Η ποσότητα πλαστικών απορριμμάτων στην περιοχή της Μεσογείου είναι συγκρίσιμη με εκείνες στις μεγάλες περιοχές συσσώρευσης πλαστικών που βρίσκονται στα κέντρα των ωκεανών του πλανήτη, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Η ομάδα του Αντρές Κόθαρ, από το Πανεπιστήμιο του Κάντιθ της Ισπανίας, δημιούργησε τον πρώτο παγκόσμιο χάρτη παρουσίας πλαστικών απορριμμάτων στους ανοιχτούς ωκεανούς.

Ο χάρτης δείχνει την ύπαρξη πέντε περιοχών υψηλής συσσώρευσης επιπλέοντων πλαστικών σκουπιδιών στα κέντρα του Βόρειου Ειρηνικού, του Νότιου Ειρηνικού, του Βόρειου Ατλαντικού, του Νότιου Ατλαντικού και του Ινδικού Ωκεανού.

Τα ρεύματα των ωκεανών μεταφέρουν τα πλαστικά που απορρίπτονται από τον άνθρωπο σε κεντρικές περιοχές σύγκλισης στα ανοικτά των ωκεανών, όπου τα υλικά αυτά συσσωρεύονται.

Ωστόσο, εκτεταμένες περιοχές του ωκεανού που είναι επιρρεπείς στη συσσώρευση πλαστικών απορριμμάτων παραμένουν ελάχιστα ή και καθόλου εξερευνημένες. 

Αυτή ήταν η περίπτωση και με τη Μεσόγειο, μια σχεδόν κλειστή θάλασσα που περιτριγυρίζεται από περιοχές εντατικής χρήσης πλαστικών.

Η ισπανική ερευνητική ομάδα μέτρησε τις συγκεντρώσεις πλαστικών σε όλη τη Μεσόγειο, από τα Στενά του Γιβραλτάρ ως την Κύπρο, βρίσκοντας ποσότητες πλαστικών απορριμμάτων συγκρίσιμες με εκείνες στα μεγάλα κέντρα συσσώρευσης των ωκεανών.

«Βρήκαμε πλαστικό σε ποσοστό 100% των περιοχών που δειγματολήφθηκαν, με μέση πυκνότητα ένα τεμάχιο πλαστικού ανά τέσσερα τετραγωνικά μέτρα», δήλωσε ο Κόθαρ.

Η ποσότητα των πλαστικών στα επιφανειακά ύδατα εκτιμάται ότι είναι μεταξύ 1.000 και 3.000 τόνων, και εμφανίζεται κυρίως ως μικροσκοπικά κομμάτια που έχουν αποκοπεί από πλαστικά αντικείμενα όπως μπουκάλια, σακούλες και περιτυλίγματα.

Η χωρική κατανομή των πλαστικών στη Μεσόγειο είναι ανομοιογενής, λόγω της δράσης του ανέμου και των κυμάτων.

Η συσσώρευση πλαστικών απορριμμάτων στη Μεσόγειο Θάλασσα οφείλεται στην υψηλή ανθρώπινη παρουσία, αλλά σχετίζεται επίσης με τη ροή της κυκλοφορίας του νερού, το οποίο δρα ως παγίδα για τα σκουπίδια που επιπλέουν.

Η εκροή του νερού γίνεται μέσω του Γιβραλτάρ, γεγονός που καθιστά δύσκολη την έξοδο των πλαστικών από τη Μεσόγειο.

Η Μεσόγειος αντιπροσωπεύει λιγότερο από το ένα τοις εκατό των παγκοσμίων θαλασσών και ωκεανών, αλλά έχει δυσανάλογες οικολογικές και οικονομικές αξίες. 

Φιλοξενεί περίπου το δέκα τοις εκατό των θαλάσσιων ειδών, ενώ η αλιεία και ο παράκτιος τουρισμός αποτελούν βασικές πηγές εισοδήματος για τους κατοίκους της περιοχής.

Τα πλαστικά απορρίμματα φέρεται να έχουν βρεθεί στα στομάχια μικρών ψαριών, θαλάσσιων πτηνών, χελωνών και φαλαινών.

Δεδομένου ότι η παραγωγή πλαστικών υλικών είναι πιθανό να συνεχίσει να αυξάνεται τα επόμενα χρόνια, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια πολύ θλιβερή εικόνα, εάν δε ληφθούν επείγοντα μέτρα πρόληψης, προειδοποιεί ο Κόθαρ.

πηγη: left.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, δύο μέρες μετά το περήφανο και συντριπτικό ΟΧΙ στις μαύρες προτάσεις ανασκολοπισμού της ελληνικής κοινωνίας που είχε κάνει ο ίδιος και όλοι οι θεσμοί της ΕΕ, αναρωτήθηκε:

«Θέλουμε να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτή η ετυμηγορία. Μου λένε πως δεν είναι ψήφος εναντίον του ευρώ και της Ευρώπης, και σίγουρα δεν είναι απόρριψη μίας πρότασης που δεν υπήρχε πλέον στο τραπέζι»

Αυτός που με αυτοκρατορικό διάγγελμα προειδοποιούσε τον ελληνικό λαό πως αν τυχόν ψήφιζε ΟΧΙ στην πρόταση εκούσιου αποκεφαλισμού, θα είχε διαπράξει έγκλημα κατά της …Ευρώπης και της ιστορίας, τώρα μας λέει ότι κάποιοι τον πληροφόρησαν, πώς, όχι, δεν ήταν ψήφος εναντίον της.

Και ποιοι αλήθεια τον πληροφόρησαν και επιχείρησαν να τον καθησυχάσουν (ως φαίνεται κατά παραγγελία);

Κοιτάξτε πως ξεκινάει η κοινή ανακοίνωση της σύσκεψης πολιτικών αρχηγών των κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ.  ΝΔ, ΠΟΤΑΜΙ, ΠΑΣΟΚ:

«Η πρόσφατη ετυμηγορία του Ελληνικού Λαού δεν συνιστά εντολή ρήξης, αλλά εντολή συνέχισης και ενίσχυσης της προσπάθειας για την επίτευξη μιας κοινωνικώς δίκαιης και οικονομικώς βιώσιμης συμφωνίας».

Δύο είναι τα σημαντικά θέματα εδώ:

Το πρώτο είναι ότι το κυβερνητικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ που πρότεινε το ΟΧΙ και οι δυνάμεις του ΝΑΙ στη νέα μνημονιακή σφαγή κάθισαν – με το καλημέρα  και πριν στεγνώσει το μελάνι της λαϊκής καταδίκης- επί εφτά ώρες μαζί, για να κάνουν ..διάγνωση και να βγάλουν απόφαση για το χαρακτήρα του ΟΧΙ.

Το δεύτερο ζήτημα είναι η ίδια η γνωμάτευση: η ετυμηγορία λένε «δεν συνιστά εντολή ρήξης».

Μάλιστα…

Ας θυμηθούμε ότι τα κόμματα των μνημονιακών βρικολάκων,  έλεγαν πως έτσι και ψηφίσει  ο κόσμος ΟΧΙ στη μαύρη πρόταση των μαύρων της ευρωζώνης, θα έχει ψηφίσει ΟΧΙ στην ευρωζώνη, στην ΕΕ, στην ατομική ιδιοκτησία και δε συμμαζεύεται.  Μαζεύονται τώρα οι ίδιοι  ως μάρτυρες και υποστηρικτές της διακηρυγμένης θέσης του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα χρησιμοποιήσει το ΟΧΙ για «διαπραγμάτευση» και όχι για την αναγκαία ρήξη!

Από την άλλη,  έχουμε ξαναγράψει για το ΣΥΡΙΖΑ,  πως έχει ζηλέψει τη γνωστή ρήση Χριστόφια του ΑΚΕΛ για το Σχέδιο Ανάν: «Λέμε ΟΧΙ για να τσιμεντώσουμε το ΝΑΙ».

Οι πρώτοι ταπεινωμένοι, οι δεύτεροι γαμπροί με ξένα κουφέτα, συνυπογράφουν από κοινού ένα προκλητικό και ανοιχτό πραξικόπημα απέναντι στη λαϊκή θέληση. Κονταίνουν ακόμη και το δικό τους μπόι της «ενιαίας εθνικής διαπραγμάτευσης», δηλώνοντας πριν και από τους «εταίρους» τους ότι το ΟΧΙ του λαού το έχουν γραμμένο προκαταβολικά.

Η ηγεσία του  ΣΥΡΙΖΑ εξ αρχής οδηγήθηκε σε ένα δημοψήφισμα που δεν ήθελε, ως αποτέλεσμα της ήττας της γραμμής «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή». Μιας καταστροφικής γραμμής, πού χάρισε χρόνο και χρήμα στον αντίπαλο.  Που τον οδήγησε με την πλάτη στον τοίχο, αφού πρώτα στέγνωσε πληρώνοντας 8 δις σε δόσεις του ΔΝΤ. Ταλαντεύτηκε μέχρι το παραπέντε για την ακύρωσή του δημοψηφίσματος ή την αλλαγή της δικής του θέσης από  ΟΧΙ σε ΝΑΙ. Κόνταινε διαρκώς το ΟΧΙ, ρισκάροντας ακόμη και το ΝΑΙ. Τώρα επιχειρεί να κρυφτεί πίσω από την «εθνική συναίνεση» και τους ζεματισμένους του ΝΑΙ για να κάνει την κωλοτούμπα.

Και όμως. Τη χαραμάδα που βρήκε ο κόσμος την έκανε βαθειά ρωγμή στο ραγιαδισμό και την υποταγή με το συντριπτικό ΟΧΙ, ειδικά στις εργατικές λαϊκές περιοχές, απορρίπτοντας την τρομοκρατία και την άκυρη στάση.

Η μπάλα ξαναγύρισε πίσω:

«Και με τράπεζες κλειστές, και με απειλές για κουρέματα, και με τα κανάλια ξέχειλα στο ψέμα, εμείς δε μασάμε, λογαριαστείτε».

Θα βρεθούν ξανά μπροστά σε οδυνηρή έκπληξη, όσοι δεν αντιλαμβάνονται το ταξικό και κοινωνικό βάθος, καθώς  και τη δυναμική του ΟΧΙ. Αν η κυβέρνηση νομίζει πως μπορεί να πουλήσει στεγνά και  να μετατρέψει το ΟΧΙ σε ΝΑΙ, ζητώντας βοήθεια από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ που μισούν και περιφρονούν το λαό ως «λαουτζίκο», δε θα αργήσει να καεί.

Οι «εταίροι» τους, μόνο θάρρος παίρνουν από αυτό τον απροκάλυπτο ραγιαδισμό και δε θα χάσουν ευκαιρία από τη μεριά τους να τους ταπεινώσουν.

Ο Γιουνκέρ, μεταξύ των άλλων είναι φτηνός μπαγαπόντης: Αφού, λέει, η πρόταση των θεσμών είχε αποσυρθεί από το τραπέζι, δεν είναι δυνατόν να απορρίφθηκε στο δημοψήφισμα!

Ας δούμε την ουσία, πέρα από τις φαιδρότητες:

Ετοιμάζουν ένα πακέτο συμφωνίας που θα περιέχει ένα προς ένα  όλα σχεδόν τα μέτρα που έχουν ήδη καταψηφιστεί ως μέτρα της τρόικας στο δημοψήφισμα. Θέλουν τον τέλειο εξευτελισμό για να σπάσουν τον τσαμπουκά του κόσμου. Ήδη οι πρώτες πληροφορίες σχετικά με τις νέες ελληνικές κυβερνητικές προτάσεις το βεβαιώνουν: Άμεσα δημοσιονομικά μέτρα πάνω από 8 δις, νέο διετές δάνειο/μνημόνιο με επαχθέστατους όρους (θα το πουν αναπτυξιακό πακέτο), εκλιπαρώντας παράλληλα υπόσχεση για αναδιαπραγμάτευση χρέους, με διατήρηση των υποχρεώσεων πληρωμής σε ετήσια βάση.

Οφείλουμε να αποδείξουμε ότι λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Με τον ίδιο τρόπο που η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά πήρε πάνω της την υπόθεση του δημοψηφίσματος, διεκδικώντας μαζικά ένα ταξικό ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, έτσι και τώρα, είναι η ώρα της υπεράσπισης της λαϊκής εντολής. Διότι τώρα το ΟΧΙ  δεν είναι στόχος, αλλά συντελεσμένη νίκη και πρόπλασμα μετώπου ανατροπής.

Ο κόσμος του ΟΧΙ δικαιούται με κάθε μέσο να υπερασπίσει τη νίκη του, ενάντια σε λιποψυχίες και εν ψυχρώ πουλήματα.

Μια μεγάλη κοινωνική και πολιτική πρωτοβουλία με πυρήνα το «ΜΑΣ ΔΕΣΜΕΥΕΙ ΤΟ ΟΧΙ ΚΑΙ ΠΑΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ», μπορεί και πρέπει να υποστηριχθεί από το σύνολο των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το  ΚΚΕ,  τις αριστερές διαφοροποιήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, τον ανένταχτο κόσμο του αγώνα.

Οι δρόμοι που καίνε είναι μπροστά μας.

πηγη: pandiera.gr - 7 Ιουλ 2015

ΤΟ ΔΙΣ ΕΞΑΜΑΡΤΕΙΝ ΟΥΚ ΑΝΔΡΟΣ ΣΟΦΟΥ

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΣΙΜΗ*

Με βάση τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις έγκυρων πολιτικών αναλυτών, το 67% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ ψήφισε «ΟΧΙ» και το 11% «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Οι υπόλοιποι ψηφοφόροι του ΚΚΕ είτε επέλεξαν άκυρο/λευκό είτε το άκυρο «ψηφοδέλτιο» του ΚΚΕ. Είναι προφανές ότι κατέρρευσε με πάταγο η «γραμμή» της ηγεσίας του Περισσού.

Είναι γνωστό, ότι εξαρχής το ΚΚΕ, ήταν κατά της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ και κατόπιν στην ΟΝΕ. Βέβαια, άλλα κόμματα και συλλογικότητες της Αριστεράς, δεν εμποδίστηκαν από αυτή τους τη θέση και στάση να συμμετάσχουν στη μεγάλη παλλαϊκή – πάνδημη μάχη, θέτοντας τα δικά τους προτάγματα και τα δικά τους μεγάλα «ΟΧΙ».

Πολλώ δε μάλλον, που η βαρύνουσα συμμετοχή του δίπλα στα πιο μαχητικά τμήματα της ελληνικής ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς, θα μπορούσε να συνεισφέρει στην αναγκαία αποτροπή οποιασδήποτε απόπειρας "νόθευσης" της λαϊκής εντολής και "απονεύρωσης" της δυναμικής της.

Τούτη την ιστορική και κρίσιμη ώρα για τον ελληνικό λαό και τον τόπο, όμως , η ηγεσία του ΚΚΕ επέλεξε τον αναχωρητισμό από μια ιστορικών διαστάσεων και άνιση μάχη του ελληνικού λαού.

Μια μάχη πέρα και έξω από προσπάθειες επιβολής κάποιας πολιτικής ηγεμονίας.

Μια μάχη η οποία δόθηκε στο δρόμο με αντίπαλο την χρεοκοπημένη ελληνική αστική τάξη. Μια αστική τάξη η οποία προσπάθησε με «νύχια και με δόντια» να ανασυνταχθεί και να κατορθώσει να δώσει τα διαπιστευτήριά της στα ξένα αφεντικά της. Χρησιμοποίησε απροκάλυπτα κάθε μέσον για την επιβολή μιας χαλκευμένης λαϊκής ετυμηγορίας. Με κύριο όπλο της, τον «τρόμο», που εξαπολύθηκε απροκάλυπτα και καταιγιστικά από τα εγχώρια και ξένα συστημικά ΜΜΕ και τους τραπεζίτες.

ΤΟ ΔΙΣ ΕΞΑΜΑΡΤΕΙΝ ΟΥΚ ΑΝΔΡΟΣ ΣΟΦΟΥ

Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε 4 χρόνια που η ηγεσία του ΚΚΕ αρνείται να «αναμιχθεί» με τον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό. Μετά το «κίνημα των Πλατειών» του 2011 , ο Περισσός αρνήθηκε την κομματική του παρουσία (και κατά πολλούς αρνήθηκε την ίδια του την ιστορία) στην πιο μαζική συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε ποτέ στη χώρα μας μετά την εθνική απελευθέρωση του 1944.

Και μπορεί τότε στο κίνημα των Πλατειών να υποστήριζε, ατυχώς, ότι : «Η αστική τάξη έχει ανάγκη από ένα "κίνημα" στα μέτρα της» («Ριζοσπάστης» 26 Μαΐου 2011), όσο και αν φάνηκε ξεκάθαρα από τη στάση των κυρίαρχων πολιτικο-οικονομικών ελίτ απέναντι στις «Πλατείες» ότι αυτό δεν ίσχυε. Τώρα, όμως, που υπήρξε και κίνημα αστών υπέρ του «ΝΑΙ» στην υποτέλεια και τα τελεσίγραφα – λαιμητόμο των δανειστών, ποια είναι αλήθεια η δικαιολογία για την αποχή από τους αγώνες; Τώρα που προεξάρχουσες στο "μαύρο μέτωπο" του "ΝΑΙ" ήταν σύσσωμες οι εργοδοτικές ενώσεις με μπροστάρη τον ΣΕΒ;

Την ώρα που ο ελληνικός λαός στο Σύνταγμα και σε όλη τη χώρα μαζί και με αγωνιστές της στενής επιρροής του Κόμματος διαδήλωνε υπέρ του «ΟΧΙ» στα ιταμά τελεσίγραφα των ευρωατλαντικών «συμμάχων» - δανειστών, το ΚΚΕ ακύρωνε τον εαυτό του δηλώνοντας άκυρο και, ουσιαστικά, αποχή από τη μάχη.

Απέδειξε , έτσι, ότι όταν αναγκάζεται να βρεθεί μπροστά σε κρίσιμα διλήμματα που απαιτούν άμεσες απαντήσεις και όπου δεν επαρκεί μόνο ο καταγγελτικός λόγος, περνάει κάτω από τον πήχη των λαϊκών αναγκών και των ιστορικών απαιτήσεων.

Και μπορεί αυτό να είναι ανέξοδο σε άλλες περιπτώσεις, όπου η στάση του αυτή κρίνεται στοιχειωδώς επαρκής ώστε να μένει «πιστό» στη , δήθεν, επαναστατική του «καθαρότητα» με μόνιμη επίκληση και παραπομπή στη «λαϊκή εξουσία» και το σοσιαλισμό. Σε στιγμές, όμως, σαν κι αυτές, κάτι παραπάνω από οριακές, η τακτική του αναχωρητισμού αποδεικνύει τα υπαρξιακά του αδιέξοδα και την απομάκρυνσή του από βασικές αρχές της μαρξιστικής - λενινιστικής θεωρίας και της διαλεκτικής σκέψης.

Τι είχε να χάσει αλήθεια η ηγεσία του ΚΚΕ αν δήλωνε «παρών» σε αυτή τη μάχη του «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού;

Θα «νόθευε», μήπως, την ιδεολογική του ταυτότητα;

Θα έχανε κάτι από το διακριτό του ρόλο;

Τουναντίον, αν ανταποκρινόταν στη διάθεση της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας για αγώνα μέχρι τέλους, θα μπορούσε να «ζυμώσει» τις ιδέες του και να διεκδικήσει το ρόλο της «πρωτοπορίας» στο όνομα της οποίας – φευ - επέλεξε τον αναχωρητισμό!

Ο αγώνας αυτός ήταν ένας αγώνας, όπως απέδειξαν, ακόμα και οι αναλύσεις του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, έντονα ταξικός (1). Ένας αγώνας με αντιπάλους οι οποίοι επιστράτευσαν κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο για να υφαρπάξουν μια «νοθευμένη» λαϊκή συναίνεση εναντίον των ίδιων των λαϊκών συμφερόντων. Έμοιαζε με μάχη στην οποία δεν τηρούταν καμιά αρχή και οι αιχμάλωτοι εκτελούνταν από τα Μέσα Μαζικής Χειραγώγησης.

Από όλα αυτά προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι επρόκειτο για μια μάχη πέρα για πέρα ταξική! Και η ηγεσία του Περισσού έλαμψε δια της απουσίας της!

Η ηγεσία του ΚΚΕ έχει ισχυριστεί πολλές φορές το τελευταίο διάστημα ότι το Κόμμα είναι «παντός καιρού». Πώς μπορεί , όμως, να δικαιολογήσει το γεγονός ότι αρνείται πεισματικά να πάρει θέση σε ιστορικών διαστάσεων διακυβεύματα με σαφές ταξικό πρόσημο σαν αυτή τη μάχη που έδωσε ο ελληνικός κόντρα σε "θεούς και δαίμονες"; Και τι πρόσχημα θα επικαλεστεί στα μέλη , στα στελέχη του και τους οπαδούς του για την ηχηρή απουσία του από μια τέτοια μάχη, την οποία , μάλιστα, ο ελληνικός λαός έδωσε και κέρδισε με συντριπτικό ποσοστό και σε συνθήκες που όλα ήταν εναντίον του;

---------------------------------

(1) : Με την ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων είναι σαφέστατος ο ταξικός χαρακτήρας της μάχης που δόθηκε. Στην ευρύτερη περιοχή του λεκανοπεδίου Αττικής το ΟΧΙ υπερψηφίστηκε με ποσοστό πάνω από 70% σε δήμους με εργατική - λαϊκή κοινωνική σύνθεση:

Πέραμα (76,64%), Κερατσίνι - Δραπετσώνα (72,84%), Αγία Βαρβάρα (72,80%), Νίκαια - Ρέντης (72,61%), Κορυδαλλός (71,25%), Αιγάλεω (70,55%) και Περιστέρι (70,28%).

Αντίθετα, όπου το ποσοστό του ΟΧΙ ήταν κάτω από 50% πρόκειται για δήμους με αστική - μεσοαστική ή μεσοαστική - μικροαστική κοινωνική σύνθεση:

Φιλοθέη - Ψυχικό (28,39%), Κηφισιά (36,08%), Βάρη - Βούλα - Βουλιαγμένη (39,27%), Παπάγου - Χολαργός (42,72%), Βριλήσσια (44,48%), Π. Φάληρο (48,13%), Πεντέλη (48,21%), Γλυφάδα (49,41%), Μαρούσι (49,52) και Χαλάνδρι (49,47%).

* Ο Χρήστος Κασίμης είναι μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της ΝΕ Βόρειας Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ και δημοτικός σύμβουλος Χαλανδρίου με την παράταξη "Αντίσταση με τους Πολίτες"

Δευτέρα 6 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

1. Ό,τι και να συμβεί τις αμέσως επόμενες, εξαιρετικά κρίσιμες ημέρες, η 5η Ιουλίου θα περάσει στην ιστορία σαν μια εκπληκτική νίκη του ελληνικού λαού, μεγαλύτερη κι απ' την 25η Ιανουαρίου. Ένας μικρός λαός υπέστη πρωτοφανή οικονομική και ψυχολογική βία- κάτι σαν εικονικές εκτελέσεις και εικονικούς πνιγμούς ενός ολόκληρου έθνους- από το ενιαίο μέτωπο όλων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων αυτού του πλανήτη.

Βρέθηκε αντιμέτωπος με μια εκστρατεία οργανωμένης τρομοκρατίας των Ελλήνων ολιγαρχών και των συστημικών καναλιών τους, που ποντάρισαν στην προσχεδιασμένη χρεοκοπία της χώρας για να διασώσουν τα προνόμιά τους- και πρέπει να λογοδοτήσουν γι αυτό, μόλις βγούμε από το τούνελ.

Παρόλα αυτά, οι ελεύθεροι πολιορκημένοι της εποχής μας έμειναν όρθιοι και προκάλεσαν έναν πολιτικό σεισμό που ακούστηκε από τη μια άκρη του κόσμου μέχρι την άλλη. Αυτοί που περίμεναν ότι μέχρι σήμερα θα είχαν κλείσει την «αριστερή παρένθεση», βρίσκονται ήδη στην πολιτική συνταξιοδότηση, σαν τον Σαμαρά, ή ετοιμάζονται να τον ακολουθήσουν.

2. Περισσότερο κι από την απροσδόκητη, ακόμη και για τους πιο αισιόδοξους, έκτασή της (23 μονάδες διαφορά!), η θριαμβευτική νίκη του ΟΧΙ διακρίνεται για τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά. Η Ελλάδα πολώθηκε ταξικά όσο ποτέ άλλοτε μετά τον εμφύλιο. Το ΟΧΙ θριάμβευσε χάρη στη συντριπτική υποστήριξη της εργατικής τάξης (73% στην πιο εργατική περιφέρεια της Ελλάδας, τη Β' Πειραιά!), των αγροτών και της νεολαίας. Όσοι διεκτραγωδούσαν την υποτιθέμενη πολιτική «απάθεια» των νέων ανθρώπων, ξύπνησαν σε έναν άλλο κόσμο την Παρασκευή και την Κυριακή το βράδυ στο Σύνταγμα. Η πλατεία κατακλύστηκε- σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από την εποχή των Αγανακτισμένων- από νέα παιδιά, που τραγουδούσαν Θεοδωράκη, Μικρούτσικο και αντάρτικα, ανακαλύποντας τη μυθολογία της δικής μας γενιάς, όπως εμείς ανακαλύπταμε στη μεταπολίτευση τη μυθολογία της γενιάς της Αντίστασης. Είναι αυτή η γενιά που γράφει τώρα τη δική της ιστορία, στη δική της, νέα, εργατική- λαϊκή- νεανική «μεταπολίτευση».

3. Αποτελεί εκπληκτικό, συμβολικά και ουσιαστικά, στοιχείο η νίκη του ΟΧΙ σε όλους, χωρίς εξαίρεση, τους νομούς της χώρας. Η προσπάθεια των κυρίαρχων να διαμορφώσουν εμφυλιοπολεμικό κλίμα για να διχάσουν το λαό απέτυχε οικτρά. Η ευρεία λαϊκή ενότητα έγινε γεγονός, όχι βέβαια στο έδαφος της «συναίνεσης», δηλαδή του ενουχισμού του κινήματος, αλλά πάνω στο αμόνι της σκληρότατης ρήξης. Ο χτυπημένος από την κρίση και την τρομοκρατία, αλλά ψύχραιμος, αποφασισμένος και περήφανος λαός ήταν αυτός που έδωσε και κέρδισε τη μάχη, ξεπερνώντας κατά πολύ ΟΛΑ τα κομματικά επιτελεία της Αριστεράς, κυβερνώσας και εξωκοινοβουλευτικής. Τράβηξε τα επιτελεία από το μανίκι, επιβάλλοντάς τους αυτό που του υπαγόρευε η ανάγκη της λαϊκής και της εθνικής επιβίωσης, σηκώνοντας τις ηγεσίες πολύ ψηλότερα από το μπόι τους. Αυτός ο λαός εξουδετέρωσε τους λιπόψυχους, τους σαμποτέρ και τους γραφειοκράτες που δεν έλειψαν και δεν λείπουν στους κόλπους των αριστερών ηγεσιών, αποτρέποντας και την καταστροφική συνθηκολόγηση και την παραλυτική πολυδιάσπαση. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη υποθήκη για το μέλλον.

4. Μια πολύ μεγάλη μάχη κερδήθηκε, αλλά ένας πολύ μεγάλος πόλεμος βρίσκεται μπροστά μας. Αυτό που διαδραματίστηκε στο δραματικό οκταήμερο (πυκνό σαν μια δεκαετία!) ανάμεσα στη θαρραλέα απόφαση του Αλέξη Τσίπρα για δημοψήφισμα και στη νίκη της 5ης Ιουλίου, ήταν η εκρηκτική ωρίμανση της βασικής αντίθεσης που μας ακολουθεί από τις 25 Ιανουαρίου: της αντίθεσης ανάμεσα στην πολιτική δύναμη της ελληνικής Αριστεράς, επικεφαλής ενός κυρίαρχου λαού, και την οικονομική δύναμη των επίδοξων στραγγαλιστών μας. Και οι δύο πόλοι της αντίθεσης γιγαντώθηκαν το οκταήμερο που πέρασε: ποτέ η πολιτική μας δύναμη δεν ήταν πιο κραταιά και ποτέ η οικονομική μας κατάσταση τόσο δεινή. Αυτή η δραματική αντίθεση θα λυθεί με τον τρόπο που λύνονται όλες οι πραγματικές αντιθέσεις: με το να οξυνθεί μέχρι το έπακρο. Η στιγμή της αλήθειας έρχεται, πιθανόν μέσα σε λίγες μόνο μέρες. Σ' αυτές τις συνθήκε δεν υπάρχει η πολυτέλεια για ανάπαυλα και για το μεθύσι της νίκης. Ο παράγοντας χρόνος είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου.

5. Τις αμέσως επόμενες ώρες θα μάθουμε αν κυριαρχήσει στους κόλπους της ΕΕ η σκληρή γραμμή στραγγαλισμού της Ελλάδας με «εκτέλεση» των τραπεζών, πράγμα πιθανό ή αν, υπό την πίεση των εσωτερικών τους αντιθέσεων, επιχειρήσουν μια νέα παγίδευση της κυβέρνησης για να κερδήσουν χρόνο και να μας αποδιοργανώσουν, προτού μας φέρουν ξανά αντιμέτωπους με έναν νέο, ακόμη πιο ασφυκτικό εκβιασμό. Σε κάθε περίπτωση, ο «ασύμμετρος πόλεμος» που βρίσκεται εδώ και πέντε μήνες σε εξέλιξη, θα κλιμακωθεί. Η κυβέρνηση οφείλει να κινηθεί με κεραυνοβόλο τρόπο, στο «γήπεδο» όπου εκείνη είναι ισχυρή, το πολιτικό πεδίο, όσο ακόμη οι εσωτερικοί αντίπαλοί της είναι εκμηδενισμένοι, ζαλισμένοι, με το ηθικό στο πάτωμα.

Το πρώτο, απολύτως αναγκαίο μέτρο είναι η με συνοπτικές διαδικασίες κρατικοποίηση των συστημικών τραπεζών- ο μοναδικός τρόπος για να αποκτήσει η κυβέρνηση ζωτικό οικονομικό χώρο, να ελέγξει τα στρατηγικά υψώματα της οικονομίας, να σώσει τις λαικές καταθέσεις και να αποτρέψει την απαλλοτρίωση των τραπεζών από το ευρωπαϊκό (κυρίως γερμανογαλλικό) κεφάλαιο.

Εξίσου αναγκαία είναι η υπερώριμη πια κάθαρση στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, με την εφαρμογή της δημοκρατικής νομιμότητας. Ο εξευτελισμός πολλών συστημικών- και καταχρεωμένων- μίντια, ειδικά το τελευταίο δεκαήμερο, προσφέρει τεράστια λαϊκή νομιμοποίηση σ'αυτή τη στοιχειώδη και υπερώριμη από καιρό κίνηση.

Παράλληλα, ο πρωθυπουργός οφείλει από σήμερα κιόλας να κηρύξει αναστολή πληρωμών στην ΕΚΤ, το EFSF και τα ευρωπαϊκά κράτη- μέλη μέχρι να κουρευτεί δραστικά το χρέος, κάτι ακόμη και το ΔΝΤ αναγνωρίζει ως αναπόφευκτο. Είναι βέβαιο ότι το μήνυμα θα το πάρουν πολύ σοβαρά υπόψιν, αν όχι από την πρώτη στιγμή οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, τουλάχιστον οι ευρωπαϊκές αγορές, το «δημοψήφισμα» των οποίων δεν τολμούν να αγνοήσουν τα πολιτικά τους ενεργούμενα.

6. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν οι κυρίαρχοι της Ευρώπης θα υποχωρήσουν μπροστά σε μια τέτοια επίδειξη αποφασιστικότητας. Είναι όμως απολύτως βέβαιο ότι θα ξεσηκώσουν κύμα αποστροφής και οργής στις ίδιες τις χώρες τους και σε όλο τον κόσμο αν επιχειρήσουν, παρόλα αυτά, να μας στραγγαλίσουν ακόμη κι ύστερα από το δημοψήφισμα. Γιατί τώρα και οι Ευρωπαίοι επικυρίαρχοι και η Πέμπτη φάλαγγα στην Ελλάδα, θα είναι φως φανάρι ότι επιχειρούν να βιάσουν όχι μόνο μια κυβέρνηση, αλλά και έναν ολόκληρο λαό. Η Ε.Ε. θα αποκαλυφτεί μπροστά σε όλο τον κόσμο ως νέα Ιερή Συμμαχία, φυλακή των λαών, μια μεταμοντέρνα μορφή οικονομικού και πολιτικού ολοκληρωτισμού.

Εάν όμως αναλάβουν αυτό το τεράστιο οικονομικό και πολιτικό ρίσκο, θα φέρουν την ελληνική κυβέρνηση, παρά τη θέλησή της, αντιμέτωπη με το Γόρδιο Δεσμό του ευρώ. Σ'αυτή την περίπτωση, η κυβέρνηση θα πρέπει, επί ποινή ακύρωσης και προδοσίας της λαϊκής νίκης, να απεμπλακεί από την «τριάδα του αδύνατου»: τέλος στη λιτότητα- διάσωση των καταθέσεων και ξανάνοιγμα των τραπεζών- παραμονή στο ευρώ. Ένα από τα τρία πρέπει να θυσιαστεί, για να διασωθούν, έστω με προσωρινό κόστος, τα άλλα δύο. Ο λαός το έδειξε πολύ καθαρά την Κυριακή: ανάμεσα στο να «πεθάνει» κοινωνικά, αγκαλιά με το ευρώ και το να ζήσει χωρίς αυτό, διαλέγει ξεκάθαρα, έστω και σαν το λιγότερο κακό, το δεύτερο. Οι εχθροί μας, ξένοι και εγχώριοι, μας γάνωσαν τ' αυτιά επί οκτώ μέρες ότι θα ψηφίζαμε ναι ή όχι στο ευρώ. Ας το λουστούν τώρα! Οι ίδιοι προσέφεραν ευρεία λαϊκή νομιμοποίηση σε ενδεχόμενη ρήξη με την ευρωζώνη. Μια φασιστική απόπειρα στραγγαλισμού της ελληνικής Δημοκρατίας θα γιγαντώσει αυτή τη νομιμοποίηση.

Η στρατηγική της «σύνεσης» και της «δημιουργικής ασάφειας» έδειξε τα αδιέξοδά της. Η κορύφωση της δραματικής σύγκρουσης που βρίσκεται μπροστά μας απαιτεί τρία μόνο πράγματα: Τόλμη, τόλμη και πάλι τόλμη! Μήπως μ'αυτά δεν κερδίσαμε ό,τι κερδίσαμε ως τώρα;

Δευτέρα 6 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr