Ενάντια στα μνημόνια τρόικας και κυβέρνησης, ενάντια στην ΕΕ

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Επήλθε λοιπόν η στιγμή της ρήξης, που «απειλούσε» η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, η ρήξη στην οποία προχώρησε είναι διαπραγματευτική για τη δική της λογική και τη δική της πολιτική βούληση. Εξάλλου, ανενδοίαστα, το ομολογεί: «Το δημοψήφισμα είναι το διαπραγματευτικό υπερόπλο». Επομένως, οι βερμπαλισμοί για σεβασμό της δημοκρατίας και της λαϊκής ετυμηγορίας, για προστασία της αξιοπρέπειας του λαού απ’ τις ιταμές απαιτήσεις των Βρυξελλών, όλα πάνω περίπατο στην υποτελή μικροαστική λογική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η λογική επισείει το φόβητρο της λαϊκής εξέγερσης στον αστό αφέντη, για να διασφαλίσει το οικονομικό και πολιτικό status της και μια κάπως λιγότερο επώδυνη, στην καλύτερη περίπτωση, διευθέτηση για το λαό. Στη συγκυρία, μ’ ένα συντριπτικό συσχετισμό υπέρ της ΕΕ και οριακή την αντοχή του λαού, με απλήρωτο το ΔΝΤ, η ούτως ή άλλως συμβιβαστική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ελάχιστα ψιχία μπορεί να προσδοκά απ’ τις ανάλγητες Βρυξέλλες σε μια νέα διαπραγμάτευση και μετά το όχι του δημοψηφίσματος. Εκτός αν, αντί να πάει στις Βρυξέλλες πάει στο λαό. Μόνον με το λαό στους δρόμους θα εξασφαλιστεί η δύσκολη αλλά μόνη εφικτή λύση υπέρ των συμφερόντων του, η ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ. Βέβαια, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τέτοια πρόθεση. Όπως αποδείχτηκε, διαπραγματεύεται πρόθυμη ακόμη και να απεμπολήσει το δημοψήφισμα, ερχόμενη σε συμφωνία με τις Βρυξέλλες ή προετοιμάζοντάς την για μετά το δημοψήφισμα. Ήδη η κυβέρνηση με προτροπή του Γιούνκερ υπέβαλε (1/7) αίτημα στον ESM για διετές δάνειο 29,1 δισ. με νέο μνημόνιο «πολύ κοντά στις απαιτήσεις των δανειστών»! Δηλαδή, λένε, όχι για να πουν ένα ταπεινωτικό ναι σε νέο μνημόνιο! Δυστυχώς και μ’ αυτήν την εξέλιξη ηγετικά στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας συνηγορούν για τη συνέχιση της διαπραγματευτικής αβελτηρίας και αντί να την καταγγείλουν, εξακολουθούν το τροπάριο της δημαγωγίας απ’ το βήμα της τηλεόρασης, διαβεβαιώνοντας ότι στο νέο κύκλο της διαπραγμάτευσης θα υπάρξει «βαθύ κούρεμα του χρέους και τέρμα της λιτότητας». Είναι προφανές ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ υπονομεύει ποικιλότροπα το ΌΧΙ. Όταν στο αίτημα Τσίπρα προς τους θεσμούς ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται την πρόταση Γιούνκερ, με διατήρξη της έκπτωσης 30% του φόρου για τα νησιά, χρονική μετάθεση απλώς επαχθών μέτρων (μηδενική ρήτρα, νόμος 2010 για συντάξεις κ.ά.) και με δήλωση για το χρέος όπως ο οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίσει όχι εναντίον της πρότασης Γιούνκερ, την οποία ο αρχηγός του τελικά αποδέχεται σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν; Για ποια λιτότητα θα διαπραγματευτεί ο Τσίπρας μετά το όχι, όταν με το νέο δάνειο για αποπληρωμή χρεών και όχι για ανάπτυξη και το τρίτο αριστερό μνημόνιο θα αναπαράγει το φαύλο κύκλο δανεικά – μέτρα – λιτότητα, που ακόμη και τώρα εξορκίζει; Οι συσχετισμοί στο ΣΥΡΙΖΑ αλλάζουν ραγδαία μετά την οδυνηρή διάψευση των ουτοπικών προσδοκιών του και αντίθετα την άκρα σκλήρυνση του συστήματος, εγχώριο και διεθνούς, που ως όρο για την αποδοχή της ταπεινωτικής πρότασης Τσίπρα απαιτεί τη ματαίωση του δημοψηφίσματος.

Ο τρόμος της χρεοκοπίας αλλάζει ραγδαία τους συσχετισμούς στον ΣΥΡΙΖΑ: Στελέχη επώνυμα της αστικής πλευράς του τάσσονται υπέρ της ματαίωσης του δημοψηφίσματος (Δραγασάκης, Χρυσόγονος, Πανούσης, Κούλογλου) και άλλοι ακόμη. Και σε επίπεδο κυβέρνησης, χωρίς να το δημοσιοποιούν. Η κεντριστική πτέρυγα με επικεφαλής τον Τσίπρα που επιδίωκε ένα «εξωραϊσμό» της συμφωνίας για να σώσει τα προσχήματα στην κομματική και εκλογική βάση και να διασώσει την περιπόθητη εξουσία, ήδη υποχωρεί άτακτα προς τα δεξιά ψοφοδεής απ’ τις επιπτώσεις του ναυαγήσαντος πολιτικού παιγνίου. Απ’ την αφόρητη πίεση επηρεάζεται και η Αριστερή Πλατφόρμα. Ως το κατ’ εξοχήν μικροαστικό τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ χάνει μια ακόμη ευκαιρία να στραφεί κατά των εξευτελιστικών συμβιβασμών της δεξιιάς και του κέντρου του ΣΥΡΙΖΑ, αναπαράγοντας το κουρελιασμένο απ’ την ίδια την ηγεσία αφήγημα της θαυματουργού διαπραγμάτευσης…

Απέναντι στην αστική ψυχή του ΣΥΡΙΖΑ, που ορρωδεί προ των κινδύνων και τρέμει την πραγματική κοινωνική ρήξη, το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντιτάσσουν ένα περήφανο, ανυποχώρητο σύνθετο όχι, που στις συνθήκες άτακτης φυγής του ΣΥΡΙΖΑ, αποκτά μεγαλύτερη πολιτική και ηθική αξία. Μαζί μας συμπαρατάσσονται δεκάδες, εκατοντάδες χιλιάδες συνειδητοποιημένοι αριστεροί, που αποκρούουν τις παλινδρομήσεις μίας περιδεούς και αποσβολωμένης ηγεσίας.

Με τυπική λογική (και κακοπροαίρετη συνάμα) το όχι των ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμπίπτει με το όχι του ΣΥΡΙΖΑ (τα προς τρίτον ίσα είναι και μεταξύ τους ίσα) και βάσει του δικαίου του ισχυρού υπηρετεί τον τακτικισμό του ΣΥΡΙΖΑ. με τη δεσπόζουσα όμως στον μαρξισμό διαλεκτική λογική των αντιθέσεων η «ταυτότητα» συνυπάρχει με την αντίθεση που κυριαρχεί και προσδιορίζει το δικό μας όχι. Το όχι λοιπόν του ΝΑΡ είναι αντίθετο με το κίβδηλο όχι του ΣΥΡΙΖΑ: Είναι ένα τριπλό προλεταριακό όχι: Όχι στην κανιβαλική πρόταση των δανειστών – Όχι στο νέο μνημόνιο και στη νέα διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ – Όχι στο ευρώ και την ΕΕ – Ρήξη και ανατροπή. Το τριπλό όχι δεν είναι τεχνητό κατασκεύασμα. Απορρίπτει την πολιτική των μνημονίων οποιασδήποτε παραλλαγής και μίγματος και τη δομική υπέρβασή τους από μια ριζοσπαστική πολιτική. Αν το όχι στην πρόταση Γιούνκερ δεν συνοδεύεται απ’ το όχι στο μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ, τότε δικαιολογημένα θα νοείται ως ταυτόσημο με το όχι του ΣΥΡΖΑ και θα είναι ευάλωτο σε υπεραριστερή κριτική. Αν το όχι στα μνημόνια δεν συνοδεύεται απ’ την αξιοποίηση μιας ριζοσπαστικής προοπτική (έξω από ευρώ, ΕΕ, αντικαπιταλιστικοί στόχοι – κόμβοι), τότε δεν συμβάλλει στην ανατροπή της ακολουθίας των μνημονίων, συμβάλλει αντικειμενικά στην παράτασή τους.

Το όχι του ΣΥΡΙΖΑ, παρά την ανειλικρίνειά του, και η αντίστοιχη ρητορική που το συνοδεύει, ανεξάρτητα απ’ τις πολιτικές σκοπιμότητες της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, υποθάλπει μια ριζοσπαστική δυναμική κατά της ΕΕ, αυθόρμητη κυρίως και όχι προϊόν χειραφετημένης συνείδησης, όπως συνέβη και στις αρχές του Φλεβάρη, όταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ διέχεε την αίσθηση ότι ανθίσταται σθεναρά στις πιέσεις των δανειστών.

Το όχι αφετηρία για αντιΕΕ αντικαπιταλιστική δράση

Το δημοψήφισμα ανεξάρτητα απ’ τους σχεδιασμούς της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ καλλιεργεί ένα κλίμα ρήξης με την ΕΕ (το ποσοστό των υποστηρικτών της ρήξης έχει ανέλθει στο 35%), πληγωμένης εθνικής περηφάνιας, ενεργοποίησης του λαϊκού παράγοντα και όχι ανάθεσης, ταξικής και πολιτικής αντιπαράθεσης με τα μονοπώλια και τους μηχανισμούς της υπεραντιδραστικής ΕΕ και με το μαύρο μέτωπο στη χώρα μας (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, κεφάλαιο, άθλια μιντιοκρατία). Αυτό το ευρύ πλαίσιο σύγκρουσης προάγει την ταξική εμπειρία και συνειδητοποίηση των μαζών. Βέβαια, η αναγωγή της ταξικής εμπειρίας σε ταξική συνείδηση δεν είναι ούτε αυτόματη ούτε γραμμική υπόθεση. Το μεγαλύτερο τμήμα των πολιτών που εκδηλώνει ρηξιακές διαθέσεις ανήκει στο ΣΥΡΙΖΑ. Η ταξική τους εμπειρία συγκρούεται με την ιδεολογική ηγεμονία της ηγεσίας, η οποία το κλίμα ρήξης επιχειρεί να το χειραγωγήσει με την ενίσχυση μιας αποτελεσματικότερης διαπραγμάτευσης, αποδεδειγμένα, ουτοπικής πλέον. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ το γνωρίζει. Γι’ αυτό, ουσιαστικά αξιοποιεί την «ηρωική» διαπραγμάτευση, για να περισώσει την επιρροή της στη βάση της. Ακόμη, μεταμορφώνει μια εμβρυώδη αντιιμπεριαλιστική τάση σε ρηχό εθνικισμό, προσωποποιεί την ταξική αντίθεση με αιχμή τους κακούς Σόιμπλε, Ντάισεμπλουμ κ.ά., εμφανίζει την ταξική επιλογή της ένταξης σε ΕΕ και ΝΑΤΟ ως νομοτέλεια ανυπέρβλητη.

Παράλληλα, η ηγεσία της Αριστερής Πλατφόρμας αντί να συγκρουστεί με τη δεξιά πολιτική της ηγεσίας και να ισχυροποιήσει το ριζοσπαστικό ρεύμα νομιμοποιεί στο κοινό αυτό την επαναδιαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ συνδέοντάς την με μαξιμαλιστικές θετικές συνέπειες.

Το ΝΑΡ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες ριζοσπαστικές δυνάμεις πρέπει να αναπτύξουν αγωνιστικούς δεσμούς μ’ αυτές τις μάζες, επιχειρώντας να τις αποστασιοποιήσουν απ’ την αστική πολιτική που ενστερνίζεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Η όσμωση με τις διαφοροποιούμενες όχι όμως και απελευθερωμένες απ’ τα ιδεολογήματα της ηγεσίας τους, μάζες του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να συντελείται στην κοινή αγωνιστική δράση, στη σύναψη αγωνιστικών δεσμών, με όρους κινήματος και όχι ανάθεσης. Η αγωνιστική συνάντηση μ’ αυτές τις δυνάμεις και μ’ άλλες κινηματικές και πολιτικές πρέπει να πραγματοποιείται όχι στη βάση ενός στείρου «φτωχού» όχι που εύκολα χειραγωγείται από ηγεσίες και την πολιτική υστεροβουλία τους. Ούτε στη βάση ενός επιφανειακού πατριωτισμού ευάλωτου στον εθνικισμό και στην αταξική στάση, ούε με υπόκλιση στις όποιες αυταπάτες τους, για να μη «τρομάξουν» από τις προωθημένες ιδέες μας και αποστασιοποιηθούν απ’ το ριζοσπαστικό αντικαπιταλιστικό κίνημα. Οι πιο συνειδητοποιημένες κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις, χωρίς διδακτισμό και δοκησισοφία, πρέπει να μπολιάζουν στις μισοδιαφοροποιούμενες μάζες, αξιοποιώντας και την πείρα τους, την αντίληψη ότι εναλλακτικό μονόδρομο αποτελεί η σύγκρουση με την Ευρωζώνη και την ΕΕ και όχι η «προοδευτική μεταρρύθμισή» της, η ταξική πάλη και όχι η συνεργασία με το «δημιουργικό» κεφάλαιο, η ρήξη με το αστικό κράτος και όχι η «συνέχειά» του.

Το ΚΚΕ εμμένοντας στη λογική του σεχταρισμού και του αναχωρητισμού επιλέγει το άκυρο, που αντικειμενικά όμως εξυπηρετεί το ναι. Αφαιρεί εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους απ’ το όχι στο μνημόνιο της ΕΕ και κυρίως αδρανοποιεί τη μεγάλη κινηματική και πολιτική δύναμή του και την αποσύρει από το κυρίαρχο στη συγκυρία πεδίο ταξικής πάλης, που δεν θα κλείσει ασφαλώς την Κυριακή… Το ΚΚΕ δεν εκπλήσσει. Ίδια ήταν η συμπεριφορά του και στο κίνημα των πλατειών. Αν όμως, όπως έλεγε ο Λένιν, περιμένει να δει μια καθαρή επανάσταση, δεν θα τη δει ποτέ…

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν το Σάββατο 4 Ιουλίου 2015

Άρθρο του Αντώνη Νταλακογεώργου*

Το σκηνικό που διαμορφώθηκε στην χώρα μας μετά την κυβερνητική απόφαση για την διενέργεια δημοψηφίσματος συνιστά μια σημαντική πολιτική εξέλιξη στην πορεία της οποίας παρουσιάστηκαν φαινόμενα τα οποία είναι αναγκαίο να καταγραφούν, να αναλυθούν και να αντληθούν χρήσιμα συμπεράσματα για το εργατικό κίνημα και της δύναμης της ριζοσπαστικής και ανατρεπτικής αριστεράς.

Ανεξάρτητα από την ασάφεια του ερωτήματος που έθεσε η κυβέρνηση, το περιεχόμενο που αυτή προσέδωσε στο δημοψήφισμα αλλά και η άρνησή της να μην αποσυρθούν από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων το κυβερνητικό πακέτο των 8 δις, ο λαός έδωσε το δικό του στίγμα στο Όχι και πήρε στα δικά του στιβαρά χέρια την υπόθεση του δημοψηφίσματος.

Το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της Δύσης και της Ευρώπης σε πλήρη αρμονία και σύμπλευση με τις αντίστοιχες δυνάμεις της οικονομικής ολιγαρχίας και το υποταγμένο σε αυτούς πολιτικό προσωπικό της χώρας μας εναρμόνισαν και συντόνισαν την στρατηγική και επικοινωνιακή πολιτική τους σε κοινή και ενιαία κατεύθυνση μετατρέποντας το ερώτημα της κρίσιμης πολιτικής αντιπαράθεσης σε ναι ή όχι στην Ευρώπη (Ε.Ε) και στην ζώνη του ευρώ. Η επιλογή τους αυτή πατούσε στην πεποίθησή τους ότι και κάτω από τις συνθήκες της παρατεταμένης οικονομικής και μνημονιακής πολιτικής και με δεδομένο ότι δημοσκοπικά το ποσοστό υπέρ του ευρώ ξεπερνούσε το 75%, ο ελληνικός λαός δεν θα έλεγε ένα όχι το οποίο έθετε σε κίνδυνο αυτήν την λεγόμενη ευρωπαϊκή πορεία.

Αυτή ακριβώς την πολιτική αναπαρήγαγαν σύσσωμες οι δυνάμεις του αστικού συστήματος της χώρας μας, πολιτικές, οικονομικές αλλά και μερίδα της επίσημης εκπροσώπησης των μικρομεσαίων στρωμάτων που σε μεγάλο βαθμό εν όψει της κρίσιμης αναμέτρησης τάχθηκαν με τις δυνάμεις του ναι.

Στο μαύρο και αντιδραστικό αυτό μέτωπο συντονίστηκε και η ξεφωνημένη πλειοψηφία της ΓΣΕΕ ενώ η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ επέλεξε και προτίμησε να μείνει άφωνη σε αυτήν την μεγάλη πολιτική μάχη.

Προφανώς η αστική τάξη και οι δυνάμεις που την εκπροσωπούν πολιτικά στην χώρα μας (Ν.Δ – ΠΟΤΑΜΙ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ – ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ) άφησαν στην άκρη τις όποιες διαφορές τους και σε χρόνο ρεκόρ διαμόρφωσαν ένα πολιτικό μπλοκ, συνεπικουρούμενοι από εκπροσώπους των μικροαστικών στρωμάτων και στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης, ξεκίνησαν μια ενορχηστρωμένη επίθεση έχοντας μαζί τους ως επικεφαλείς της επικοινωνιακής καταιγίδας που θα ακολουθούσε της πολιτικής και οικονομικής ελίτ της Ευρώπης, η οποία κήρυξε πραγματικό πολιτικό και οικονομικό πόλεμο στην χώρα και στον λαό μας οδηγώντας το τραπεζικό σύστημα στο λουκέτο και επιβάλλοντας το capitalcontrolτο οποίο αποσκοπούσε στον εκβιασμό, στην ψυχολογική πίεση και τελικά στην υποταγή της θέλησης του λαού μας.

Ταυτόχρονα το σάπιο και ετοιμόρροπο μιντιακό κατεστημένο (τηλεοπτικά κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες, μεγάλες ειδησεογραφικές ιστοσελίδες) στην συντριπτική πλειοψηφία τους εξαπέλυσαν μια πρωτοφανή επίθεση γκεμπελίστικου χαρακτήρα με στόχο να εξαπατήσουν τον ελληνικό λαό, να τον φοβίσουν, να τον τρομοκρατήσουν και να τον οδηγήσουν στην ηττοπάθεια, στην υποταγή και τελικά να πάει στην κάλπη να ψηφίσει το ναι στην καταδίκη και την καταστροφή του!!!

Για να το πετύχουν αυτό εκμεταλλεύτηκαν αδίστακτα τις ουρές στα ΑΤΜ, τον φόβο από τον οικονομικό στραγγαλισμό και την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος αλλά και την δημιουργία μιας εικόνας χάους εάν επικρατούσε το όχι την Κυριακή του δημοψηφίσματος. Μην υποτιμηθεί στο ελάχιστο η ωμή παρέμβαση της εργοδοσίας όπου ελάχιστη δημοσιότητα δόθηκε και η οποία με εκβιασμούς, απειλές και φαινόμενα αδίστακτης τρομοκρατίας θέλησε να επιβάλει το ΝΑΙ.

Το φαινόμενα της επικοινωνιακής αθλιότητας που επέβαλαν οι διαπλεκόμενοι καναλάρχες των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών, οι μεγαλοεκδότες των εφημερίδων, οι ιδιοκτήτες των ραδιοφωνικών σταθμών και η μεγάλη πλειοψηφία των μεγαλοδημοσιογράφων που στην συντριπτική τους πλειοψηφία συντάχθηκαν με την μαύρη προπαγάνδα του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου, στόχευαν στον άμεσο επηρεασμό του λαού στην κατεύθυνση της υποταγής και τελικά στην υλοποίηση του σχεδιασμού τους για μια νεοαποικιακού χαρακτήρα συμφωνία με τους τοκογλύφους δανειστές (Ε.Ε – Δ.Ν.Τ – Ε.Κ.Τ).

Η επιβολή της μαύρης μιντιακής προπαγάνδας και της ασύστολης τρομοκρατίας σε συνδυασμό με την φίμωση και την εξορία της διαφορετικής φωνής και άποψης δείχνει πόσο αδίστακτη είναι η οικονομική ολιγαρχία και το πολιτικό προσωπικό της στην προσπάθεια να επιβάλουν με κάθε τρόπο και κυρίως αθέμιτο τις καταστροφικές αντιλαϊκές επιλογές τους.

Τα φαινόμενα που αναπτύχθηκαν την κρίσιμη εβδομάδα συνιστούν ένα ολοκληρωτισμό χουντικής μορφής. Ο εκτροχιασμός στο μιντιακό σύστημα όπου κυριάρχησε το ψεύδος, ο φόβος, ο τρόμος, οδήγησε στην κατάλυση και κατάργηση κάθε αρχής και αξίας περί πολυφωνίας, πλουραλισμού, ισονομίας, αντικειμενικής δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Πρόκειται για μια άγρια αναβίωση της γκεμπελίστικης προπαγάνδας, πολύ χειρότερη από αυτή που βιώσαμε την προεκλογική περίοδο του 2012.

Ταυτόχρονα η απροκάλυπτη επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας και υπέρ του ΝΑΙ δεκάδων αξιωματούχων και ηγετών της Ε.Ε και της ευρωζώνης με θλιβερούς προταγωνιστές Μέρκελ, Σόϊμπλε, Νταϊσεμπλούμ, Σουλς κ.λπ. οι οποίοι έδωσαν τα ρέστα τους προκειμένου να επιβάλουν την θέλησή τους στον περήφανο ελληνικό λαό.

Το σύστημα ανέσυρε στο προσκήνιο μια σειρά φθαρμένα και βαθύτατα αντιπαθή στον λαό πολιτικά πρόσωπα που φέρουν ευθύνη για την τραγική κατάσταση της χώρας μας όπως είναι οι Κ. Μητσοτάκης, Κ. Σημίτης, Γ. Παπανδρέου, Κ. Καραμανλής, Βαρβιτσιώτης κ.λπ. Όλες οι εφεδρείες του αστικού συστήματος βγήκαν στην επιφάνεια προκειμένου να συμβάλουν με τον λόγο τους, να επηρεάσουν και να κατευθύνουν τον λαό στο ναι.

Δεν πρέπει να αγνοηθεί η παρέμβαση διάφορων πανεπιστημιακών, ανθρώπων των γραμμάτων και της τέχνης, καλλιτέχνες κ.λπ οι οποίοι και αυτοί συμπορεύτηκαν στην τρομοκράτηση του λαού μας.

Ο λαός είχε απέναντί του όλο το αστικό σύστημα με όλες του τις δυνάμεις.

Στο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο του ΟΧΙ συντάχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις της κινηματικής, μαχόμενης και ανατρεπτικής αριστεράς αλλά και αντιμνημονιακές δυνάμεις του συντηρητικού χώρου όπως οι ΑΝΕΛ, συνδικάτα, κινήματα και συλλογικότητες από το ευρύτατο φάσμα κοινωνικών οργανώσεων.

Η ηγεσία του ΚΚΕ εγκλωβισμένη σε μια παρωχημένη σεχταριστική γραμμή και στρατηγική επέλεξε τον μοναχικό δρόμο του άκυρου αγνοώντας μεταξύ των άλλων την άθλια επέμβαση σύσσωμων των δυνάμεων των ξένων ιμπεριαλιστών ενάντια στην χώρα μας, την κατάλυση κάθε έννοιας ανεξαρτησίας από τα γεράκια του χρηματοπιστωτικού συστήματος, των πολιτικών τους εκφραστών, της ντόπιας ολιγαρχίας. Έκλεισε τα μάτια της και τα αυτιά της στον αρμαγεδδώνα της αδίστακτης επίθεσης της αστικής τάξης να οδηγήσει τον λαό στην ταπείνωση και στο ναι, δεν φαίνεται να έλαβε υπόψη της την εργοδοτική επίθεση υπέρ του Ναι και προφανώς επέλεξε έναν δρόμο χωρίς να έχει αφουγκρασθεί την λαϊκή και εργατική θέληση και βούληση.

Το αποτέλεσμα δείχνει ότι ένα τεράστιο τμήμα της λαϊκής του βάσης αποστασιοποιήθηκε πλήρως με την κομματική γραμμή που μέσα σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται για πρώτη φορά σε μεγάλη έκταση μέρος της κομματικής και οργανωμένης βάσης τους.

Στις συνθήκες αυτές ο ελληνικός λαός, οι εργαζόμενοι, και τα λαϊκά στρώματα, με την ουσιαστική συμμετοχή, δράση και παρέμβαση των πολιτικών και κοινωνικών κινημάτων και συλλογικοτήτων, όρθωσε το ανάστημά του. Το πανίσχυρο παλλαϊκό Όχι της Κυριακής 5/7/2015 αποτελεί πράξη γενναίας αντίστασης και αποδοκιμασία στην ξένη ωμή επέμβαση και ανάμειξη, επίσης είναι ένα μεγάλο όχι στον οικονομικό στραγγαλισμό που επέβαλαν στην χώρα μας. Ταυτόχρονα το όχι εκφράζει την απόρριψη στα παλιά μνημόνια αλλά και σαφή απόρριψη κάθε προσπάθειας για νέες μνημονιακές αντιλαϊκές πολιτικές. Ταυτόχρονα κάτω από τις συνθήκες που έγινε η πολιτική αυτή μάχη, ένα μεγάλο μέρος εκφράζει έναν έντονο ριζοσπαστισμό τον οποίο η αριστερά οφείλει επιτέλους να τον αναδείξει με πλήθος πρωτοβουλιών – παρεμβάσεων, να εκφρασθεί και να κεφαλαιοποιηθεί σε υπαρκτή ισχυρή πολιτική δύναμη. Για μια άλλη πορεία που εκφράζει τα συμφέροντα του λαού και των εργαζομένων.

Ο ελληνικός λαός και οι εργαζόμενοι μαζί με τα μικρομεσαία λαϊκά στρώματα έδωσαν ένα πανίσχυρο Όχι φράζοντας τον δρόμο στην υποτέλεια, στην υποταγή και στην άνευ όρων παράδοση που αξίωνε το παλαιό κομματικό αστικό σύστημα ντόπιο και ξένο και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι.

Ιδιαίτερη πολιτική σημασία έχει το γεγονός ότι το Όχι δόθηκε σε συνθήκες τρόμου και φόβου και έντονης πόλωσης που καλλιέργησε το σύστημα, όχι στην βάση του παραπλανητικού ερωτήματος που επέλεξε η κυβέρνηση αλλά στο κυρίαρχο πολιτικό επίδικο που έθεσαν οι δυνάμεις αυτές, ναι ή όχι στην Ε.Ε και το ευρώ.

Χωρίς να ομογενοποιούμε το Όχι, το βέβαιο είναι ότι μέσα στο 61,31% υπάρχουν μεγάλες, ισχυρές λαϊκές και εργατικές μάζες που το δικό τους Όχι συνιστά ένα ελπιδοφόρο ριζοσπαστισμό που δείχνει την μεγάλη λαϊκή απήχηση υπέρ της ρήξης με την Ε.Ε και την ζώνη του ευρώ.

Ο Πρωθυπουργός το βράδυ της Κυριακής φρόντισε βέβαια να ξεκόψει με την δήλωσή του κάθε ιδέα σύγκρουσης και ρήξης ξεκαθαρίζοντας για πολλοστή φορά ότι ο λαός δεν ψήφισε υπέρ ή κατά της Ε.Ε και του ευρώ!!!

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα διαπράξει μεγάλο πολιτικό ολίσθημα να καπηλευθεί το αποτέλεσμα του Όχι στην κατεύθυνση μιας συμφωνίας η οποία θα αποτελεί συνέχιση των μνημονιακών και υφεσιακών μέτρων και πολιτικών.

Η ερμηνεία που τσουβαλιάζει το Όχι 61,31% με τις επιλογές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και αποσκοπεί από την πλευρά της ηγεσίας να ακυρώσει έως και να απαξιώσει το ριζοσπαστικό Όχι μεγάλης μερίδας κόσμου που εξέφρασε στην κάλπη την θέλησή του για τερματισμό των επαίσχυντων μνημονίων και παλαιών και νέων.

Η εκφρασμένη εργατική, λαϊκή και ριζοσπαστική ψήφος πρέπει να μετουσιωθεί σε μια ενεργητική συμμετοχή και δράση σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.

Επιβάλλεται να ληφθούν πρωτοβουλίες από τις δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς που βρίσκονται στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ, στην ανατρεπτική και αντικαπιταλιστική αριστερά αλλά και στα μαχόμενα κοινωνικά κινήματα, αυτό το αγωνιστικό και ριζοσπαστικό ρεύμα να διατηρηθεί, να ενισχυθεί, να διευρυνθεί, να αποκτήσει πιο έντονα και σταθερά πολιτικά χαρακτηριστικά σε μια κατεύθυνση ρήξης με τις αυταπάτες που καλλιεργεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, σύγκρουσης με την στρατηγική του μεγάλου κεφαλαίου και την πολιτική εκπροσώπηση στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και δομές.

Το εργατικό κίνημα πρέπει να διαδραματίσει τον δικό του αναντικατάστατο ρόλο σε αυτήν την κατεύθυνση.

Πειραιάς 6/7/2015

*Ο Αντώνης Νταλακογιώργος είναι:

Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ)

Γενικός Γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Πειραιά

Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας (ΠΝΟ)

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών και στην Παντιέρα στις 6/7/2015

Σχετικά με την νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργείου Ναυτιλίας που αφορά τους απλήρωτους Ναυτικούς σε εταιρίες που εκτελούν δρομολόγια βάσει συμβάσεων με το δημόσιο και την ρύθμιση που ψηφίστηκε η οποία παρέχει την δυνατότητα απόδοσης ποσών που εισπράττονται από την κατάπτωση εγγυητικών καλής εκτέλεσης στους απλήρωτους Ναυτικούς θέλουμε να επισημάνουμε τα παρακάτω:

1. Η ρύθμιση αυτή δεν αφορά το σύνολο της απλήρωτης ναυτικής εργασίας η οποία εξακολουθεί και παραμένει στην πλειοψηφία των Ακτοπλοϊκών και διάφορων Πορθμειακών πλοίων και γραμμών.
2. Την ρύθμιση αυτή στην διάρκεια του τελευταίου 5μήνου την είχε προτείνει επανειλημμένα η ΠΕΝΕΝ και σύσσωμοι οι απλήρωτοι Ναυτικοί ενώ ο αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας, χωρίς να την αποκλείει, έθετε σειρά νομικών προβλημάτων για να υλοποιηθεί.
3. Η αναφερόμενη τροπολογία είναι σε θετική κατεύθυνση αναφορικά με τους απλήρωτους Ναυτικούς της ΝΕΛ χωρίς όμως, όπως ισχυρίζεται η πολιτική ηγεσία του ΥΝΑ (είτε με προφανή σκοπιμότητα είτε με λάθος υπολογισμούς), να δίνεται πλήρης και ουσιαστική λύση στην καταβολή και εξόφληση των δεδουλευμένων μισθών των Ναυτικών της ΝΕΛ.
4. Οι συνολικές αποδοχές των πληρωμάτων της ΝΕΛ (χωρίς να υπολογίζεται το προσωπικό των γραφείων της ΝΕΛ) ανέρχονται περίπου σε 7 εκατομμύρια ευρώ. Το ποσό αυτό αφορά τους Ναυτικούς που δήλωσαν εγκατάλειψη αλλά και εκείνους τους απολυμένους ναυτικούς που έχουν να λαμβάνουν μισθούς οι οποίοι είχαν απολυθεί όλον τον τελευταίο ένα χρόνο και δεν συμμετείχαν στην διαδικασία της εγκατάλειψης. Ενώ το αντίστοιχο ποσόν που καταπίπτει από τις εγγυητικές της ΝΕΛ (από τα Ε/Γ-Ο/Γ ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ, AQUAJEWEL, και AQUASPIRIT) ανέρχεται σε 2.700.000 ευρώ, εάν συνυπολογίσουμε το ποσόν του 1.000.000 ευρώ που υπολογίζεται ότι θα εισπράξουν οι απλήρωτοι Ναυτικοί μέσω του ΝΑΤ, το συνολικό ποσό που θα εισπράξουν οι Ναυτικοί (εάν και εφόσον δεν υπεισέλθουν οι απαιτήσεις του Δημοσίου και καταβληθεί πλήρως το ποσόν των εγκαταλειμμένων) είναι 3.750.000 ευρώ.

Με βάση αυτά τα στοιχεία μπορούμε να μιλάμε ότι η ρύθμιση αυτή, συμπεριλαμβανομένου του ΝΑΤ, αντιστοιχεί στο 53% των οφειλών προς τους απλήρωτους Ναυτικούς.

Το γεγονός αυτό, χωρίς να υποτιμούμε στο ελάχιστο την θετική (έστω και καθυστερημένα) σημασία της νομοθετικής ρύθμισης, δεν δικαιολογεί σε καμιά περίπτωση τις δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας του ΥΝΑ ότι δήθεν ικανοποιεί και λύνει το πρόβλημα των απλήρωτων Ναυτικών της ΝΕΛ.

Στην πραγματικότητα οι Ναυτικοί της ΝΕΛ στο σύνολό τους είναι υποχρεωμένοι λόγω έλλειψης προστασίας από αφερέγγυους εφοπλιστές να προσφύγουν στην μακροχρόνια λύση της δικαστικής προσφυγής για να διεκδικήσουν το σύνολο των μισθών.

Κλείνοντας θέλουμε να υπογραμμίσουμε για πολλοστή φορά ως ΠΕΝΕΝ την επείγουσα ανάγκη να προωθηθεί νομοθετική διάταξη που θα αντιμετωπίζει πλήρως, ουσιαστικά και αποτελεσματικά το πρόβλημα της απλήρωτης ναυτικής εργασίας τόσο στα πλοία που εκτελούν δημόσια υπηρεσία όσο και στα πλοία που είναι σε ελεύθερες δρομολογημένες γραμμές και το οποίο παραμένει άλυτο και οξύτατο, ιδιαίτερα τα τελευταία 2 χρόνια.

Η ΠΕΝΕΝ που πρωτοστάτησε στην πάλη των απλήρωτων Ναυτεργατών την τελευταία 3ετία με διάφορες κινηματικές μορφές και παρεμβάσεις, θα συνεχίσει τις αγωνιστικές της πρωτοβουλίες μέχρι την οριστική λύση του σοβαρού αυτού προβλήματος.

Για την Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ο Πρόεδρος                                                                Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                         Κροκίδης Νικόλαος