Νικόλ Λειβαδάρη

Κείμενο του Πάνου Δαμέλου  που δημοσιεύθηκε στο rproject.gr με "σκέψεις που πηγάζουν από την ειλικρινή αγωνία να μην οδηγηθεί η αριστερά και το κίνημα σε μια ιστορική ήττα, ένα ενδεχόμενο που είναι πολύ πιο κοντά από όσο ίσως φαίνεται" καθώς θεωρούμε ότι θα συμβάλει στον προβληματισμό στο χώρο της Αριστεράς που αγωνιά για την πορεία των εξελίξεων.

Oλόκληρο το κείμενο έχεις ως εξής:

Δυο μήνες μετά τις εκλο­γές, είναι εφι­κτό –αλλά και απα­ραί­τη­το- να βγά­λου­με κά­ποια πρώτα συ­μπε­ρά­σμα­τα τόσο για τον χα­ρα­κτή­ρα της κυ­βέρ­νη­σης, όσο και για τα πο­λι­τι­κά κα­θή­κο­ντα της αρι­στε­ράς, εντός και εκτός ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, στις νέες συν­θή­κες. Οι επό­με­νοι μήνες θα είναι εξαι­ρε­τι­κά κρί­σι­μοι, τόσο για τη δι­καί­ω­ση των αγώ­νων των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων και την αλ­λα­γή των υλι­κών όρων δια­βί­ω­σης της ερ­γα­τι­κής τάξης, όσο και μα­κρο­πρό­θε­σμα για την πο­ρεία της αρι­στε­ράς και του ερ­γα­τι­κού-λαϊ­κού κι­νή­μα­τος στη χώρα μας – και συ­νε­πα­κό­λου­θα και στην Ευ­ρώ­πη.

Πλέον θα πρέ­πει να έχουν κα­ταρ­ρεύ­σει και οι τε­λευ­ταί­ες αυ­τα­πά­τες περί «αρι­στε­ρής κυ­βέρ­νη­σης» ή περί ακύ­ρω­σης των μνη­μο­νί­ων εντός του ευρώ και της ΕΕ, με τη θηλιά του χρέ­ους γύρω από το λαιμό του λαού. Η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, σπεύ­δο­ντας να ανα­γνω­ρί­σει το σύ­νο­λο του χρέ­ους με τη συμ­φω­νία της 20ης Φε­βρουα­ρί­ου, αλλά και δη­λώ­νο­ντας σε όλους τους τό­νους ότι ανή­κου­με στην ΕΕ και ότι έξο­δος από το ευρώ θα ισού­ται με «αμοι­βαία κα­τα­στρο­φή», ου­σια­στι­κά απε­μπό­λη­σε οι­κειο­θε­λώς κάθε δυ­να­τό­τη­τα ακύ­ρω­σης του μνη­μο­νί­ου και αντι­στρο­φής της λι­τό­τη­τας – αυτά δη­λα­δή τα οποία υπο­σχέ­θη­κε και για τα οποία εξε­λέ­γη. Η αντι­στρο­φή της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας με τον ισχυ­ρι­σμό ότι δήθεν «ο κό­σμος ψή­φι­σε ευρώ» έχει κοντά πο­δά­ρια: ο κό­σμος ήξερε ότι ο ιδα­νι­κός για να εξα­σφα­λί­σει την πα­ρα­μο­νή στο ευρώ ήταν ο Σα­μα­ράς. Ο κό­σμος ψή­φι­σε για ακύ­ρω­ση των μνη­μο­νί­ων, γνω­ρί­ζο­ντας ότι η θέση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ήταν «καμία θυσία για το ευρώ» ή ότι «το νό­μι­σμα δεν είναι φετίχ», όπως είχε ει­πω­θεί και προ­ε­κλο­γι­κά από τον κ. Τσί­πρα. Το ότι δήθεν ανα­γκά­στη­κε η κυ­βέρ­νη­ση να υπο­γρά­ψει την ανα­γνώ­ρι­ση του χρέ­ους και τη συ­νέ­χι­ση του μνη­μο­νί­ου λόγω του εκ­βια­σμού με τη ρευ­στό­τη­τα, είναι εξί­σου σαθρό επι­χεί­ρη­μα: Γνω­ρί­ζα­με όλοι εδώ και δύο χρό­νια, από το πα­ρά­δειγ­μα της Κύ­πρου, ότι αυτή θα ήταν η αντί­δρα­ση της ΕΚΤ.

Αντί για κυ­βέρ­νη­ση ακύ­ρω­σης των μνη­μο­νί­ων, λοι­πόν, έχου­με μια κυ­βέρ­νη­ση συ­νέ­χι­σης και νο­μι­μο­ποί­η­σής τους στο όνομα της αρι­στε­ράς, κυ­βέρ­νη­ση αστι­κής δια­χεί­ρι­σης που –χωρίς να ταυ­τί­ζε­ται, φυ­σι­κά, με τους προη­γού­με­νους- έχει δη­λώ­σει ήδη ότι δεν σκο­πεύ­ει να ξε­ρι­ζώ­σει τα μνη­μο­νια­κά «κε­κτη­μέ­να» ή να αμ­φι­σβη­τή­σει τις δο­μι­κές επι­λο­γές του συ­στή­μα­τος. Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις θα συ­νε­χι­στούν, η απο­πλη­ρω­μή του συ­νό­λου του χρέ­ους επί­σης, οι τρά­πε­ζες πα­ρα­μέ­νουν ιδιω­τι­κές, η κα­τα­στο­λή συ­νε­χί­ζε­ται –τα ΜΑΤ δεν δια­λύ­ο­νται, αντί­θε­τα ήδη έχουν εμ­φα­νι­στεί αρ­κε­τές φορές πά­νο­πλοι αστυ­νο­μι­κοί κά­νο­ντας και χρήση χη­μι­κών-, ακόμα και ο ΕΝΦΙΑ πα­ρα­μέ­νει μέχρι νε­ω­τέ­ρας. Συ­νο­λι­κά η κυ­βέρ­νη­ση φαί­νε­ται να έχει απο­δε­χτεί ότι η «συ­νέ­χεια του κρά­τους» και οι δε­σμεύ­σεις ένα­ντι των «εταί­ρων» προ­έ­χουν ένα­ντι των προ­ε­κλο­γι­κών της δε­σμεύ­σε­ων στον ελ­λη­νι­κό λαό, και ότι η πο­λι­τι­κή της θα εγκρί­νε­ται από την τρόι­κα (ή «θε­σμούς» ή «Brussels Group» - ή όπως λέ­γε­ται αυτή την εβδο­μά­δα).

Μα­κά­ρι να μπο­ρού­σα­με να πούμε ότι αυτές οι εξε­λί­ξεις οφεί­λο­νται απλά σε λάθος εκτι­μή­σεις της ηγε­σί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η οποία κατά τα άλλα «έχει καλές προ­θέ­σεις» και «κάνει ό,τι κα­λύ­τε­ρο μπο­ρεί». Δυ­στυ­χώς όμως, αυτή η πο­ρεία προ­σαρ­μο­γής από το «σκί­σι­μο των μνη­μο­νί­ων» στη δια­χεί­ρι­σή τους και τη… ΔΗ­ΜΑ­Ρί­τι­κη «στα­δια­κή απα­γκί­στρω­ση» (που τόσο είχε λοι­δο­ρη­θεί τότε) έχει στοι­χεία συ­νει­δη­τής πο­λι­τι­κής εξα­πά­τη­σης. Δεν μπο­ρεί να εξη­γη­θεί αλ­λιώς το ότι ο πρό­ε­δρος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μέχρι και τον Φε­βρουά­ριο του 2012 έλεγε την αυ­το­νό­η­τη αλή­θεια, ότι μνη­μό­νιο και δα­νεια­κή σύμ­βα­ση είναι αλ­λη­λέν­δε­τα και ότι πρέ­πει να κα­ταρ­γη­θούν και τα δύο, ενώ λί­γους μήνες αρ­γό­τε­ρα, με ορατό πια το εν­δε­χό­με­νο ανά­λη­ψης της κυ­βέρ­νη­σης, βγήκε από το κα­πέ­λο το εύ­ρη­μα περί ακύ­ρω­σης των μνη­μο­νί­ων αλλά με δια­τή­ρη­ση και «ανα­δια­πραγ­μά­τευ­ση» της δα­νεια­κής σύμ­βα­σης.

Δεν μπο­ρού­με να γνω­ρί­ζου­με τι συ­ζη­τή­σεις και τι συμ­φω­νί­ες έγι­ναν εκεί­νο το διά­στη­μα. Ωστό­σο, σαφώς κάτι άλ­λα­ξε, και αυτή η αλ­λα­γή ήταν συ­νει­δη­τή. Ήταν άλ­λω­στε τότε που ανα­τέ­θη­κε στον Γιώρ­γο Στα­θά­κη να πα­ρου­σιά­ζει το οι­κο­νο­μι­κό πρό­γραμ­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και να προ­ε­τοι­μά­ζει το έδα­φος για την υπα­να­χώ­ρη­ση και στο ζή­τη­μα του χρέ­ους, δη­λώ­νο­ντας πως το επα­χθές κομ­μά­τι είναι κάτω από 10% και ότι το όποιο κού­ρε­μα θα έπρε­πε να γίνει «σε συ­νεν­νό­η­ση με τους δα­νει­στές» - όπως το PSI.

Τη συ­νέ­χεια και την υλο­ποί­η­ση αυτής της γραμ­μής είναι που ζούμε σή­με­ρα, που η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πα­ρου­σιά­ζει τη δική της δια­στρε­βλω­μέ­νη και τε­χνη­τά αι­σιό­δο­ξη εκ­δο­χή της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, παίρ­νο­ντας τη σκυ­τά­λη από το «success story» του Σα­μα­ρά, ισχυ­ρι­ζό­με­νη ότι τα μνη­μό­νια και η τρόι­κα τε­λεί­ω­σαν. Όμως, επει­δή το ψέμα έχει κοντά πο­δά­ρια και ο λαός θα δει σύ­ντο­μα ότι η οι­κο­νο­μι­κή του κα­τά­στα­ση και το βιο­τι­κό του επί­πε­δο δεν αλ­λά­ζουν με την πο­λι­τι­κή της τρόι­κας, με αυτόν τον τρόπο η κυ­βέρ­νη­ση κιν­δυ­νεύ­ει πολύ σύ­ντο­μα να χάσει και το ηθικό πλε­ο­νέ­κτη­μα που είχε ένα­ντι των προη­γού­με­νων. Δεν είναι τυ­χαία ούτε η το­πο­θέ­τη­ση της εκλε­κτής του ΔΝΤ κ. Πα­να­ρί­τη στην πρώτη γραμ­μή χά­ρα­ξης της οι­κο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής, ούτε η (φαι­νο­με­νι­κά πα­ρά­λο­γη) επι­λο­γή του Προ­κό­πη Παυ­λό­που­λου. Άλ­λω­στε η τρόι­κα, γνω­ρί­ζο­ντας ότι οι επα­χθείς πο­λι­τι­κές της δύ­σκο­λα θα γί­νουν απο­δε­κτές από τον λαό, επε­δί­ω­κε στα­θε­ρά ευ­ρύ­τε­ρες πο­λι­τι­κές συ­νερ­γα­σί­ες για να απο­σπά­σει συ­ναί­νε­ση – βλέπε τρι­κομ­μα­τι­κές κυ­βερ­νή­σεις με ΛΑΟΣ αρ­χι­κά και ΔΗΜΑΡ στη συ­νέ­χεια.

Όπως και να έχει, ακόμα κι αν κά­ποιος θε­ω­ρεί πως οι προ­θέ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης είναι αγα­θές και ότι δεν πρό­κει­ται περί συ­νει­δη­τού σχε­δί­ου με συ­νεν­νο­ή­σεις τόσο πάνω όσο και κάτω από το τρα­πέ­ζι, το γε­γο­νός πα­ρα­μέ­νει: η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νη να επε­ξερ­γα­στεί ένα εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο δια­γρα­φής του χρέ­ους, ρήξης με ευρώ και ΕΕ, εθνι­κο­ποί­η­σης των τρα­πε­ζών – μέ­τρων, δη­λα­δή, που πλέον είναι σαφές πως είναι απα­ραί­τη­τα αν θέ­λου­με να μι­λή­σου­με για ακύ­ρω­ση των μνη­μο­νί­ων και αντι­στρο­φή της πο­λι­τι­κής λι­τό­τη­τας. Μήπως χρειά­ζε­ται λοι­πόν το υπο­κεί­με­νο που θα ση­κώ­σει το βάρος της κα­τάρ­τι­σης και υπο­στή­ρι­ξης ενός τέ­τοιου σχε­δί­ου;

Ας δούμε πρώτα, με αυτά τα δε­δο­μέ­να, τι εξε­λί­ξεις μπο­ρού­με να πε­ρι­μέ­νου­με τους επό­με­νους, κρί­σι­μους μήνες αυτής της πρω­τό­τυ­πης πε­ριό­δου. Αν μεί­νει η γε­νι­κή ει­κό­να ως έχει, σε γε­νι­κές γραμ­μές υπάρ­χουν δύο εν­δε­χό­με­να:

Πρώτο εν­δε­χό­με­νο, η κοι­νω­νία να απο­δε­χθεί ότι αυτό είναι «το κα­λύ­τε­ρο που μπο­ρού­με να πε­τύ­χου­με», να σκύ­ψει το κε­φά­λι, να απο­δε­χτεί τη με­γά­λη ανερ­γία, τις ελα­στι­κές σχέ­σεις ερ­γα­σί­ας με τους πε­νι­χρούς μι­σθούς και την εξα­ντλη­τι­κή φο­ρο­λό­γη­ση, μέχρι το κε­φά­λαιο να ξε­πε­ρά­σει την κρίση του, ελ­πί­ζο­ντας κά­πο­τε να έρ­θουν κα­λύ­τε­ρες μέρες και οι «εταί­ροι» να επι­τρέ­ψουν φι­λο­λαϊ­κό­τε­ρες πο­λι­τι­κές.

Δεύ­τε­ρο εν­δε­χό­με­νο, και ίσως πιο πι­θα­νό, ο κό­σμος της ερ­γα­σί­ας να μην αντέ­ξει τη συ­νέ­χι­ση των πο­λι­τι­κών της τρόι­κας, με όποιο «μίγμα» κι αν αυτές πα­ρου­σια­στούν – το να αλ­λά­ξει οι­κειο­θε­λώς η τρόι­κα τη συ­νο­λι­κή κα­τεύ­θυν­ση της πο­λι­τι­κής της, απο­τε­λεί προ­φα­νώς όνει­ρο θε­ρι­νής νυ­κτός. Ας μην ξε­χνά­με άλ­λω­στε ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν έχει στην κοι­νω­νία τις ρίζες που είχαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ μετά από 35 χρό­νια δια­κυ­βέρ­νη­σης. Αυτό μπο­ρεί σε πρώτη φάση να ση­μαί­νει ότι ως «άφθαρ­τη» η νέα κυ­βέρ­νη­ση θα χαί­ρει το πρώτο διά­στη­μα μιας ανο­χής, όμως επί­σης μπο­ρεί να ση­μαί­νει ότι η κοι­νω­νι­κή συ­ναί­νε­ση μπο­ρεί να σπά­σει πολύ συ­ντο­μό­τε­ρα.

Κα­νέ­να από τα δύο αυτά εν­δε­χό­με­να δεν είναι θε­τι­κό. Το δεύ­τε­ρο εν­δε­χό­με­νο, ωστό­σο, είναι αυτό που κρύ­βει και με­γα­λύ­τε­ρους κιν­δύ­νους αλλά και δυ­να­τό­τη­τες – αν απο­φα­σί­σου­με να κι­νη­θού­με αλ­λιώς. Αν λοι­πόν η πο­ρεία των πραγ­μά­των κυ­λή­σει προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση, κα­θο­ρι­στι­κός πα­ρά­γο­ντας θα είναι το αν θα υπάρ­χει μία αξιό­πι­στη, στοι­χειω­δώς μα­ζι­κή και ελ­πι­δο­φό­ρα αφή­γη­ση πραγ­μα­τι­κής ακύ­ρω­σης των μνη­μο­νί­ων από τα αρι­στε­ρά. Αν όχι, τότε η οργή του κό­σμου δεν θα είναι κα­θό­λου απί­θα­νο να στρα­φεί στην ακρο­δε­ξιά. Άλ­λω­στε, το ότι η «κυ­βέρ­νη­ση της αρι­στε­ράς» υπο­σχέ­θη­κε αξιο­πρέ­πεια και αντ’αυ­τής βλέ­που­με στην ουσία συ­νέ­χι­ση της υπο­τέ­λειας και του τα­πει­νω­τι­κού κα­θο­ρι­σμού της πο­λι­τι­κής από τους δα­νει­στές, είναι βού­τυ­ρο στο ψωμί του λαϊ­κι­σμού και του εθνι­κι­σμού. Αν η αρι­στε­ρά δεν εκ­πλη­ρώ­σει την υπό­σχε­σή της για αξιο­πρέ­πεια, θα βρε­θούν άλλοι να την υπο­σχε­θούν και να κερ­δί­σουν έτσι τη στή­ρι­ξη του κό­σμου, που κάτω από την εξα­θλί­ω­ση έχει απο­δεί­ξει ότι μπο­ρεί να στρα­φεί στην αλ­λη­λεγ­γύη, μπο­ρεί όμως να στρα­φεί και στο μίσος και στο φα­σι­σμό.

Η αρι­στε­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει τις ευ­θύ­νες της για το πού βρι­σκό­μα­στε τώρα. Σί­γου­ρα πολ­λοί αγω­νι­στές και αγω­νί­στριες δεν πε­ρί­με­ναν μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη - ή ίσως να την υπο­ψιά­ζο­νταν, μιας και τα ση­μά­δια ήταν εκεί, αλλά να είχαν ανά­γκη να πο­ντά­ρουν σε μία πιο αι­σιό­δο­ξη ανά­γνω­ση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Υπάρ­χουν άλ­λω­στε και ιστο­ρι­κοί, συ­ντρο­φι­κοί, συ­ναι­σθη­μα­τι­κοί δε­σμοί που επη­ρε­ά­ζουν κα­θο­ρι­στι­κά την πο­λι­τι­κή και ορ­γα­νω­τι­κή έντα­ξη του κα­θε­νός και της κα­θε­μιάς μας. Δεν μπο­ρεί, επί­σης, να μην υπήρ­χαν δυ­νά­μεις που έβλε­παν κα­θα­ρά πού πή­γαι­νε η ιστο­ρία, όμως καλ­λιέρ­γη­σαν αυ­τα­πά­τες ότι μπο­ρεί να απο­τρα­πεί η δεξιά στρο­φή με την εσω­κομ­μα­τι­κή πάλη.

Η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ έχει τις δικές της ευ­θύ­νες: Υπο­τί­μη­σε τον κομ­βι­κό ρόλο που έπαι­ζε στη συ­νεί­δη­ση πλα­τιών λαϊ­κών στρω­μά­των η αντί­θε­ση μνη­μό­νιο-αντι­μνη­μό­νιο, ανα­λώ­θη­κε για με­γά­λο διά­στη­μα κυ­ρί­ως σε μία αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή ρη­το­ρεία (που είναι απα­ραί­τη­τη αλλά όχι αρ­κε­τή), υπο­νό­μευ­σε εγκλη­μα­τι­κά τη δυ­να­τό­τη­τα που υπήρ­χε για την έγκαι­ρη συ­γκρό­τη­ση ενός πόλου της αντι­συ­στη­μι­κής αρι­στε­ράς με κομ­μά­τια που δια­φο­ρο­ποιού­νταν από τον ρε­φορ­μι­σμό, απευ­θυ­νό­με­νη μόνο στα ιστο­ρι­κά ρεύ­μα­τα της επα­να­στα­τι­κής αρι­στε­ράς. Όχι μόνο δεν έκανε επί­θε­ση φι­λί­ας το 2010 στο τότε Μέ­τω­πο Αλ­λη­λεγ­γύ­ης και Ανα­τρο­πής (και μά­λι­στα μετά τις πε­ρι­φε­ρεια­κές εκλο­γές έχο­ντας ευ­νοϊ­κούς συ­σχε­τι­σμούς τόσο ορ­γα­νω­τι­κά όσο και πο­λι­τι­κά, καθώς το κα­τέ­βα­σμα του ΜΑΑ στην πε­ρι­φέ­ρεια Ατ­τι­κής είχε κα­τα­γρά­ψει χα­μη­λό­τε­ρο πο­σο­στό από αυτό της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ), αλλά ακόμα και το 2012 αρ­νή­θη­κε τη συ­νερ­γα­σία με τα απο­μει­νά­ρια, έστω, του ΜΑΑ. Έπρε­πε να φτά­σου­με στις αρχές του 2015 για να προ­χω­ρή­σει η συ­νερ­γα­σία ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ-ΜΑΡΣ – ωστό­σο, έστω και τώρα, απο­τε­λεί ένα ση­μα­ντι­κό κε­κτη­μέ­νο που μπο­ρεί να απο­δει­χθεί κα­θο­ρι­στι­κό για τη συ­νέ­χεια.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, το θέμα είναι τι κά­νου­με τώρα. Η αλή­θεια είναι ότι το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος των αρι­στε­ρών/προ­ο­δευ­τι­κών πο­λι­τών και του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας είχε ενα­πο­θέ­σει τις ελ­πί­δες του στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Από την άλλη, η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ-ΜΑΡΣ έχει το ηθικό πλε­ο­νέ­κτη­μα ότι δεν συ­νέ­βα­λε στην εξα­πά­τη­ση περί ακύ­ρω­σης των μνη­μο­νί­ων με κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (όπως είπε κι ο Μα­νώ­λης Γλέ­ζος). Με δε­δο­μέ­νη την εγκλη­μα­τι­κή άρ­νη­ση του ΚΚΕ να συμ­βά­λει σε οποιο­δή­πο­τε μέ­τω­πο και την επι­λο­γή του να πε­ριο­ρί­ζε­ται στην προ­πα­γάν­δι­ση της «λαϊ­κής εξου­σί­ας» και την κομ­μα­τι­κή οι­κο­δό­μη­ση, η όποια ελ­πί­δα από τα αρι­στε­ρά μάλ­λον μπο­ρεί να προ­έλ­θει μόνο από την αρι­στε­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και την ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ-ΜΑΡΣ, μαζί με όποιους ακόμα αγω­νι­στές και δυ­νά­μεις συμ­φω­νούν στην ανά­γκη ενός ρη­ξια­κού με­τα­βα­τι­κού προ­γράμ­μα­τος που θα ακυ­ρώ­σει πραγ­μα­τι­κά τα μνη­μό­νια αλλά και θα ανοί­ξει τον δρόμο για μία σύγ­χρο­νη αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή αφή­γη­ση.

Πρέ­πει εδώ να ξε­κα­θα­ρί­σου­με κάτι. Σαφώς και η κυ­βέρ­νη­ση δεν ταυ­τί­ζε­ται με αυτήν του Σα­μα­ρά, σαφώς και είναι πιο ευά­λω­τη στην πίεση του κι­νή­μα­τος. Σαφώς και αυτό πρέ­πει η αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα να το εκ­με­ταλ­λευ­τούν και να πιέ­σουν για να κερ­δί­σουν ό,τι μπο­ρούν. Αυτό όμως δεν ση­μαί­νει ότι το πεδίο όπου θα κρι­θεί η τα­ξι­κή πάλη είναι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ως κόμμα. Στην αρι­στε­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, παρά το αρ­χι­κό σοκ μετά τις εκλο­γές, προς το παρόν επι­κρα­τούν ακόμα, σε ένα βαθμό, οι αυ­τα­πά­τες περί εσω­κομ­μα­τι­κής πάλης και αλ­λα­γής των συ­σχε­τι­σμών. Πρό­κει­ται για μία μά­ταιη μάχη. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει με­τα­τρα­πεί σε ένα αρ­χη­γο­κε­ντρι­κό κόμμα, όπου οι απο­φά­σεις παίρ­νο­νται από μια κλει­στή ομάδα γύρω από τον Τσί­πρα και που το υπό­λοι­πο κόμμα ανα­γκά­ζε­ται να ακο­λου­θή­σει στο όνομα της κομ­μα­τι­κής ενό­τη­τας. Υπάρ­χει πραγ­μα­τι­κά δυ­να­τό­τη­τα να αλ­λά­ξει αυτό; Η πο­ρεία από το ιδρυ­τι­κό συ­νέ­δριο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το 2013 δεί­χνει πως όχι. Η πάλη πχ της αρι­στε­ρής πλατ­φόρ­μας να πε­ρά­σει τρο­πο­λο­γί­ες ή να επη­ρε­ά­σει τις συλ­λο­γι­κές απο­φά­σεις, ακόμα κι αν μπο­ρού­σε να φέρει απο­τέ­λε­σμα, θα ήταν πρα­κτι­κά ανώ­φε­λη από τη στιγ­μή που οι απο­φά­σεις θα υλο­ποιού­νταν από τη συ­γκε­κρι­μέ­νη ηγε­σία. Έχει απο­δει­χθεί άλ­λω­στε ότι η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν έχει δεί­ξει ιδιαί­τε­ρο σε­βα­σμό και συ­νέ­πεια απέ­να­ντι στις ως τώρα απο­φά­σεις, οι οποί­ες μά­λι­στα προ­ήλ­θαν από δικές της ει­ση­γή­σεις! Αν δεν σέ­βε­ται λοι­πόν τις απο­φά­σεις που η ίδια πρό­τει­νε, τι τύχη θα είχαν απο­φά­σεις που προ­ήλ­θαν μετά από πίεση και προ­τά­σεις της μειο­ψη­φί­ας; Άλ­λω­στε το κόμμα δεν έχει ου­σια­στι­κή πα­ρέμ­βα­ση στις απο­φά­σεις της κυ­βέρ­νη­σης. Ποιος ρω­τή­θη­κε πχ για την επι­λο­γή Προ­κό­πη Παυ­λό­που­λου ή για τη συμ­φω­νία της 20ης Φε­βρουα­ρί­ου;

Η αρι­στε­ρή πλατ­φόρ­μα έχει εγκλω­βι­στεί σε ένα αέναο κυ­νή­γι των δε­ξιών με­τα­το­πί­σε­ων της ηγε­σί­ας, σε έναν κύκλο που πάει πε­ρί­που ως εξής: μη απο­δο­χή των προ­τά­σε­ων της αρι­στε­ρής πλατ­φόρ­μας και επι­κρά­τη­ση της σχε­τι­κά δε­ξιό­τε­ρης ει­σή­γη­σης της ηγε­σί­ας > νέα δεξιά με­τα­τό­πι­ση της ηγε­σί­ας > υπε­ρά­σπι­ση από την αρι­στε­ρή πλατ­φόρ­μα της προη­γού­με­νης θέσης της ηγε­σί­ας (που λί­γους μήνες πριν θε­ω­ρού­νταν «δεξιά»!). Έτσι, εί­δα­με την αρι­στε­ρή πλατ­φόρ­μα να υπε­ρα­σπί­ζε­ται την από­φα­ση του συ­νε­δρί­ου (στο οποίο μειο­ψή­φη­σε) όταν η ηγε­σία απε­μπό­λη­σε τη θέση «καμία θυσία για το ευρώ», ενώ τώρα τη βλέ­που­με να υπε­ρα­σπί­ζε­ται το πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης, το οποίο όταν εξαγ­γέλ­θη­κε το θε­ω­ρού­σε -ορ­θώς- δεξιά με­τα­τό­πι­ση σε σχέση με το συ­νε­δρια­κό πρό­γραμ­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Αυτός ο φαύ­λος κύ­κλος, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, μπο­ρεί να σπά­σει μόνο με αλ­λα­γή ηγε­σί­ας. Υπάρ­χει όμως σο­βα­ρά τέ­τοιο εν­δε­χό­με­νο; Πέρα από το ότι δεν υπάρ­χει προς το παρόν κα­νείς από την αρι­στε­ρή πλατ­φόρ­μα που θα μπο­ρού­σε να διεκ­δι­κή­σει με σο­βα­ρές πι­θα­νό­τη­τες επι­τυ­χί­ας τη θέση, το επό­με­νο σύ­νε­δριο προ­βλέ­πε­ται για τα μέσα του 2016 – όμως και τότε η αρι­στε­ρή πλατ­φόρ­μα θα έχει πολύ μι­κρές πι­θα­νό­τη­τες επι­κρά­τη­σης, καθώς η αθρόα εγ­γρα­φή μελών των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων έγινε κυ­ρί­ως προς τα δεξιά, με την ηγε­τι­κή ομάδα να χαί­ρει της εμπι­στο­σύ­νης της με­γά­λης πλειο­ψη­φί­ας των μελών.

Μια εν­δε­χό­με­νη διά­σπα­ση από τα αρι­στε­ρά είναι λάθος να θε­ω­ρεί­ται πως θα διευ­κο­λύ­νει την πλήρη συ­στη­μι­κή εν­σω­μά­τω­ση της κυ­βέρ­νη­σης. Αντί­θε­τα, όσο ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν νιώ­θει ιδιαί­τε­ρη πίεση από τα αρι­στε­ρά του, τόσο η ηγε­σία θα νιώ­θει ελεύ­θε­ρη να διο­λι­σθαί­νει προς τα δεξιά. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ χρειά­ζε­ται το ηθικό (ή επι­κοι­νω­νια­κό) πλε­ο­νέ­κτη­μα που του δίνει το «πρώτη φορά αρι­στε­ρά». Με μία ρήξη και με τη συ­γκρό­τη­ση-διεύ­ρυν­ση ενός μα­ζι­κού χώρου στα αρι­στε­ρά του (που δεν θα έχει την ανα­χω­ρη­τι­κή γραμ­μή του ΚΚΕ), θα ανα­γκα­ζό­ταν να «απο­δει­κνύ­ει» πως είναι αρι­στε­ρά. Επί­σης κάτι τέ­τοιο θα βοη­θού­σε το κί­νη­μα να γίνει πιο διεκ­δι­κη­τι­κό και να ξε­φύ­γει από την πα­ρα­λυ­τι­κή λο­γι­κή της ανά­θε­σης στην οποία, λίγο ως πολύ, εγκλω­βί­ζε­ται όσο υπάρ­χει η αί­σθη­ση σε πλα­τιά κομ­μά­τια του ότι τώρα «κυ­βερ­νά­με εμείς».

Αν απο­δει­χθεί σωστό το δεύ­τε­ρο εν­δε­χό­με­νο που πε­ρι­γρά­ψα­με πα­ρα­πά­νω, τότε το με­γα­λύ­τε­ρο λάθος που μπο­ρεί να κάνει η αρι­στε­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι να πι­στεύ­ει ότι έχει χρόνο, και ότι όταν αρ­χί­σει η κοι­νω­νία να εγκα­τα­λεί­πει τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, τότε θα μπο­ρεί να συ­γκρο­τή­σει άλλο πο­λι­τι­κό υπο­κεί­με­νο – και ότι ο κό­σμος που θα έχει απο­γοη­τευ­τεί τότε από την «κυ­βέρ­νη­ση της αρι­στε­ράς», θα είναι δε­κτι­κός στη νέα πρό­τα­ση που θα του πα­ρου­σια­στεί. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δί­νου­με μία μάχη με το χρόνο: θα είναι κα­θο­ρι­στι­κό για το αν η πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης θα αμ­φι­σβη­τη­θεί από τα αρι­στε­ρά ή από τα δεξιά, το αν θα φύγει από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πρώτα το αρι­στε­ρό κομ­μά­τι του ή αν θα τον εγκα­τα­λεί­ψει πρώτα η εμπι­στο­σύ­νη της κοι­νω­νί­ας. Αν γίνει το δεύ­τε­ρο χωρίς να υπάρ­χει ήδη το κα­τάλ­λη­λο πο­λι­τι­κό υπο­κεί­με­νο στα αρι­στε­ρά (δεν είναι βέ­βαιο ότι η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ-ΜΑΡΣ θα μπο­ρέ­σει από μόνη της να παί­ξει αυτόν τον ρόλο), τότε είναι πολύ πι­θα­νό να επι­κρα­τή­σει το «την εί­δα­με και την αρι­στε­ρά, μία από τα ίδια με τους προη­γού­με­νους» - και αυτό το ρεύμα να είναι μη ανα­στρέ­ψι­μο. Μπο­ρεί λοι­πόν αυτή τη στιγ­μή να φαί­νε­ται ότι υπάρ­χει χρό­νος – αυτό όμως μπο­ρεί πολύ εύ­κο­λα να γίνει πα­θη­τι­κή ανα­μο­νή μέχρι τη στιγ­μή της συ­νει­δη­το­ποί­η­σης ότι τε­λι­κά θα είναι πολύ αργά.

Τι πρέ­πει να κά­νου­με, λοι­πόν; Πρώτη, άμεση προ­τε­ραιό­τη­τα είναι να δη­μιουρ­γή­σου­με με κι­νη­μα­τι­κούς όρους το πεδίο κοι­νής δρά­σης και ζύ­μω­σης με­τα­ξύ των μα­χό­με­νων δυ­νά­με­ων της αρι­στε­ράς. Πρω­το­βου­λί­ες όπως αυτή για την κα­τάρ­γη­ση του ΤΑΙ­ΠΕΔ, και κυ­ρί­ως αυτή για τη δια­γρα­φή του χρέ­ους, είναι ευ­και­ρί­ες που δεν επι­τρέ­πε­ται να μεί­νουν ανεκ­με­τάλ­λευ­τες, αντί­θε­τα πρέ­πει να στε­λε­χω­θούν ολό­ψυ­χα από όσες και όσους κα­τα­νο­ούν την ανά­γκη για μια εναλ­λα­κτι­κή αφή­γη­ση από τα αρι­στε­ρά, την αφή­γη­ση της πραγ­μα­τι­κής ακύ­ρω­σης των μνη­μο­νί­ων και της τα­ξι­κής αντί­κρου­σης της επί­θε­σης. Αυτές οι πρω­το­βου­λί­ες κοι­νής δρά­σης (με προ­ε­ξέ­χου­σα, μάλ­λον, τη «Δια­γρα­φή του Χρέ­ους Τώρα») σύ­ντο­μα θα πρέ­πει να ανα­βαθ­μι­στούν και να αρ­χί­σουν να συ­γκε­κρι­με­νο­ποιούν αυτόν τον άλλο δρόμο, να κα­ταρ­τί­σουν ένα «πρό­γραμ­μα 100 ημε­ρών» για το απα­ραί­τη­το Grexit με τους δι­κούς μας όρους, ένα πρό­γραμ­μα το οποίο θα μπο­ρέ­σει να εμπνεύ­σει την εμπι­στο­σύ­νη της κοι­νω­νί­ας ότι τα πράγ­μα­τα μπο­ρούν να πάνε αλ­λιώς, ότι τα μνη­μό­νια και η επι­τρο­πεία από την τρόι­κα δεν είναι μο­νό­δρο­μος, ότι δεν είναι αυτή η απά­ντη­ση της αρι­στε­ράς. Αυτές οι πρω­το­βου­λί­ες τε­λι­κά μπο­ρούν -και πρέ­πει- να απο­τε­λέ­σουν το πρό­πλα­σμα για το πο­λι­τι­κό υπο­κεί­με­νο που θα εκ­φρά­σει την ανά­γκη υλο­ποί­η­σης αυτού του προ­γράμ­μα­τος ρήξης, τον ανα­γκαίο δη­λα­δή πόλο της αντι­συ­στη­μι­κής αρι­στε­ράς.

Ίσως τα πα­ρα­πά­νω να φαί­νο­νται σαν άκομ­ψη προ­σπά­θεια πα­ρέμ­βα­σης στα εσω­κομ­μα­τι­κά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Είναι, όμως, απλά σκέ­ψεις που πη­γά­ζουν από την ει­λι­κρι­νή αγω­νία να μην οδη­γη­θεί η αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα σε μία ιστο­ρι­κή ήττα, ένα εν­δε­χό­με­νο που είναι πολύ πιο κοντά από όσο ίσως φαί­νε­ται. Μπρο­στά σε αυτό, ζη­τή­μα­τα πο­λι­τι­κού τακτ μπαί­νουν σε δεύ­τε­ρη μοίρα – όπως και οι, μέχρι χθες, δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές. Ο χρό­νος δεν με­τρά­ει υπέρ μας. Μπο­ρού­με όμως ακόμα να γυ­ρί­σου­με το παι­χνί­δι.

Το ντοκυμαντέρ που παρουσιάζουμε, προβλήθηκε από το γαλλογερμανικό κανάλι Arte, στις 24 Φεβρουαρίου και στις 9 Μαρτίου από το γερμανικό κρατικό κανάλι ARD1. Δυστυχώς, υποτιτλησμένη στα ελληνικά είναι μόνο η σύντομη εκδοχή (43 λεπτά) που προβλήθηκε στο γερμανικό κανάλι. Μπορείτε να βρείτε την πληρη εκδοχή (90 λεπτά), στα γαλλικά και στα γερμανικά.

Παραδόξως, ο τίτλος που επελέγη στα ελληνικά, είναι ο πιο αδύναμος: «Στα ίχνη της Τρόικα». Σε αντίστροφη αναλογία, με εμπειρίες που έχουμε στην Ελλάδα από την Τρόικα, οι τίτλοι σε Γαλλία και Γερμανία, είναι πιο πετυχημένοι, και σίγουρα πιο κοντά στην πραγματική της δράση: «Puissante et Incontrôlée : La Troïka» («Πανίσχυρη και ανεξέλγκτη: η Τρόικα») στη Γαλλία, «Macht ohne Kontrolle - Die Troika» («Ανεξέλεγκτη ισχύς- η Τρόικα»)στη Γερμανία.

Στην περιγραφή του ντοκυμαντέρ, το κανάλι ARTE αναφέρει χαρακτηριστικά: «Οι χώρες της Ευρωζώνης για να καταφέρουν να πάρουν τα έκτακτα δάνεια, αναγκάστηκαν να υπακούσουν στις απαιτήσεις αξιωματούχων, που βρίσκονταν εκτός οποιουδήποτε κοινοβουλευτικού ελέγχου. Προερχόμενοι από το Δ.Ν.Τ., την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Κομισιόν, απαιτούσαν περικοπές σε καταστροφικό βαθμό […] Εξανάγκασαν τα κράτη,σε μέτρα λιτότητας που απειλούν τον κοινωνικό ιστό και αλλάζουν ριζικά τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων[…] Μετά το βραβευμένο ντοκυμαντέρ του, «Κρατικό μυστικό: η διάσωση των τραπεζών» ( «Staatsgeheimnis Bankenrettung»), ο οικονομικός ρεπόρτερ και συγγραφέας best-seller, HaraldSchumann, θέτει το σημαντικό ερώτημα: τι συμβαίνει στην Ευρώπη, στο όνομα της Τρόικα;[…]Ταξιδεύει στην Ιρλανδία, την Ελλάδα, την Πορτογαλλία, την Κύπρο, τις Βρυξέλλες και τις Η.Π.Α. και παίρνει συνεντεύξεις από υπουργούς, οικονομολόγους, δικηγόρους, τραπεζίτες […] Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί, φτωχότεροι. Αυτή είναι η πολιτική της Ευρώπης; Ο HaraldSchumannκαλει παθιασμένα για μεγαλύτερη διαφάνεια και λογοδοσία, για μια κοινωνική Ευρώπη. Στο μεταξύ παίρνει το κοινό του, σε ένα συναρπαστικό ερευνητικό ταξίδι, πηγαίνοντας στις πηγές και τις επιπτώσεις των, κάθε φορά, συγκεκριμένω αποφάσεων της Τρόικα, κατά τόπο.»

Κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Ο Π. Ρουμελιώτης, ο πρώην εκρόσωπος της Ελλάδας στο Δ.Ν.Τ., διαβάζει mail, του Μαϊου του 2010, των εμπειρογνωμόνων του Ταμείου, προς τους τεχνοκράτες της Κομισιόν, όπου εκτιμώνται οι καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία και την κοινωνία. Ρωτάει λοιπόν ο Γερμανός δημοσιογράφος: «Δηλαδή όλα αυτά έγιναν για τη σταθερότητα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος». «Ακρίβως!» απαντάει ο Ρουμελιώτης.

Μιλώντας με τον εκπρόσωπο του Δ.Ν.Τ. στην Πορτογαλία, Albert Jaeger, ο Γερμανός δημοσιογράφος ρωτάει: «Αυτό το είδος μεταρρύθμισης όπου οι άνθρωποι, έχουν μικρότερο μισθό και δουλεύουν περισσότερες ώρες, δεν έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή λιγότερη απασχόληση«Αυτό είναι που χρειάζεται τελικά η οικονομία για να γίνει ανταγωνιστική!»

Από τα πιο συναρπαστικά κομμάτια, είναι η συνέντευξη με τον Thomas Wieser, επικεφαλής του EuroWorkingGroup (που είναι και της μοδός τελευταία). Ο Γερμανός δημοσιογράφος, τον κατακεραυνώνει, αραδιάζοντας ερωτήσεις για την παραβίαση του θεσμικού πλαισίου των συνθηκών της Ε.Ε. και ο αμήχανος λογιστάκος, παραδέχεται ότι η δράση της Τρόικα, ήταν εκτός αυτού του πλαισίου, αλλά με τη συναίνεση του Eurogroup και της Κομισιόν!

Απολαύστε υπεύθυνα ΕΔΩ!

Πηγή: stasi.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ*

«Ο Μπελογιάννης πέθανε.

Δε θυσίασε τίποτα από την τιμή μας,

Ούτε από την ελπίδα που έχουμε

στο αύριο που αστραποβολά».

Πώλ Ελυάρ

Συμπληρώθηκαν 63 χρόνια από εκείνο το ξημέρωμα της Κυριακής 30 Μαρτίου του 1952. Στις 4.10' π.μ. οι κλαγγές των όπλων του εκτελεστικού αποσπάσματος στο Γουδί, πίσω από το «Σωτηρία», έγραψαν το προδιαγεγραμμένο τέλος για το Ν. Μπελογιάννη και τους συντρόφους του Δ. Μπάτση, Ν. Καλούμενο και Ηλία Αργυριάδη. Το έγκλημα ήταν προμελετημένο. Σχεδιασμένο σε όλες του τις λεπτομέρειες από τους αμερικανούς που είχαν τον πρώτο λόγο στα πράγματα της μετεμφυλιακής Ελλάδας και με μοναδική βαρβαρότητα εκτελεσμένο από το μετεμφυλιακό καθεστώς. Κυριακή δεν εκτελούσαν μελλοθανάτους ούτε οι Γερμανοί στην Κατοχή.

Ο ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ- Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΔΙΚΗ

Ο Νίκος Μπελογιάννης, αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ ήρθε στην Ελλάδα στις 7 Ιουνίου του 1957 με αποστολή την ανασυγκρότηση των παράνομων κομματικών οργανώσεων. «Η ήττα μας στη μάχη Βίτσι- Γράμμου τον Αύγουστο του 1949- έλεγε στην πολιτική της απόφαση η 6η ολομέλεια της ΚΕ του κόμματος που έγινε τον Οκτώβρη του ιδίου έτους- σημειώνει μια αλλαγή στην κατάσταση.

Αυτό επιβάλλει μια αλλαγή και στην πολιτική μας γραμμή. Η τακτική της συνέχισης οπωσδήποτε του ένοπλου αγώνα, που εκφράζει ένα μικροαστικό πνεύμα απελπισίας και έλλειψη προοπτικής, θα 'δινε τη δυνατότητα στον αντίπαλο να καταφέρει συντριπτικό χτύπημα εναντίον των αγωνιστών και στελεχών του λαϊκού κινήματος». Και υπογραμμιζόταν με έμφαση: «Χωρίς αναβολή το Κόμμα πρέπει να προετοιμάσει και να στείλει στις μεγάλες πόλεις ολόκληρη σειρά κομματικά στελέχη για το δυνάμωμα και την αναδιοργάνωση των τοπικών οργανώσεων και για την εξασφάλιση της εφαρμογής της καινούργιας γραμμής» («Επίσημα κείμενα ΚΚΕ», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 7ος, σελ. 13- 18).

Η σύλληψη του Ν. Μπελογιάννη έγινε στις 20 Δεκεμβρίου του 1950 αλλά η ασφάλεια έδωσε στη δημοσιότητα το γεγονός μισό μήνα αργότερα, στις 3 Ιανουαρίου 1951. Το ίδιο διάστημα συνελήφθησαν δεκάδες κομμουνιστών ενώ εκατοντάδες ήταν αυτοί που προσήχθησαν στην Ασφάλεια ή δέχτηκαν την... επίσκεψή της στα σπίτια του. Δέκα μήνες αργότερα οργανώθηκε και πραγματοποιήθηκε η πρώτη δίκη του Ν. Μπελογιάννη και 92 ακόμη συντρόφων του.Η δίκη άρχισε, στο έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών, στις 19 Οκτωβρίου 1951 και ολοκληρώθηκε στις 16 Νοεμβρίου του ιδίου έτους. Οι κατηγορούμενοι αντιμετώπισαν την κατηγορία ότι παραβίασαν τον Α.Ν. 509, βάσει του οποίου, από τα τέλη του 1947 είχε τεθεί εκτός νόμου το ΚΚΕ και η κομμουνιστική δραστηριότητα. «Είμαι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ- είπε στην απλολογία του ο Ν. Μπελογιάννης- και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ» («ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ- η δίκη της Αλήθειας», εκδοτικό ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ, σελ. 87).

ΟΙ ΑΣΥΡΜΑΤΟΙ ΚΑΙ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ

Το γεγονός αυτό, ότι η δίκη ήταν ξεκάθαρα πολιτική πράγμα που δεν αρνούνταν ούτε αυτοί που την οργάνωσαν, κατέστησε στην πράξη ανεφάρμοστη την απόφαση του στρατοδικείου βάσει της οποίας ο Ν. Μπελογιάννης και 11 ακόμη σύντροφοί του καταδικάστηκαν σε θάνατο. Αλλά το μετεμφυλιακό καθεστώς της αμερικανοκρατίας, ήθελε αίμα για να αποθαρρύνει οποιαδήποτε εκδήλωση κομμουνιστικής δράσης και για να αποδείξει στον ελληνικό λαό πως δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα. Έτσι οργανώθηκε η δεύτερη δίκη του Ν. Μπελογιάννη και των συντρόφων του, αυτή τη φορά στο τακτικό στρατοδικείο, με την κατηγορία της διάπραξης του αδικήματος της κατασκοπείας σε βάρος της Ελλάδας. Για στηθεί αυτή τη νέα κατηγορία οι ιθύνοντες του καθεστώτος προχώρησαν, με πομπώδη τρόπο, στην αποκάλυψη των ασυρμάτων του κόμματος στη Βίλα «Αύρα» του Η. Αργυριάδη στη Γλυφάδα και στο σπίτι του παλιού κομμουνιστή Ν. Καλούμενου στην Καλλιθέα

Το ότι το ΚΚΕ χρησιμοποιούσε ασυρμάτους για την παράνομη δουλειά του ήταν κάτι το απολύτως φυσιολογικό- σε κείνες τις συνθήκες- αφού δεν είχε άλλο καλύτερο και ταχύτερο τρόπο επικοινωνίας με τις οργανώσεις του- τουλάχιστον αυτές που βρίσκονταν στην πρωτεύουσα. Άλλωστε η λειτουργία των ασυρμάτων για τις ανάγκες της παράνομης κομματικής δουλείας δεν ήταν κάτι που προέκυψε τη δεκαετία του '50. Ασυρμάτους το ΚΚΕ είχε τουλάχιστον από τη δεκαετία του '30 και ορισμένους από αυτούς τους είχε πιάσει η Δικτατορία του Μεταξά. Συνεπώς επρόκειτο για μια συνήθη κομματική πρακτική που τη γνώριζαν καλά οι διωκτικές αρχές αλλά αυτό δεν τις εμπόδισε καθόλου να στήσουν τη σκευωρία για δήθεν κατασκοπεία.

Οι ασύρματοι στη Γλυφάδα και στην Καλλιθέα ανακαλύφθηκαν στις 14 και 15 Νοεμβρίου του 1951, ακριβώς με το τελείωμα της πρώτης δίκης του Ν. Μπελογιάννη και των 92 συντρόφων του. Δεν χωράει αμφιβολία πως ο χρόνος της αποκάλυψης των ασυρμάτων είχε προεπιλεχθεί από τις διωκτικές αρχές και τους αμερικανούς καθοδηγητές τους ούτως ώστε με το αιτιολογικό της ανακάλυψης νέων στοιχείων να κρατήσουν τη υπόθεση σε εκκρεμότητα και να προετοιμάσουν τη νέα δίκη.

Ένα μήνα μετά την πρώτη δίκη του Μπελογιάννη, στις 12/12/1951 η εφημερίδα ΕΣΤΙΑ πληροφορούσε πως ο συνιδιοκτήτης της και αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ Α. Κύρου είχε ειδοποιήσει τις ελληνικές κυβερνήσεις να δικάζουν τους κομμουνιστές με την κατηγορία του κατασκόπου «και τούτο ανεξαρτήτως εάν η κατηγορία προέκυπτε από τα στοιχεία τα οποία είχεν υπόψιν της η ασκούσα την δίωξιν αρμοδία στρατιωτική αρχήν». Έτσι επανήλθε σε ισχύ ο Α.Ν. 375/1936 περί κατασκοπείας που είχε θεσπίσει η δικτατορία Μεταξά βάσει του οποίου σύρθηκαν εκ νέου στο- τακτικό αυτή τη φορά- στρατοδικείο ο Ν. Μπελογιάννης, οι καταδικασθέντες σύντροφοί του από την πρώτη δίκη καθώς και όσοι συνελήφθησαν στο πλαίσιο της υπόθεσης των ασυρμάτων.

Η δεύτερη δίκη ξεκίνησε στις 15/2 και τελείωσε την 1η Μαρτίου του 1952. Ο Μπελογιάννης και άλλοι επτά σύντροφοί του καταδικάστηκαν σε θάνατο.Στους τέσσερις δόθηκε χάρη και εκτελέστηκαν οι υπόλοιποι. Κάθε εκτέλεση ήταν και ένα μήνυμα. Ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε ως ηγετικός στέλεχος του ΚΚΕ για να σταλεί το μήνυμα στο Κόμμα που βρισκόταν στην πολιτική προσφυγιά ότι η αποστολή στελεχών του στην Ελλάδα για παράνομη δουλειά θα αντιμετωπίζεται με εκτελεστικά αποσπάσματα. Ο Αργυριάδης και ο Καλούμενος εκτελέστηκαν για να σταλεί μήνυμα σε κάθε Κομμουνιστή και αγωνιστή αριστερό πως η βοήθεια στο ΚΚΕ τιμωρείται με θάνατο. Τέλος ο Μπάτσης ως κορυφαίος διανοούμενος εκτελέστηκε για να τρομοκρατηθούν η προοδευτική διανόηση και οι άνθρωποι της επιστήμης. Η επιστήμη και οι άνθρωποί της έπρεπε να είναι με το καθεστώς αν ήθελαν να επιβιώσουν.

Η τρομοκρατία δεν πέρασε. Το ΚΚΕ - εκείνο το ΚΚΕ που κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες ήταν ισχυρό και ολοζώντανο μέσα στο λαό, που ζούσε και ανέπνεε με το λαό και μάτωνε για τα καθημερινά του προβλήματα- δεν ξεριζώθηκε, δεν συρρικνώθηκε, δεν διαλύθηκε, δεν έγινε ούτε σκιά του εαυτού του ούτε σέχτα. Στο πρόσωπο του Μπελογιάννη αυτό το ΚΚΕ τιμάμε. Το ΚΚΕ που, με όλα του τα λάθη και τις αδυναμίες του, η εργατική τάξη και ο λαός το ένιωθαν δικό τους κόμμα. Σάρκα από τη σάρκα τους γιατί ήταν το μόνο κόμμα που βίωνε ό,τι και ο λαός και που καθοδηγούσε ως αναπόσπαστο κομμάτι του εργαζόμενου λαού. Χωρίς υπεροψίες και δασκαλίστικο ύψος, χωρίς ανόητους σοσιαλιστικούς μεσσιανισμούς όπου τα πάντα παραπέμπονται για να λυθούν σε κάποια δευτέρα - σοσιαλιστική- παρουσία.

ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΟΥ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

Τιμώντας την μνήμη και το παράδειγμα του Μπελογιάννη, ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ δίνει στους αναγνώστες του τα πρακτικά του Διαρκούς Στρατοδικείου της δεύτερης δίκης του Μπελογιάννη μαζί με την απόφαση υπ’ αριθ. 442 Β/52 του Στρατοδικείου βάσει της οποίας ο ηγέτης του ΚΚΕ και οι σύντροφοί του καταδικάστηκαν σε θάνατο και στη συνέχεια εκτελέστηκαν. Τα πρακτικά αυτά είναι εκείνα που κρατούσε ο Γραμματέας του δικαστηρίου. Δεν είναι αναλυτικά αλλά συνοπτικά και υπό αυτή την έννοια δεν καταγράφουν με πληρότητα όλες τις στιγμές της δίκης, ούτε ολοκληρωμένες- αλλά περιληπτικά- τις παρεμβάσεις δικαστών, μαρτύρων συνηγόρων και κατηγορουμένων. Αποτελούν όμως ιστορικό ντοκουμέντο και αποδίδουν την ουσία των γεγονότων που έλαβαν χώρα στη δικαστική εκείνη αίθουσα.

Πλήρη, επίσημα, πρακτικά κρατούσε τότε η προεδρία της κυβέρνησης τα οποία δίνονταν και στον Τύπο της εποχής. Αυτά τα πρακτικά δεν κατέστη δυνατόν, ως τα σήμερα, να εντοπιστούν. Απ’ όσα δόθηκαν στον Τύπο και δημοσιεύτηκαν αντλήσαμε την πλήρη απολογία του Ν. Μπελογιάννη την οποία και συμπεριλάβαμε στο τέλος ηλεκτρονική έκδοση των συνοπτικών πρακτικών του στρατοδικείου. Διαβάζοντας αυτό το υλικό πιστεύουμε πως οι αναγνώστες μας θα αποκτήσουν βαθύτερη και ουσιαστικότερη γνώση του ιστορικού γεγονότος της υπόθεσης του Ν. Μπελογιάννη, θα κατανοήσουν καλύτερα την κατάσταση του κόμματος και του κινήματος λίγο μετά τη λήξη του εμφυλίου και θα εμπλουτίσουν την βιβλιοθήκη τους με ένα πολύτιμο αρχειακό υλικό.

Για να διαβάσετε το αρχειακό υλικό online, κάντε κλικ εδώ και για να το αποθηκεύσετε στο pc σας, κλικ εδώ.

* Πηγή : ergatikosagwnas.gr