Συνέντευξη του Πέτρου Σταύρου*

Ποιες είναι οι ελάχιστες προϋποθέσεις για μια συμφωνία ώστε να επιτρέπει την υλοποίηση ενός προγράμματος αντιλιτότητας; Η απόφαση της ΚΕ και η πρόταση της κυβέρνησης προς τους δανειστές (το γνωστό κείμενο των 47 σελίδων) καλύπτουν αυτές τις προϋποθέσεις; 
Το χρέος αποτελεί ένα εργαλείο διαχείρισης και επιβολής των πολιτικών λιτότητας στις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης που έχουν ζητήματα δημοσιονομικής προσαρμογής. Κατά συνέπεια, μια συμφωνία που επιτρέπει την υλοποίηση ενός προγράμματος αντιλιτότητας έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά. Πρώτο, αντιμετωπίζει έστω και «απαλά» το χρέος, τη διαγραφή του, το «πάγωμά» του ή την επιμήκυνσή του. Δεύτερο, μηδενίζει τα πρωτογενή πλεονάσματα για μια σειρά ετών, διότι κάθε πρωτογενές πλεόνασμα πηγαίνει εκ προοιμίου στο δανειστή. Άρα, η οποιαδήποτε περιγραφή προθέσεων ή προτάσεων για το πώς νοείται μια «έντιμη» ή «δίκαιη» συμφωνία που δεν περιέχει, κατ’ ελάχιστον, τα παραπάνω δύο στοιχεία δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση για ένα σοβαρό πρόγραμμα αντιλιτότητας. 
Ούτε ορισμένες διαπιστώσεις της απόφασης της ΚΕ ούτε, πολύ περισσότερο, η πρόταση των 47 σελίδων αποτελούν τη βάση για ένα σοβαρό πρόγραμμα αντιλιτότητας. Όμως εδώ, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, η απόφαση της ΚΕ δεν έχει καμία σχέση, όσο «δειλή» και αναβλητική κι αν είναι, με την πρόταση των 47 σελίδων. Την τελευταία θα τη χαρακτήριζα μια πρόθεση πολιτικών ήπιας υπερλιτότητας, ενώ αυτή των δανειστών είναι μια καθαρή και αυτούσια υπερλιτότητα. 
Τι χαρακτηρίζω όμως ως υπερλιτότητα; Την κατάσταση εκείνη όπου ισχύουν ταυτόχρονα τα εξής: α) Μια σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή με πρωτογενή πλεονάσματα που μεταφέρουν πόρους της οικονομίας προς τους δανειστές, β) η απομόχλευση του ιδιωτικού τομέα των επιχειρήσεων που μεταφέρει πόρους από τον μη χρηματικό τομέα στις τράπεζες και γ) η απομόχλευση των εργατικών και κατώτερων μικροαστικών εισοδημάτων που μεταφέρει πόρους προς τις μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα και υπερσυγκεντρώνει την αγορά. Η πρόταση των 47 σελίδων επιχειρεί μια ήπια εκδοχή των παραπάνω χωρίς να ανατρέπει τις συνθήκες επιβολής της υπερλιτότητας. Να φέρω δύο παραδείγματα: α) η πρόβλεψη των πρωτογενών πλεονασμάτων είναι σχεδόν η ίδια, εκτός από τα πρώτα 3 χρόνια (2015-2017), με αυτήν των δανειστών και β) τα 3,5 δισ. έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις που προβλέπει, εύκολα μετατρέπονται σε νέα κλιμακούμενα πρωτογενή πλεονάσματα καθώς και νέα φορολογικά μέτρα, όταν οι «πωλήσεις» δεν πραγματοποιηθούν «επιτυχώς». 
Δεδομένης της τελεσιγραφικού χαρακτήρα πρότασης των δανειστών, που πάει πολύ πέρα και από το e-mail Χαρδούβελη, πώς θα έπρεπε κατά τη γνώμη σου να αντιδράσουν ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση; Έχει νόημα η συνέχιση της διαπραγμάτευσης υπ’ αυτούς τους όρους; Επικροτείς την επιλογή να μην πληρωθεί η δόση προς το ΔΝΤ στις 5 Ιουνίου αλλά ταυτόχρονα να υποβληθεί αίτημα προς το ΔΝΤ για πληρωμή όλων των δόσεων στα τέλη Ιουνίου; 
Κατά τη γνώμη μου η διαπραγμάτευση τελείωσε και έπρεπε να αποχωρήσει η διαπραγματευτική ομάδα στις 20/2. Και αυτό γιατί τότε διαπιστώθηκε, με κάθε πρόσφορο στοιχείο, η πρόθεση των δανειστών και ειδικά η πρόθεση της ευρωπαϊκής πλευράς των δανειστών να μην ασχοληθούν καθόλου με το χρέος. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως διακήρυττε όλο το προηγούμενο διάστημα πως επαναδιαπραγματεύεται τη δανειακή σύμβαση και πως ανατρέπει στο εσωτερικό της χώρας το μνημόνιο χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Από τις 20/2 και μετά, εκείνο που κάνει η διαδικασία της διαπραγμάτευσης -και εδώ η ευθύνη δεν βαρύνει τα μέλη της διαπραγματευτικής ομάδας ως άτομα αλλά την πολιτική επιλογή της συνέχισης της διαπραγμάτευσης- είναι να συζητά τους όρους συνέχισης ενός πιο «μαλακού» μνημονίου και όχι τα καυτά ζητήματα του χρέους και της λιτότητας. Τη μετακύλιση της πληρωμής της δόσης του ΔΝΤ προς το τέλος του Ιουνίου και το «πακετάρισμά» της μαζί με τις άλλες την καταλαβαίνω ως μια απαραίτητη διαπραγματευτική τακτική στο πλαίσιο όμως μιας συνολικής κατευναστικής και συμβιβαστικής τακτικής που οδηγεί σε στρατηγικά αδιέξοδα την Αριστερά. Ως βραχυπρόθεσμη τακτική κίνηση είναι σωστή, αλλά στο πλαίσιο μιας εντελώς λάθος αντίληψης. 
Εκείνο που χρειαζόμαστε απαραίτητα τώρα είναι η πραγματοποίηση του συνθήματος «ούτε βήμα πίσω», που σημαίνει στάση πληρωμών στο πλαίσιο μιας στρατηγικής ρήξης με τη λιτότητα και κοινωνικής και παραγωγικής αναδιοργάνωσης υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Η συνέχιση της διαπραγμάτευσης μετά το χρονικό ορόσημο του Φεβρουαρίου του 2015 έγινε με όρους προσχώρησης στη λογική του νεοφιλελεύθερου αντιπάλου. 
Καθώς οδηγούμαστε σε μια κατάσταση πλήρους αδιεξόδου στις διαπραγματεύσεις, σε συνθήκες εξάντλησης των ρευστών διαθεσίμων του Δημοσίου και εξάντλησης των χρονικών περιθωρίων για τις οριστικές αποφάσεις, ποιες οικονομικές και πολιτικές επιλογές μπορούν να μας προφυλάξουν από το να υποστούμε απροετοίμαστοι τις συνέπειες μιας κρίσης η οποία θα αποβεί ευκαιρία για τον αντίπαλο; 
Στο χρονικό σημείο στο οποίο βρισκόμαστε και που αποτελεί την κατάληξη μιας διαδικασίας, η ελληνική πλευρά ανακεφαλαίωσε τα αποτελέσματα των τεσσάρων μηνών των διαπραγματεύσεων σε ένα κείμενο 47 σελίδων, πολύ πέρα από τις δηλώσεις της ΚΕ, και η πλευρά των δανειστών δήλωσε με κάθε τρόπο πως η πολιτική της είναι ανυποχώρητη από μια συνολική προσπάθεια πλήρους ελέγχου των χρηματοδοτικών και δημοσιονομικών θεσμών, της ενοποίησης της δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής σε ευρωπαϊκό επίπεδο, της συνταγματοποίησης της λιτότητας και της εργαλειοποίησης του χρέους. Η λογική μιας πλευράς των δανειστών είναι συνεκτική αλλά μεταφέρει και αποδέχεται πλήρως το ρίσκο της διάλυσης της Ευρωζώνης. Η λογική μιας άλλης πλευράς των δανειστών δεν διανοείται τη ρήξη, αλλά αυτό το επιζητεί μέσω της πλήρους υποταγής της ελληνικής κυβέρνησης. 
Όπως και να έχει, η ρήξη είναι ένα πολύ πιθανό ενδεχόμενο ακόμα και στην περίπτωση που υιοθετηθεί από τους «αντισυμβαλλόμενους» της διαπραγματευτικής διαδικασίας μια συμφωνία πολύ κοντά στην ελληνική πρόταση. Ακόμα όμως και αν υποθέσουμε ότι θα περάσει αυτή η επώδυνη συμφωνία από τη Βουλή, δεν θα μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη. Τη «μη εφαρμογή» των μνημονίων την έχουμε βιώσει τα πέντε τελευταία χρόνια. Γνωρίζουμε τι σημαίνει σε ανάγκη νέων μέτρων μια ενδεχόμενη «αποτυχία» τους και γνωρίζουμε τι καταστροφικές συνέπειες είχε αυτή για το αστικό πολιτικό σύστημα. Με όλα αυτά θέλω να πω πως η ρήξη δεν είναι μια επιλογή, πλέον. Πολύ περισσότερο συνιστά μια ιστορική αναγκαιότητα που την επιβάλλει και η ίδια η αστάθεια των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Σε αυτήν την ιστορική αναγκαιότητα πρέπει να ανταποκριθούμε, κατ’ αρχάς με μια στάση πληρωμών. Έπειτα, θα πρέπει να αποκτήσουμε τον πολιτικό έλεγχο της δημοσιονομικής και πιστωτικής πολιτικής και κατόπιν θα πρέπει να ενοποιήσουμε και να εφαρμόσουμε συνεκτικά όλες τις πολιτικές αναδιανομής κοινωνικής ισχύος, κεφαλαίων και εισοδημάτων στην κατεύθυνση της κοινωνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης. Η νομισματική κυριαρχία δεν προηγείται της πολιτικής ηγεμονίας, ενός ελάχιστου κοινωνικού μετασχηματισμού και της παραγωγικής καινοτομίας, αλλά έπεται ή τουλάχιστον πάει παράλληλα. 

*Οικονομολόγος, μέλος ΣΥΡΙΖΑ Αγίας Παρασκευής

ΠΗΓΗ: dea.org.gr

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Τελικά, είναι ωραία η ζωή, χαρούμενη, γεμάτη ευτυχία. Κι αν δεν είναι, βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να την κάνουμε να είναι. Αν όχι χαρούμενη, γεμάτη ευτυχία να την κάνουμε να είναι τουλάχιστον συμβατική, ίδια με των υπολοίπων. Ασφαλής και χωρίς εκπλήξεις. Τι να κάνουμε; Παντού χρειάζεται ένας έντιμος συμβιβασμός.

Για τα παιδιά μας μόνο ανησυχώ. Τα μεγαλώνουμε σωστά άραγε; Τους δίνουμε όλα όσα έχουν ανάγκη; Από την άλλη σκέφτομαι πως δεν πρέπει να έχω τέτοιες ανασφάλειες. Εντάξει, δεν τα πήγαμε στο The Voice, για να δουν από κοντά τα ιερά τέρατα της μπουζουκόβιας μουσικής σκηνής, αλλά δεν πειράζει. Θα τα πάω του χρόνου.

Κάθε πρωί τους βάζουμε για το σχολείο ένα κρουασάν, ένα πατατάκι κι ένα χυμό ανάμεικτο. Αν δεν έχουμε, τους δίνουμε χρήματα να ψωνίσουν ό,τι θέλουν από το κυλικείο. Πάνω απ΄όλα πρέπει να τρέφονται υγιεινά.

Το μεσημέρι, σαν γυρίσουν από το σχολείο, αν δεν έχουμε προλάβει να μαγειρέψουμε, τους παίρνουμε από το φαστφουντάδικο δύο χάμπουργκερ με σως, πατάτες τηγανιτές και αναψυκτικό. Είναι στην ανάπτυξη και πρέπει να τρώνε καλά και να έχουν και θετική ενέργεια. Το λέει κι αυτός με τα πεσμένα βλέφαρα και το θολό βλέμμα σε διαφήμιση στην τηλεόραση. Τι δηλαδή; Να έχουν αρνητική ενέργεια τα δικά μας παιδιά;

Πρέπει να φάνε γρήγορα γιατί θα έρθει η κοπέλα που τα διαβάζει. Ευτυχώς, τώρα με την κρίση, με 3 ευρώ την ώρα βρίσκεις καμιά φοιτήτρια, καμιά αδιόριστη δασκάλα και κάνεις τη δουλειά σου.

Βέβαια, τα δικά μου διαμαρτύρονται. Λένε πως δεν χρειάζεται να κάνουν μάθημα και της κάνουν το βίο αβίωτο. Αλλά καλύτερα έτσι. Από το να ξεσπάνε σε μας. Δε γίνεται όμως να μην κάνουν μάθημα. Τα περισσότερα παιδιά στην τάξη τους έχουν δασκάλα που τα διαβάζει στο σπίτι. Τι δηλαδή; Τα δικά μας στο πηγάδι κατούρησαν;

Μετά αρχίζει το τρέξιμο. Ο μικρός να πάει στο ποδόσφαιρο και η μικρή για χορό. Μετά, ο μικρός να συνεχίσει στο μπάσκετ και η μικρή στη ζωγραφική.

Μόλις που προλαβαίνουμε λίγο στο ενδιάμεσο να δούμε τα «Δανεικά Όνειρα», την αγαπημένη μας σειρά στην Αγία TV. Βγαλμένη από την καθημερινότητα της ζωής. Εντάξει, όχι της δικής μας, αλλά δεν έχει σημασία. Έτσι, να βλέπουμε και τα ζόρια που περνάνε οι πλούσιοι για να μην τους ζηλεύουμε. Αν και δεν θα μας πείραζε να είχαμε τα πλούτη τους μαζί με τα ζόρια τους.

Δε βαριέσαι! Έτσι είναι η ζωή.

Μετά, να γυρίσουν τα καημένα στο σπίτι, να χαλαρώσουν λίγο κι αυτά στην Αγία TV, να δουν το κανάλι με τα παιδικά και τις διαφημίσεις. Τι ωραίες διαφημίσεις! Χαίρεσαι να τις βλέπεις και να τις ακούς. Δυνατές φωνές για να μένουν στο μυαλό των παιδιών μας.

Μετά θα έρθει η κοπέλα που τους κάνει Αγγλικά και Γαλλικά. Ευτυχώς που είναι δίδυμα και δεν διπλοπληρώνουμε.

Κάποια στιγμή έρχεται και η ώρα που τα παιδιά κοιμούνται.

Τότε, θα κάτσουμε κι εμείς, επιτέλους στον καναπέ να δούμε τις βραδινές ειδήσεις, εκτός κι αν έχει κανέναν αγώνα οπότε ο καθένας στην τηλεόρασή του. Εγώ στον καναπέ με την πίτσα που παράγγειλα και η γυναίκα μου στην κρεβατοκάμαρα με το γιαουρτάκι «Μοσχαρίτσα». Το τρώει και η παρουσιάστρια του διαγωνισμού ταλέντων γι’ αυτό είναι ξανθιά, όμορφη, λεπτή και γαλανομάτα.

Βέβαια η γυναίκα μου είναι πιο όμορφη αλλά δε με πιστεύει που της το λέω.

Αν πάλι δεν έχει αγώνα, βλέπουμε κάποια εκπομπή μαγειρικής. Τον Άκη, τον Άρη, το Λευτέρη, τη Λίτσα, τη Μαρία, τη Τζένη. Χορταίνει το μάτι μας κι έχουμε να συζητάμε και κάτι με τους άλλους γονείς το πρωί που πάμε τα παιδιά στο σχολείο και περιμένουμε απ΄έξω, προσευχόμενοι, μέχρι τα φυντάνια μας να μπουν στις τάξεις.

Άντε μετά να πάμε στις δουλειές μας. Εγώ να ανοίξω το μαγαζί, η γυναίκα μου να πάει στην εταιρεία της. Εγώ να παρακαλάω να μπει κανένας πελάτης, εκείνη να της δώσει το αφεντικό κανένα μηνιάτικο από τα 10 που της χρωστάει.

Αλλά, δε βαριέσαι! Τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή. Υπάρχουν και χειρότερα. Και δόξα τω Θεώ να λέμε. Εντάξει, υπάρχουν και καλύτερα, αλλά τα καλύτερα είναι για τους λίγους. Αυτοί, κρίση ξεκρίση θα είναι πάντα καλύτερα. Δεν μπορούμε να είμαστε όλοι ίσοι.

Να μην ξεχάσω να πάρω και το περιοδικό «Αποχαζεύω», να το δούμε το βράδυ. Η Φαίη, λέει, φόρεσε καινούργιο μαγιό κι ο Βαρουφάκης, δεν ξέρω τι κάνει στις διαπραγματεύσεις πάντως στο ντύσιμο είναι πρότυπο.

Γιατί ο Τσίπρας που ξεπέρασε ακόμα και τον Ομπάμα σε γοητεία; Άσε που θέλω να πάω και το αμάξι για πλύσιμο και να του πω του κυρ Λευτέρη ότι ο Πακιστανός που μας το έπλυνε τις προάλλες, μισές δουλειές έκανε. Τσάμπα το ευρώ που του άφησα για μπουρμπουάρ. Αλλά τι περιμένεις; Είχαν και στη χώρα τους αυτοκίνητα;

[Γιατί ρε; Εσύ στο κατσικοχώρι που γεννήθηκες είχες;]

Ωχ! Ποιος μίλησε;

[Η συνείδησή σου ρε κόπανε. Ότι απέμεινε, δηλαδή, από δαύτη.]

Αυτό μας έλλειπε τώρα, να αρχίσω να ακούω και φωνές. Δεν πάω καλά, πρέπει να πάρω τηλέφωνο τον Χαλίλ. Μέγα μέντιουμ και εξαίρετος παραψυχολόγος. Τώρα κιόλας θα τον πάρω, αλλιώς θα τρελαθώ τελείως!

ΠΗΓΗ! pandiera.gr

Γράφει ο Στωικός

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές –βράδυ της Τρίτης 16/6– οι δίαυλοι επικοινωνίας της κυβέρνησης και των δανειστών είχαν διακοπεί .

Την ίδια ημέρα πραγματοποιήθηκε η σύσκεψη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, όπου, και μετά την ενημέρωση της από τον πρωθυπουργό, επιβεβαιώθηκαν οι διαφορές που χωρίζουν τις δύο πλευρές για την επίτευξη συμφωνίας. Προηγουμένως, ο Α. Τσίπρας είχε ενημερώσει για τις εξελίξεις διαδοχικά τους Στ. Θεοδωράκη, Φ. Γεννηματά και Ντ. Μπακογιάννη. Τα αποκαλούμενα κόμματα του μνημονίου (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ), όλο αυτό το διάστημα εντείνουν τις πιέσεις τους για την υπογραφή συμφωνίας με τους δανειστές, ενώ θέτουν μετ΄ επιτάσεως το θέμα της διασφάλισης της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι οργανώσεις και οι θεσμοί της αστικής τάξης (ΣΕΒ, ΣΕΤΕ, Ελληνοαμερικάνικο Επιμελητήριο), ενώ η ΕΣΕΕ, η οποία θίγεται άμεσα από τα μέτρα που προτείνουν οι δανειστές, κρατά μια επαμφοτερίζουσα στάση.

Από την πλευρά της ΕΕ και του ΔΝΤ, αλλά και άμεσα των αμερικάνων, εντείνονται οι πιέσεις προς την ελληνική πλευρά για την υπογραφή συμφωνίας. Οι δηλώσεις των ευρωπαίων αξιωματούχων, όταν αναφέρονται στη χώρα μας, κάθε άλλο παρά κομψές μπορούν να χαρακτηριστούν. Όμως, το πράγμα ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, όταν περνάμε στο χώρο των διαρροών που κάνουν οι ίδιοι οι πολιτικοί παράγοντες προς τον Τύπο, ο οποίος κυριολεκτικά λειτουργεί σαν ο Δούρειος Ίππος του ευρωπαϊκού και αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Τις τελευταίες ημέρες βλέπουν το φως τρομολαγνικά σενάρια, για το τι θα συμβεί, αν τελικά η ελληνική πλευρά δεν συναινέσει και δεν υπογράψει τη συμφωνία που προτείνουν οι δανειστές.

Η γερμανική εφημερίδα «Süddeutsche Zeitung» στην ηλεκτρονική της έκδοση την Τρίτη 16/6, επικαλούμενη ευρωπαϊκές πηγές, αποκαλύπτει σχέδιο το οποίο θα ενεργοποιηθεί, αν στη σύνοδο του Γιούρογκρουπ την Πέμπτη 18/6 δεν επιτευχθεί συμφωνία. Σύμφωνα με αυτό, θα πραγματοποιηθεί σύγκλιση της συνόδου κορυφής την επόμενη ακριβώς ημέρα, η οποία θα συζητήσει την ενεργοποίηση μέτρων που θα αποσκοπούν στον έλεγχο της κίνησης κεφαλαίων, το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών για ορισμένες ημέρες, τον περιορισμό των αναλήψεων κλπ. Αν όλα αυτά δεν αποδειχτούν αρκετά για να καμφθεί η αντίσταση της ελληνικής πλευράς, το επόμενο βήμα θα είναι η πλήρης διακοπή της χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών, από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, γεγονός που θα οδηγήσει σε πιστωτική ασφυξία και κατάρρευση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

Είναι προφανές, ότι τέτοιου είδους δημοσιεύματα, αποσκοπούν στην πρόκληση πανικού στον ελληνικό λαό μέσα από τη δημιουργία κλίματος γενικευμένης ανασφάλειας και αβεβαιότητας.

Προς το παρόν, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον ψυχολογικό πόλεμο που επιχειρεί να προκαλέσει μαζική υστερία στον πληθυσμό της χώρας, για το τι τραγικά θα του συμβούν, αν ενεργοποιηθεί το σενάριο του Grexit. Μπορούμε όμως να το θεωρούμε σίγουρο, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΗΠΑ, σεβόμενες τον ιμπεριαλιστικό τους χαρακτήρα, δεν θα περιοριστούν μόνο στις ασκήσεις ψυχολογικού πολέμου. Ο οικονομικός αποκλεισμός και η επιβολή κυρώσεων, αποτελούν προσφιλή μέσα για να συνετίσουν χώρες, που στον ένα ή τον άλλο βαθμό αμφισβητούν την ιμπεριαλιστική ηγεμονία.

Δεν θα διακινδυνεύσουμε να εικάσουμε τι θα συμβεί τις επόμενες ημέρες, αν και πιστεύουμε ότι οι όποιες ριζοσπαστικές διαθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν ορισμένα αξεπέραστα όρια. Η πιο προωθημένη πρόταση που εκφράζει το Αριστερό Ρεύμα, ζητά την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα με παράλληλη υλοποίηση ενός προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας μέσα από την εθνικοποίηση του πιστωτικού συστήματος και άλλων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας. Το ερώτημα βέβαια είναι, αν οι πολιτικές αυτές μπορούν να υλοποιηθούν μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί αν πιστεύουν κάτι τέτοιο, τότε το Αριστερό Ρεύμα, διακατέχεται από τις ίδιες αυταπάτες που είχε και η ηγετική του ομάδα, η οποία διακήρυττε προεκλογικά ότι είναι δυνατό να μπει τέλος στο καθεστώς των μνημονίων και της λιτότητας και παράλληλα η Ελλάδα να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ.

Το βέβαιο είναι ότι η πολιτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, είτε αυτή αφορά την κυρίαρχη ομάδα υπό τον Αλ. Τσίπρα, είτε αυτή που προβάλει το Αριστερό Ρεύμα, βρίσκεται μακριά από τα λαϊκά συμφέροντα, καθώς δεν αμφισβητούν τόσο το καθεστώς της πολιτικό – στρατιωτικό – οικονομικής εξάρτησης της χώρας από το δυτικό ιμπεριαλισμό, όσο και την κυρίαρχη θέση του μονοπωλιακού κεφαλαίου στην ελληνική οικονομία.

Χωρίς το σπάσιμο του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, και την προώθηση ριζοσπαστικών αλλαγών στην οικονομία και την κοινωνία που θα αμφισβητούν την εξουσία του μονοπωλιακού κεφαλαίου, δεν μπορούμε να συζητάμε στα σοβαρά για την εφαρμογή φιλολαϊκού προγράμματος. Είναι σαν να κοροϊδεύουμε το λαό, λέγοντας του, ότι μέσα στην καπιταλιστική κόλαση, μπορούμε να φτιάξουμε σοσιαλιστικούς παράδεισους.

Το νέο μοίρασμα των αγορών

Και κάτι τελευταίο.

Μετά τα δραματικά γεγονότα του 1990, και ενώ ο Τύπος σε όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, πανηγύριζε για τον θρίαμβο της “δημοκρατίας” κατά του “κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού” και χαιρέτιζε τη νέα εποχή ευημερίας που άνοιγε για την ανθρωπότητα, ΗΠΑ και Γερμανία, μοίραζαν μεταξύ τους τα εδάφη των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και τις νέες αγορές.

Αν και στοιχεία που να επιβεβαιώνουν τη μοιρασιά αυτή ανάμεσα στις δύο ιμπεριαλιστικές χώρες, ως σήμερα δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η εμπειρία των γεγονότων είναι αδιάψευστος μάρτυρας. Η Γερμανία έθεσε υπό τον έλεγχο της τις οικονομίες των νέων χωρών, ενώ οι ΗΠΑ κράτησαν για τον εαυτό τους τον πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί, γιατί χώρες, όπως η Πολωνία, η Τσεχία και η Ουγγαρία (οι οποίες βρίσκονται υπό τον άμεσο οικονομικό έλεγχο της Γερμανίας) τάχθηκαν ανεπιφύλακτα με τις θέσεις των ΗΠΑ στη κρίση που ξέσπασε το 2003 μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ με αφορμή την εισβολή των αμερικάνων στο Ιράκ,.

Η ίδια ακριβώς μοιρασιά έχει γίνει και στην περίπτωση της Ελλάδας. Η χώρα μας ελέγχεται οικονομικά από τη Γερμανία και πολιτικά στρατιωτικά από τις ΗΠΑ. Αυτός είναι και ο λόγος που στην κρίση στα Ίμια το 1996, η ΕΕ σιώπησε προκλητικά, ενώ η λύση δόθηκε μετά από αμερικάνικη παρέμβαση.

Το μοίρασμα των εδαφών και των αγορών των πρώην σοσιαλιστικών χωρών, βρίσκεται σε εξέλιξη ακόμα και σήμερα. Σχεδόν το σύνολο των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, αποδέχθηκε το νέο καθεστώς. Αφού πρώτα διέσπασαν τη Γιουγκοσλαβία, στη συνέχεια Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι από κοινού ισοπέδωσαν την Σερβία, στον πόλεμο της ντροπής το 1999.

Μεγάλη σύγκρουση βρίσκεται σε εξέλιξη στα εδάφη των πρώην σοσιαλιστικών χωρών της Ασίας, όπου ΗΠΑ και ΕΕ επιχειρούν να αρπάξουν από την επιρροή της Ρωσίας κράτη τα οποία βρίσκονται υπό τον έλεγχο της τελευταίας. Το ίδιο σκηνικό είδαμε να εξελίσσεται και στην Ουκρανία, με το υποκινούμενο από τις ΗΠΑ και την ΕΕ πραξικόπημα κατά του προέδρου Γιανουκόβιτς.

Το μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα των αγορών και ο έλεγχος των εδαφών από μία χούφτα ιμπεριαλιστικές χώρες, γίνεται μπροστά στα μάτια μας με τη χρήση της πιο ωμής και απροκάλυπτης βίας, με τη δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων και την καταστροφή ολόκληρων χωρών, όπως στην περίπτωση του Ιράκ, της Συρίας, της Λιβύης και της Γιουγκοσλαβίας.

Αυτό ας το έχουν υπόψη τους στο ΣΥΡΙΖΑ, όσοι πιστεύουν(;) ότι αρκεί να παίξουν το χαρτί της «ισχυρής διαπραγμάτευσης» και να εξαναγκάσουν τους ιμπεριαλιστές σε ένα «έντιμο συμβιβασμό».
Και αυτό δεν το λέμε για να τους τρομάξουμε και να σπεύσουν άρον – άρον να υπογράψουν όποια συμφωνία τους σερβίρουν.

Το επισημαίνουμε για να γίνει ευρύτερα κατανοητό, ότι το σπάσιμο των δεσμών της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης που ταλανίζει τη χώρα από το 1828 ακόμα, όταν και τυπικά έγινε ανεξάρτητο κράτος, δεν περνάει μέσα από τα Brusells Grup και τις διαβουλεύσεις με τα τσακάλια του ιμπεριαλισμού. Ο δρόμος για την προκοπή του λαού μας, περνάει αναγκαστικά μέσα από την αμφισβήτηση της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, την αντιιμπεριαλιστική πάλη και την προώθηση ενός προγράμματος αντιμονοπωλιακών δημοκρατικών αλλαγών, των αναγκαίων δηλαδή βημάτων που θα μας οδηγήσουν στο σοσιαλισμό.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr