι στις σύγχρονες, ιδίως στις προηγμένες, κοινωνίες υπάρχει διαρκής δήθεν ανοδική κοινωνική κινητικότητα της μεσαίας τάξης, που δεν πρέπει να ανακόπτεται. Επιπλέον, η εργατική τάξη μειώνεται και με το επιχείρημα ότι η υπεραξία παράγεται από τους άμεσους παραγωγούς των εμπορευμάτων όπως οι βιομηχανικοί εργάτες, και όχι από τους εμποροϋπαλλήλους, επί παραδείγματι, καθώς οι τελευταίοι δεν παράγουν, υποτίθεται, υπεραξία. Από την εργατική τάξη αποκλείουν και τους δημόσιους υπαλλήλους που θεωρούνται ότι αποτελούν ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία, ενώ ανάλογα με τη θέση τους (κατώτερη, μέση, ανώτερη) διαστρωματώνονται αντίστοιχα. Τέλος, το πρεκαριάτο, το οποίο από πολλούς προβάλλεται ως ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία, δεν είναι κατηγορία εκτός, αλλά εντός της εργατικής τάξης. Είναι εργαζόμενοι επισφαλείς, σε αέναη μετάβαση από τη μία εργασία στην άλλη, με μισθούς πείνας, συχνά χωρίς ασφάλιση, φορείς και θύματα μιας άκρας ελαστικοποίησης της εργασίας, που προωθεί μαζικά ο σύγχρονος καπιταλισμός.
Πηγή: prin.gr
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΓΥΑΛΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΙΝΤΕΝ
Τα γυαλιά ηλίου που φοράει -σχεδόν πάντα- ο Τζο Μπάιντεν έχουν συνδεθεί με διάφορους μύθους. Όλοι έχουν να κάνουν με την ικανότητα του να λειτουργεί στο επίπεδο που αρμόζει σε έναν πρόεδρο των ΗΠΑ.
Tη Δευτέρα 18/9 ο Τζο Μπάιντεν βρέθηκε σε φιλανθρωπικό γκαλά στη Νέα Υόρκη, όπου μεταξύ άλλων είπε πως η εμπειρία του τον βοήθησε να διαχειριστεί κρίσεις, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο Covid.
Συνέχισε, εξηγώντας ότι «είναι πολλοί αυτοί που επικεντρώνουν στην ηλικία μου. Το καταλαβαίνω. Πιστέψτε με, είναι κάτι που με απασχολεί περισσότερο από τον καθένα. Είμαι υποψήφιος γιατί διακυβεύεται η δημοκρατία στις εκλογές του 2024. Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία: ο Ντόναλντ Τραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι του MAGA (Make America Great Again) είναι αποφασισμένοι να καταστρέψουν την αμερικανική δημοκρατία. Αλλά δεν θα υποκύψουμε στους ‘δικτάτορες’».
Τα 80 του χρόνια είναι η κύρια ανησυχία που εκφράζουν οι ψηφοφόροι στα διάφορα γκάλοπ που γίνονται. Παρεμπιπτόντως, ο Τραμπ είναι 77. Και αν μη τι άλλο έχει συνδεθεί με ουκ ολίγα σκάνδαλα, εξόχως σοβαρής φύσεως.
Ο Μπάιντεν από την άλλη, έχει εκτεθεί μέσω στιγμών που επιτρέπουν τις υποψίες πως το γήρας έχει προκαλέσει διάφορες φθορές στον οργανισμό του.
Εκεί αποδίδεται και η εμμονή του να εμφανίζεται σχεδόν πάντα, φορώντας γυαλιά ηλίου.
Τι συμβαίνει με τον Μπάιντεν και φοράει συνέχεια σκούρους φακούς;
Τον Απρίλιο του 2014, όταν ο Μπάιντεν ήταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, αποφάσισε να αποκτήσει λογαριασμό στο Instagram. Το πρώτο post ήταν το αγαπημένο αξεσουάρ, στην επιφάνεια ενός γραφείου.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που τα γυαλιά ηλίου που φορά από όταν ήταν «πρωτοετής στο πανεπιστήμιο και ναυαγοσώστης» έγιναν τίτλος.
Είναι ένα κλασικό μοντέλο, το οποίο προώθησε σε όλον τον πλανήτη ο Τομ Κρουζ, μέσω του ρόλου του στο Top Gun. Έγινε ‘σταρ’ το Φεβρουάριο του 2009, κατά τη συνάντηση του Μπάιντεν με αθλητή των Special Olympics.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Μπαράκ Ομπάμα τα ανέφερε σε ομιλία του («Ο Τζο Μπάιντεν δείχνει cool με τα γυαλιά του, έτσι δεν είναι;»), ενώ παρέμειναν ‘κολλημένα’ στο πρόσωπο του νυν προέδρου για όλα τα χρόνια που ακολούθησαν, σε δημόσιες εμφανίσεις από επιμνημόσυνες δεήσεις έως ανακοινώσεις σκληρών μέτρων.
Προφανώς και δεν το εγκατέλειψε στο πρώτο του ταξίδι ως πρόεδρος των ΗΠΑ, στη Μεγάλη Βρετανία. Παρεμπιπτόντως, από όταν πήρε το χρίσμα, πρόσθεσε τα αγαπημένα του γυαλιά στο σετ διπλωματικών δώρων που προσφέρει σε συναδέλφους του.
Τα έχει δώσει στον Τζάστιν Τριντό του Καναδά, τον Γιουν Σουκ-γιολ της Κορέας, αλλά και τον Βλαντίμιρ Πούτιν (το 2021, στη Γενεύη).
Σε συνέντευξη του 2016, όταν είπε πως φορά το ίδιο ζευγάρι από τα φοιτητικά του χρόνια, ενημέρωσε και ότι κάθε χρόνο αγοράζει 6 ζευγάρια «αφού πολλοί μου τα παίρνουν, για σουβενίρ». Διαβεβαίωσε και ότι τα φοράει κάθε μέρα.
Όσοι τον ξέρουν συνηθίζουν να λένε ότι «ξέρεις πως η μέρα του είναι καλή, όταν φοράει τα γυαλιά ηλίου. Είναι σημάδι που δείχνει ότι τα πράγματα πηγαίνουν καλά».
Σύμφωνα με όσα είπε στους New York Times η Tammy Haddad, σύμβουλο της σειράς “Veep” και η ιδρυτή και διευθύνουσα συμβούλου της Haddad Media «είναι ο τρόπος που έχει να ενημερώνει πως πιστεύει ότι είναι ωραίος τύπος, αλλά παράλληλα και υπεύθυνος άνθρωπος, που θα κυματίσει την αμερικανική σημαία και θα σε σώσει».
Πρόκειται για μια οικεία, άνετη σημειολογία. «Όλοι απήλαυσαν την επιστροφή του Τομ Κρουζ στο Top Gun. Ο πρόεδρος ακολουθεί τον ίδιο δρόμο, προσδοκώντας στα ίδια αποτελέσματα».
Γενικότερα, σε όλον τον πλανήτη ισχύει πως όταν κάποιος επιμένει να φοράει γυαλιά ηλίου όταν σου μιλάει, είναι ένδειξη ανεντιμότητας.
Τα τελευταία χρόνια ο Μπάιντεν τα φοράει όλο και πιο συχνά εντός εσωτερικών χώρων. Να θυμίσουμε ότι στα 80 είναι ο γηραιότερος πρόεδρος των ΗΠΑ και υπάρχει γενικά, μια φθίνουσα πορεία σε όλα τα όργανα του.
Τα γυαλιά ηλίου κρύβουν τα μάτια του, όταν διαβάζει στο autocue ό,τι του ‘χουν ετοιμάσει οι άνθρωποι που γράφουν τους λόγους του. Τελευταία βέβαια, αποτυγχάνει και σε αυτό
Τι έδειξαν οι τελευταίες εξετάσεις του
Το τελευταίο του check up έδειξε ότι πάσχει από επτά παθήσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας καρδιακής πάθησης που κάνει τον μυ να χτυπά πολύ γρήγορα, προκαλώντας ζάλη και σύγχυση. Σημειωτέον, η μη αγγειακή μαρμαρυγή είναι εκ των καρδιαγγειακών κινδύνων για άνοια.
Έχει επίσης, υπερλιπιδαιμία (βλ. αύξηση ενός ή περισσότερων λιπιδίων -χοληστερίνη, τριγλυκερίδια- στο αίμα, που μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο ορισμένων τύπων άνοιας, της καρδιακής προσβολής, του εγκεφαλικού και της νεφρικής νόσου), άκαμπτη βάδιση (η ακαμψία είναι αποτέλεσμα εκφυλιστικής φθοράς), καρκινική δερματική βλάβη που δεν χρειάζεται περαιτέρω θεραπεία, ήπια αισθητηριακή περιφερική νευροπάθεια ποδιών (βλ. νευρική βλάβη), γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και εποχιακές αλλεργίες.
Έχει επίσης υποστεί δύο εγκεφαλικά ανευρύσματα, συνθήκη που επίσης αυξάνει τις πιθανότητες εμφάνισης άνοιας.
Αυτοί είναι οι λόγοι που τον έχουμε δει να σκοντάφτει και να πέφτει, με τους γιατρούς να θυμίζουν πως όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο συχνές και πιο σοβαρές γίνονται οι πτώσεις.
Ο ίδιος ο Μπάιντεν είχε χαρακτηρίσει τον εαυτό του ως ‘μηχανή γκαφών’ το 2018.
Στα highlights ανήκει η ημέρα που μπέρδεψε τη Λιβύη με τη Συρία, που αποκάλεσε ‘πρόεδρο’ την Καμάλα Χάρις, που ξέχασε το όνομα του υπουργού αμύνης, που ξέχασε αν ένας συνεργάτης του είναι στο χώρο της ομιλίας του, που συνέστησε την εγγονή του ως τον γιο του (που έχει πεθάνει), που είπε σε γερουσιαστή που είναι σε αμαξίδιο να σηκωθεί κ.α.
Γιατροί που παρακολουθούν την εξέλιξη του λένε πως οι γκάφες του είναι ένδειξη της φυσικής επιδείνωσης της υγείας του. Kατά την επίσκεψη του σε βάση της Νορθ Καρολάινα, όταν δεν φορούσε τα γνωστά γυαλιά του, όπως είπε η οικοδέσποινα εκπομπής του Sky News, Ρίτα Παχάνι «συνελήφθη να κοιτάζει στο κενό, έντονα αποπροσανατολισμένος και συγχυσμένος».
Στο μυαλό του Μπάιντεν υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι που κάποιος μπορεί να νιώσει αποπροσανατολισμένος και συγχυσμένος. Όπως είχε πει το Μάιο του 2023, σε ομιλία του στην Ένωση Ανταποκριτών, είπε μεταξύ άλλων ότι «θέλω σήμερα να περάσετε καλά και να είστε ασφαλείς. Αν νιώσετε αποπροσανατολισμένοι ή συγχυσμένοι, είτε θα είστε μεθυσμένοι, είτε η Μάρτζορι Τέλορ Γκριν», ακροδεξιά γερουσιαστής που είναι γνωστή για αμφιλεγόμενες δηλώσεις. Του τύπου «τα παιδιά πρέπει να εκπαιδεύονται στα πυροβόλα όπλα».
Σε σύσκεψη του κοινοβουλίου, η Γκριν είχε χαρακτηρίσει πολλάκις τον Μπάιντεν ‘ψεύτη’.
Ιατρικοί λόγοι που κάποιος φοράει γυαλιά ηλίου σε εσωτερικούς χώρους
Το National Review έγραψε πως «ο Τζο Μπάιντεν είναι γέρος. Το γήρας είναι κάτι σκληρό, όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο και τα γυαλιά ηλίου είναι εξαιρετική μάσκα του γήρατος».
Ανέφερε ότι υπήρχαν και άλλοι ηγέτες κρατών που φορούσαν πάντα γυαλιά ηλίου, όπως ο Φράνκο, ο Φιντέλ Κάστρο, ο Γιάσερ Αραφάτ και ο Μοαμάρ Καντάφι, με τον Κιμ Τζονγκ Ουν να προστίθεται τελευταία στη λίστα.
Στην περίπτωση του Μπάιντεν και της συνήθειας που αναπτύσσει τελευταία να εμφανίζεται σε εσωτερικούς χώρους με τα αγαπημένα του γυαλιά, τα πολλά χρόνια που κουβαλάει στην πλάτη σε συνδυασμό με τις ευαισθησίες που προκαλεί στο σώμα φαίνεται πως είναι η απάντηση στην ερώτηση του ‘ενός εκατομμυρίου’.
Όσο μεγαλώνουμε, τα μάτια μας γίνονται όλο και πιο ευαίσθητα στο φως -και τον καταρράκτη.
Το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο όσο πιο ανοιχτό είναι το χρώμα των ματιών μας, πάντα βάσει του πόσο τα έχουμε προσέξει τις προηγούμενες δεκαετίες.
Μελέτες δείχνουν πως τα γυαλιά ηλίου είναι ό,τι το αντιηλιακό για το δέρμα μας.
Δηλαδή, πρέπει να τα φοράμε παντού και πάντα για να προφυλάσσουμε τα μάτια από τις φθορές που προκαλεί ο ήλιος.
Έρευνα ενημέρωσε ότι ιατρικές και ψυχιατρικές παθήσεις οδηγούν σε ενόχληση στο κεφάλι ή στο μάτι υπό το έντονο φως. Που για άλλους είναι σαν να τους ‘καίει’ τον βολβό. Είναι περιπτώσεις φωτοφοβίας και φωτοευαισθησίας.
Ένας άλλος παράγοντας που μπορεί να κάνει ανάγκη τη χρήση γυαλιών ηλίου και σε εσωτερικούς χώρους, είναι τα ξηρά μάτια (η έλλειψη λίπανσης του κερατοειδή -είναι λεπτός ιστός που καλύπτει την ίριδα και την κόρη του ματιού- προκαλεί αλλαγές στις ίνες πόνου και ευαισθησία στο έντονο φως), η ημικρανία (ο εγκέφαλος είναι πιο διεγερτικός κατά τη διάρκεια ενός πονοκεφάλου), ο εγκεφαλικός τραυματισμός και η μη οργανική απώλεια όρασης (προκαλείται από συναισθηματική κατάσταση).
Η σύζυγος του Τζο Μπάιντεν, Τζιλ εμφανίστηκε το Γενάρη του 2013 με γυαλιά ηλίου, μετά την επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε για αφαίρεση βασικοκυτταρικού καρκινώματος, πάνω από το δεξί μάτι. Το ευαίσθητο δέρμα γύρω από τα μάτια είναι ιδιαίτερα ευάλωτο στις βλάβες από τις υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου.
Για αυτό οι μη μελανωματικοί καρκίνοι του δέρματος (βασικοκυτταρικό καρκίνωμα και ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα) πάνω και γύρω από τα βλέφαρα είναι συχνοί.
Σε ό,τι αφορά τη συνολική υγεία του Μπάιντεν, κράτα πως τυχόν σοβαρό θέμα δεν μπορεί να ανακοινωθεί εύκολα, αφού όπως έχει ειπωθεί πολλάκις «η κατάσταση της υγείας του μπορεί να επηρεάσει όλον τον πλανήτη».
Πηγή: news247.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή