Εδώ και καιρό κλυδωνίζεται ως πολιτικά και διπλωματικά απονομιμοποιημένη η προεδρία του μετριοπαθούς Μαχμούντ Αμπάς στην Παλαιστινιακή Αρχή.

Η ειρηνευτική διαδικασία του Όσλο, της οποίας υπήρξε ένας από τους αρχιτέκτονες το 1993 και η οποία θα οδηγούσε στη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, έχει περιέλθει σε αδιέξοδο εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια αλλά ο ίδιος επιμένει σε μια λύση έπειτα από διαπραγμάτευση της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης.

Διάχυτη χαρά

Τέτοια διάχυτη χαρά από εκλογικά αποτελέσματα είχαμε να νοιώσουμε από το δημοψήφισμα του Ιούλη του 2015. Από το υπερήφανο 61% του ελληνικού λαού την πολιτική διαχείριση του οποίου η ηγεσία του ΚΚΕ την εκχώρησε στο ΣΥΡΙΖΑ υπερηφανευόμενο μάλιστα πως «δικαιώθηκε» η πρόβλεψη του επειδή τελικά ένα σοσιαλδημοκρατικό - τότε- κόμμα (ο ΣΥΡΙΖΑ) προσαρμόστηκε πλήρως στις επιταγές της τρόικα! (Λες και η συνολική εκχώρηση της διαχείρισης μιας πολιτικής μάχης στις ρεφορμιστικές δυνάμεις θα μπορούσε να είχε διαφορετική κατάληξη.)

Η χαρά λοιπόν είναι πολιτικά πολύχρωμη λαϊκή χαρά που διαρκεί (ακόμα).

Κι αυτό επειδή η ΝΔ ενισχυόταν αδιατάρακτα αν και όλα αυτά τα χρόνια πήρε εξαιρετικά επώδυνα μέτρα σε βάρος των αναγκών και δικαιωμάτων της νεολαίας και του λαού.

Το ίδιο συνεχίστηκε και στις πρώτες εκλογές του Οκτώβρη.

Στις δεύτερες όμως οι ανατροπές, ειδικά στην Αθήνα, αλλά και στη Θεσσαλονίκη και στη Θεσσαλία, δεν είναι και τόσο συνηθισμένο φαινόμενο, δεν είναι ευκαταφρόνητες.

Η ήττα επίσης στις πέντε περιφέρειες των προτεινόμενων από την κυβέρνηση υποψηφίων από αιρετικούς νεοδημοκράτες δεν είναι να το παραβλέπεις. Αν μάλιστα πάρει κανείς υπόψη του πως όλα τούτα συμβαίνουν σε πολιτικές συνθήκες κατά τις οποίες το αστικό δικομματικό πολιτικό σύστημα είναι κουτσό στο ένα του ποδάρι λόγω της φθοροποιού κατάστασης και της εικόνας παρακμής στην οποία έχει περιπέσει ο ΣΥΡΙΖΑ τότε η πολιτική αυτή συμπεριφορά των λαϊκών δυνάμεων χρήζει προσοχής.

Το εκλογικό αποτέλεσμα της δεύτερης Κυριακής δεν συνιστά φυσικά ένα ιστορικό παράδοξο.

Συνιστά όμως μια σοβαρή διαταραχή του προ­κατασκευασμένου υπερφίαλου «λόγου» της μητσοτακικής ηγεσίας της ΝΔ.

Αλλά έως εκεί.

Πολιτική ρωγμή σε συνθήκες ιστορικών εξελίξεων και κρίσης εκπροσώπησης

Αν ψάξει κανείς θα δει πως σε συνδυασμό με τους «αντάρτες» στην ουσία η ΝΔ ενισχύθηκε. Οι «αντάρτες» κινούνται εντός των πολιτικών ορίων της.

Ενισχύθηκε με μια ορατή πλέον πολιτική ρωγμή που μπορεί να κλείσει υπέρ της ή να διευρυνθεί σε βάρος της, ανάλογα με τη παρέμβαση της Αριστεράς.

Στην πραγματικότητα, επειδή δεν υπάρχει ακόμη εκείνος ο πολιτικός λόγος που να αποκαλύπτει τα βαθύτερα γενεσιουργά αίτια της εφαρμοζόμενης κανιβαλικής πολιτικής της κυβέρνησης της ΝΔ και των απανταχού κυβερνώντων, να τα συνδυάζει με μια άμεση πολιτική φιλολαϊκής εξόδου που να ενώνει και να εμπνέει και ταυτόχρονα να τα συνοδεύει από το πολιτικό υποκείμενο που θα τον υλοποιήσει, οι λαϊκές δυνάμεις στράφηκαν εναντίον αυτού που σε πρώτο πλάνο ενσαρκώνει την αντιλαϊκή πολιτική που νοιώθει στο πετσί του, δηλαδή εναντίον της μητσοτακικής αυθαιρεσίας (π.χ. Αθήνα).

Αυτή η πολιτική πράξη παραμένει ακόμη στην επιφάνεια των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων (με ορισμένες εξαιρέσεις φυσικά).

Κι αυτό παρόλο που την τελευταία δεκαετία έχουν λάβει χώρα τέτοιας ποιότητας κοινωνικές, γεωπολιτικές και οικονομικές εξελίξεις, τέτοιας έκτασης ιστορικού χαρακτήρα δομικές αλλαγές, ώστε στερεότυπα, αντιλήψεις και δεδομένα αναταράσσονται ή και ανατρέπονται.

Παρόλο που ισχυρές, στέρεες πολιτικές ταυτότητες που ίσχυαν την μεταπολιτευτική κυρίως περίοδο, ακόμη και ισχυρές οικογενειακές πολιτικές παραδόσεις, δίνουν τη θέση τους σε ρευστές συμπεριφορές αξιοπρόσεκτων τμημάτων του ελληνικού λαού, κάτι σαν κινούμενη πολιτική άμμος. Κινούμενη άμμος εντός όμως «της ερήμου», της αστικής πολιτικής, με ελάχιστες εξαιρέσεις να δραπετεύουν προς σύγχρονες αριστερές αναζητήσεις εργατικής πολιτικής και σύγχρονης κομμουνιστικής αναφοράς.

Αυτή η ρευστότητα επιδρά παντού. Ακόμη και στο ΚΚΕ εμφανίστηκαν φαινόμενα αποστοίχισης από το λευκό και άκυρο στη β’ Κυριακή.

Το επικαθορίζον ζήτημα αυτής της κοινωνικής και πολιτικής δυναμικής αφορά όμως ιδιαιτέρως τα αστικά πολιτικά κόμματα που τα οδηγεί να πάλλονται ανάμεσα σε ένα πρωτοφανές ελάχιστο (π.χ. στο 4,5% το ΠΑΣΟΚ το 2015, ή στο 18% η ΝΔ το 2012) και σε ένα ολοένα και μειούμενο μέγιστο.

Στην πραγματικότητα πρόκειται περί κρίσης αντιπροσώπευσης μιας κοινωνίας χαμηλών προσδοκιών και ελαχιστοποιημένων στρατηγικών στόχων.

Φυσικό επακόλουθο αυτής της κατάστασης είναι η αποχή να αποκτά ιστορικά ανέκδοτα χαρακτηριστικά για την Ελλάδα με την πρωτοφανή συρρίκνωση της στις εκλογές της πρώτης αλλά και ειδικά της δεύτερης Κυριακής των εκλογών του Οκτώβρη του 2023.

Όταν η αποχή υπερβαίνει το 40, το 50% και φτάνει στο 70% τότε με ποιο δικαίωμα αντιμετωπίζουμε την αποχή ως κάτι συνηθισμένο που συμβαίνει λίγο πολύ πάντα; Εν προκειμένω για ποια αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία μιλάμε;

Για όλους αυτούς τους λόγους, εκείνο που συνιστά σε πρώτο επίπεδο τη λαϊκή χαρά για τα αποτελέσματα, ταυτόχρονα συνιστά και αποκαλύπτει την ανάγκη για ουσιαστικά θετικά άλματα στην πολιτική της μαχόμενης Αριστεράς.

Στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη η σοβαρή ενδυνάμωση των ενωτικών ψηφοδελτίων που στηρίχτηκαν και από τη νέα Αριστερά εργατικής στόχευσης και σύγχρονης κομμουνιστικής επαγγελίας, η νίκη στους πέντε μεγάλους Δήμους της χώρας που κέρδισε η Λαϊκή Συσπείρωση, συνθέτουν ένα κοινωνικό πάζλ φωτεινό, αισιόδοξο, αλλά και αντιφατικό, ατελές, αδύναμο ακόμη.

Βαρύνουσα σημασία για το εγχείρημα μας αποκτούν τα αποτελέσματα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Η πολιτική πορεία που προωθήθηκε, η προώθηση δηλαδή της πολιτικής μιας προγραμματικής συγκέντρωσης δυνάμεων με αναγνωριζόμενο ως ηγεμόνα στην πράξη και όχι a priori τη σύγχρονη και υπό συγκρότηση επαναστατική Αριστερά και σύμμαχο τη μαχόμενη μεταρρυθμιστική αποτελεί μονόδορμο.

Ξανά το ιστορικό ζήτημα για τη σχέση μας με τη μεταρρυθμιστική Αριστερά

Στην επερχόμενη πολιτική διαδρομή αυτή το ζήτημα της σχέσης κομμάτων εργατικής αναφοράς και επαναστατικής στόχευσης με το ρεφορμιστικό ρεύμα θα τεθεί με τους αναδιαμορφωμένους πολιτικούς όρους.

Η μεταρρυθμιστική (ρεφορμιστική) Αριστερά εμφανίστηκε μεταπολιτευτικά στην Ελλάδα με το ΠΑΣΟΚ.

Αλλά το ΠΑΣΟΚ γρήγορα μετατοπίστηκε από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία προς τα αστικά μεταλλαγμένα σοσιαλιστικά κόμματα, από το ΠΑΣΟΚ του ζιβάγκο στο ΠΑΣΟΚ της γραβάτας.

Στη θέση του εμφανίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Από το 2004 που εμφανίστηκε στην Ελλάδα, ως το 2015 - 16 πέρασαν δεν πέρασαν έντεκα χρόνια. Τόσα χρόνια χρειάστηκαν για να αρνηθεί οριστικά την Αριστερή του (ευρωκομουνιστική) καταγωγή και να περάσει στο χώρο των κλασσικών αρχηγικών αστικών κομμάτων.

Έχουν λοιπόν περάσει μόλις 6 χρόνια από τότε, από τις 8 Μάη του 2016, όταν ο Α. Τσίπρας, επέλεγε να κόψει κάθε γέφυρα με το αριστερό του παρελθόν.

«Το κόμμα πλέον απευθύνεται σε ευρύτερα ακροατήρια και όχι σε ένα αριστεροχώρι» τόνιζε στην τότε ομιλία του Μάη του 2016 στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ με πρωτάκουστη περιφρόνηση ο Τσίπρας ανεμίζοντας μάλιστα ως το νέο μανιφέστο το συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο των Κατρούγκαλου – Πετρόπουλου.

Τι κι αν «το γραφικό αριστεροχώρι» ήταν η σαφής και συγκεκριμένη μήτρα που του έδωσε την ευκαιρία να διεκδικήσει τον δήμο Αθηναίων, να αναλάβει τα ηνία του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν η βάση της πολιτικής του εκτόξευσης;

Η απόφαση είχε ληφθεί.

Τέτοια περιφρόνηση, τέτοια απαξίωση, της κοινωνικής και πολιτικής ελληνικής Αριστεράς («αριστεροχώρι»), προς τους πολυάριθμους ανώνυμους και επώνυμους αγωνιστές δεν είχε τολμήσει έως τότε ουδείς.

Ωστόσο αυτό πέρασε τότε στο ντούκου, ελάχιστοι προσλάμβαναν τα λεχθέντα με το πραγματικό τους πολιτικό νόημα. Στην πραγματικότητα δεν άκουγαν, ή μάλλον άκουγαν όχι τα λεχθέντα στο αληθινό τους νόημα αλλά μετασχηματισμένα σε αυτά που επιθυμούσαν να ακούσουν.

Με ανάλογο έντεχνο τρόπο όλα άλλαζαν.

Το πολιτικό σύνθημα – στόχος για «κυβέρνηση της Αριστεράς» που τέθηκε το 2012 και συνέτεινε στην εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ αντικαθίσταται τον Ιούλιο του 2014 - δυο μόλις χρόνια μετά- με το στόχο για «Κυβέρνηση που θα εκφράζει τη μαχόμενη κοινωνία, που θα διακρίνεται για την προσήλωσή της στο μεγάλο στόχο της κοινωνικής σωτηρίας.» («Real News», 24 Αυγούστου του 2014)

Η κυβέρνηση της Αριστεράς έγινε «κυβέρνηση σωτηρίας», αργότερα «προοδευτική κυβέρνηση».

Αλλά και πάλι ελάχιστοι προσλάμβαναν το πραγματικό, ελάχιστοι το αξιολόγησαν.

Οι περισσότεροι εξακολουθούσαν να μεταφράζουν το λεχθέν σε «κυβέρνηση της Αριστεράς», σε αυτό το επιθυμητό και όχι το πραγματικό.

Το ίδιο και με το στόχο «καμιά θυσία για το ευρώ» (σύνθημα που διευκόλυνε το λαϊκό κίνημα). Σε λίγο διάστημα αντικαθίσταται με το «πάση θυσία στο ευρώ και στην ΕΕ». Το ίδιο και με το «διάλυση του ΝΑΤΟ» που έδωσε (αργότερα) τη θέση του στην ψήφιση της διεύρυνσης του με Σουηδία – Φιλανδία.

Στην πραγματικότητα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού και ακόμη μεγαλύτερο μέρος από το κοινωνικό «σώμα της Αριστεράς», μεταρρυθμιστικό και μη, ζούσε τότε (εκεί γύρω στο 12-17) σε μια κατάσταση ψευδαίσθησης, σε μια κατάσταση αυταπάτης. Η απότομη επιδείνωση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων τα περιόριζε στην απαίτηση μόνο για την άμεση και όπως - όπως αναχαίτιση αυτής της πορείας, σε ένα είδος πανικόβλητης απαίτησης για εδώ και τώρα φρένο, μια ανάσα και βλέπουμε.

Αλλά οι ψευδαισθήσεις, οι αυταπάτες και ο πανικός δεν μπορούν να καθορίζουν την εργατική πολιτική.

Η ψευδαίσθηση, εξάλλου, δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την ανακριβή αντίληψη αυτού που εκλαμβάνουμε ως αυτονόητα γνωστό και σωστό παρά τα μειωμένα πραγματικά δεδομένα και ερεθίσματα.

Η δε αυταπάτη είναι η ψευδής πεποίθηση που προέρχεται από φαντασιοπληξία, ψέμα, εξαπάτηση, συνοδευόμενες από την αδυναμία πρόσληψης του οπουδήποτε αντεπιχειρήματος και από μια απόλυτη πίστη - βεβαιότητα - προσκόλληση στο προφανώς αναληθές.

Έτσι ή αλλιώς όμως οι ψευδαισθήσεις και αυταπάτες αποτελούν μέρος της πραγματικότητας, συχνά καθορίζουν συμπεριφορές.

Οι άνθρωποι, όπως είναι λογικό, προτιμούν το βατό και όχι δύσβατο δρόμο της ζωής (εκτός και αν δεν μπορούν να πράξουν διαφορετικά).

Κι έτσι πίστεψαν (όπως και όσο πίστεψαν ) στο βατό δρόμο του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ.

Και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Το μεν δικομματικό αστικό πολιτικό σύστημα να είναι κουτσό από το ένα πόδι καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε μια παρατεταμένη παρακμιακή αναταραχή στυλ Γκουαϊδό Βενεζουέλας, η δε Αριστερά να αγωνίζεται ακόμη να αποκτήσει μαζικά λαϊκά ερείσματα σε μια μακρά περίοδο συνταρακτικών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών γεγονότων.

Το σοσιαλδημοκρατικό ειδικά ρεύμα να δέχεται δεύτερο χτύπημα, μετά τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ, με την περαιτέρω μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Στην ουσία στην Ελλάδα αυτή την περίοδο δεν υπάρχει συγκροτημένο αριστερό μεταρρυθμιστικό κόμμα.

 Ασυνήθιστη αναταραχή, ενδιαφέρουσα κατάσταση.

Αλλά ο μεταρρυθμισμός, ο «ρεφορμισμός», είναι κοινωνικό ρεύμα που γεννιέται και αναγεννιέται διαρκώς.

Έχει αντικειμενική υλική κοινωνική βάση τα μεσοστρώματα και τις επιδράσεις τους τόσο στην εργατική όσο και στην αστική τάξη.

Σύντομα επομένως με κάποιο τρόπο το κενό θα καλυφθεί.

Επομένως το ζήτημα «ποια οφείλει να είναι η πολιτική μας απέναντι στο ρεφορμισμό» θα απαιτεί τη λύση του, θα αναζητά την πολιτική απάντηση.

Ιστορικά τα κόμματα επαναστατικής επαγγελίας αντιμετώπισαν τα ρεφορμιστικά ρεύματα με δυο τρόπους.

Και οι δυο τρόποι οδήγησαν σε τραγωδίες.

Οδήγησαν σε βαθιές ήττες το λαϊκό κίνημα και σε οπισθοδρομήσεις την Αριστερά.

Ο ένας ήταν αυτός που αντιμετώπιζε το μεταρρυθμιστικό ρεύμα ως το «δεξί χέρι του φασισμού (1924, Τρίτη διεθνής) εντός της αριστεράς, ως το χειρότερο και από τη δεξιά αντίπαλο».

Το άλλο συμμάχησε δίχως όρια μαζί του (δες γαλλικό, πορτογαλικό ιταλικό ΚΚ και οι συμμαχίες τους με τη σοσιαλδημοκρατία στο όνομα μας άμεσης κυβερνητικής λύσης της «υπεύθυνης και κυβερνώσας αριστεράς».)

Η πολιτική του πρώτου όχι μόνο δεν αντιμετώπισε το φασιστικό, ακροδεξιό αλλά και δεξιό ρεύμα αλλά εκεί γύρω στο 30-40 είχε γεμίσει η Ευρώπη φασίστες.

Η πολιτική του δεύτερου οδήγησε, τα κόμματα εργατικής αναφοράς και κομουνιστικής επαγγελίας στη Δυτική Ευρώπη, έτσι …υπεύθυνα και κυβερνητικά – στην πραγματικότητα ανεύθυνα και ερασιτεχνικά- σε μια διαρκή καθοδική πορεία και στα όρια της πλήρους εξαφάνισης.

Οδήγησε στην πειθήνια συμμόρφωσή τους στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής προς τις υποδείξεις τού κάθε φορά κυρίαρχου ιμπεριαλισμού, στη νομιμοποίηση της αντιπαλότητας τού κράτους τόσο προς τη λαϊκή νεολαία όσο και προς τους αλλοδαπούς εργάτες, στο φιλί ζωής ξεπερασμένων και αντιδραστικών αντιλήψεων για το χρόνο εργασίας και την εργασία γενικά σε σχέση με τη σύγχρονη επιστημονικοτεχνική επανάσταση, στην αποδυνάμωση του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος και του κινήματος αποτροπής του πολέμου και των πυρηνικών.

Αυτός ο διπλός χρεωκοπημένος τρόπος αντιμετώπισης των ρεφορμιστικών κομμάτων είναι η μια από τις πολιτικές καταστάσεις από τις οποίες οφείλουμε κατεπειγόντως να ξεφύγουμε.

Με πυρήνα την προγραμματική συνολική ενδυνάμωση του εγχειρήματος συγκρότησης σύγχρονου πολιτικού φορέα εργατικής χειραφέτησης, την αυτοτελή – επί ποινή θανάτου – πολιτική παρουσία του στην ελληνική κοινωνία και την επιδίωξη προγραμματικής με τους μεταρρυθμιστές.

 Οι προβληματισμοί, ο κριτικός έλεγχος, η αμφιβολία αλλά και η υπό την εποπτεία του αναστοχασμού βεβαιότητα, η βαθιά πεποίθηση ότι ο άνθρωπος έχει τη δύναμη της ορθολογικότητας του, τη δυνατότητα να μετασχηματίσει, ν’ αναμορφώσει το εκτός και το εντός της ύπαρξης του και πάνω από όλα ο συλλογικός και ατομικός αγώνας, είναι προϋποθέσεις αυτής της πολιτικής. 

Πηγή: kommon.gr

Το χρονικό μιας απάτης: Η μεγάλη κλοπή του 2012, τα επικά πάρτι και η πολυτελής ζωή, η κρίση πανικού και το μοιραίο λάθος

Το αστυνομικό τμήμα που βρίσκεται κοντά στο πανεπιστήμιο της Τζόρτζια των ΗΠΑ, έχει συνηθίσει να δέχεται κλήσεις για διαρρήξεις και καβγάδες σε μπαρ. Ωστόσο, το βράδυ της 13ης Μαρτίου 2019, η αστυνομία δέχτηκε μία κλήση που δεν έμοιαζε με καμία άλλη. 

Στο τηλέφωνο ήταν ο 28χρονος Τζίμι Ζονγκ, ένας ντόπιος που σύχναζε σε διάφορα μπαρ της περιοχής. Όμως, ο Ζονγκ δεν ήταν σαν όλους τους άλλους. Ήταν expert στους υπολογιστές και στο σπίτι του διέθετε ένα ασυνήθιστα ισχυρό ψηφιακό σύστημα παρακολούθησης.

Εκείνο το βράδυ, τηλεφωνούσε για να αναφέρει ένα έγκλημα. Κατήγγειλε πως εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια σε κρυπτονόμισμα, είχαν κλαπεί από το σπίτι του. Ο Ζονγκ προσπάθησε να εξηγήσει στον συνομιλητή του, τι ακριβώς είχε συμβεί. «Έχω κρίση πανικού. Είμαι επενδυτής bitcoin, είναι ένα διαδικτυακό… πράγμα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία των crypto

Όλα όσα θα εκτυλίσσονταν στη συνέχεια ωστόσο, θα έδιναν τέλος, σε ένα σχεδόν δεκαετές ανθρωποκυνηγητό το οποίο αφορούσε σε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της εποχής της κρυπτογράφησης. Θα οδηγούσε επίσης, στη μεγαλύτερη κατάσχεση κρυπτονομισμάτων από άτομο στην ιστορία των ΗΠΑ.

Η κλήση έκτακτης ανάγκης του Ζονγκ εκείνο το βράδυ, έστειλε τους ερευνητές σε ένα μακρύ ψηφιακό μονοπάτι που οδήγησε πίσω στις πρώτες μέρες του bitcoin και αποκάλυψε μια σκοτεινή αλήθεια για το σύμπαν των χάκερ καθώς και όσων είναι υπεύθυνοι για τη δημιουργία κρυπτονομισμάτων. Η αστυνομία της περιοχής, αντιμετώπιζε μια από τις πρώτες υποθέσεις κρυπτογράφησης και δεν ήταν εξοικειωμένη με τον υπόκοσμο του Διαδικτύου. Για αυτό και δεν κατάφερε να σημειώσει κάποια πρόοδο στην υπόθεση.

Έτσι, ο Ζονγκ στράφηκε στον τοπικό ιδιωτικό ερευνητή Ρόμπιν Μαρτινέλι. Εκείνος ξεκίνησε εξετάζοντας το αρχείο από το βίντεο παρακολούθησης στο σπίτι του Ζονγκ. Βλέποντας πλάνα από τη νύχτα του εγκλήματος, ο Μαρτινέλι εντόπισε μια λεπτή ανδρική φιγούρα. «Θα μπορούσαμε να πούμε ότι φορούσαν μια κουκούλα – μια γκρι κουκούλα – αλλά στη συνέχεια, αποκαλύφθηκε πως επρόκειτο για μια μαύρη μάσκα του σκι», είπε ο Μαρτινέλι.

Ο ύποπτος φαινόταν να γνωρίζει τον δρόμο γύρω από το σπίτι του Ζονγκ, κάτι που οδήγησε τον ερευνητή στο συμπέρασμα, ότι ο ένοχος ήταν φίλος ή τουλάχιστον κάποιος που είχε ακούσει τον Ζονγκ να καυχιέται για το απόθεμά του σε bitcoin. Ο Ζονγκ δεν ήθελε να το πιστέψει. «Αναστατωνόταν όταν έλεγα ότι κάποιος θα έπρεπε να ξέρει πού ήταν αυτά τα μετρητά», δηλώνει ο Μαρτινέλι. Και κατάλαβε γιατί ο Ζονγκ πληγώθηκε τόσο πολύ από την ιδέα ότι κάποιος από το κοντινό του περιβάλλον θα μπορούσε να τον είχε προδώσει. «Ο Τζίμυ ήθελε να τον αγαπούν», είπε. «Ο Τζίμυ ήθελε φίλους. Ο Τζίμι ήταν καλός τύπος», είπε.
Η χλιδάτη ζωή

Τα χρόνια πριν από την κλοπή, ο Ζονγκ ήταν γνωστός για το ότι ξόδευε πολλά χρήματα στην πόλη. Εκατοντάδες δολάρια που εξαφανίζονταν σε δευτερόλεπτα. Αν και ζούσε σε ένα απλό μπανγκαλόου εκτός πανεπιστημιούπολης, κοντά σε φοιτητικές κατοικίες, έμενε επίσης, σε κομψά ξενοδοχεία, όπως το Ritz Carlton, το Plaza και το Waldorf Astoria. Ψώνιζε σε πολυτελή καταστήματα όπως Louis Vuitton, Gucci και Jimmy Choo. Οδηγούσε φανταχτερά αυτοκίνητα, συμπεριλαμβανομένου ενός Tesla. Αγόρασε ένα δεύτερο σπίτι, ένα σπίτι στη λίμνη με αποβάθρα στο Gainesville της Τζόρτζια. Τα πάρτι του ήταν επικά.

Ο Ζονγκ ζούσε την καλύτερη ζωή του χωρίς ορατή πηγή εισοδήματος. Από όσο ήξερε κανείς, δεν είχε δουλειά. Είπε στους φίλους του ότι είχε ασχοληθεί νωρίς με το bitcoin, εξόρυξη χιλιάδων νομισμάτων στις πρώτες μέρες της τεχνολογίας. Ο Ζονγκ είπε στους ανθρώπους ότι ασχολήθηκε με την κρυπτογράφηση ήδη από το 2009, τη χρονιά που το bitcoin εφευρέθηκε από τον μυστηριώδη Satoshi Nakamoto και ένα μικρό πλήρωμα προγραμματιστών συνδεδεμένων στο διαδίκτυο με τον ανώνυμο δημιουργό κρυπτογράφησης. Ό,τι κι αν έκανε ο Ζονγκ, κέρδιζε τεράστια χρηματικά ποσά. 

Καθώς επευφημούσε την ομάδα του στο Λος Άντζελες, ο Ζονγκ δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι μια μικρή ομάδα πρακτόρων από τη μονάδα εγκληματικής έρευνας της IRS, με επικεφαλής αξιωματούχους στην ίδια πόλη, προσπαθούσαν επίπονα να εξιχνιάσουν ένα άλλο παλαιότερο έγκλημα.

Η μεγάλη κλοπή

Αυτό που είχε τραβήξει την προσοχή των ερευνητών ήταν μία κλοπή του 2012. Κάποιος είχε κλέψει 50.000 bitcoins από έναν ιστότοπο στον σκοτεινό ιστό που ονομάζεται Silk Road, σύμφωνα το CNBC. Αυτός ο ιστότοπος ήταν μια από τις πρώτες αγορές κρυπτογράφησης, όπου ανώνυμοι αγοραστές και πωλητές αντάλλασσαν κάθε είδους παράνομο υλικό. Ήταν γεμάτο ναρκωτικά, όπλα και πορνογραφικό υλικό.

Με τα χρόνια, η αξία του bitcoin που έκλεψε ο χάκερ του Silk Road είχε εκτοξευθεί σε περισσότερα από 3 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι ερευνητές θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν τη θέση του νομίσματος στο blockchain, το οποίο είναι ένα δημόσιο βιβλίο όλων των συναλλαγών. Αλλά δεν μπορούσαν να δουν την ταυτότητα του νέου ιδιοκτήτη των ταμείων. Έτσι, παρακολούθησαν και περίμεναν για χρόνια καθώς ο χάκερ μετέφερε χρήματα από λογαριασμό σε λογαριασμό. 

Το μοιραίο λάθος

Η Chainalysis, μια εταιρεία ανάλυσης blockchain που εντόπισε τα ψηφιακά πορτοφόλια που περιείχαν τα κλεμμένα περιουσιακά στοιχεία του Silk Road, βρέθηκε ένα βήμα πιο κοντά στον χάκερ, όταν εκείνος έκανε ένα μικροσκοπικό λάθος. Μετέφερε περίπου 800 δολάρια σε ένα ανταλλακτήριο κρυπτογράφησης που ακολουθούσε καθιερωμένους τραπεζικούς κανόνες, όπως να απαιτεί πραγματικά ονόματα και διευθύνσεις των κατόχων λογαριασμού. Ο λογαριασμός καταχωρήθηκε στο όνομα του Ζονγκ. Η συναλλαγή πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2019, έξι μήνες μετά την κλήση 911 του Ζονγκ στην τοπική αστυνομία. Αυτό από μόνο του δεν ήταν αρκετό για να αποδείξει ότι ο Ζονγκ ήταν ο χάκερ. Έπρεπε να είναι σίγουροι. Εκείνη την εποχή, η έρευνα της αστυνομίας για την αναφορά εγκλήματος του ίδιου του Ζονγκ είχε παγώσει.

«Μου τηλεφώνησε ένας πράκτορας της IRS», είπε στο CNBC ο υπολοχαγός Τζούντι Τόμσον,  οποίος ηγείται της τοπικής μονάδας περιουσιακών και οικονομικών εγκλημάτων. «Με ρώτησε, μπορώ να έρθω και να σου μιλήσω για τον Τζίμι»; Μαζί, τρεις ερευνητές είπαν ότι επινόησαν ένα σχέδιο. Πλησίαζαν τον Ζονγκ χρησιμοποιώντας ένα τέχνασμα, λέγοντάς του ότι ερευνούσαν το έγκλημα για το οποίο είχε καλέσει, εκείνο στο οποίο ένας κλέφτης είχε κλέψει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από τα bitcoin του. Στην πραγματικότητα, ερευνούσαν τον ίδιο τον Ζονγκ για ένα έγκλημα που πίστευαν ότι είχε διαπράξει.

Ένα έγκλημα δισεκατομμυρίων δολαρίων

Όταν οι τρεις άνδρες χτύπησαν την πόρτα του σπιτιού του στη λίμνη στο Gainesville, ο Ζονγκ άνοιξε με ενθουσιασμό, σύμφωνα με πλάνα από τις εξωτερικές κάμερες του σπιτιού. Οι αξιωματικοί ζήτησαν από το νεαρό να ανοίξει το φορητό υπολογιστή του και να εξηγήσει πώς κατέκτησε τα bitcoin. Ο Ζονγκ κάθισε στον καναπέ δίπλα στους ερευνητές και έβαλε τον κωδικό πρόσβασής του, ζητώντας τους να απομακρυνθούν καθώς πληκτρολογούσε. Όταν άνοιξε το φορητό υπολογιστή, οι αρχές επιβολής του νόμου μπορούσαν να δουν το πορτοφόλι του bitcoin.

«Είχε bitcoin αξίας 60 ή 70 εκατομμυρίων δολαρίων ακριβώς εκεί δίπλα μας», δήλωσε αργότερα, ένας από τους ερευνητές σε συνέντευξή του. Τα στοιχεία ήταν αρκετά για να πείσουν τους ερευνητές ότι βρίσκονταν στο σωστό δρόμο. Καθώς έβγαιναν από το σπίτι στη λίμνη του Ζονγκ, οι ερευνητές θεώρησαν πως είχαν βρει στον σωστό άνδρα.

Ένας από τους δημιουργούς του Βitcoin;

Η πρώτη επίσκεψη επέτρεψε στους ερευνητές να λάβουν ομοσπονδιακό ένταλμα έρευνας για το σπίτι του Ζονγκ. Ο Ζονγκ καταστράφηκε. «Βρήκαμε τα στοιχεία που αναζητούσαμε», δήλωσαν. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι ήδη από το 2009, τη χρονιά που εφευρέθηκε το bitcoin, ο Ζονγκ ήταν μεταξύ μιας μικρής ομάδας προγραμματιστών που εργάστηκαν για να αναπτύξουν και να τελειοποιήσουν την τεχνολογία. Αν και η βοήθειά του ήταν σχετικά μικρή στη δημιουργία, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι συνεισέφερε στον αρχικό κώδικα bitcoin και πρόσφερε ιδέες στους πρώτους προγραμματιστές για βασικά θέματα, όπως το πώς να μειωθεί το μέγεθος του blockchain.

Με άλλα λόγια, ένας χάκερ που είχε εμπλακεί στην ανάπτυξη του ίδιου του bitcoin έγινε ένας από τους μεγαλύτερους κλέφτες bitcoin όλων των εποχών. Ο Ζονγκ κατηγορήθηκε για απάτη. Αφού παραδέχτηκε την ενοχή του, καταδικάστηκε σε ένα χρόνο και μία ημέρα σε ομοσπονδιακή φυλακή. Ο 33χρονος, σήμερα, ξεκίνησε να εκτίει την ποινή του στο ομοσπονδιακό στρατόπεδο φυλακών στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, στις 14 Ιουλίου 2023.

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ κατέσχεσε τα περιουσιακά του στοιχεία. Στην κατάθεσή του στον δικαστή πριν από την καταδίκη, ο Ζονγκ είπε ότι τα δισεκατομμύρια σε κλεμμένα bitcoin τον έκαναν να νιώθει σημαντικός. Ο δικηγόρος του ισχυρίζεται ότι η κλοπή δεν έβλαψε ποτέ την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Πηγή: newmoney.gr

? Dublin

Thousands in the streets of Dublin express solidarity with #palestine pic.twitter.com/NTa86HnqTw

— PAME Greece International (@PAME_Greece) October 21, 2023

?Lyon, France

Bans and intimidations do not stop thousands to #StandWithPalestine in France
Solidarity to the people of #palestine pic.twitter.com/C0DO0cu7P9

— PAME Greece International (@PAME_Greece) October 21, 2023

? London, UK

The demonstration in London is MASSIVE!!

The peoples #StandWithPalestine#palestine pic.twitter.com/9OfuBeipa1

— PAME Greece International (@PAME_Greece) October 21, 2023

Πηγή: 902.gr