Ο Μάρτιος σημαδεύτηκε από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του λαού και της νεολαίας, με αφορμή το πολύνεκρο έγκλημα στα Τέμπη. Ένα έγκλημα που ενεργοποίησε τα αγωνιστικά αντανακλαστικά μιας νεολαίας που “βράζει” τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της πολιτικής, η οποία συμπιέζει τη ζωή και τα όνειρά της. Νέες και νέοι που είδαν να περνά από πάνω τους η καταστροφική μνημονιακή πολιτική, από το 2010 και μετά, βρισκόμενοι στις συμπληγάδες του χρέους και της “δημοσιονομικής προσαρμογής”. Μιας “προσαρμογής” που οδήγησε σε μισθούς πείνας, σε κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας και σε έξοδο από τη χώρα πάνω από μισό εκατομμύριο ανθρώπους στην πιο παραγωγική τους ηλικία (brain drain).
Και μόλις μας είπαν ότι “βγαίνουμε στο ξέφωτο” της ανάπτυξης δοκιμαστήκαμε από νέα σκληρά μέτρα με αφορμή και πρόσχημα την πανδημία: ένταση του αυταρχισμού και της καταστολής, μέτρα που στοχεύουν στον περιορισμό μέχρι αποκλεισμού από τη μόρφωση και τις σπουδές των παιδιών από τα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα, με σχολεία και πανεπιστήμια που θα λειτουργούν με ιδιωτικά οικονομικά κριτήρια.
Αυτό ακριβώς είναι το έδαφος, πάνω στο οποίο ξέσπασε η οργή του λαού και της νεολαίας για ένα πολύνεκρο έγκλημα που συντελέστηκε πάνω στις ράγες του κέρδους, της ιδιωτικοποίησης, της “απελευθέρωσης”. Αλλά και στις ράγες των μνημονίων, της διάλυσης εδώ και δεκαετίες των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας.
Τα συνθήματα που κυριάρχησαν για δικαιοσύνη και ασφάλεια απαντούν στις αγωνίες νέων ανθρώπων που είδαν συμφοιτητές, συνομήλικους να δολοφονούνται από μια πολιτική που λογίζει τις ζωές με όρους κόστους-οφέλους. Το έγκλημα αυτό έκανε ακόμη περισσότερους να συνειδηοποιήσουν τι σημαίνει “απελευθέρωση” της αγοράς, “λογική” του κέρδους και εξάρτηση της χώρας.
Μόνο που η οργή αυτή έχει ταβάνι. Ο λαός -από μόνος του- δεν συσκέπτεται, δεν συνεδριάζει, δεν χαράζει γραμμή που θα κάνει το βήμα παραπέρα. Κι αυτό το λέμε όχι από κάποια έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στις δυνατότητες του λαού. Ίσα ίσα, που ο λαός έκανε το χρέος του. Απέφυγε τις μπανανόφλουδες της κυρίαρχης αφήγησης περί “ανθρώπινου λάθους”, εστίασε στις χρόνιες παθογένειες και ανεπάρκειες και, ένα σημαντικό κομμάτι κόσμου, χρέωσε την κατάσταση αυτή στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων. Αυτή η στάση σημάδεψε και καθόρισε το πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό της χώρας.
Με έναν τρόπο ο λαός βρέθηκε προς στιγμήν, για άλλη μια φορά κατά τα τελευταία 15 χρόνια, μπροστά από τις συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες. Μόνο που το κάρο δεν μπορεί να τραβήξει μπροστά απ’ τ’ άλογο. Στην προκειμένη, για να μπορέσει το κίνημα να συγκρουστεί άμεσα με τις αιτίες του εγκλήματος, που πατάει πάνω στο διαχρονικό έγκλημα απέναντι στον λαό, έπρεπε να ριχτεί μαζικά, αποφασιστικά και ξεκάθαρα το αίτημα για άμεση επανακρατικοποίηση του σιδηροδρόμου χωρίς αποζημίωση, με συμμετοχή στη λειτουργία και στη χάραξη της πολιτικής και στον έλεγχο της εφαρμογής του των εργαζομένων του, εκπροσώπων της εργατικής τάξης της χώρας και της κοινωνίας. Για να έχει το κράτος την αποκλειστική ευθύνη του εκσυγχρονισμού του δικτύου και της ασφάλειας των μεταφορών.
Πώς αλλιώς μπορεί να ικανοποιηθεί το αίτημα για ασφάλεια και δικαιοσύνη, όταν το κράτος έχει ξεπουλήσει έναντι 45 εκατομμυρίων μια υποδομή της οποίας η αντικειμενική αξία ξεπερνά τα 200 εκατομμύρια και χαρίζει 750 εκατομμύρια στο ιταλικό μονοπώλιο, χωρίς να υπάρχουν οι στοιχειώδεις κανόνες ασφάλειας; Αυτό συμβαίνει γιατί τα μονοπώλια φαίνεται πώς λογαριάζουν το κόστος της πρόληψης ως μεγαλύτερο από το κόστος της “θεραπείας” πάνω στο αίμα που η πολιτική τους προξενεί. Η ανθρώπινη ζωή κοστίζει λιγότερο από τα μέτρα ασφαλείας. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.
Αντ’ αυτού είδαμε μια ΑΔΕΔΥ να ψελλίζει εντελώς γενικά, θολά κι αόριστα κάποιες κουβέντες ενάντια στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων. Είδαμε μια ΓΣΕΕ ξεπερνώντας τον προδοτικό απέναντι στην εργατική τάξη εαυτό της, να αποφεύγει με γελοία “συνεδριακά” (στα πεντάστερα του Καβουρίου) προσχήματα να κηρύξει απεργία στις 8 του Μάρτη, ημέρα που ξεσηκώθηκαν μέχρι και οι πέτρες. Κι όταν αναγκάστηκαν, κάτω από την πίεση του κόσμου, να συρθούν στην απόφαση για απεργία στις 16 του μήνα όχι μόνο δεν ανέφεραν έστω αυτά τα θολά ενάντια στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά έθεσαν σαν βασικό αίτημα τον “συμψηφισμό ευθυνών κράτους-εργοδοσίας”, εμφανίζοντας τον εμπρηστή σε ρόλο πυροσβέστη.
Καλά, θα πει κάποιος. Τους συσχετισμούς στο επίπεδο των διοικήσεων του συνδικαλιστικού κινήματος τους γνωρίζουμε. Ο ρόλος του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού είναι γνωστός. Όμως, θα περίμενε κανείς από το κόμμα που θέλει να ονομάζεται πρωτοπορία της εργατικής τάξης να θέσει το πλαίσιο της άμεσης σύγκρουσης με την πολιτική της λαοκτόνας “απελευθέρωσης”, υπό το πρίσμα και των νέων δεδομένων που δημιούργησε το πολύνεκρο έγκλημα. Συνεπές στην αδιέξοδη -για την προοπτική της εργατικής τάξης- πολιτική που έχει χαράξει τα τελευταία χρόνια, δεν το έπραξε.
Αντ’ αυτού στις 11/3, εν μέσω των μεγάλων κινητοποιήσεων το Πολιτικό Γραφείο της Κ.Ε του ΚΚΕ εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία ανάμεσα στα άλλα αναφέρει:

"Αυτό το κράτος, που κατέχει την πλειοψηφία των μετοχών στον ΟΣΕ, λειτουργεί με τους ίδιους νόμους του κέρδους που λειτουργεί και η ιδιωτικοποιημένη ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ενώ την ίδια στιγμή έχει μετατρέψει τις Μεταφορές σε πεδίο δράσης για ισχυρούς ομίλους, που αναλαμβάνουν δουλειές στο σιδηροδρομικό δίκτυο μέσα από ΣΔΙΤ και εργολαβίες. Και είναι το ίδιο κράτος που με την ευκολία που ιδιωτικοποιεί τομείς της οικονομίας, με την ίδια ευκολία τους «επανακρατικοποιεί», για να μεταφέρει από άλλον δρόμο το κόστος στον λαό και να ξαναμοιράσει μετά την πίτα, αν χρειαστεί."

Χωρίς καμία αυταπάτη για τον ρόλο που διαχρονικά παίζει το αστικό κράτος, χωρίς καμία προσπάθεια να βγει λάδι το αλισβερίσι αστικού κράτους-μονοπωλίων μέσα σε αυτό το σύστημα, μπορεί, αλήθεια, κάποιος να εξηγήσει:
-Γιατί αυτό που αναφέρει η ανακοίνωση πως προτίθεται το σύστημα να κάνει “ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ” δεν έχει χρειαστεί να γίνει στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια;
-Γιατί ενώ είναι λάβρο το Κόμμα ενάντια στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων παραπέμπει για άλλη μια φορά στο αποσδιόριστο σοσιαλιστικό/κομμουνιστικό μέλλον το ζήτημα της πολιτικής ενάντια στην “απελευθέρωση” που οδηγεί σε εγκλήματα τύπου Τεμπών;
-Γιατί ενώ σωστά αναδεικνύεται η Ε.Ε ως ατμομηχανή προώθησης αυτής της πολιτικής δεν ακούγεται εδω και τουλάχιστον 10-15 χρόνια το αίτημα για άμεση αποδέσμευση της χώρας από αυτον τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό;
-Ποιος είναι ο ρόλος της πρωτοπορίας, του ΚΚ; Είναι οι διαπιστώσεις και η συντήρηση ενός κλίματος οργής ή η μετατροπή της οργής σε πολιτική κατεύθυνση ρήξης με τις αιτίες που γεννούν την εκμετάλλευση, τη φτωχοποίηση και τα ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ/ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ;
Να εξηγήσουμε λίγο καλύτερα ορισμένα από τα παραπάνω ερωτήματα-προβληματισμούς. Στην Ελλάδα εκτεταμένες κρατικοποιήσεις έχουν να γίνουν εδώ και 3 δεκαετίες. Αυτό που αναφέρει η ανακοίνωση του Π.Γ του ΚΚΕ για τη διαδικασία να πληρώνει ο ελληνικός λαός τα σπασμένα από ζημιογόνες ιδιωτικές εταιρείες και αυτές να ιδιωτικοποιούνται εκ νέου όντας υγιείς οικονομικά, συνέβαινε σε μια εποχή που το μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης ήταν διαφορετικό. Ήταν η εποχή της -λεγόμενης- κεϋνσιανής διαχείρισης. Μια εποχή κατά την οποία το αστικό κράτος έπαιζε διαφορετικό ρόλο στη διαδικασία της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ενώ μια σειρα τομείς λογίζονταν σαν κοινωνικά αγαθά και ήταν δημόσια εξαιτίας και των διαφορετικών συσχετισμών δύναμης (ύπαρξη ΕΣΣΔ και δυνατό εργατικό κίνημα που επέβαλλε και προασπίζονταν κατακτήσεις).
Η τάση εδώ και δεκαετίες είναι διαφορετική: όλα ιδιωτικά, νέα πεδία κερδοφορίας για το πολυεθνικό κεφάλαιο. Ιδιαίτερα σε κράτη όπως η Ελλάδα τα πάντα αποτελούν “φιλέτα” κερδοφορίας. Σημαντικές υποδομές έχουν ξεπουληθεί μέσω του υπερταμείου, τεράστιες εκτάσεις ξεπουλιούνται (πχ Ελληνικό), οι μεταφορές έχουν ιδιωτικοποιηθεί εδώ και χρόνια, ενώ στην ίδια κατεύθυνση γίνονται βήματα στην παιδεία και την υγεία. Επομένως αυτό το “αν χρειαστεί” που αναφέρεται στην ανακοίνωση του Π.Γ του ΚΚΕ δεν πατάει πάνω στην ανάλυση κάποιας συγκεκριμένης κατάστασης, αλλά σε ένα θεωρητικό σχήμα γενικά σωστό που, όμως, αν το δεις έξω από το συγκεκριμένο -κάθε φορά- πλαίσιο δεν περιγράφει την πραγματικότητα.
Παρά το γεγονός ότι το αστικό κράτος είναι ένα αντιδραστικό, εκμεταλλευτικό κράτος που συμφύεται με τα μονοπώλια, για τους κομμουνιστές το αίτημα των εκτεταμένων εθνικοποιήσεων πρέπει να αποτελεί όχημα ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου. Ιδιαίτερα το αίτημα συνολικής εθνικοποίησης των δημόσιων αγαθών και βασικών υποδομών πρέπει να αποτελεί αιχμή του κινήματος στην ανάπτυξη των αγώνων για βαθύτερες αλλαγές με προοπτική τον σοσιαλισμό. Όπως αναφέρει ο Λένιν «σ’ ένα πραγματικά επαναστατικό-δημοκρατικό κράτος ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός σημαίνει αναπότρεπτα και αναπόφευκτα ένα βήμα ή μάλλον βήματα προς το σοσιαλισμό!» (Λένιν, Άπαντα, τ. 34, σ. 191). «Γιατί ο σοσιαλισμός δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το άμεσο βήμα προς τα μπρος, πέρα από το κρατικό-καπιταλιστικό μονοπώλιο. Ή με άλλα λόγια: ο σοσιαλισμός δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το κρατικό καπιταλιστικό μονοπώλιο, που χρησιμοποιείται προς όφελος όλου του λαού και γι’ αυτό το λόγο έπαψε να είναι καπιταλιστικό μονοπώλιο» (στο ίδιο, σ. 192),

«…αλλά και γιατί ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός είναι η πληρέστερη υλική προετοιμασία του σοσιαλισμού, είναι τα πρόθυρά του, είναι το σκαλοπατάκι εκείνο της ιστορικής κλίμακας, που ανάμεσα σ’ αυτό και στο σκαλοπατάκι που λέγεται σοσιαλισμός, δεν υπάρχουν άλλα ενδιάμεσα σκαλοπατάκια» (στο ίδιο, σ. 193).

Στην κατεύθυνση αυτή στις Θέσεις του Απρίλη ο Λένιν αναφέρει:

«Μέτρα, όπως η εθνικοποίηση της γης, η εθνικοποίηση όλων των τραπεζών και των συνδικάτων των κεφαλαιοκρατών, ή, τουλάχιστο, η επιβολή άμεσου ελέγχου πάνω σ’ αυτά από τα Σοβιέτ των εργατών βουλευτών κτλ., μέτρα που σε καμιά περί­πτωση δεν αποτελούν «εισαγωγή» του σοσιαλισμού, πρέπει να τα υποστηρίζουμε απόλυτα και, στο μέτρο του δυνατού, να τα εφαρ­μόζουμε με επαναστατικό τρόπο. Χωρίς τέτοια μέτρα, που αποτελούν μόνο βήματα προς το σοσιαλισμό και που οικονομικά είναι πέρα για πέρα πραγματοποιήσιμα, δεν είναι δυνατή η επούλωση των πληγών, που προξένησε ο πόλεμος, και η αποτροπή της καταστροφής που μας απειλεί. Και το κόμμα του επαναστατικού προλεταριάτου δε θα διστάσει ποτέ να βάλει χέρι στα πρωτά­κουστα μεγάλα κέρδη των κεφαλαιοκρατών και των τραπεζιτών, που πλουτίζουν ίσα-ίσα «από τον πόλεμο» με πολύ σκανδαλώδικο τρόπο». (Λένιν, «Θέσεις του Απρίλη», σ. 57)

Για να φανεί πληρέστερα ότι η πολιτική που έχει ως απάντηση σε κάθε ερώτηση τη “λαϊκή εξουσία”, αφενός αποτελεί γραμμή ήττας για τον λαό -καθώς ο σοσιαλισμός/κομμουνισμός δεν προσεγγίζεται ούτε μόνο με θεωρητική ζύμωση, ούτε με απλή κινηματική διαχείριση της λαϊκής οργής- κι αφετέρου δεν αποτελεί κάτι νέο, αλλά ταλανίζει το Κομμουνιστικό Κίνημα εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα, θα κλείσουμε το άρθρο με εκτεταμένα αποσπάσματα από την απάντηση του Λένιν, προς τους Μπουχάριν και Σμυρνόφ, οι οποίοι στις παραμονές της Οκτωβριανής Επανάστασης (Μάιος 1917), προτείνουν «να εξοστρακιστεί εντελώς το πρόγραμμα-μίνιμουμ. Ο χωρισμός, λένε, σε πρόγραμμα-μάξιμουμ και πρόγραμμα-μίνιμουμ “έχει παλιώσει”, τι μας χρειάζεται εφόσον πρόκειται για το πέρασμα στο σοσιαλισμό. Δεν χρειάζεται κανένα πρόγραμμα-μίνιμουμ, αλλά ένα άμεσο πρόγραμμα μεταβατικών μέτρων προς το σοσιαλισμό» (Λένιν, Άπαντα, τ. 34, σ. 372). Στη θέση αυτή ο Λένιν απαντάει ως εξής:

«Ο πόλεμος και το οικονομικό χάος αναγκάζει όλες τις χώρες να περάσουν από το μονοπωλιακό καπιταλισμό στον κρατικο-μονοπωλιακό καπιταλισμό. Τέτοια είναι η αντικειμενική κατάσταση. Στις συνθήκες όμως της επανάστασης, τον καιρό της επανάστασης, ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός περνάει άμεσα σε σοσιαλισμό. Στις συνθήκες της επανάστασης δεν μπορεί να τραβάει κανείς μπροστά, αν δεν τραβάει προς το σοσιαλισμό – τέτοια είναι η αντικειμενική κατάσταση που δημιούργησε η επανάσταση και ο πόλεμος. Την κατάσταση αυτή πήρε υπόψη της η συνδιάσκεψη του Απρίλη, προβάλλοντας το σύνθημα της “δημοκρατίας των Σοβιέτ” (πολιτική μορφή της δικτατορίας του προλεταριάτου) και της εθνικοποίησης των τραπεζών και των συνδικάτων (το βασικό από τα μεταβατικά μέτρα προς το σοσιαλισμό). Ως εδώ όλοι οι μπολσεβίκοι είναι απόλυτα σύμφωνοι μεταξύ τους. Οι σύντροφοι όμως Β. Σμιρνόφ και Ν. Μπουχάριν θέλουν να προχωρήσουν παραπέρα και να εξοστρακίσουν εντελώς το πρόγραμμα-μίνιμουμ. Αυτό θα σήμαινε πως θα ενεργούσαμε παρά τη σοφή συμβουλή της σοφής παροιμίας, που λέει:
“Να μην παινεύεσαι όταν πηγαίνεις στον πόλεμο, να παινεύεσαι όταν γυρίζεις από τον πόλεμο”. 
Εμείς πάμε στον πόλεμο, δηλαδή αγωνιζόμαστε να κατακτήσει το Κόμμα μας την πολιτική εξουσία. Αυτή η εξουσία θα ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου και της φτωχής αγροτιάς. Παίρνοντας αυτή την εξουσία, όχι μόνο δεν φοβόμαστε να βγούμε έξω από τα πλαίσια του αστικού καθεστώτος, αλλά αντίθετα, λέμε καθαρά ανοιχτά, συγκεκριμένα και για να το ακούσουν όλοι, πως θα βγούμε έξω από τα πλαίσια, πως θα τραβήξουμε άφοβα στο σοσιαλισμό και ότι ο δρόμος που θα ακολουθήσουμε είναι: δημοκρατία των Σοβιέτ, εθνικοποίηση των τραπεζών και των συνδικάτων, εργατικός έλεγχος, γενική υποχρεωτική εργασία, εθνικοποίηση της γης, δήμευση των εργαλείων και των ζώων των τσιφλικάδων κτλ. Μ’ αυτή την έννοια δώσαμε το πρόγραμμα των μεταβατικών μέτρων προς το σοσιαλισμό. 
Δεν πρέπει όμως να παινευόμαστε όταν πηγαίνουμε στον πόλεμο, δεν πρέπει να πετάμε το πρόγραμμα-μίνιμουμ, γιατί αυτό το πράγμα θα ισοδυναμούσε με κούφιο κομπασμό: δεν θέλουμε “να ζητήσουμε” τίποτε “από την αστική τάξη”, αλλά να δημιουργούμε οι ίδιοι, δεν θέλουμε να ασχολούμαστε με μικροπράγματα στα πλαίσια του αστικού καθεστώτος. 
Αυτό θα ήταν κούφιος κομπασμός, γιατί πρώτα πρέπει να κατακτήσουμε την εξουσία, ενώ εμείς δεν την κατακτήσαμε ακόμη. Πρέπει να πραγματοποιήσουμε τα μεταβατικά μέτρα προς το σοσιαλισμό, να οδηγήσουμε την επανάστασή μας ως τη νίκη της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης και ύστερα πια, “γυρίζοντας από τον πόλεμο”, μπορούμε και πρέπει να πετάξουμε το πρόγραμμα-μίνιμουμ σαν αχρείαστο πια. 
Μπορούμε τώρα να εγγυηθούμε πως το πρόγραμμα αυτό δεν χρειάζεται πια; Φυσικά δεν μπορούμε, απλούστατα γιατί δεν έχουμε ακόμη κατακτήσει την εξουσία, δεν έχουμε πραγματοποιήσει το σοσιαλισμό και δεν φτάσαμε ακόμη ούτε στην αρχή της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης. 
Πρέπει να βαδίζουμε σταθερά, τολμηρά, χωρίς ταλαντεύσεις προς σ’ αυτό το σκοπό, είναι όμως γελοίο να διακηρύσσουμε πως τον πετύχαμε, τη στιγμή που είναι ολοφάνερο ότι δεν τον έχουμε πετύχει ακόμη. Ο εξοστρακισμός όμως του προγράμματος-μίνιμουμ ισοδυναμεί με τη δήλωση, με τη διακήρυξη (για να το πούμε πιο απλά, με τον κομπασμό), “πως νικήσαμε κιόλας”.
Όχι αγαπητοί σύντροφοι δεν νικήσαμε ακόμη. 
Δεν ξέρουμε αν θα νικήσουμε αύριο, ή λίγο αργότερα. (Εγώ προσωπικά κλίνω να πιστέψω ότι θα νικήσουμε αύριο – αυτό το γράφω στις 6 του Οκτώβρη 1917 – και πως μπορεί να αργήσουμε με την κατάληψη της εξουσίας, όμως και το αύριο είναι ωστόσο αύριο κι όχι σήμερα.) Δεν ξέρουμε πόσο γρήγορα ύστερα από τη νίκη μας θα αρχίσει η επανάσταση στη Δύση. Δεν ξέρουμε αν δεν θα έχουμε ακόμη προσωρινές περιόδους αντίδρασης και νίκης της αντεπανάστασης ύστερα από τη νίκη μας – αυτό δεν είναι καθόλου αδύνατο – και γι’ αυτό, όταν νικήσουμε, θα φτιάξουμε “τριπλό χαράκωμα” ενάντια σε μια τέτοια δυνατότητα.
Όλα αυτά δεν τα ξέρουμε και δεν μπορούμε να τα ξέρουμε. Κανείς δεν μπορεί να τα ξέρει αυτά. Γι’ αυτό ακριβώς είναι γελοίο να πετάμε το πρόγραμμα-μίνιμουμ, που είναι απαραίτητο, όσο ζούμε ακόμη στα πλαίσια του αστικού καθεστώτος, όσο δεν έχουμε καταστρέψει ακόμη αυτά τα πλαίσια, όσο δεν έχουμε πραγματοποιήσει το βασικό για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, όσο δεν έχουμε τσακίσει τον εχθρό (την αστική τάξη) και τσακίζοντάς τον, δεν τον έχουμε συντρίψει. Όλα αυτά θα γίνουν και θα γίνουν ίσως πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι νομίζουν πολλοί (εγώ προσωπικά νομίζω πως αυτό πρέπει να αρχίσει αύριο), μα αυτά ακόμη δεν έγιναν. 
Πάρτε το πρόγραμμα-μίνιμουμ στον πολιτικό τομέα. Το πρόγραμμα αυτό έχει υπόψη του την αστική δημοκρατία. Προσθέτουμε ότι δεν περιοριζόμαστε στα πλαίσιά της, αλλά αγωνιζόμαστε για να περάσουμε αμέσως στη δημοκρατία των Σοβιέτ, δημοκρατία ανώτερου τύπου. Αυτό πρέπει να το κάνουμε. Προς τη νέα δημοκρατία πρέπει να βαδίζουμε με απεριόριστη τόλμη και αποφασιστικότητα και, είμαι βέβαιος, πως θα πάμε προς αυτήν ακριβώς έτσι. Μα σε καμιά περίπτωση δεν επιτρέπεται να πετάμε το πρόγραμμα-μίνιμουμ, γιατί, πρώτο, δεν υπάρχει ακόμη δημοκρατία των Σοβιέτ. Δεύτερο, δεν αποκλείεται η δυνατότητα να γίνουν “προσπάθειες παλινόρθωσης”. Τις προσπάθειες αυτές πρέπει πρώτα να τις ξεπεράσουμε και να τις κατανικήσουμε. Τρίτο, κατά το πέρασμα από το παλιό στο καινούργιο μπορεί να έχουμε προσωρινούς “συνδυασμένους τύπους” (όπως σωστά τόνισε αυτές τις μέρες η “Ραμπότσι Πουτ”), λογουχάρη και Δημοκρατία των Σοβιέτ και Συντακτική Συνέλευση. Ας ξεπεράσουμε πρώτα όλα αυτά κι έπειτα έχουμε τον καιρό να πετάξουμε το πρόγραμμα-μίνιμουμ. 
Το ίδιο και στον οικονομικό τομέα. Είμαστε όλοι σύμφωνοι πως ο φόβος να τραβήξουμε προς το σοσιαλισμό είναι η μεγαλύτερη προστυχιά και προδοσία της υπόθεσης του προλεταριάτου. Είμαστε όλοι σύμφωνοι πως τα βασικά μέτρα ανάμεσα στα πρώτα στο δρόμο αυτό πρέπει να είναι η εθνικοποίηση των τραπεζών και των καπιταλιστικών συνδικάτων. Ας πραγματοποιήσουμε πρώτα αυτά και άλλα τέτοια μέτρα και τότε θα δούμε. Τότε θα δούμε καλύτερα, γιατί η πρακτική πείρα, που αξίζει ένα εκατομμύριο φορές περισσότερο από τα καλύτερα προγράμματα, θα πλατύνει απεριόριστα τον ορίζοντά μας. Είναι δυνατό και μάλιστα πιθανό και μάλιστα αναμφισβήτητο, ότι χωρίς τους μεταβατικούς “συνδυασμένους τύπους” δεν θα τα βγάλουμε πέρα κι εδώ, λχ τα μικρά νοικοκυριά με ένα-δυο μισθωτούς εργάτες δεν μπορούμε με το πρώτο ούτε να τα εθνικοποιήσουμε, ούτε να τα βάλουμε κάτω από πραγματικό εργατικό έλεγχο. Ας είναι ο ρόλος τους μηδαμινός, ας είναι τα νοικοκυριά αυτά δεμένα χειροπόδαρα από την εθνικοποίηση των τραπεζών και των τραστ, όλα αυτά είναι σωστά, όσο όμως υπάρχουν έστω και σε μικρές γωνίτσες οι αστικές σχέσεις, για ποιο λόγο να πετάξουμε το πρόγραμμα-μίνιμουμ; Σαν μαρξιστές που βαδίζουν τολμηρά προς τη μεγαλύτερη επανάσταση του κόσμου και ταυτόχρονα σταθμίζουν νηφάλια τα γεγονότα δεν έχουμε το δικαίωμα να πετάξουμε το πρόγραμμα-μίνιμουμ.
Αν το πετούσαμε τώρα, θα αποδείχναμε ότι πριν προλάβουμε να νικήσουμε, χάσαμε κιόλας τα μυαλά μας. Και όμως δεν πρέπει να τα χάνουμε ούτε πριν από τη νίκη, ούτε την ώρα της νίκης, ούτε μετά από τη νίκη, γιατί, χάνοντας τα μυαλά μας, χάνουμε τα πάντα» (στο ίδιο, σ. 373-376).

Πηγές:
Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας. (12/3/2023). Ανακοίνωση- Δελτίο Τύπου: 24ωρη Πανελλαδική Απεργία Πέμπτη 16 Μαρτίου.
Λένιν, Β.Ι. (1986). Άπαντα. τ.34. Αθήνα: Σύγχρονη Εποχή
Λένιν, Β.Ι. (1981). «Θέσεις του Απρίλη». Αθήνα: Σύγχρονη Εποχή
Ριζοσπάστης. (11-12/3/2023). Ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε του ΚΚΕ “Για το σιδηροδρομικό έγκλημα στα Τέμπη και τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του λαού και της νεολαίας”.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Προς ένα νέο παράδειγμα «δημοκρατίας»

Οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και μετατοπίσεις στην πολιτική της ΝΔ δεν είναι κάτι που συμβαίνει  «όπως πάντα και όπως συνήθως».

Ειδικά με τους νόμους που επιβάλλουν στην εργατική τάξη δια της νομικής βίας το ζήτημα των «συμβάσεων μηδενικών ορών απασχόλησης» καθώς και της «κατά παραγγελία απασχόλησης»  καθώς και την παροχή εργασίας από τον εργαζόμενο σε πολλαπλούς εργοδότες, απογειώνονται οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις και αλλάζει επί το αντεργατικότερο τη γεωμετρία απόσπασης σχετικής και απόλυτης υπεραξίας ενισχύοντας και τα δυο σκέλη της εκμετάλλευσης των εργαζομένων (διευρύνεται ο χρόνος εργασίας και ενισχύεται η οργάνωση εξοντωτικής εργασίας- κάμερες παρακολούθησης, χρονομέτρηση στην τουαλέτα κ.λπ.)

Τέτοιες μορφές απασχόλησης, συχνές ήδη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάνουν τώρα την εμφάνισή τους και στην χώρα μας επειδή οι συσχετισμοί ανάμεσα στην εργατική πολιτική και την αστική γίνονται δυσμενέστεροι.

Ταυτόχρονα με μια σειρά νομοθετήματα και δικαστικές αποφάσεις που κηρύσσουν σωρηδόν τις απεργίες παράνομες και καταχρηστικές διαγράφεται μια απόπειρα να εξουδετερωθεί η απεργία ακόμη και η διαμαρτυρία ως κοινωνική δυνατότητα (ν. 4940/2022, ν. 4940/22)

Πρόκειται για  ένα νέο παράδειγμα μετασχηματισμού της κοινωνίας σε μια «δημοκρατία χωρίς διαμαρτυρία» στο οποίο οι καταπιεσμένοι θα εκφράζονται αποκλειστικά στις εκλογές.

Αυτή η στροφή της ΝΔ, όχι απλά στην κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, αλλά προς μια συνολική  μετάβαση σε μια μακρόχρονη εποχή μόνιμου και βίαιου εξοντωτικού σφετερισμού της σύγχρονης αξίας της εργασίας με την ταυτόχρονη ενίσχυση των κοινωνικών ανισοτήτων, της δομικής ανεργίας, της φτώχειας, των πολλαπλών ελαστικών εργασιακών σχέσεων, και της στρατηγικής και μόνιμης αποδόμησης των κοινωνικών κατακτήσεων που φτάνει να διεκδικεί τη «δόξα» ακόμη και για το κλείσιμο νοσοκομείων (δηλώσεις Γεωργιάδη), η ψυχρή συμμετοχή στον ποιοτικά απογειωμένο μιλιταρισμό και στους νεοαποικιοκρατικούς πολέμους, η μετάβαση από τη «φιλελεύθερη» αστική Δημοκρατία στο «παγκόσμιο» αστυνομικό κράτος made in Greece, συνιστούν τη σύγχρονη πραγματικότητα με την οποία οφείλουμε να αναμετρηθούμε.

Ας τα δούμε αναλυτικότερα.

Αξίζει να ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στο γράφημα που δείχνει τις διαχρονικές περικοπές σε πάγια έξοδα ενός νοικοκυριού σύμφωνα με την πρόσφατη μελέτη του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων (ΙΜΕ) της ΓΣΕΒΕΕ.

Στο γράφημα παρατηρούμε πως οι περικοπές των οικογενειακών δαπανών σε σχέση με το 2019 (μαύρη στήλη), είναι αυξημένες σε όλα τα μετέπειτα έτη ως το 2023.

Οι περικοπές εν μέσω ακρίβειας αφορούν τόσο την κάλυψη των βασικών, λεγόμενων, αναγκών, όπως τρόφιμα, λογαριασμούς σπιτιού και θέρμανση, ρούχα παπούτσια, όσο και των αναγκών που «μετρούν» την ποιότητα ζωής (ψυχαγωγία, ταξίδια έξοδοι κ.α.).

Την ίδια στιγμή, χαμηλό παραμένει το ποσοστό όσων έχουν τη δυνατότητα να βάλουν χρήματα στην άκρη καθώς, πάνω από 8 στα 10 νοικοκυριά (84,8%) δήλωσαν ότι δεν καταφέρνουν να αποταμιεύσουν.

Επιπλέον σχεδόν 1 στα 2 νοικοκυριά δήλωσε ως κατάλληλο μέτρο για την αντιμετώπιση της ακρίβειας τη μείωση φόρων και τελών. Επομένως  επαληθεύεται ξανά και ξανά ότι όχι ορισμένες ρυθμίσεις αλλά η εφαρμογή συνολικά ενός δίκαιου και φορολογικού συστήματος παραμένει διαρκώς ζητούμενο.

Είναι χαρακτηριστικό πως ο βαθμός αξιολόγησης των κυβερνητικών μέτρων για την αντιμετώπιση της ακρίβειας είναι ιδιαίτερα χαμηλός από τα ελληνικά νοικοκυριά. Μόλις το 2,9% (!) δήλωσε ότι θεωρεί το καλάθι του νοικοκυριού κατάλληλο μέτρο για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, ενώ πολύ χαμηλά βρίσκονται και οι έκτακτες οικονομικές ενισχύσεις (8,4%).

Συνολικά η συντριπτική πλειονότητα (80,6%) αξιολόγησε τα μέτρα της κυβέρνησης ως ανεπαρκή ή μάλλον ανεπαρκή.

Επομένως η μόνιμη ρήση του πρωθυπουργού πως «εντάξει, δεν έχουμε λύσει όλα τα ζητήματα, είμαστε όμως σε καλό δρόμο και στη σωστή πλευρά της ιστορίας» δεν επαληθεύεται.

Από το «ανήκουμε στη Δύση» στο «είμαστε Δύση»

Τα πράγματα μάλιστα περιπλέκονται ιδιαίτερα και επικίνδυνα με την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης.

Η αντικατάσταση του μεταπολιτευτικού δόγματος της ελληνικής διπλωματίας «ανήκουμε στη Δύση» με το δόγμα «είμαστε Δύση» του Μητσοτάκη συμπληρωμένο από το πρωτάκουστο «είμαστε προβλέψιμη σύμμαχοι» του Έλληνα πρωθυπουργού προς τον αμερικάνο ομόλογο του οδηγεί τη χώρα σε ολοένα και επικινδυνότερες καταστάσεις.

Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ μετά την επίσκεψη Μπλίνκεν, «ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης υπογράμμισαν τη βαθιά και διαρκή διμερή σχέση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ελλάδας, τις κοινές αξίες που έχουν ως σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ και την ουσιαστική συνεργασία της Ελλάδας στην αντιμετώπιση ευρέος φάσματος θεμάτων.

Επίσης, ο υπουργός και ο πρωθυπουργός μίλησαν για τη σημασία της προστασίας των δικαιωμάτων διέλευσης και ναυτικών ελευθεριών στην Ερυθρά Θάλασσα και τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Επιχείρηση Prosperity Guardian» (άλλη μια φορά το ελληνικό εφοπλιστικό λόμπυ υπηρετείται και υπηρετεί με ακρίβεια τις ιμπεριαλιστικές δράσεις στην περιοχή).

Αυτή η  ελληνοαμερικανική δράση προκαλεί και την αντίδραση.

Είναι η πρώτη φορά που ελληνική κυβέρνηση γίνεται αποδέκτης ανοικτής προειδοποιητικής επιστολής από αραβική κυβέρνηση, από τους «αντάρτες του Ουρανού (Ανσαρουλλάχ)» όπως λέγονται οι Χούτι, οι κυβερνήτες της Υεμένης. Την 19η Ιανουαρίου ο  Μοχάμεντ αλ-Μπουχάιτι, μέλους του Πολιτικού Γραφείου της οργάνωσης Ανσαρουλλάχ έστειλε ανοιχτή επιστολή προς τις χώρες της Ε.Ε. «σχετικά με την πιθανή συμμετοχή τους σε στρατιωτική αποστολή στην Ερυθρά Θάλασσα»:

«Η εξαιρετική κατάσταση σταθερότητας και ασφάλειας που απολάμβανε η Ευρώπη μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αναφέρεται μεταξύ άλλων στην επιστολή, ήταν το αποτέλεσμα των ηθικών αξιών που επικρατούσαν εσωτερικά στις κοινωνίες της.

Ωστόσο, αυτό το ηθικό σύστημα άρχισε να αποδυναμώνεται, ως αποτέλεσμα της συμμετοχής ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών στους ανήθικους πολέμους που διεξήγαγαν οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτός των συνόρων τους.

Βλέπουμε τώρα τις συνέπειες αυτού του γεγονότος στην άνοδο της ακροδεξιάς και στον πόλεμο στην Ουκρανία.

Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες πρέπει να κατανοήσουν ότι οι ηθικές και ανθρώπινες αξίες είναι σταθερές και δεν αλλάζουν ανάλογα με την εθνικότητα και τη θρησκεία ενός ατόμου και ότι η αντιμετώπισή τους με ακραία επιλεκτικότητα που μοιάζει με σχιζοφρένεια θα διευρύνει το πεδίο των πολέμων στον κόσμο, επεκτεινόμενο και στην ίδια την Ευρώπη.

Στη Γάζα διαπράττονται καθημερινά εγκλήματα γενοκτονίας, με την πλειονότητα των θυμάτων να είναι γυναίκες και παιδιά, μπροστά στα μάτια και με γνώση όλου του κόσμου, και όλες οι χώρες πρέπει να λάβουν σοβαρά μέτρα για τον τερματισμό τους.

Δυστυχώς, η κίνηση ορισμένων χωρών με τους πολεμικούς στόλους τους προς υποστήριξη των δραστών της γενοκτονίας και η σιωπή άλλων χωρών μας ανάγκασαν να αναλάβουμε μονομερή στρατιωτική δράση για να τη σταματήσουμε, γιατί δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να το κάνουμε.»

Η δήλωση αυτή αφορά κατεξοχήν και τη χώρα μας με δεδομένη την απόφαση Μητσοτάκη, Μπλίνκεν και Δένδια να στείλουν ελληνικό πολεμικό πλοίο στην Ερυθρά Θάλασσα, υπό αμερικανική διοίκηση.

Η αποστολή αυτή της φρεγάτας προστίθεται στις πολλαπλές συγκρούσεις (Γάζα, Λίβανος, Συρία, Ιράκ) που εκτυλίσσονται στη Μέση Ανατολή και που οδηγεί στο να εμπλέξει την Ελλάδα ακόμα και σε μείζονα περιφερειακό πόλεμο, ή και να δεχθεί «τρομοκρατικές» επιθέσεις.

Αυτή η πολιτική της πλήρους και προβλέψιμης ευθυγράμμισης με την αμερικανονατοϊκή πολιτική  οδηγεί άμεσα και στην αναγνώριση του Κοσσόβου ως ξεχωριστού κράτους με παραλυτικές πολιτικές επιπτώσεις στο Κυπριακό και δη στην αναγνώριση ως ξεχωριστής κρατικής οντότητας της υπό τούρκικης κατοχής βόρειας Κύπρου.

Εξ ου και η αποσιώπηση – μετατόπιση στις «πίσω σειρές» του Κυπριακού από την ελληνική κυβέρνηση.

Η ρήξη με τις αραβικές χώρες με επίκεντρο το παλαιστινιακό προστίθεται στην μικρόνοα πολιτική απέναντι στη Ρωσία (απέλαση διπλωματών για πρώτη φορά στην μεταπολεμική ιστορία) του Κοντζιά, δημιουργεί ένα δυσμενές συνολικό περιβάλλον για τη χώρα μας.

 Οι δηλώσεις επομένως του Δένδια πως «Η εξωτερική πολιτική της χώρας μας διέπεται διαχρονικά από αρχές και συνυφαίνεται με τη σταθερότητα, την ασφάλεια, τον σεβασμό της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών, την προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο και στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας» αποδεικνύονται πομφόλυγες.

Η βασική αντίθεση του συστήματος και το νέο εγχείρημα

Ο πυρήνας των προωθούμενων υπεραντιδραστικών κυβερνητικών μεταρρυθμίσεων στην εργασία και στις διεθνείς σχέσεις αλλά και των αντιδραστικών μετατοπίσεων στην πολιτική της ΝΔ (γενικότερα των αστικών κομμάτων που ευθυγραμμίζονται πίσω από τις ΗΠΑ – δες ΣΥΡΙΖΑ) οφείλεται όχι μόνο στις ιστορικές πολιτικές ανακατατάξεις της πάλης των τάξεων, ή μόνο στην «πολιτική» με την τρέχουσα έννοια (το σοκ της κατάρρευσης, η οριστικά νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατίας, η έντεχνη καλλιέργεια περί τρομοκρατών για όσες χώρες και οργανώσεις στρέφονται ενάντια στη αμερικάνικη Δύση κ.λπ.) ή σε επιμέρους πλευρές της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης, (υπερτροφία του χρηματοπιστωτικού συστήματος, νέα ανάπτυξη της διεθνοποίησης του εμπορίου και της παραγωγής κ.α.).

Ο πυρήνας αυτών των νέοσκοταδιστικών «μεταρρυθμίσεων» εδράζεται στην ανώτερη ποιοτικά ωρίμανση της βασικής αντίθεσης του συστήματος ανάμεσα στις παραγωγικές δυνάμεις και στις παραγωγικές σχέσεις και στην κρυμμένη αντίστοιχη ωρίμανση της επαναστατικής δυνατότητας της εργατικής τάξης.(Οι σύγχρονες τεχνολογίες είναι αδύνατο να εφαρμοσθούν γενικευμένα στην παραγωγή δίχως σοβαρή διαταραχή στη λειτουργία της καπιταλιστικής αγοράς)

Η ωρίμανση αυτής της βασικής αντίθεσης φέρνει στην επιφάνεια, όχι μόνο τον περισσότερο από ποτέ αντιδραστικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής «ανάπτυξης», αλλά, ταυτόχρονα και ισότιμα, την ποιοτικά ανώτερη από κάθε άλλη φορά στην Ιστορία ωρίμανση των αντικειμενικών και ως ένα – δραματικά μικρό, ακόμη – βαθμό υποκειμενικών δυνατοτήτων για ριζική, σύγχρονη χειραφετητική – κομμουνιστική διεθνική αλλαγή.

Η συνολική αυτή κατάσταση οδηγεί σε φθορά την κυβέρνηση και σε πλήρη αδυναμία να ανατάξει την κοινωνική της επιρροή από το πραγματικό 28% στο οποίο έχει περιπέσει αν συνυπολογισθεί και η αποχή.

Δεν είναι άρα «Η φθορά της δεύτερης θητείας», δεν είναι η «κατάρα της δεύτερης τετραετίας» στην οποία το πρωτοσέλιδο Βήμα της 28ης 1. 2024 ρίχνει την ευθύνη της φθοράς της κυβέρνησης. Είναι ο ίδιος ο πυρήνας της κυβερνητικής πολιτικής που έχει αφήσει ενεργά όλα τα ρήγματα της κοινωνικής ανισορροπίας ανοικτά.

Ωστόσο αν η κατάσταση στη μαχόμενη Αριστερά μείνει ως έχει για τα επόμενα 1000 χρόνια η εκάστοτε ΝΔ θα «περνά» την πολιτική της, η ακροδεξιά θα συνεχίζει να απειλεί και η μαχόμενη Αριστερά θα είναι υπερήφανη που «κράτησε τις δυνάμεις της».

Πρωταρχική προϋπόθεση για να πάνε τα πράγματα αλλιώς, για να μετατραπεί η ιστορική δυνατότητα σε πολιτική στη νέα «κοσμογονική» εποχή είναι η αποκατάσταση της πολιτικής πάλης για το «κοινωνικό ζήτημα» και για την κυριαρχία των ίδιων των πρωτοπόρων εργατών, ως το θεμέλιο για την ουσιαστική επανίδρυση του επαναστατικού Κόμματος.

Είναι η ανάπτυξη της αυτοτελούς συνολικής μετωπικής πολιτικής και μάλιστα σε διαρκή αλληλεπίδραση και ενωτική κοινή δράση με το σύνολο των αγωνιζόμενων εργαζομένων και καταπιεζομένων.

Είναι τελικά το Ηράκλειο έργο διεθνούς εμβέλειας της επαναθεμελίωσης του πολιτικού προγράμματος και πράξης. Ένα έργο που φυσικά δεν θα το φέρει σε πέρας από μόνο του το ελληνικό επαναστατικό κίνημα, χωρίς αυτό να μειώνει κατ’ ελάχιστο την απαιτητικότητα που πρέπει να έχουμε απέναντι στους εαυτούς μας.

Το εγχείρημα για το νέο μεγάλο σχέδιο στην εποχή μας είναι ρεαλιστικό.

Και αυτό επειδή το κεφάλαιο παροξύνει τις κοινωνικές ανισότητες και αφήνει τεράστιο κοινωνικό χώρο εξ αιτίας στη αυξανόμενης ανικανότητας του να τιθασεύει και να «αξιοποιεί» τις νέες εκρηκτικές δυνατότητες του των επιστημονικοτεχνικών κατακτήσεων και του χρόνου εργασίας, του παραγόμενου πλούτου, τις γενικότερες αντικαπιταλιστικές σχέσεις και αντιφάσεις, που εκτινάσσονται μέσα στη σημερινή κοινωνία.

Το νέο εγχείρημα έχει επίσης την υποχρέωση να διεκδικεί την ανακατάκτηση και το σχετικό «μετασχηματισμό» του παρελθόντος και της ιστορίας των επαναστάσεων από την «ιδιοκτησία» της στασιμότητας των παλιών κομμουνιστικών κομμάτων. Έχει την ανάγκη και τη δυνατότητα να προωθεί την πιο τολμηρή κριτική «υπέρβαση» των αντικειμενικών ορίων, των υποχρεώσεων, των λαθών, ακόμα και των πιο καινοτόμων επαναστατικών στιγμών του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Και την προσπάθεια αυτή να τη διαχωρίζει από την αδιάλλακτη, οπωσδήποτε, αντιπαράθεσή του απέναντι στις επικίνδυνες και μηδενιστικές αστικές και αντεπαναστατικές μορφές αστικής παρέμβασης.

Από αυτή τη σκοπιά, έχει αντικειμενικά και άμεσα την ανάγκη, τη δυνατότητα και την υποχρέωση να αντιμετωπίσει την κυρίαρχη λογική του ρηχού θεωρητικού και πολιτιστικού ζάπινγκ μέσα στους εργαζομένους και το εργατικό κίνημα. Και επομένως να αναπτύξει ποιοτικά την χειραφετητική και χειραφετημένη θεωρία του πολύπλευρου μαχόμενου υλισμού και πολιτισμού, του πάντα ανοικτού στην πάλη και στις κατακτήσεις του κοινωνικού πολιτισμού.

Πηγή: kommon.gr

Πηγές:

Προς μια δημοκρατία χωρίς συλλογική διαμαρτυρία;

Δήμητρα Μαρέτα, Διδάκτωρ Πολιτικής Θεωρίας του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης & Ιστορίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Ετήσια Έρευνα ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ Εισόδημα – Δαπάνες διαβίωσης Νοικοκυριού 2023

Με παραγγελία της εισαγγελίας Πάτρας κλήθηκε ως μάρτυρας ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ (ως νόμιμος εκπρόσωπος) αναφορικά με καταγγελία που είχαμε κάνει στις 23/1/2023 η οποία αφορούσε την βάναυση μεταχείριση μεταναστών σε ελληνικά πλοία που είναι δρομολογημένα στην γραμμή Πάτρας – Ηγουμενίτσας – Ιταλίας (δείτε εδώ).

Πρόκειται για μια θετική εξέλιξη που φέρνει στο προσκήνιο φαινόμενα και κρούσματα ρατσιστικής μεταχείρισης απαράδεκτα και καταδικαστέα.

Ο λόγος γίνεται για πρόσφυγες και μετανάστες που εντοπίζονται σε ιταλικά λιμάνια χωρίς τα προβλεπόμενα χαρτιά και στέλνονται παράτυπα πίσω στην Ελλάδα και είναι υπό κράτηση στα πλοία της γραμμής.

Για την επαίσχυντη αυτή κατάσταση είναι τεράστιες και βαρύτατες οι ευθύνες Κυβέρνησης – ΥΕΝ- Λιμενικών Υπηρεσιών και των Ναυτιλιακών εταιριών.

Ειδικότερα τα κρούσματα αυτά που στοιχειοθετούνται με πλήθος φωτογραφικού και βιντεοσκοπημένου υλικού εκθέτουν ανεπανόρθωτα το Ναυτεργατικό κόσμο (έστω και εάν αυτά είναι μεμονωμένα)  της χώρας μας ο οποίος έχει διαχρονικά αποδείξει τον ανθρωπισμό, την αλληλεγγύη και τον αλτρουισμό του σε κάθε άνθρωπο που η ζωή του είναι σε κίνδυνο στην θάλασσα.

Τις επόμενες ημέρες θα δημοσιεύσουμε την μαρτυρική κατάθεση του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ.

Διευκρινίζουμε ότι σχετικά με την απάνθρωπη μεταχείριση μεταναστών αφορούν τα στοιχεία πολύμηνης, διασυνοριακής έρευνας που πραγματοποίησε ομάδα του Solomon, υπό τον συντονισμό του Lighthouse Report σε συνεργασία με την γερμανική τηλεόραση (Ard Monitor), την ελβετική δημόσια τηλεόραση (SRF), το διεθνές πρακτορείο Al Jazeera  και την ιταλική εφημερίδα Domani.

Τα πλοία που αποκαλύφθηκε ότι εμπλέκονται στην κακομεταχείριση των μεταναστών στο πλαίσιο των επαναπροωθήσεων είναι το «SUPERFAST Ι», το «SUPERFAST ΙI» και το «ASTERION II».

Στην συνέχεια δημοσιεύουμε φωτογραφικό υλικό στο οποίο στηρίχθηκε η σχετική μας καταγγελία.

Τον λόγο πλέον έχουν οι δικαστικές αρχές οι οποίες οφείλουν να ρίξουν άπλετο φως στην υπόθεση αυτή και να επιβάλλουν τις πιο αυστηρές κυρώσεις και ποινές σε όσους έχουν αναμειχθεί στη βαναυσότητα κατά προσφύγων και μεταναστών.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ