Με την παρούσα επιστολή θέλουμε να αποδοκιμάσουμε με τον πιο έντονο τρόπο την απαράδεκτη στάση και συμπεριφορά του Αναπληρωτή Υπουργού Ναυτιλίας κ. Θοδωρή Δρίτσα.

Ο Σύνδεσμός μας εκπροσωπεί τους Συνταξιούχους Ναυτικούς των κατωτέρων πληρωμάτων, οι οποίοι αριθμούν πάνω από 30.000 στο ΝΑΤ και ταυτόχρονα είναι η πιο μαζική συνδικαλιστική έκφραση στον χώρο των Συνταξιούχων Ναυτικών.

Έχουμε αποστείλει δύο φορές εγγράφως αίτημα του Συνδέσμου μας προκειμένου να έχουμε συνάντηση με τον Αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας και στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του να τον ενημερώσουμε για σειρά προβλημάτων που μαστίζουν τους απόμαχους του κύματος.

Ήδη συμπληρώνονται 5,5 μήνες από το αρχικό αίτημα χωρίς μέχρι και σήμερα ο Αναπληρωτής Υπουργός να μας έχει ακόμη ούτε απαντήσει ούτε να μας έχει κλείσει συνάντηση.

Πρόκειται για μια απαράδεκτη τακτική η οποία δείχνει και φανερώνει εμπάθεια, αμετροέπεια, αλαζονεία και πολιτικό ήθος χειρότερο και από αυτό των πιο ακραίων Υπουργών Ναυτιλίας που έχουν περάσει από την χώρα όλα τα τελευταία χρόνια.

Ταυτόχρονα παρατηρούμε ότι ο κ. Δρίτσας όπου υπάρχει εκδήλωση εφοπλιστών προστρέχει από τους πρώτους να κάνει δημόσια εμφάνιση και να συνδιαλλαγεί με τους εκπροσώπους του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Όπως επίσης διαπιστώνουμε ο κ. Δρίτσας στο πλαίσιο των δημόσιων σχέσεών του δεν απουσιάζει από καμία δημόσια εκδήλωση στην οποία καλείται να παραστεί, το μόνο που δεν ξέρουμε είναι εάν πηγαίνει σε βαπτίσια όταν και όποτε καλείται για να ενισχύει το δημοσιοσχετίστικο προφίλ του!!!

Είναι κατάντημα για Υπουργό αριστερής κυβέρνησης να επιδεικνύει τέτοια συμπεριφορά και να αρνείται την επαφή με αυτούς που εκπροσωπούν ένα μεγάλο μέρος της Ναυτιλίας και οι οποίοι με τον μόχθο και τους κόπους μιας ζωής συνεισέφεραν τα μέγιστα για την ανάπτυξη της Ναυτιλίας, της εθνικής οικονομίας και της ίδιας της χώρας μας.

Με αυτά που κάνετε κρίνεστε, το μόνο που έχουμε να σας πούμε είναι ντροπή σας κ. Δρίτσα. Σας δηλώνουμε ότι για τα έργα και τις μέρες και κυρίως για την πολιτική σας θα φροντίσουμε να την πληροφορηθεί και ο τελευταίος εν ενεργεία και Συνταξιούχος Ναυτικός καθώς και οι οικογένειές τους και ευρύτερα ο λαός και η κοινωνία του Πειραιά.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                             Ο Αντιπρόεδρος                       Ο Γεν. Γραμματέας

Καββαδίας Γιώργος              Μελέτης Γεράσιμος                    Προβατάς Βασίλης

 

Φίλες και φίλοι,

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Χαιρετίζω θερμά την αγωνιστική παρουσία σας στο κάλεσμα των πέντε χρόνων της ιστοσελίδας μας, της Ιskra.

Iskra ξέρετε, στα ρωσικά, σημαίνει σπίθα.

Και η Iskra ήταν η πρώτη επαναστατική εφημερίδα του Λένιν στα σκληρά τσαρικά χρόνια της Ρωσίας, η οποία δικαίωσε πλήρως τον τίτλο της.

Η δική μας Iskra πήρε από εκεί το όνομα της.

Φυσικά δεν χωράνε συγκρίσεις.

Αλλά και η δική μας Iskra έχει βοηθήσει με τη δική της σπίθα να ανάψει αυτά τα 5 σκληρά μνημονιακά χρόνια η μεγάλη φωτιά του αγώνα και της ελπίδας στην πατρίδα μας.

Φίλες και φίλοι,

Η μεγάλη σημερινή παρουσία σας επιβεβαιώνει ότι οι αντιμνημονιακοί δημοκρατικοί και προοδευτικοί αγώνες του λαού μας δεν πήγαν χαμένοι ούτε τελείωσαν.

Η μεγάλη σημερινή παρουσία σας ,τέλη Ιουλίου, δείχνει αντίθετα ότι αυτοί οι αγώνες συνεχίζονται και ότι θα πάρουν το επόμενο διάστημα νέα ορμή και έκταση.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Στο πρόσωπο σας και από αυτό το βήμα θέλω να τιμήσω όλους και όλες εκείνες και εκείνους τους εκατοντάδες χιλιάδες, που με γενναιότητα και πείσμα, αψηφώντας την τρομοκρατία, το φόβο και την πλύση εγκεφάλου, είπαν ένα περήφανο και ανυπότακτο «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα της 5^ης του Ιούλη.

Αυτό το μεγάλο βαθύτατα ταξικό και βαθύτατα πατριωτικό και δημοκρατικό «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού , το οποίο διατράνωσαν πρώτα από όλα τα πιο μεγάλα θύματα των μνημονίων και τα πιο φτωχά πληβειακά στρώματα της κοινωνίας μας, οι περιφρονημένοι και καταφρονεμένοι αυτής της χώρας.

Αυτό, λοιπόν, το ταξικό και πατριωτικό «ΟΧΙ» έχει καταστεί φωτεινό ορόσημο για τον τόπο και την πορεία του.

Ένα φωτεινό ορόσημο που δεν μπορεί κανένας να σκιάσει ή να σβήσει.

Αυτό το νέο «ΟΧΙ» του λαού μας μπορεί η κυβέρνηση τη βδομάδα που ακολούθησε να το παραμέρισε και να το αγνόησε.

Αυτό , όμως, καθόλου δεν σημαίνει πως αυτό το «ΟΧΙ» νικήθηκε ή ότι ο λαός μας το μετέτρεψε σε «ΝΑΙ».

Κάνουν μέγα λάθος αν κάποιοι πιστεύουν ότι το 62% του «ΟΧΙ» ήταν μια Κυριακάτικη λαϊκή μπόρα που πέρασε.

Κάνουν μέγα λάθος όσοι νομίζουν ότι το «ΟΧΙ» αυτό ήταν μια παροδική εφήμερη λαϊκή έκρηξη που μπορεί να χειραγωγηθεί από τα πάνω.

Αυτό το «ΟΧΙ» , μία από τις καλύτερες στιγμές δημοκρατίας σε αυτή τη χώρα, εξέφρασε την ανάγκη αυτού του λαού για αξιοπρέπεια και συμμετοχή, το πάθος του να εκφράζει την οργή και την αγανάκτηση του, την ελπίδα του να δει την πατρίδα μας ανεξάρτητη , λεύτερη, χωρίς κηδεμονίες και υποτέλειες, δημοκρατική και δίκαιη.

Ε, λοιπόν , αυτό το «ΟΧΙ», όπως λέει και το σύνθημα μας, δεν ηττήθηκε.

Αυτό το «ΟΧΙ» συνεχίζεται και εμείς συνεχίζουμε τον αγώνα μέχρι αυτό το «ΟΧΙ» να θριαμβεύσει, με μια Ελλάδα χωρίς μνημόνια, χωρίς λιτότητα, χωρίς προστάτες και κηδεμόνες, μια Ελλάδα δημοκρατική , προοδευτική και σε τελική ανάλυση σοσιαλιστική.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Φίλες και φίλοι,

Αυτές τις μέρες όλοι εμείς που με την ψήφο μας και το λόγο μας είπαμε «ΟΧΙ» στο νέο μνημόνιο δεχόμαστε μια πρωτοφανή επίθεση.

Στην πραγματικότητα έναν αληθινό πόλεμο.

Έναν πολύ βρώμικο πόλεμο.

Αυτόν τον πόλεμο τον έχουν εξαπολύσει πολύ συντονισμένα και στοχευμένα τα ευρωπαϊκά διευθυντήρια και τα ξένα μέσα ενημέρωσης σε συνδυασμό με τα περισσότερα εγχώρια συστημικά μέσα, την ελληνική ολιγαρχία και τα κέντρα του εγχώριου πολιτικού κατεστημένου.

Οι παλιότεροι μας λένε ότι μια τέτοια ορολογία επιθέσεων, η οποία κάνει λόγο για συνωμότες, λήσταρχους , δραχμοσυμμορίτες και άλλα φαιδρά και άθλια, έχουν να ακούσουν από την εμφυλιακή και μετεμφυλιακή περίοδο.

Αφήνω , βέβαια, τον ξεπεσμό σοβαρών , τάχα, διεθνών εντύπων που δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο, όπως οι Financial Times . Οι Financial Times, που αναφερόμενοι στο πρόσωπο μου έφτασαν να κάνουν λόγο για «ριφιφί» και κατάληψη στο Νομισματοκοπείο και σύλληψη του Στουρνάρα.

Με τέτοια δημοσιεύματα που συνδέουν ληστείες και φτάνουν μέχρι την KGB, σε ένα μείγμα φτηνού αντικομμουνισμού παλαιάς κοπής, δεν είναι καθόλου περίεργο που οι Financial Times πουλήθηκαν στους Γιαπωνέζους.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Ο βρώμικος πόλεμος των εγχώριων και ξένων κέντρων και μέσων δεν στρέφεται απλώς ενάντια στα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας και στην ίδια την Αριστερή Πλατφόρμα ως τάση του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο πρόσωπο μας και στο πρόσωπο της Πλατφόρμας οι επιθέσεις αυτές επιδιώκουν να χλευάσουν , να συκοφαντήσουν και να διασύρουν όλον τον ΣΥΡΙΖΑ, τους αγώνες και το πρόγραμμα του.

Να διασύρουν και να χλευάσουν όλη την Αριστερά.

Κυρίως , όμως, επιδιώκουν να χλευάσουν και να διασύρουν το 62% που ψήφισε «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα.

Θέλουν να αμαυρώσουν την εναλλακτική λύση στα μνημόνια και τη λιτότητα.

Γιατί αυτά είναι που τους εξοργίζουν και τους τρομάζουν.

Δεν θα τα καταφέρουν, όμως.

Η συκοφαντία, η λάσπη, η κινδυνολογία και η τρομοκρατία θα πέσουν στο κενό.

Θα πέσουν στο κενό όπως έπεσαν στο κενό και στο δημοψήφισμα.

Ο λαός τους γυρίζει την πλάτη.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Φίλες και φίλοι,

Είναι εντυπωσιακό ότι δύο εβδομάδες μετά το περήφανο «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού η κυβέρνηση ζήτησε από τη Βουλή εξουσιοδότηση προκειμένου να προχωρήσει στη σύναψη νέου, τρίτου μνημονίου στη βάση της απαράδεκτης συμφωνίας των Βρυξελλών.

Στο κυβερνητικό κάλεσμα ανταποκρίθηκαν με ενθουσιασμό και χαιρεκακία η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ.

Πολλοί, όμως, από μας τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αρνηθήκαμε να συνεργήσουμε σε αυτήν την καινούργια διευρυμένη «μνημονιακή συναίνεση» και δεν ψηφίσαμε υπέρ τα εξουσιοδότησης για νέο μνημόνιο.

Στη συνέχεια, σύντροφοι και συντρόφισσες, πιστοί στο «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος, είπαμε ένα ξεκάθαρο «ΟΧΙ» στα δύο νομοσχέδια με τα προαπαιτούμενα μέτρα, τα οποία ήρθαν στη Βουλή και με διαδικασίες κάτι χειρότερο από εξπρές, που παραβίαζαν κατάφορα τον Κανονισμό της Βουλής και το Σύνταγμα.

Είπαμε ένα ξεκάθαρο «ΟΧΙ» σε προαπαιτούμενα αντιλαϊκά μέτρα, τα οποία ταυτόχρονα ήταν προϋπόθεση προκειμένου να ξεκινήσουν οι συζητήσεις για τη σύναψη του τρίτου εξοντωτικού μνημονίου με συνολικά μέτρα ,τα οποία μαζί με τα προαπαιτούμενα μπορεί να ξεπεράσουν το απίστευτο ποσό των 12 δισ ευρώ.

Ποιοι και πως θα πληρώσουν τέτοια μυθώδη ποσά σε μια κατεστραμμένη και ερειπωμένη χώρα με εκατομμύρια φτωχούς και ανέργους;

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Όχι μόνο δεν μετανιώνουμε αλλά και είμαστε περήφανοι για το «ΟΧΙ» που είπαμε στη Βουλή στα δύο νομοσχέδια για τα προαπαιτούμενα.

Είμαστε περήφανοι ως βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ γιατί πιστεύουμε ότι τηρήσαμε την ιστορία και το μέλλον του.

Είμαστε περήφανοι γι αυτό το «ΟΧΙ» ως πρώην υπουργοί κι ας ξέραμε ότι αυτό το «ΟΧΙ» θα συνεπέφερε την απομάκρυνση μας από την κυβέρνηση.

Στην Αριστερά δεν είμαστε εδώ και δεκαετίες για να κυνηγάμε σώνει και καλά καρέκλες και αξιώματα.

Στην Αριστερά τα υπουργεία και οι βουλευτικές έδρες δεν είναι αυτοσκοπός.

Είναι το μέσο για να υπηρετούμε αρχές, αξίες και προοδευτικές πολιτικές , όπως τις κρίνει και τις αξιολογεί ο καθένας μας, με τον πλέον ευσυνείδητο και αντικειμενικό τρόπο.

Αυτή, λοιπόν, η στάση μας με το «ΟΧΙ» και στη Βουλή ήταν , φίλοι και φίλες, που προκάλεσε τη λυσσώδη αντίδραση και τον πόλεμο εναντίον μας από τα ξένα και εγχώρια κέντρα του κατεστημένου, πόλεμο που, όπως όλα δείχνουν, θα προσλάβει ακόμα πιο φρενήρεις διαστάσεις το επόμενο διάστημα.

Αυτή η στάση μας , όμως, δεν προκάλεσε μόνο τον πόλεμο της αντίδρασης αλλά και «συντροφικά μαχαιρώματα» από στελέχη και ορισμένες ηγετικές πλευρές στον ΣΥΡΙΖΑ.

Αντιπαρέρχομαι αυτές τις τελευταίες επιθέσεις όπως έκανα πάντα.

Έχω μάθει να προσπερνώ και να μην επιδίδομαι στο «σπορ» των άγονων και εύκολων εσωκομματικών αλληλοκατηγοριών και αλληλοχαρακτηρισμών.

Έχω μάθει, επίσης, να μην προσωποποιώ τις διαφορές και τις αντιθέσεις στον αριστερό χώρο , όσο έντονες και αν είναι. Όπως θεωρώ ότι οι διαφορές και οι αντιπαραθέσεις μέσα στην Αριστερά πρέπει πάντα να διατηρούνται σε ένα υψηλό και πολιτισμένο επίπεδο και να μην ξεπέφτουν στη χαμέρπεια, τις συκοφαντίες και την ευτέλεια.

Γι αυτούς τους λόγους δεν θα απαντήσω στις συντροφικές κατηγορίες αλλά δεν μπορώ να μην πω δυο λόγια για εκείνους που έσπευσαν να μιλήσουν ανιστόρητα ότι η στάση μας υπονομεύει τάχα το κόμμα, την ενότητα και την πορεία του, ακόμα και τον πρόεδρο του.

Ρωτάω, λοιπόν, ευθέως:

Υπονομεύουμε τώρα το ΣΥΡΙΖΑ όσοι υπερασπιζόμαστε, παρά τους τόνους λάσπης και βρώμικων επιθέσεων, τις αντιμνημονιακές αρχές και αξίες του κόμματος και το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ;

Υπονομεύουμε την ενότητα του κόμματος όλοι εμείς που θέλουμε να μείνουμε προσηλωμένοι όχι μόνο στο πρόγραμμα μας αλλά και στις μεγάλες αγωνιστικές παραδόσεις μας ενάντια στη λιτότητα ;

Στις μεγάλες παραδόσεις μας στην προάσπιση κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων ;

Τέλος, ποιοι υποσκάπτουν τον Πρόεδρο του Κόμματος, τον οποίο πάντα παρά τις διαφορές μας, στηρίζαμε ;

Εμείς που υποδεικνύουμε για το κόμμα και την κυβέρνηση ένα δρόμο συμβατό με τις προγραμματικές μας δεσμεύσεις ή όλοι εκείνοι που ανοίγουν με ευκολία ένα δρόμο, που αν συνεχιστεί, οδηγεί στη μνημονιακή μετάλλαξη του κόμματος.

Δεν μας αξίζει μια τέτοια εξέλιξη.

Συντρόφισσες και σύντροφοι αυτό που κάναμε όλοι εμείς που είπαμε το μεγάλο «ΟΧΙ» στη Βουλή δεν ήταν τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την υπεράσπιση των αρχών και των αξιών της Αριστεράς.

Δεν ήταν τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από την υπεράσπιση του προγράμματος μας.

Δεν ήταν τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από την ανταπόκριση στη λαϊκή ετυμηγορία της 25^ης Γενάρη και στο «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος της 5^ης Ιούλη.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Το βασικότερο επιχείρημα που ακούμε προκειμένου να δικαιολογηθεί η σύναψη συμφωνίας για τρίτο μνημόνιο είναι ότι δεν υπήρχε απέναντι στο μνημόνιο άλλη εναλλακτική λύση.

Ότι στις 12 Ιουλίου το τρίτο μνημόνιο ήταν αναπόφευκτος μονόδρομος.

Μήπως σας θυμίζει τίποτα αυτή η διαπίστωση ;

Μήπως αυτό δεν έλεγαν και οι Γ. Παπανδρέου και Γ. Παπακωνσταντίνου όταν υπέγραφαν το πρώτο μνημόνιο ;

Δεν ισχυρίζονταν ότι είναι μονόδρομος;

Γιατί τότε λοιπόν, αντιδρούσαμε;

Μήπως το ίδιο δεν ισχυρίζονταν και ο αντιμνημονιακός Σαμαράς όταν ξαφνικά ανακάλυψε τη γοητεία των μνημονίων ;

Δεν ισχυρίζονταν ότι είναι μονόδρομος το δεύτερο μνημόνιο που συνομολόγησε ;

Γιατί, λοιπόν, τότε τους καταγγείλαμε ;

Και όταν ως ΣΥΡΙΖΑ καταγγείλαμε και σωστά το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο , δεν είχαμε εναλλακτική λύση απέναντι τους ;

Όταν επί τόσα χρόνια, ακόμα και στην κυβέρνηση, καταγγέλλαμε τα μνημόνια.

Όταν ζητούσαμε και δεσμευόμαστε για την κατάργηση τους και όταν απορρίπταμε τη σύναψη νέων μνημονίων , ποια εναλλακτική λύση διαθέταμε ;

Ή δεν είχαμε εναλλακτική λύση ;

Ή ακόμα χειρότερα είχαμε την αυταπάτη ότι με ικεσίες ή κατάρες ή και τα δύο μαζί και με αναρίθμητους όρκους πίστης στο ευρώ θα πείθαμε μέσα από σκληρές διαπραγματεύσεις το ευρωπαϊκό κατεστημένο να εγκαταλείψει τις μνημονιακές επιλογές του ;

Και αν παρ’ ελπίδα δεν τις εγκατέλειπε, όπως και έγινε, ποια ήταν η δική μας πρόβλεψη ;

Η άτακτη μνημονιακή υποχώρηση με επιχείρημα να αποφύγουμε την «άτακτη χρεοκοπία» ;

Για όλα αυτά χρειάζεται να υπάρξουν εξηγήσεις από την πλευρά της κυβέρνησης και βαθιά συζήτηση στο κόμμα και στην κοινωνία και όχι κινδυνολογία και ξόρκια , ούτε τείχη και εύκολες κατηγορίες κατά της Αριστερής Πλατφόρμας.

Διότι όταν ακολουθείς στο όνομα του ευρώ ένα δρόμο, περίπου, ως «πρόβατον επί σφαγήν», δεν μπορείς να οικτίρεις απλώς την αδίστακτη, πράγματι, βαναυσότητα του σφάκτη σου.

Η Αριστερή Πλατφόρμα πολύ έγκαιρα τόνιζε σε όλα τα κομματικά και κυβερνητικά όργανα το αδιέξοδο της παρατεταμένης και γεμάτης αυταπάτες διαπραγμάτευσης, η οποία το μόνο που κατάφερνε ήταν να εξαντλεί μέχρι τελευταίου ευρώ τα όποια αποθεματικά της χώρας.

Η Αριστερή Πλατφόρμα επίσης ασκούσε δριμύτατη κριτική στην κυβέρνηση διότι δεν διέθετε την πολιτική βούληση να ακολουθήσει και να σχεδιάσει, εφόσον συναντούσε τείχος και αδιαλλαξία, μια πορεία εξόδου από την ευρωζώνη.

Ασκούσαμε κριτική στην κυβέρνηση γιατί αντιθέτως κατάγγελνε μέχρι τέλους κάθε εναλλακτική προοπτική εθνικού νομίσματος, περίπου, ως εφιάλτη για τη χώρα.

Όσο , όμως, η κυβέρνηση αρνούνταν να εντάξει σοβαρά, οργανωμένα και δημόσια στον πολιτικό σχεδιασμό της το ενδεχόμενο εξόδου από την ευρωζώνη, τόσο περισσότερο γινόταν έρμαιο και αιχμάλωτη των πιστωτών, ανεξάρτητα αν προσπαθούσε σπασμωδικά να αντιδράσει.

Όλα αυτά είχε μαλλιάσει η γλώσσα μας να τα λέμε στα κομματικά σώματα και στη βάση αυτών των απόψεων να μην ψηφίζουμε τις αποφάσεις, φτιάνοντας στο σημείο να μας καταγγέλλουν ότι γινόμαστε κουραστικοί και μονότονοι.

Ιδού , όμως, οι συνέπειες !

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η κυβέρνηση και η χώρα πάντα διέθετε, διαθέτει και τώρα εναλλακτική λύση απέναντι στα μνημόνια και τη λιτότητα.

Η εναλλακτική αυτή λύση προϋποθέτει την αμφισβήτηση του ευρωενωσιακού κατεστημένου και της ευρωζώνης.

Όπως προϋποθέτει και τη ρήξη από τη σκοπιά ενός προοδευτικού προγράμματος μετάβασης , με το καθεστώς εθνικής υποτέλειας, με το νεοφιλελευθερισμό και τα μεγάλα εγχώρια οικονομικά συμφέροντα.

Δεν είναι η ώρα να παρουσιάσω όλο το πρόγραμμα αυτής της εναλλακτικής λύσης, η οποία εν πολλοίς καταγράφεται και στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, άσχετα αν αυτό έχει υποβαθμιστεί ή και σε μεγάλο βαθμό εγκαταλειφθεί από την κυβέρνηση.

Επιτρέψτε μου, όμως, να υπογραμμίσω ορισμένα μόνο από τα καίρια σημεία αυτού του προγράμματος.

Το πρώτο και κύριο για μια νέα πορεία της χώρας είναι η εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών , προκειμένου υπό δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο να αναλάβουν ένα νέο αποκλειστικά αναπτυξιακό και κοινωνικό ρόλο.

Όσο οι τράπεζες παραμένουν υπό ιδιωτικό έλεγχο και διαχείριση, οι κυβερνήσεις , οποιεσδήποτε κυβερνήσεις, δεν μπορεί παρά να είναι όμηροι του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Αποτελεί δε πρόκληση το γεγονός ότι οι τράπεζες της χώρας συνεχίζουν να βρίσκονται υπό τον έλεγχο του ιδιωτικού κεφαλαίου και να παίζουν «ληστρικό» ρόλο παρότι ανακεφαλαιοποιούνται συνεχώς με δημόσιο χρήμα και το δημόσιο ελέγχει το μετοχικό τους κεφαλαίο.

Και μιας και μιλάμε για τις τράπεζες:

Πότε θα εξετασθούν επιτέλους τα μεγάλα σκάνδαλα δεκάδων δις ευρώ του ξεπουλήματος της ΑΤΕ και του ΤΤ στην Πειραιώς και στη Eurobank ;

Το δεύτερο σημείο που ήθελα να τονίσω είναι η ανάγκη να μείνουν ή και να περάσουν υπό δημόσια ιδιοκτησία, δημόσια διαχείριση, δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο και να ανασυγκροτηθούν ως τέτοιες όλες οι στρατηγικές επιχειρήσεις της χώρας, όλα τα στρατηγικά δίκτυα, όλες οι στρατηγικές υποδομές και τα ειδικής αξίας ακίνητα φιλέτα.

Απ’ αυτή τη σκοπιά αρνούμαστε τις ιδιωτικοποιήσεις που προωθεί το νέο μνημόνιο και πολύ περισσότερο την ίδρυση του νεοαποικιακού τέρατος των 50 δις που καταλύει κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας και φέρνει τον παραπλανητικό τίτλο: Ταμείο Αξιοποίησης της Δημόσιας Περιουσίας.

Είμαστε ριζικά αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση των λιμανιών μας και ειδικότερα του λιμανιού του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης.

Είμαστε ριζικά αντίθετοι στην εκποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων της χώρας μας , που δίνονται πεσκέσι σε γερμανικά χέρια.

Είμαστε αντίθετοι στην πώληση του Ελληνικού που αποτελεί έναν ανεκτίμητης αξίας παραθαλάσσιο χώρο για πράσινο και δημόσιες και κοινωνικές δραστηριότητες.

Είμαστε αντίθετοι στην πώληση του στρατηγικού ενεργειακού δικτύου του ΑΔΜΗΕ.

Όπως είμαστε αντίθετοι σε δήθεν ισοδύναμα μέτρα για να αποφευχθεί , τάχα, η πώληση του, που αν εφαρμοστούν θα επιφέρουν ισοδύναμα πλήγματα στη δημόσια ενεργειακή βάση της χώρας.

Η Ελλάδα δεν τελεί υπό εκποίηση , ούτε μπορεί να μετατραπεί σε αγορασμένο μνημονιακό οικόπεδο.

Το τρίτο που θέλω να υπογραμμίσω είναι η ανάγκη μιας μεγάλης αναδιανομής πλούτου σε βάρος των πολύ μεγάλων εισοδημάτων, των μεγάλων περιουσιών, των μεγάλων κερδών και του απέραντου μαύρου χρήματος, που βρίσκεται είτε σε φορολογικούς παράδεισους, είτε σε ξένες τράπεζες είτε διέρρευσε από τη χωρα ανενόχλητο και ανεξέλεγκτο τα τελευταία χρόνια και όχι μόνο.

Ειδικό ρόλο σε αυτήν την κατεύθυνση μπορεί αν παίξει ένα νέο φορολογικό σύστημα και ένας ανακαινισμένος, αποτελεσματικός και αδιάφθορος μηχανισμός ελέγχου.

Το τέταρτο και από τα κεντρικότερα θέματα που πνίγουν τη χώρα είναι η αποκατάσταση της νομιμότητας και της διαφάνειας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης με τον έλεγχο του ιδιοκτησιακού τους καθεστώτος και το χτύπημα της διαπλοκής μέσων ενημέρωσης και έργων που αναθέτει το δημόσιο.

Το πέμπτο και πολύ καθοριστικό είναι η βαθιά διαγραφή του χρέους, η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, χωρίς την οποία η χώρα δεν μπορεί να έχει μέλλον.

Φυσικά , προϋπόθεση για όλα αυτά είναι η απαλλαγή της χώρας από τα μνημόνια και τη λιτότητα, μαζί με τη ρήξη με το νεοφιλελευθερισμό και με στόχευση ένα εναλλακτικό οικονομικό και κοινωνικό πρότυπο διεξόδου , ανόρθωσης και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Φίλοι και φίλες,

Υπάρχει ένα ερώτημα που πλανάται, σχεδόν, σε όλους στους πολίτες πολύ περισσότερο ,μάλιστα ,το τελευταίο διάστημα.

Μπορεί ένα πρόγραμμα στη χώρα , σαν κι αυτό του οποίου θίξαμε πολύ επιγραμματικά κάποια καίρια σημεία.

Ένα πρόγραμμα χωρίς μνημόνια, λιτότητα και εναλλακτικό στο νεοφιλελευθερισμό να εφαρμοστεί στο πλαίσιο της ευρωζώνης, με την παρουσία της Ελλάδας στο ευρώ ;

Νομίζω ότι οι τελευταίες εξελίξεις στη ευρωζώνη και η εκβιαστική στάση των κυρίαρχων κύκλων της ΕΕ, με την επιβολή στη χώρα μας νέου αποκρουστικού μνημονίου, μάλλον πρέπει να έχουν δώσει την απάντηση και στον πλέον κακόπιστο.

Η ευρωζώνη και η ΕΕ έχουν μετατραπεί σε σκληρές δομές που έχουν γυρίσει την πλάτη στη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία. Σε σκληρές δομές που, υπό την ηγεμονία της Γερμανίας, επιβάλλουν τη δικτατορία του χρηματιστικού κεφαλαίου και των αγορών και ένα ασφυκτικό άγρια ταξικό νεοφιλελεύθερο μονόδρομο.

Μια εναλλακτική προοδευτική λύση στη χώρα μας , η οποία θα συνοδεύεται από μια ανεξάρτητη, πολυδιάστατη οικονομική και εξωτερική πολιτική, είναι προφανέστατο ότι θα έρθει σε σύγκρουση με τις δυνάμεις που κυριαρχούν στον ευρωζωνικό χώρο και δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την ισχυρή πολιτική βούληση και το πολιτικό σχέδιο εξόδου από την ευρωζώνη.

Αυτή η θέση που ως Αριστερή Πλατφόρμα την υποστηρίζαμε εξαρχής, εδώ και χρόνια και σε όλους τους τόνους, γίνεται σήμερα κατανοητή από όλο και περισσότερο κόσμο.

Δεν μπορεί να αμφισβητήσουμε τα μνημόνια και τη λιτότητα, πολύ περισσότερο το νεοφιλελευθερισμό, αν δεν αμφισβητήσουμε, ταυτόχρονα , την ευρωζώνη και τη θέση της χώρας μας σε αυτήν.

Συντρόφισσες και σύντροφοι ,

Φίλοι και φίλες,

Οι κυρίαρχοι κύκλοι, ενώ εκθειάζουν και ανέχονται τα μνημόνια της καταστροφής, για να εξωραΐσουν τη μνημονιακή βαρβαρότητα, εμφανίζουν την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη περίπου ως είσοδο στην κόλαση.

Η προπαγάνδα αυτή δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα και το μόνο που εξυπηρετεί είναι να κρατά τη χώρα μας καθηλωμένη σε καθεστώς μισοαποικίας και οικονομικής υποδούλωσης.

Η έξοδος της χώρας μας από το ευρώ, με της συγκρότηση ενός νέου εθνικού νομίσματος, την οποία προτείνουν και μια σειρά διάσημοι διεθνώς οικονομολόγοι όπως ο Πωλ Κρούγκμαν, ο Τζόζεφ Στίγκλιτς, Ο Φρέντερικ Λόρντον , ο φίλος του Κώστα Λαπαβίτσα , Χάινερ Φλάσμπεκ και πολλοί άλλοι, δεν αποτελεί κατά κανένα τρόπο καταστροφή.

Aσφαλώς αυτή η έξοδος θα φέρει μαζί της κάποιες δυσκολίες στην πρώτη φάση της μετάβασης από το ευρώ στο νέο εθνικό νόμισμα.

Ανθόσπαρτοι δρόμοι, όμως, εδώ που μας έχουν φτάσει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχουν.

Η έξοδος από την ευρωζώνη, αντίθετα από τη μακάβρια προπαγάνδα, με την προϋπόθεση ότι θα συνοδευτεί με τις κατάλληλες προοδευτικές πολιτικές που προτείνουμε, είναι βέβαιον πως μπορεί γρήγορα να ανατάξει οικονομικά και κοινωνικά τη χώρα.

Το εθνικό νόμισμα, αποκαθιστώντας τη νομισματική κυριαρχία, μπορεί με μια νέα προοδευτική στρατηγική να γίνει ένα ισχυρό κίνητρο και εφαλτήριο για να ενισχυθούν σημαντικά οι εξαγωγές και να υποκατασταθούν εισαγωγές.

Μπορεί να γίνει εφαλτήριο για την αναζωογόνηση της πρωτογενούς παραγωγής και την ενίσχυση του τουρισμού.

Μπορεί , επίσης , να συμβάλλει ώστε να ενισχυθεί πολύ σημαντικά η ρευστότητα στην ελληνική οικονομία για την παραγωγική της ανασυγκρότηση και την ταχεία αύξηση της απασχόλησης.

Προτείνουμε από αυτό το βήμα να ανοίξει άμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στην ελληνική κοινωνία η απαγορευμένη συζήτηση για το εθνικό νόμισμα.

Και προτείνουμε αυτή η εσωκομματική και δημόσια συζήτηση να γίνει ελεύθερα , νηφάλια και απροκατάληπτα, χωρίς δαιμονοποιήσεις και τερατογενέσεις, χωρίς τρομοκρατία και κινδυνολογίες.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Είναι μάλλον βέβαιον ότι η σημερινή μας συγκέντρωση πρόκειται να αξιοποιηθεί από το κυρίαρχο μπλοκ των αστικών δυνάμεων για να εξαπολύσουν μια εκστρατεία ψευδολογίας, αποπροσανατολισμού , διαστρέβλωσης και παραπλάνησης.

Είναι βέβαιον ότι θα μεταφράσουν τις απόψεις μας ως υπονόμευση , τάχα, του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως ως απαρχή για τη διάσπαση του και ίδρυσης νέου κόμματος.

Προλαβαίνουμε τα γνωστά παπαγαλάκια και τους λέμε ότι την παραπλάνηση και τις διαβολές τους δεν τα πιστεύει πλέον κάνεις και ιδιαίτερα ο δημοκρατικός, προοδευτικός και αριστερός κόσμος.

Με τη σημερινή συγκέντρωση μας το μήνυμα που εκπέμπουμε στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ισχυρό μήνυμα ενότητας μέσα από τη διαφορετικότητα μας .

Εκπέμπουμε ένα ισχυρό μήνυμα για την ανάγκη να επανακάμψει γρήγορα ο ΣΥΡΙΖΑ στις προγραμματικές αντιμνημονιακές ρίζες του.

Ένα μήνυμα να διακόψει άμεσα τις νέες διαπραγματεύσεις με την τερατόϊκα για νέο μνημόνιο.

Να απεγκλωβιστεί άμεσα ο ΣΥΡΙΖΑ και να απεγκλωβίσει τη χώρα από νέες και παλιές μνημονιακές δεσμεύσεις.

Εκπέμπουμε ένα μήνυμα για την ανάγκη ενός νηφάλιου , χωρίς περιχαρακώσεις, χωρίς κινδυνολογίες και ιδιοκτησιακά σύνδρομα, δημοκρατικού διαλόγου μέσα στο κόμμα και την Αριστερά.

Εκπέμπουμε από αυτό το βήμα ένα μήνυμα για να λειτουργήσουν οι συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες που έχουν εδώ και καιρό τεθεί στο περιθώριο στο κόμμα και έχουν δώσε τη θέση τους σε κλειστές διαβουλεύσεις και αποφάσεις.

Διαδικασίες που δεν θα έχουν σχέση με τα γνωστά νοσηρά φαινόμενα του παρελθόντος σε άλλα κόμματα εξουσίας.

Εκπέμπουμε επίσης από αυτό το βήμα ένα μήνυμα συνεργασίας και κοινής δράσης προς όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς., προς όλες τις δημοκρατικές αντιμνημονιακές δυνάμεις της χώρας, με στόχο τη συγκρότηση ενός μεγάλου μετώπου δράσης του «ΟΧΙ».

Μιας μεγάλης πατριωτικής δημοκρατικής, αντιιμπεριαλιστικής και προοδευτικής κοινής δράσης για μια Ελλάδα δημοκρατική , ανεξάρτητη, χωρίς κηδεμονίες και λιτότητα , μια Ελλάδα της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της δικαιοσύνης, μιας Ελλάδας με κατεύθυνση και ορίζοντα το σοσιαλισμό.

Τέλος από αυτό το βήμα θέλω να κλείσω χαιρετίζοντας την αδούλωτη νεολαία του «ΟΧΙ» , η οποία με την ψήφο και της συμμετοχή της στις πλατείες μας έκανε πάλι , μετά από πολλά χρόνια υπερήφανους.

Θέλω επίσης να υπογραμμίσω ότι είναι καιρός να επιχειρήσουμε να ανασυγκροτήσουμε και αν επαναθεμελειώσουμε στις γραμμές μας και με σύγχρονους βαθιά ταξικούς όρους μια ριζοσπαστική νεολαία που θα αναλάβει να χτίσει το ελπιδοφόρο προοδευτικό αύριο αυτής της χώρας.

OI ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Ο ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤ. ΝΤΑΒΑΝΕΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ISKRA

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Ευχαριστώ την Iskra για την πρόσκληση και θα ήθελα να της ευχηθώ, μαζί με όλον τον κόσμο της Αριστερής Πλατφόρμας, μαζί με τις ευρύτερες δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και έξω από αυτόν, να βρούμε τη δύναμη για να αντιμετωπίσουμε μιαν πρόκληση που έχει ιστορικές διαστάσεις.

Αντιμετωπίζουμε μια συμφωνία, την οποία κάθε αγωνιστής του εργατικού κινήματος, κάθε αγωνιστής των ευρύτερων κοινωνικών αντιστάσεων, κάθε αγωνιστής της πολιτικής Αριστεράς, δεν θα μπορούσε παρά να χαρακτηρίσει μνημόνιο.

Και μάλιστα μνημόνιο σκληρό: εφοδιασμένο με ένα turbo ΤΑΙΠΕΔ, με ένα turbo μηχανισμό επιτήρησης, έναν turbo μηχανισμό αυτόματης περικοπής κοινωνικών δαπανών ως αντιστάθμισμα για κάθε οικονομική αστοχία. Ένα μνημόνιο που συνεχίζει την άπληστη φοροεπιδρομή, τη βάρβαρη λιτότητα, την αδίστακτη αναλγησία απέναντι στους αδύναμους και τους φτωχούς. Ένα μνημόνιο που, όπως τα προηγούμενα, μπορεί να επιβληθεί μόνο με την αντιδημοκρατική νίκη των ντόπιων καθεστωτικών δυνάμεων και των ευρωπαίων συμμάχων τους, σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών δυνάμεων.

Υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά: αυτή τη φορά το μνημόνιο, η σκληρή πολιτική λιτότητας, έρχεται ως εισήγηση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, της πολιτικής ηγεσίας που και εμείς –όπως και ένα πλατύτατο τμήμα των εργατικών-λαϊκών δυνάμεων- υποστηρίξαμε ενεργά, κατά την περίοδο της πάλης ενάντια στη Δεξιά, ενάντια στη σοσιαλφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία, ενάντια στο «μεγάλο συνασπισμό» των Σαμαρά και Βενιζέλου.

Ασφαλώς η Αριστερή Πλατφόρμα, όπως και άλλοι σύντροφοι και συντρόφισσες μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, διαφοροποιηθήκαμε, αναπτύξαμε κριτικές και αντιπροτάσεις τόσο κατά την περίοδο πριν τις εκλογές της 25ης Γενάρη, όσο και κατά το κρίσιμο εξάμηνο της πρώτης κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ. Η αντίθεσή μας στη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη ήταν ένα κορυφαίο σημείο.

Αυτό το καθαρό παρελθόν μας, δημιουργεί πρόσθετα καθήκοντα και υποχρεώσεις. Γιατί η όποια συζήτηση για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, η όποια συζήτηση για το μέλλον μιας μαζικής ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ελλάδα, η υποχρεωτική προσπάθεια για να αποτρέψουμε μιαν α λα ιταλικά καταστροφή, έχουν ως προϋπόθεση να μπούμε μπροστά στην πάλη για την αποτροπή της συμφωνίας, στην πάλη για την ανατροπή του μνημονίου 3. Του μνημονίου που, δεν έχω καμιά αμφιβολία, ότι θα αντιμετωπίσει σύντομα την αντίσταση των εργατών, των συνταξιούχων, των φτωχών. Και τότε, και εκεί, η θέση μας θα πρέπει να είναι αυτή που ήταν πάντα: Δίπλα στον κόσμο μας, στην προσπάθεια για να νικήσουν οι αγώνες του, στην προσπάθεια για να συγκροτηθεί αυτός ο ίδιος ο κόσμος σε πολιτικό ρεύμα, ικανό να ανατρέψει τη λιτότητα, να ανοίξει το δρόμο για την ευρύτερη σοσιαλιστική απελευθέρωση. Γιατί αυτό ήταν μέχρι σήμερα η ριζοσπαστική Αριστερά και αυτό θα είναι πάντα...

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Προκύπτει ένα βασανιστικό ερώτημα: Πώς φτάσαμε ως εδώ; Η απάντησή του θα είναι ζήτημα της πολιτικής πάλης κυρίως μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ στις εβδομάδες που έρχονται, αλλά και γενικότερα μέσα στη ριζοσπαστική Αριστερά.

Είναι όμως ήδη καθαρό ότι αντιμετωπίζουμε τη βαριά ήττα, θα μπορούσα να πω την κατάρρευση, μιας ορισμένης στρατηγικής. Της άποψης ότι θα μπορούσαμε να τηρήσουμε την υπόσχεση για ανατροπή της λιτότητας μέσω των διαπραγματεύσεων με τις ευρωηγεσίες, επιδιώκοντας τη συναίνεση μαζί τους και αποφεύγοντας τη σύγκρουση με τα όρια ανοχής του ευρώ, που αποδείχθηκαν τελικά απολύτως ταυτόσημα με τα όρια της νεοφιλελεύθερης πολιτικής σκληρής λιτότητας που κυριαρχεί σήμερα σε όλη την Ευρώπη.

Μαζί μ' αυτό το κεντρικό συμπέρασμα έχουμε να σκεφτούμε και για την αποτυχία μιας συγκεκριμένης μορφής εκλογικισμού, όπως πχ αυτός εκφράστηκε με τα ανοίγματα και τις συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ, είτε κατά τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων είτε κατά τη συγκρότηση της κυβέρνησης. Έχουμε να σκεφτούμε για τη σημασία μιας συγκεκριμένης μορφής κυβερνητισμού, που αντιμετωπίζει την κυβέρνηση της Αριστεράς όχι πλέον ως μέσο για τη συνέχεια της πάλης για τον ίδιο σκοπό, για τον ιδρυτικό μας σκοπό, αλλά ως αυτοσκοπό, ακόμα και όταν αυτός μας οδηγεί, είτε πρόκειται να μας οδηγήσει σύντομα, σε σύγκρουση με τα συμφέροντα και τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας.

Ενός κόσμου που σε όλη την μέχρι σήμερα πορεία φάνηκε ιδιαίτερα γενναιόδωρος απέναντί μας. Γιατί στις εκλογές της 25 Γενάρη είχαμε μια πολιτική ανατροπή που μπορούσε να πάρει ιστορικές διαστάσεις. Γιατί στο δημοψήφισμα, το μεγάλο και περήφανο ΟΧΙ, ήταν μια ταξική ψήφος, που τασσόταν δίπλα στον ΣΥΡΙΖΑ στην πιο δύσκολη στιγμή των εκβιασμών, δείχνοντας το δρόμο της ρήξης και εκφράζοντας έμμεσα αλλά με σαφήνεια τη διαθεσιμότητα των λαϊκών δυνάμεων προς αυτήν την κατεύθυνση.

Κατεύθυνση που δεν μπορεί ασφαλώς να υπηρετήσει η τετραμερής υπογραφή –το ακατανόητο ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι- που προέκυψε την επομένη του δημοψηφίσματος από το κοινό ανακοινωθέν των πολιτικών αρχηγών και –έκτοτε- επιβεβαιώνεται κατά τις κρίσιμες ψηφοφορίες στη Βουλή.

Αυτόν τον κόσμο και την κατεύθυνση της ρήξης που ανέδειξε το δημοψήφισμα, πρέπει και μπορούν να υπηρετήσουν οι δυνάμεις που θα επιμείνουν σε ένα ΟΧΙ, μέχρι τέλους!

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Στη μέχρι σήμερα πορεία μας στον ΣΥΡΙΖΑ κερδίσαμε πολλά. Μάθαμε να δουλεύουμε μαζί, ακόμα και αν ξεκινάμε από διαφορετικές ιδεολογικοπολιτικές αφετηρίες, συγκροτώντας έτσι δύναμη που μπορεί να ξεπερνά την καταγγελία και να επιχειρεί τη νίκη. Φτιάξαμε τις βάσεις για ένα μεταβατικό πρόγραμμα, όπου ξεχωρίζουν οι στόχοι για τη διαγραφή του χρέους, για την εθνικοποίηση των τραπεζών, για τη βαριά φορολόγηση του κεφαλαίου και του συσσωρευμένου πλούτου. Το πρόγραμμα αυτό είναι πλέον καθαρό ότι μπορεί να προωθηθεί μόνο όταν συνδυάζεται με τη θέληση και την ετοιμότητα για σύγκρουση, τόσο με το ντόπιο καθεστώς, όσο και με την ΕΕ, την ευρωζώνη, το πρόγραμμα του ευρώ. Μέσα στο πρόγραμμά μας ξεχώριζε και ξεχωρίζει το σύνθημα για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Που οφείλει να λογοδοτεί στον κόσμο της εργασίας, να καθορίζει την πολιτική της με βάση τις ανάγκες του και όχι να αποσπάται και να αυτονομείται από αυτόν.

Μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε ένα τμήμα που βρήκε τη δύναμη να πει εγκαίρως ΟΧΙ στο Μνημόνιο 3: υπήρξε στις Οργανώσεις του, στα ηγετικά όργανά του, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του. Αυτό το ΟΧΙ είναι μήνυμα με ξεχωριστή πολιτική σημασία. Είναι βάση ανασυγκρότησης δυνάμεων μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και μέσα στην ευρύτερη ριζοσπαστική μη σεχταριστική Αριστερά. Το ΟΧΙ μας, ορίζει καθήκοντα. Καθήκοντα ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και γενικότερα, ως προς την προοπτική ενός νέου ξεκινήματος, που ολοφάνερα, είναι μπροστά μας ως ανάγκη.

Ο ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ Π. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ISKRA

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,  

Νοιώθω μεγάλη χαρά και τιμή που βρίσκομαι ανάμεσά σας, στη σημερινή γιορτή για τα γενέθλια της Iskra. Μιας ιστοσελίδας που επί πέντε χρόνια αποτελεί έπαλξη των λαϊκών συμφερόντων και βήμα διαλόγου, φιλόξενο για όλα τα ριζοσπαστικά ρεύματα της πατρίδας μας.

Η Iskra είναι κι αυτή παιδί της νέας, πολύ σκληρής, αλλά και ελπιδοφόρας εποχής, στην οποία μπήκαμε το 2010, με τη δραματική κορύφωση της οικονομικής κρίσης. Η εποχή αυτή άνοιξε ένα τεκτονικό ρήγμα που διατρέχει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και γεννά αλλεπάλληλους πολιτικούς σεισμούς. Το ρήγμα ανάμεσα στο αστικό, Μνημονιακό μπλοκ, που φέρνει φονική ύφεση, απολυταρχική εκτροπή και εθνική υποδούλωση- και στο λαϊκό, αντιμνημονιακό μέτωπο του αγώνα για δουλειά, δημοκρατία και αξιοπρέπεια.

Αυτά τα πέντε χρόνια, το καρτέλ των διαπλεκόμενων ολιγαρχών και των ξένων εταίρων του, εξαπέλυσε μια επικοινωνιακή καταιγίδα Χολυγουντιανών προδιαγραφών. Η κεντρική ιδέα ήταν: «Σφίξτε τα δόντια, στηρίξτε την κυβέρνηση και κλείστε τ' αυτιά στις Σειρήνες, γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος».

Πρώτος ανέλαβε το ρόλο του πρωταγωνιστή ο Γιώργος Παπανδρέου. Όσοι τον ειρωνεύονταν για το «λεφτά υπάρχουν», τον ανακήρυξαν μεμιάς «υπεύθυνο πολιτικό, διεθνούς ακτινοβολίας» ύστερα από το Καστελλόριζο. Μόνο να, έπρεπε να απαλλαγεί από το «βαρίδι» του κόμματος, από το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» των συνδικαλιστών, των «λαϊκιστών» και των «εθνικιστών». Κι ο Γιώργος Παπανδρέου τόκανε και με το παραπάνω. Εξαέρωσε κυριολεκτικά ένα ιστορικό κόμμα του 48%, αφού προηγουμένως είχε εξαερώσει θέσεις εργασίας και συντάξεις, σχολεία και νοσοκομεία. Μόνο που η ποθητή σταθεροποίηση και ανάπτυξη δεν ήρθαν ποτέ. Η οικονομία καταβαραθρώθηκε, η κοινωνία εξεγέρθηκε.

Εδώ έρχεται το «Σώστε την Ελλάδα, Νο 2», με πρωταγωνιστή αυτή τη φορά τον Αντώνη Σαμαρά. Και πάλι, όσοι τον μέμφονταν όταν έλεγε ότι θα καταργήσει το Μνημόνιο, ξέχασαν και τον Σιμπιλίδη κι όλα τα σχετικά και τον αναγνώρισαν σαν «εθνικό ηγέτη». Μόνο που και το δικό του κόμμα ήταν «βαρίδι». Έπρεπε να απαλλαγεί από τη δύστροπη, «λαϊκή Δεξιά». Ούτε ο Αντώνης Σαμαράς τους απογοήτευσε. Αποτέλεσμα: μισοδιάλυσε το κόμμα του, είδε την Αριστερά να κερδίζει μια ιστορική νίκη στις 25 του Γενάρη και δέχθηκε τη χαριστική βολή από το βροντερό ΟΧΙ της μεγάλης, λαϊκής πλειοψηφίας στις 5 του Ιούλη.

Σήμερα, οι ίδιοι αποτυχημένοι παραγωγοί προσπαθούν να μας πουλήσουν το «Σώστε την Ελλάδα Νο3» με το πιο απίθανο κάστινγκ που θα μπορούσε να διανοηθεί κανείς. Πασχίζουν να επιβάλουν, με το πιστόλι στον κρόταφο, στον ελληνικό λαό ένα τρίτο, ολέθριο Μνημόνιο και στον Αλέξη Τσίπρα, έναν πολιτικό που ανδρώθηκε μέσα από το αριστερό κίνημα, το ρόλο που έπαιξαν οι προκάτοχοί του. Μέχρι χθες τον απαξίωναν σαν «πρόεδρο 15μελούς» και τον σταύρωναν για τον πολιτικό του ριζοσπαστισμό, με αποκορύφωμα τη θαρραλέα απόφασή του για το δημοψήφισμα, που τόσους ενέπνευσε, μέσα κι έξω από την Ελλάδα. Τώρα οι ίδιοι άνθρωποι, της απέναντι όχθης, τον αναγνωρίζουν, τάχα, ως «πολιτικό κεφάλαιο» ή και «αριστερό εθνάρχη», που εμποδίζεται μόνο από το δικό του κόμμα, αυτό το καινούργιο «βαρίδι», που πρέπει να πεταχτεί στην άκρη, για να εξασφαλιστεί η ποθητή απογείωση.

Καθένας καταλαβαίνει, βέβαια, ότι το στέμμα που προσφέρουν είναι τσίγκινο, η πορφύρα διάτρητη και το βάθρο του σημερινού θρόνου προορίζεται για αυριανό πολιτικό ικρίωμα! Όσο για τους αριστερούς, σ' όποιο χώρο κι αν βρίσκονται, δεν είναι «σαβούρα» που μπορεί κανείς να την πετάξει όπως θέλει, όποτε θέλει. Κουβαλάνε το βάρος της ιστορίας τους, της κοινής μας ιστορίας. Των αγώνων τους, των κοινών μας αγώνων. Του μέλλοντός τους, του κοινού μας μέλλοντος. Γιατί πολλά μπορούν να μας κλέψουν, αλλά όχι την ανάμνηση του μέλλοντός μας.

Δεν μας αξίζει να παπαγαλίζουμε όψιμα το δόγμα της Θάτσερ, ότι τάχα «Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση». Δεν μας αξίζει να αναπαράγουμε την ιδεολογική τρομοκρατία των αντιπάλων μας, εμφανίζοντας τη ρήξη με τον θωρακισμένο νεοφιλελευθερισμό της ευρωζώνης ως συνώνυμο του οικονομικού πυρηνικού χειμώνα και της επιστροφής στη Λίθινη Εποχή. Επιτέλους, «αυτό που για την κάμπια είναι το τέλος του κόσμου, για την πεταλούδα είναι η αρχή μιας νέας ζωής».

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

Το μεγάλο ρήγμα είναι ακόμη ενεργό, περισσότερο από ποτέ μάλιστα. Και δεν χωρίζει βέβαια υπαρκτούς ευρωλάγνους και ανύπαρκτους δραχμολάγνους, ούτε ιδεοληπτικούς και ρεαλιστές. Χωρίζει το έθνος των εργαζομένων, την Ελλάδα του σωματικού και πνευματικού μόχθου, από την Ελλάδα των ολιγαρχών και της υποταγής. Χωρίζει την ανάπτυξη με αξιοπρεπή δουλειά για όλους, από την καταστροφική ύφεση και την κοινωνική απόγνωση. Χωρίζει τη δημοκρατία και την εθνική, λαϊκή κυριαρχία, από τη μετατροπή της Ελλάδας σε άθλιο προτεκτοράτο. Είναι το ρήγμα που γέννησε το μεγάλο, λαϊκό και νεανικό κίνημα της 5ης Ιουλίου. Αυτό το μεγάλο ρεύμα του ΟΧΙ, που κανένας δεν έχει το δικαίωμα να το αφήσει πολιτικά ορφανό, ή ακόμη χειρότερα, έρμαιο της δημαγωγίας της νεοφασιστικής και εγκληματικής Χρυσής Αυγής.

Αυτή είναι η περίφημη «κοινωνία» που μας περιμένει και μας κρίνει όλους. Δεν είναι «κοινωνία» οι ολιγάρχες, οι επαγγελματίες συκοφάντες, οι εκπρόσωποι του παλιού, αναξιόπιστου πολιτικού κόσμου. Η κοινωνία που αγωνιά και αγωνίζεται τους έχει τοποθετήσει όλους αυτούς εκεί που πρέπει. Κι αυτή η κοινωνία χρειάζεται επειγόντως μια καινούργια ελπίδα, ένα μεγάλο μέτωπο όλων των προοδευτικών, λαϊκών, πατριωτικών δυνάμεων, από το οποίο δεν περισσεύει κανείς- εκτός από τη μωροφιλοδοξία, τη μεγαλοστομία και τον μικροηγεμονισμό.

Ο δρόμος αυτός θα είναι δύσκολος, γεμάτος νάρκες και πολλή, πάρα πολλή λάσπη. Μπορούμε όμως να τον διαβούμε χωρίς να λερώσουμε την ψυχή μας, και να δικαιώσουμε την ήρεμη αποφασιστικότητα του Μαχάτμα Γκάντι:

«Πρώτα μας αγνοούν, ύστερα μας λοιδωρούν, στη συνέχεια μας πολέμανε, μετά.. τους νικάμε»!

Καλή μας δύναμη!

Ακολουθεί ο χαιρετισμος του Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών, Γιώργου Κασιμάτη:

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

''Σας ευχαριστώ θερμά για την πρόσκλησή σας να παραβρεθώ στην αγωνιστική σας εκδήλωση. Λυπάμαι ειλικρινά που δεν μπορώ, λόγω της απουσίας μου στα Κύθηρα, να είμαι κοντά σας.  

Ο ελληνικός λαός παρακολούθησε με αγωνία και ελπίδες την πολύμηνη πορεία αντίστασης των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης. Κατά την πιο κρίσιμη στιγμή της μάχης, που παίζονταν όλα, ήλθε και έδωσε τη στήριξη του με ένα πρωτοφανές σε δύναμη «ΟΧΙ» στον απάνθρωπο δανεισμό, «ΟΧΙ» στην υποδούλωση στις δυνάμεις του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, «ΟΧΙ» στα σχέδια της Γερμανίας και των ΗΠΑ για χειραγώγηση της Ελλάδας και ολόκληρης της Ευρώπης.  

Μετά τη μάχη, ο ελληνικός λαός βρίσκεται σε κατάσταση απογοήτευσης, κατάθλιψης και αμηχανίας.  

ΤΩΡΑ που ο ελληνικός λαός στέκεται όρθιος με το «ΟΧΙ» στο χέρι, ΤΩΡΑ που οι λαοί της Ευρώπης αφυπνίζονται από τους δυνατούς ήχους της Ελλάδας, ΤΩΡΑ είναι η στιγμή του μεγάλου Αγώνα.  

Και κάτι που δεν είναι προφητεία, αλλά κάτι που μας δείχνει το δάχτυλο της Ιστορίας: ΤΩΡΑ είναι ακόμη εδώ η μεγάλη στιγμή για την κυβέρνηση. Διαφορετικά θα πάρει το δρόμο των άλλων κομμάτων της τελευταίας πενταετίας, αφήνοντας την Ελλάδα γονατιστή, μέχρι που νάρθει η σωστή πολιτική δύναμη, για να ολοκληρώσει τον Αγώνα.  

Είμαι κοντά στον Αγώνα σας, όπως σε κάθε αγώνα για τον Άνθρωπο και την Ελλάδα''.  

Κύθηρα, 25 Ιουλίου 2015  

Γιώργος Κασιμάτης

Στη συνέχεια η Iskra παραθέτει τους χαιρετισμούς στην εκδήλωση του διάσημου οικονομολόγου Σαμίρ Αμίν, του Βρετανού συγγραφέα και ακτιβιστή της Αριστεράς Ταρίκ Αλί, του Προέδρου αριστερών οικονομολόγων της Αργεντινής και Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες Κλαούδιο Κατζ, της αριστερής νεολαίας "Juntos" της Βραζιλίας, του ευρωβουλευτή του DIE LINKE Fabio De Mazi, τουμέλους της Κνεσσετ και του ΚΚ του Ισραήλ Don Khevin και της ομάδαςΕθνικού Συντονισμού του Marea Socialista της Βενεζουέλας:

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΑΜΙΡ ΑΜΙΝ

''Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες

Στις 5 Ιουλίου, ο ελληνικός λαός απέρριψε, θαρραλέα και κατηγορηματικά, τον επονείδιστο εκβιασμό του ευρωπαϊκού και διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Κέρδισε μια πρώτη, σοβαρή νίκη σε ένα δύσκολο και μακρύ δρόμο. Η εναλλακτική λύση έγινε ορατή, για όλους τους λαούς της Ευρώπης που εμπνέονταν από το ελληνικό παράδειγμα: ρήξη με τις ευρωπαϊκές συνθήκες, αποδόμηση του ευρώ και αντικατάστασή του από ένα συμφωνημένο σύστημα ελεγχόμενης διολίσθησης των εθνικών νομισμάτων, ως προϋπόθεση για ριζοσπαστικές οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές.

Δυστυχώς, η ολοκληρωτική συνθηκολόγηση που συνομολόγησε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δεν θα φέρει άλλο αποτέλεσμα για το λαό της Ελλάδας και όλους τους λαούς της Ευρώπης από μια νέα καταστροφή. Επομένως, η δική σας απόφαση, αγαπητοί σύντροφοι συντρόφισσες, να συνεχίσετε την κινητοποίηση της μεγάλης, λαϊκής πλειοψηφίας που απέρριψε στις 5 Ιουλίου την παράδοση στις Βρυξέλλες αξίζει κάθε υποστήριξης.

Βρίσκομαι στο πλευρό σας.

Αλληλεγγύη μέσα στον κοινό αγώνα''.

XAIΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΑΡΙΚ ΑΛΙ

"Αγαπητοί σύντροφοι,

Σοσιαλιστές, αλλά και πολλοί φιλελεύθεροι, στη διάρκεια του 20ού αιώνα, πήραν διαζύγιο με την ιδέα "Είμαι με την πατρίδα μου, και στο σωστό και στο λάθος". Αυτή τη χρονιά συμπληρώνεται ένας αιώνας από τη Διάσκεψη του Τσίμερβαλντ, όπου συγκεντρώθηκαν Ευρωπαίοι που αντιτάχθηκαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, καθιστώντας σαφή την αντίθεσή τους στο μακελειό.

Πρόσφατα, οι υπουργοί και βουλευτές της Αριστερής Πλατφόρμας και άλλων ρευμάτων του ΣΥΡΙΖΑ έσπασαν το ταμπού "Είμαι με το κόμμα μου, και στο σωστό και στο λάθος". Πρόκειται για ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός γιατί αποτελεί ράπισμα στο Θατσερικής προέλευσης δόγμα "Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση"(ΤΙΝΑ), με το οποίο θα συνδέεται στο εξής η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι πραγματικοί φίλοι οφείλουν να μιλούν τη γλώσσα της αλήθειας σε κρίσιμες στιγμές, όχι να υποκρίνονται ότι η κηδεία είναι γάμος. Η απόφαση που έλαβε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να αποδεχθεί άλλο ένα κάκιστο Μνημόνιο αποτελεί καταστροφή, τόσο στο οικονομικό, όσο και στο πολιτικό επίπεδο. Πολιτικά, καταδικάζει την Ελλάδα σε καθεστώς ημιαποικίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οικονομικά, επιβάλλει στον ελληνικό λαό συνθήκες που θα επιδεινώσουν τη φτώχια και θα τιμωρήσουν την πλειονότητα του πληθυσμού. Είναι αυτό καλύτερο από το Grexit; Δεν το νομίζω. Κατά ένα τραγικό τρόπο, ο λεγόμενος ευρωπαϊσμός έχει αποκτήσει θεολογικά χαρακτηριστικά στην ελληνική πολιτική ζωή. Ακριβώς, η επιμονή πολλών να κλείνουν τα μάτια στην πραγματική, την υπαρκτή Ευρωπαϊκή Ένωση, βρίσκεται στις ρίζες της πρόσφατης πανωλεθρίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι πρόδρομοί της υπήρξαν αμερικανικό δημιούργημα στο ξεκίνημα του Ψυχρού Πολέμου. Το σχέδιο Μάρσαλ δεν ήταν φιλανθρωπική χειρονομία. Στόχος του ήταν η ανοικοδόμηση της Δυτικής Ευρώπης ως καπιταλιστικού φρουρίου εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης και της Ανατολικής Ευρώπης. Αν δεν ήταν η Ρωσική Επανάσταση, αμφιβάλλω αν οι Αμερικανοί θα χαν μπει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, επομένως και στον δεύτερο. Το να τρέφει κανείς αυταπάτες είτε για τις ΗΠΑ είτε για την Ε.Ε. αποτελεί πολιτικά θανάσιμο σφάλμα, όπως είδαμε στη Γαλλία και την Ιταλία.

Τα λάθη της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας ήταν στρατηγικού, όχι τακτικού χαρακτήρα. Αυτό ήταν ήδη ορατό στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, όπου η πραγματοποίηση κατά τα άλλα σωστών μέτρων εξαρτώνταν απολύτως από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Οι Έλληνες διαπραγματευτές συμπεριφέρθηκαν ωσάν οι ευρωπαϊκές ελίτ να ήταν καλοπροαίρετοι φίλοι της Ελλάδας, με μόνη εξαίρεση τη γερμανική ελίτ. Λάθος.

Γνωρίζω πολλούς, έξοχους συντρόφους στο ΣΥΡΙΖΑ που αισθάνονται θλίψη, ένταση, ανησυχία, αλλά θεωρούν πρόωρο να απομακρυνθούν από την ηγεσία. Αυτό συμβαίνει πάντα όταν ένα πολιτικό κόμμα παίρνει μια πολύ βαριά απόφαση. Ίσως κάποια στιγμή αργότερα, αυτή τη χρονιά, Ευρωπαίοι από διάφορες χώρες της ηπείρου να μαζευτούν κάπου, στην όμορφη χώρα σας, για να τιμήσουν το Τσίμερβαλντ, κηρύσσοντας πόλεμο στον οικονομικό και πολιτικό πόλεμο που διεξάγουν εναντίον της εργατικής και της μεσαίας τάξης της Ελλάδας οι ολιγάρχες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Απευθύνω σε όλους σας το θερμότερο χαιρετισμό μου. Το μέλλον είναι ακόμη μπροστά μας και μας καλεί να το κερδίσουμε!''

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΛΑΟΥΔΙΟ ΚΑΤΖ

"Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,  

Θα ήθελα να εκφράσω τους αδελφικούς μου χαιρετισμούς, γνωρίζοντας ότι η Ελλάδα συνεχίζει

να προσελκύει τα μάτια του κόσμου και ότι εκεί παρατηρείται μια εκπληκτική διαδικασία

λαϊκής αντίστασης. Το νέο στάδιο είναι γεμάτο ερωτήσεις, αλλά η Αριστερά μπορεί πάντα να υπολογίζει στην

σιγουριά της μεγάλης αλληλεγγύης της Λατινικής Αμερικής.  

Σας ευχαριστώ

Κλαούδιο Κατζ''

XAIΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ FABIO DE MASI

''Αγαπητοί σύντροφοι,

Η σημερινή ημέρα σηματοδοτεί την 5η επέτειο της ISKRA στην Ελλάδα.

Η ρωσική ISKRA του Λένιν κάποτε τυπώνονταν στη Λειψία της Γερμανίας. Αυτό ανήκει στην ιστορία. Έτσι, έχουμε μόνο την ελληνική ISKRA να απαντήσει στην προτροπή του Λένιν "Τι να κάνουμε;"

Η κοινή λογική λέει: η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα του πολέμου. Είμαστε σε οικονομικό πόλεμο εναντίον της Ελλάδας και του λαού της.

Αυτός είναι ο λόγος που η ISKRA είναι τόσο σημαντική σήμερα: για να λέμε την αλήθεια απέναντι στην εξουσία.

Μια απλή αλήθεια είναι η εξής:

Το χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί , το χρέος που απέκτησε η Ελλάδα για να σωθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες.

Μια άλλη απλή αλήθεια είναι η εξής:

Η γερμανική ευρωζώνη είναι σε πόλεμο με την ευημερία των λαών και τη δημοκρατία. Το γερμανικό ευρώ - αυτό είναι το σχέδιο Σόιμπλε. Αυτός είναι ο λόγος που Juncker και Schulz είχαν προειδοποιήσει ότι ένα ΟΧΙ στο δημοψήφισμα θα είναι ένα ΟΧΙ στο ευρώ.

Το ευρώ είναι σε ειρήνη μόνο με λιτότητα και την κατάθλιψη.

Αν το ευρώ δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί ενάντια στη βούληση της γερμανικής κυβέρνησης και της ΕΚΤ, τότε είναι απλά λογικό και τίποτα πολύ ριζοσπαστικό να εξεταστούν εναλλακτικές λύσεις απέναντι στο ευρώ του Σόιμπλε.

Εάν μετριοπαθείς οικονομολόγοι όπως οι Κρούγκμαν, Στίγκλιτς ή Γκαλμπρέηθ το έχουν πράξει, η ριζοσπαστική αριστερά θα ήταν ανόητο να μην το πράξει.

Αυτός είναι ο λόγος που χρειαζόμαστε τώρα και στο μέλλον την ISKRA.

Αν είχα μια προσωπική ευχή για την ISKRA θα ήταν να δημοσιεύσει κάποιες αναρτήσεις στα αγγλικά, έτσι ώστε η Αριστερά έξω από την Ελλάδα να μην πέσει θύμα στα ψεύδη των ελληνικών και γερμανικών ΜΜΕ.

Με αλληλεγγύη

  Fabio De Masi''

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ DΟΝ KHELVIN

''Αγαπητοί Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Θα ήθελα να σας μεταφέρω την ένθερμη αλληλεγγύη μου στη σημαντική εκδήλωση που διοργανώνεται από την Ίσκρα και στοχεύει στην παρουσίαση και συγκεκριμενοποίηση εναλλακτικών πολιτικών στην περίπλοκη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα.

Σας εύχομαι η συνάντησή σας να είναι επιτυχής και καρποφόρα.

Η άνοδος στην εξουσία μιας Αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα δημιούργησε ένα μεγάλο αίσθημα ελπίδας στην παγκόσμια προοδευτική κοινότητα, αλλά επίσης έφερε καιτον φόβο μέσα στις καρδιές των κυριαρχουσών ελίτ στην Ευρώπη. Δεν είναι σύμπτωση ότι οι ελίτ προσπάθησαν τόσο πολύ να υποχρεώσουν την Ελλάδα να παραδοθεί, αφού το θέμα δεν ήταν οικονομικό αλλά κατά κύριο λόγο πολιτικό. Οι κυρίαρχοι καπιταλιστικοί κύκλοι στην Ελλάδα και στην ΕΕ φοβούνται την προοπτική μιας Αριστερής κυβέρνησης που είναι ικανή να εφαρμόσει το πρόγραμμά της κατά της λιτότητας. Συνεπώς, το πραγματικό κίνητρο πίσω από τις πρόσφατες ενέργειές τους ήταν να νικήσουν ηθικά και πολιτικά την Αριστερή κυβέρνηση, να την ανατρέψουν και τέλος να την αντικαταστήσουν με μια άλλη.

Έχουμε επίγνωση των δύσκολων συνθηκών που εσείς, οι σύντροφοί και συντρόφισσες μας της Ελληνικής Αριστεράς είστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσετε. Καταλαβαίνουμε πολύ καλά τις τεράστιεες προκλήσεις που βλέπετε μπροστά σας. Αντιλαμβανόμαστε ότι οι προσπάθειές σας να προσφέρετε μια Αριστερή εναλλακτική πρόταση κάτω από τις παρούσες συνθήκες, είναι εξαιρετικά σημαντικές όχι μόνο για το μέλλον της Αριστεράς στην Ελλάδα και για τον Ελληνικό λαό, αλλά επίσης και για εμάς, τους συντρόφους σας στις άλλες καπιταλιστικές χώρες, που προσπαθούν να βρουν διεξόδους από την καθεστηκυία νεοφιλελεύθερη κοινωνική τάξη. Πράγματι, φέρετε μεγάλη ευθύνη στους ώμους σας.

Σας εύχομαι και πάλι επιτυχία και η συνάντησή να μπορέσει να αρθρώσει μια πειστική Αριστερή εναλλακτική πολιτική πρόταση διεξόδου για την Ελλάδα.

Συντροφικά

  Don Khelvin''

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΔΡΟ ΦΟΥΕΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΑΓΚΟ ΑΓΚΟΥΑΪΡ (PSOL-JUNTOS)

''Αγαπητοί σύντροφοι της Ίσκρα:

Σας στέλνουμε θερμούς, αδελφικούς χαιρετισμούς και την αμέριστη συμπαράστασή μας για την Ιστοσελίδα Ίσκρα που ενισχύει την προσπάθεια του ελληνικού λαού για την εκπόνηση και εφαρμογή ενός εναλλακτικού προγράμματος διεξόδου από τις πολιτικές λιτότητας.

Το Κόμμα Σοσιαλισμού και Ελευθερίας της Βραζιλίας και όλοι οι αντιιμπεριαλιστές της Λατινικής Αμερικής στηρίζουν τις προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ ως μια εναλλακτική δύναμη απέναντι στην Τρόικα και τον ιμπεριαλισμό.

Εξακολουθούμε να σας στηρίζουμε. Παραμένουμε αλληλέγγυοι με τους εργάτες, τον ελληνικό λαό γενικά και ειδικότερα με την αριστερή τάση του ΣΥΡΙΖΑ. Με σκοπό, η σπίθα που άναψε στην Ελλάδα, όπως κάποτε στην ήπειρό είχε ανάψει στην Βενεζουέλα, στη Βολιβία και στο Εκουαδόρ, να μη χαθεί

Θεωρούμε ότι στην Ελλάδα χάθηκε μια μάχη αλλά όχι ο πόλεμος. Ο αγώνας συνεχίζεται και με ειλικρίνεια και αλληλεγγύη θεωρούμε όπως εσείς ότι η εφαρμογή ενός εναλλακτικού σχεδίου αποτελεί το δρόμο προς την τελικά νίκη στον πόλεμο ενάντια στην αποικιακή δικτατορία των αγορών, της Μέρκελ και των συμμάχων της. 

Πιστεύουμε ότι ΄τωρα είναι η ώρα να εξηγήσετε με υπομονή (όπως έλεγε και ο Λένιν) στους εργαζόμενους και στον Ελληνικό λαό την ανάγκη ύπαρξης ενός τέτοιου εναλλακτικού σχεδίου. Είμαστε πεπεισμένοι ότι στην πρωτοπορία μιας τέτοιας προσπάθειας θα είναι αυτός που θα απαντήσει με σωστό τρόπο σε αυτή την ανάγκη, κάτι που η αντικειμενική πραγματικότητα θα μεταθέσει στο πολύ βραχυχρόνιο ορίζοντα.

Με αφορμή αυτό το χαιρετισμό, σας προσκαλούμε στο επόμενο Διεθνές Σεμινάριό μας στις 3 και 4 Δεκεμβρίου στη Μπραζίλια. Η Ίσκρα θα έχει την ευκαιρία να ενδυναμώσει τις σχέσεις της με το PSOL και με άλλες αντιπροσωπείες από τη Λατινική Αμερική, την Ευρώπη και τον Αραβικό κόσμο. 

Ζήτω η Ίσκρα

Ζήτω στην εφαρμογή ενός εναλλακτικού σχεδίου απέναντι στις πολιτικές λιτότητας!

Pedro Fuentes, Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων του PSOL

Thiago Aguiar, μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής του Διεθνούς Σεμιναρίου, μέλος της τοπικής αυτοδιοίκησης στο Σάο Πάουλο και ηγέτης της νεολαίας Juntos''

XAIΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΜΑREA SOCIALISTA

''Αγαπητοί σύντροφοι της Ίσκρα

Σας στέλνουμε ένα επαναστατικό, σοσιαλιστικό και Μπολιβαριανό χαιρετισμό.

Στη Βενεζουέλα, όπως και σε όλη τη Λατινική Αμερική, οι επαναστάτες παρακολουθούμε με πολλή προσοχή τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στη χώρα σας. Συγκινηθήκαμε με τον ιστορικό θρίαμβο του Ιανουαρίου, με την αντίσταση που όλο αυτό τον καιρό έχει επειδείξει ο λαός σας, με τον θαυμαστό και ελπιδοφόρο θρίαμβο του ΟΧΙ στη λιτότητα.

Και σήμερα επαναδιατυπώνουμε την αγωνιστική μας αλληλεγγύη με τον ελληνικό λαό και ειδικότερα στην αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα ο αλληλέγγυος χαιρετισμός μας σας συνοδεύει σε ένα νέο στάδιο με νέες προκλήσεις. Στη δημιουργία μιας εναλλακτικής ενάντια στη λιτότητα των «Θεσμών».

Έχουμε συνείδηση του γεγονότος ότι εκεί στη χώρα σας διεξάγεται μια από τις θεμελιακές μάχες για την Ευρώπη των εργαζόμενων και των καταπιεσμένων.

Η εμπειρία από το δικό μας αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, μας καταδεικνύει ότι ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος. Με σκαμπανευάσματα. Στο δρόμο αυτό η αποφασιστικότητα για αγώνα ενός ηρωικού λαού όπως ο δικός σας και η ύπαρξη ενός ισχυρού ρεύματος της ριζοσπαστικής αριστεράς αποτελούν τις ικανές συνθήκες για ένα θρίαμβο.

Για αυτό το λόγο, από το νότο του νότου, στηρίζουμε την πρωτοβουλία σας για την δημιουργία μιας εναλλακτικής διεξόδου των λαών ενάντια στις απειλές και την τρομοκρατία των τραπεζών.

Αγαπητοί σύντροφοι αγαπητές συντρόφισσες να υπολογίζετε σε εμάς''.

Εκ μέρους της ομάδας Εθνικού Συντονισμού του Marea Socialista:

Carlos Carcione, Gonzalo Gómez, Juan García, Stalin Pérez, Zuleika Matamoros, Alexander Marín, Nicmer Evans.

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2015

Άρθρο του Αντώνη Νταλακογεώργου*

Πολλοί είναι οι φίλοι, οπαδοί και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που με αφορμή τις τελευταίες δραματικές εξελίξεις αναρωτιούνται πώς κατέληξε η ηγεσία του σε μια συμφωνία με τους δανειστές η οποία τον οδηγεί στο 3^ο κατά σειρά μνημόνιο την τελευταία 6ετία και ταυτόχρονα μετατρέπεται σε κυβερνητική δύναμη που καλείται να εφαρμόσει ίσως τα σκληρότερα μέτρα στα πλαίσια των δεσμεύσεων που υπέγραψε κυβέρνηση με τους δανειστές.

Για να απαντήσουμε σε αυτό πρέπει να ανατρέξουμε ιδιαίτερα μετά τις εκλογές του 2012 όπου το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ εκτινάσσεται από το 4,6% του 2009 στο 26,7% τον Ιούνη του 2012.

Από την αρχή πρέπει να διευκρινίσουμε ότι μιλώντας για τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και ακολούθως για τον ΣΥΡΙΖΑ οφείλουμε να συμφωνήσουμε όλοι μας είτε ο ΣΥΝ με τις Συνιστώσες είτε ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αυτές και ως ενιαίο κόμμα δεν επρόκειτο για επαναστατικό κόμμα ως προς τον χαρακτήρα και τους σκοπούς του. Η αλήθεια είναι ότι στις γραμμές του ο ΣΥΡΙΖΑ συνένωσε δυνάμεις από τον κεντρώο αστικό χώρο έως και επαναστατικές και κομμουνιστικές οργανώσεις με αναφορά στον μαρξισμό, λενινισμό και τον τροτσκισμό.

Σύμφωνα με τις θέσεις του επρόκειτο για ένα αριστερό μεταρρυθμιστικό κόμμα που μέσω των βαθιών αλλαγών επιδίωκε την σοσιαλιστική προοπτική για την χώρα. Από αυτό προκύπτει ότι προγραμματικά είχε ριζοσπαστικές πολιτικές αναφορές που δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε και να αναφερθούμε σε αυτούς.

Παράλληλα να αποσαφηνήσουμε γιατί η ηγετική ομάδα κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ οδηγήθηκε σε μια συμφωνία με τους τοκογλύφους δανειστές ενός νέου μνημονίου με σφαγιαστικά μέτρα για τους συνταξιούχους, τους εργαζόμενους, τους αγρότες και γενικότερα τα φτωχά λαϊκά και μεσαία στρώματα και ταυτόχρονα ανέλαβε την «βρώμικη δουλειά» του συστήματος και των δανειστών να την ολοκληρώσει.

Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ εκλογικά σε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον Ιούνη του 2012 διαμόρφωσε ένα νέο πολιτικό σκηνικό το οποίο έχει ενδιαφέρον να πούμε δύο λόγια πώς αξιοποιήθηκε αυτή η λαϊκή εμπιστοσύνη προς τον ΣΥΡΙΖΑ και ποιά ήταν η στρατηγική που ξεδίπλωσε το κόμμα με την αυξημένη λαϊκή προσδοκία όπως φάνηκε με το αποτέλεσμα των Βουλευτικών εκλογών.

Τα χαρακτηριστικά της πολιτικής της ηγεσίας του κόμματος το διάστημα μεταξύ του Ιούνη 2012 και του Γενάρη 2015 ήταν τα παρακάτω:

Α) Η διολίσθηση από αριστερές απόψεις και η συνεχής υπαναχώρηση από ριζοσπαστικές θέσεις οδηγούν στην σταδιακή προσαρμογή του σε πολιτικές σοσιαλδημοκρατίας και αστικού ρεαλισμού. Η προσαρμογή αυτή οδήγησε σύντομα στην αλλοίωση των αριστερών ριζοσπαστικών χαρακτηριστικών και σε πολιτικές διαχείρισης του συστήματος.

Β) Επίσης έκανε γοργά βήματα επισημοποιώντας την μετάλλαξή του για να αποκτήσει ερείσματα, εμπιστοσύνη και αποδοχή από το ντόπιο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο αλλά και τα θεσμικά ευρωπαϊκά όργανα (Δ.Ν.Τ – Ε.Ε – Ε.Κ.Τ) και αντίστοιχα επαφές σε κυβερνητικό επίπεδο σε χώρες όπως Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, ΗΠΑ κ.λπ.  

Στις συναντήσεις αυτές τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουν συμπόρευση, συμπλέουν και αποδέχονται τις πολιτικές τους ενώ ταυτόχρονα επισημοποιούν την πίστη τους στον ευρωμονόδρομο και τις πολιτικές της Ε.Ε.

Ταυτόχρονα οι επαφές και οι συναντήσεις σε εθνικό επίπεδο με το οικονομικό κατεστημένο Σ.Ε.Β, Ε.Ε.Ε τραπεζίτες κ.λπ δίνονται εγγυήσεις ότι η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να θίξει τα συμφέροντά τους και θα υπάρξει διάλογος και συνεργασία μαζί τους.

Το ίδιο διάστημα αρχίζει σταδιακά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να απομακρύνεται από τους αγώνες, την ανάπτυξη και την ενίσχυση του ρόλου του εργατικού κινήματος και στην πράξη το υπονομεύει αφού νυχθημερόν μέσα και έξω από την Βουλή καλλιεργεί ένα κλίμα εκλογολογίας που με την σειρά του διαμορφώνει την αναμονή, την ανάθεση και παραπέμπει τα προβλήματα και την λύση τους στην μελλοντική κυβέρνηση της αριστεράς. Είναι και η περίοδος εκείνη όπου η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει και προβάλει ότι οι εκλογές είναι αναγκαίες διότι η ανάδειξή του στην κυβέρνηση θα αποτελέσει την σωτηρία για την χώρα αποτρέποντας ένα νέο μνημόνιο και νέα δυσβάστακτα μέτρα (EMAIL Χαρδούβελη κ.λπ).

Γ) Παράλληλα στα πλαίσια των ρεφορμιστικών αντιλήψεων της ηγετικής ομάδας διατυπώνει την εξωπραγματική θεώρηση ότι οι προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα υλοποιηθούν στα πλαίσια μιας πολιτικής εντός της ζώνης του ευρώ και της Ε.Ε και επιζητά την στήριξη, την συνεργασία και την συμμαχία για τον σκοπό αυτόν ακόμη και με τον Αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό….

Οι επαφές αυτές πυκνώνουν, οι δεσμεύσεις διευρύνονται και οι αυταπάτες της ηγεσίας διοχετεύονται στον λαό και συμπυκνώνονται ολοένα και περισσότερο στην εξόφθαλμα απατηλή πολιτική θέση ότι εντός του ευρώ σχίζουμε και καταργούμε τα μνημόνια, καταργούμε την δανειακή σύμβαση και εφαρμόζουμε το πρόγραμμά μας.

Αυτή η πολιτική επισφραγίζεται τον Σεπτέμβρη του 2014 όπου ο Τσίπρας από την ΔΕΘ εξαγγέλλει το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ στην κατεύθυνση που αναφερθήκαμε. Το πρόγραμμα όμως αυτό δεν έχει πλέον κανένα ριζοσπαστικό, ανατρεπτικό και αριστερό στοιχείο και στην ουσία αποδέχεται ντε φάκτο και ντε γιούρε την συμμετοχή της χώρας μας στην Ε.Ε και την ζώνη του ευρώ, την παρουσία της χώρας στο ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα δεν αμφισβητεί τα προνόμια και την ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου, την εξουσία τους στο κράτος, στις δομές και τους θεσμούς του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος.

Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης συνιστά μια σειρά αποσπασματικά μέτρα για τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα όπως είναι οι χαμηλοσυνταξιούχοι, η αντιμετώπιση του ΕΝΦΙΑ, η επαναφορά των διαπραγματεύσεων και του κατώτερου μισθού, ο 13^ος συνταξιοδοτικός μισθός, το αφορολόγητο κάτω από τις 12.000 ευρώ κ.λπ. Πολιτικές και ρυθμίσεις δηλαδή οι οποίες προφανώς είναι σε θετική κατεύθυνση που αφορούν όμως ένα πολύ μικρό μέρος των λαϊκών στρωμάτων που δεινοπάθησαν από τις καταστροφικές μνημονιακές πολιτικές την περίοδο της οικονομικής κρίσης αλλά σε καμιά περίπτωση δεν σηματοδοτεί ρήξη και σύγκρουση με το μεγάλο κεφάλαιο, τα συμφέροντά του και βεβαίως αφήνει στο απυρόβλητο τον μεγάλο πλούτο και την εξουσία τους.

Βεβαίως όλο αυτό το διάστημα υπήρξαν διάφορες προπαγανδιστικές και επικοινωνιακές κορώνες στην προσπάθεια και στην επιχείρηση εγκλωβισμού των λαϊκών μαζών από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, του είδους «καμιά θυσία για το ευρώ», «εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος», «κατάργηση σειρά ιδιωτικοποιήσεων που είχαν δρομολογηθεί» «διαγραφή μεγαλύτερου μέρους του χρέους» κ.α.

Την μεγάλη προεκλογική περίοδο, Ιούνης 2012 έως Γενάρης 2015, η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ την αξιοποίησε για να δώσει τα διαπιστευτήρια στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο και την πολιτική τους εκπροσώπηση στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Επίσης επιταχύνθηκαν την ίδια περίοδο οι διαδικασίες ενσωμάτωσης της ηγεσίας και της πολιτικής της στα ασφυκτικά πλαίσια του συστήματος, εμπεδώθηκαν σχέσεις που οδηγούσαν στην πλήρη σύμπλευση του ΣΥΡΙΖΑ στο καπιταλιστικό σύστημα, στην ευρωζώνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ. Τα επικοινωνιακά τρυκ και τα διάφορα λαϊκίστικα συνθήματα αυτής της περιόδου χρησιμοποιήθηκαν για εσωκομματικούς σκοπούς και λόγους αλλά κυρίως και για το παραμύθιασμα ή αλλιώς την εξαπάτηση του λαού, των λαϊκών στρωμάτων και των εργαζομένων.

Δυστυχώς οι παρεκκλίσεις, οι υπαναχωρήσεις, οι συμβιβασμοί καθώς και ο νέος εγκλωβισμός του εργατικού κινήματος δεν αποκαλύφθηκαν, δεν αναδείχθηκαν οι αυταπάτες, οι αυτοσχεδιασμοί και οι επικίνδυνες ψευδαισθήσεις που συστηματικά καλλιεργούσε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την λαϊκή οργή να φύγει το σάπιο διαπλεκόμενο ακόμη και διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό που συνετέλεσε με τις πολιτικές των Ε.Ε – Δ.Ν.Τ – Ε.Κ.Τ στην καταβαράθρωση και την καταστροφή της χώρας, οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρικά στην πρώτη θέση στην εκλογική αναμέτρηση του Γενάρη του 2015 και την ηγετική του ομάδα να κατέχει πλέον δεσπόζουσα θέση στο νέο πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Η συγκρότηση της νέας κυβέρνησης με πρόσωπα κεντροαριστερού σοσιαλδημοκρατικού πολιτικού προσανατολισμού που ήταν κυρίαρχα στην νέα κυβερνητική σύνθεση, η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ, η εκλογή Παυλόπουλου, η συμμαχία με το μεγάλο κεφάλαιο και τα επιχειρηματικά συμφέροντα υποτιμήθηκαν και υποβαθμίστηκαν από την αριστερή πτέρυγα του κόμματος η οποία με την σειρά της έτρεφε και καλλιεργούσε αυταπάτες ότι η συμμετοχή της θα αποσοβούσε την δεξιά στροφή, την ενσωμάτωση της κυβερνητικής πολιτικής στο μεγάλο κεφάλαιο και ότι τελικά η κυβέρνηση αξιοποιώντας τις ενδοϊμπεριαλιστικές και άλλες αντιθέσεις θα κατάφερνε έναν έντιμο συμβιβασμό που θα οδηγούσε και στην εφαρμογή του προεκλογικού της προγράμματος.

Οι ευθύνες της αριστερής πτέρυγας του κόμματος που συμμετείχε στο κυβερνητικό αυτό εγχείρημα γίνονται ακόμη μεγαλύτερες μετά την συμφωνία της κυβέρνησης με την ευρωομάδα (EUROGROUP) η οποία απετέλεσε μια ποιοτική πολιτική στροφή της κυβέρνησης με την παράταση της δανειακής σύμβασης, την απαγόρευση μονομερών ενεργειών, την φαλκίδευση του μεγάλου αιτήματος για το χρέος αλλά και την αποπληρωμή των δόσεων στους δανειστές ύψους 8 δις ευρώ.

Το επόμενο διάστημα οι θεσμοί – τρόικα κλιμάκωσαν την επίθεσή τους και μέσω εκβιασμών και απειλών απαιτούν την επιβολή με κάθε τρόπο των σκληρών βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων και επιλογών.

Στην φάση αυτή η ηγετική ομάδα κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείπει άτακτα την μια μετά την άλλη τις λεγόμενες κόκκινες γραμμές που υποτίθεται είχαν χαραχθεί όπως είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, ο ΕΝΦΙΑ, ο ΦΠΑ.

Όμως οι τοκογλύφοι δανειστές ξέροντας πλέον την συνταγή της διαπραγματευτικής στρατηγικής της κυβέρνησης η οποία μετέτρεψε το «καμιά θυσία για το ευρώ» στο «πάση θυσία στο ευρώ» εντείνουν και αυξάνουν τις πιέσεις και σταδιακά λίγο πριν την λήξη της 4μηνης παράτασης του προγράμματος επιβάλουν και τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας μας. Οι αρχιτέκτονες της διαπραγματευτικής στρατηγικής Τσίπρας, Δραγασάκης, Σταθάκης, Τσακαλώτος, Βαρουφάκης, Παππάς, Φλαμπουράρης, βρίσκονται πλέον σε δεινή πολιτική θέση.

Στις συνθήκες αυτές όπως διαμορφώνονται η ηγετική αυτή ομάδα κάτω από το βάρος της κατάρρευσης της αποτυχημένης και χρεοκοπημένης διαπραγματευτικής πολιτικής της, επιλέγει την λύση του δημοψηφίσματος πετώντας το μπαλάκι των ευθυνών της στον λαό, ο οποίος με την σειρά του αποκρούοντας την άθλια και βρώμικη επικοινωνιακή καταιγίδα του οικονομικού και πολιτικού συστήματος , τον πρωτοφανή πόλεμο του μιντιακού συστήματος με αποκορύφωνα και την επιβολή των capitalcontrols από τις τράπεζες και σε συνθήκες οικονομικού – πολιτικού πολέμου που έχει επιβληθεί στην χώρα μας, υψώνει το ανάστημά του και σε συντριπτικό ποσοστό στέλνει στους τοκογλύφους δανειστές ένα περήφανο Όχι στην υποταγή, στην εξαθλίωση, στην φτώχεια και στην εθνική ταπείνωση που σύσσωμες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιδίωξαν να επιβάλουν. Το μεγάλο και περήφανο Όχι του ελληνικού λαού, η ηγεσία της κυβέρνησης αποδείχνεται πόσο ανίκανη και κατώτερη των ιστορικών περιστάσεων είναι να το διαχειρισθεί σε μια κατεύθυνση σύγκρουσης και ρήξης με τις άθλιες νεοφιλελεύθερες πολιτικές των τοκογλύφων δανειστών.

Την ίδια ιστορική βραδιά που ο λαός πανηγυρίζει για το Όχι, η ηγετική ομάδα της κυβέρνησης, αγνοώντας και περιφρονώντας την δυναμική και αγωνιστική έκφραση του λαού με το Όχι, το μετατρέπει πραξικοπηματικά σε Ναι και με τους ηττημένους του δημοψηφίσματος (το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο) συμπορεύονται στα πλαίσια μιας «νέας εθνικής ενότητας» με μια συμφωνία που οδηγεί σε νέο, το 3^ο , μνημόνιο και σε συνέχιση της βάρβαρης πολιτικής της λιτότητας, των περικοπών, των ιδιωτικοποιήσεων, της φοροεπιδρομής των λαϊκών στρωμάτων, της φτωχοποίησης του λαού.

Ο θεσμοθετημένος νεοφιλελευθερισμός των πολυεθνικών, των μονοπωλιακών ομίλων αλλά και το πολιτικό ιερατείο που υπηρετεί τα συμφέροντά τους στην Ε.Ε και την ευρωζώνη κατήγαγε ακόμη μια νίκη επιβάλλοντας τις νέες μνημονιακές πολιτικές σε μια ανήμπορη ηγετική ομάδα στην χώρα μας που ούτε ήθελε ούτε μπορούσε να τους αντισταθεί. Αποδέχθηκε πλήρως το δόγμα «δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση από τον νεοφιλελευθερισμό» (T.I.N.A – Thereisnoalternative).

Τα προαπαιτούμενα όπως αυτά ψηφίστηκαν ήδη στην Βουλή από τις παλιές και νέες μνημονιακές δυνάμεις και κυρίως αυτά που θα ακολουθήσουν με το νέο μνημόνιο συνιστούν σκληρά, επώδυνα μέτρα που διαμελίζουν τα εναπομείναντα λαϊκά δικαιώματα και οι συνέπειες θα είναι περισσότερο από οδυνηρές για τα λαϊκά στρώματα.

Η ήττα αυτή δεν είναι του λαού και της ριζοσπαστικής και μαχόμενης αριστεράς αλλά της ρεφορμιστικής και συστημικής η οποία εξελίσσεται πλέον σε δύναμη εγγύησης για την συνέχιση της νεοαποικιακής εξάρτησης.

Οι μεγάλοι ηττημένοι του δημοψηφίσματος ανακηρύσσονται σε νικητές και από κοινού πλέον σχεδιάζουν με την προδοτική ομάδα Τσίπρα μια κοινή πορεία σύμπλευσης – συμπόρευσης για την υποταγή του λαού στις επιδιώξεις και τα συμφέροντα του ντόπιου και ευρωπαϊκού πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου.

Μέσα σε διάστημα 6 μηνών η άθλια αντιαριστερή ηγετική ομάδα της κυβέρνησης προχωράει σε 3 διαδοχικά αντιλαϊκά πραξικοπήματα.

ΤΟ ΤΡΙΠΛΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΣΙΠΡΑ

1. Στις 20/2/2015 συμφωνία με EUROGROUP όπου αναγνωρίζει, νομιμοποιεί και αποδέχεται το χρέος, την συνέχιση της δανειακής σύμβασης και προετοιμάζει το έδαφος για το 3^ο μνημόνιο.
2. Ακυρώνει και πετάει στον κάλαθο των αχρήστων το προεκλογικό πρόγραμμα με βάση το οποίο ψηφίστηκε στις εκλογές του Γενάρη του 2015 και
3. Αλλοιώνει και ανατρέπει τον χαρακτήρα και το πολιτικό περιεχόμενο του Όχι του δημοψηφίσματος και το μετατρέπει σε ένα μεγάλο Ναι σκορπίζοντας ενθουσιασμό στην αστική τάξη, το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο εντός και εκτός Ελλάδας, αλλά ταυτόχρονα εισπράττει την σφοδρή οργή και αγανάκτηση του λαού…..

Τα υπόλοιπα που έλαβαν χώρα στην Βουλή μας είναι πολύ πρόσφατα και δεν χρειάζεται να τα περιγράψουμε. Ο Πρωθυπουργός επιλέγει να εξοστρακίσει από την κυβέρνηση τα λιγοστά αριστερά στελέχη που συμμετείχαν σε αυτή και ταυτόχρονα το σύστημα «ξαφνικά» αγκαλιάζει και υμνεί τον Τσίπρα ως μεγάλο ηγέτη. Για τον σκοπό αυτό κινητοποιούνται και οι βρικόλακες του αυριανισμού και σύσσωμο το κατεστημένο όχι κυρίως εναντίον του Λαφαζάνη που τον παρουσιάζουν «ως Λήσταρχο έτοιμο να λεηλατήσει με την ομάδα του τα αποθεματικά των τραπεζών και των θυρίδων» αλλά κυρίως η στόχευσή τους είναι να συκοφαντηθεί και να απαξιωθεί κάθε εναλλακτική λύση εκτός ευρώ και Ε.Ε.

Με βάση όλα τα παραπάνω η ηγετική ομάδα κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ παίρνει οριστικά διαζύγιο από τις αρχές, τις αξίες και τους αγώνες της πολιτικής και κοινωνικής αριστεράς για απελευθέρωση και τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, μεταλλάσσεται σε μια συστημική πολιτική δύναμη ενταγμένη να υπηρετήσει το εκμεταλλευτικό σύστημα, τα συμφέροντα του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου και των τοκογλύφων δανειστών.

Στην ουσία υπογράφει μια νέα Βάρκιζα Νο 2 παραδίδοντας άνευ όρων στις δυνάμεις του Ευρωπαϊκού και Γερμανικού Ιμπεριαλισμού τα πάντα, εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία, τον εθνικό πλούτο, τις δημόσιες επιχειρήσεις, μετατρέπει την χώρα σε αποικία χρέους δίνοντας την επικυριαρχία στις δυνάμεις του Ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού και καθιστώντας τους Γερμανούς ακόμη πιο ισχυρούς για την επιβολή της πολιτικής τους.                          

Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να δοθούν τρεις απαντήσεις που αφορούν η πρώτη το κομμάτι εκείνων των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (περιλαμβάνονται και Υπουργοί) οι οποίοι ψελλίζουν ότι η συμφωνία είναι ετεροβαρής και δυσβάστακτη αλλά μας δίνει τον χρόνο να σκεφθούμε πιθανές εναλλακτικές επιλογές και από την άλλη η κατανομή των νέων μέτρων να γίνει στους κατέχοντες τον πλούτο….

Πρόκειται για άποψη που επιδιώκει να συγκαλύψει τις ευθύνες αυτών των στελεχών για το γεγονός ότι συμπορεύτηκαν και ταυτίστηκαν με την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ – Κυβέρνησης, έχουν απόλυτα την συνυπευθυνότητα ότι οδήγησαν τον λαό σε νέο μνημόνιο και οι συνέπειες είναι ήδη και θα είναι βαρύτατες, παράλληλα η άποψη αυτή υποκρύπτει σκοπιμότητα, υποκρισία και επιδιώκει να αγοράσουν πολιτικό χρόνο εξαπατώντας για πολλοστή φορά τον λαό ότι δήθεν τώρα θα διαμορφώσουν εναλλακτικές επιλογές τις οποίες οι ίδιοι αντιπάλεψαν τα τελευταία χρόνια τόσο στο κόμμα όσο και με τον δημόσιο λόγο τους. Εξάλλου τις κορώνες περί δίκαιης κατανομής των βαρών τις έχουν αποδείξει περίτρανα αφήνοντας στο απυρόβλητο τους εφοπλιστές, τους βιομηχάνους, τους τραπεζίτες….

Η δεύτερη αφορά την δήλωση Κατρούγκαλου στις 20/7/2015 ότι η συμφωνία Κυβέρνησης – Δανειστών δεν συνιστά Βάρκιζα Νο 2 διότι «η κυβέρνηση έχει την εξουσία στα χέρια της». Ο ισχυρισμός αυτός συνιστά όχι αυταπάτη αλλά απάτη του χειρίστου είδους να εκφράζεται από κυβερνητικά στελέχη την στιγμή που έχουν με την υπογραφή τους παραδώσει την εθνική ανεξαρτησία της χώρας στους τοκογλύφους δανειστές (οι οποίοι στο εξής θα αποφασίζουν επί παντός επιστητού που αφορά το παρόν και το μέλλον της χώρας έχοντας μαζί τους το ντόπιο οικονομικό κατεστημένο) ελέγχοντας ασφυκτικά δομές, θεσμούς, Υπουργεία, Υπηρεσίες, τραπεζικό σύστημα κ.λπ. Κατά συνέπεια ο ισχυρισμός αυτός συνιστά μεγάλο και ασύστολο ψεύδος…..

Η τρίτη αφορά άρθρο του Αντιπροέδρου της κυβέρνησης στην κυριακάτικη «ΑΥΓΗ» στις 26/7/2015 και την τοποθέτηση Τσίπρα στην Πολιτική Γραμματεία του κόμματος στις 27/7/2015 όπου αναδεικνύουν ως κυρίαρχο θέμα ποιος θα κυβερνήσει την χώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ ή το χρεοκοπημένο παλιό πολιτικό σύστημα. Είναι θλιβερό ότι η κυβερνησιμότητα είναι το μόνο ζητούμενο για την ηγεσία της κυβέρνησης έστω και αν αυτό σημαίνει ότι κόμμα και κυβέρνηση οδηγούνται στον γκρεμό των μνημονιακών και καταστροφικών επιλογών και ταυτόχρονα αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας οποιαδήποτε εναλλακτική επιλογή σύγκρουσης με το ευρωκατεστημένο της ζώνης του ευρώ και της Ε.Ε!!!

ΜΕΤΑ ΤΟ ΟΧΙ ΠΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ;

Αναφορικά με τις προοπτικές που διαγράφονται για το επόμενο χρονικό διάστημα είναι απαραίτητο η προσοχή των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της μαχόμενης ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων κυρίως της εργατικής τάξης πρέπει να συγκεντρωθεί στα παρακάτω:

1. Δημιουργία πολιτικού αριστερού ριζοσπαστικού πόλου που θα συνενώνει σε κοινή δράση και πολιτική παρέμβαση τις ριζοσπαστικές δυνάμεις της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, της αντικαπιταλιστικής αριστεράς ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ και δυνάμεις του ΚΚΕ, κυρίως της εκλογικής και πολιτικής του επιρροής οι οποίοι δεν δέχονται και δεν συμφωνούν με την απόδραση της ηγεσίας από την σημερινή ελληνική πραγματικότητα και τον ιδιότυπο αναχωρητισμό που έχει επιβάλει η ηγετική ομάδα για τον εαυτό της στα σημερινά κρίσιμα προβλήματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.
2. Ανασύνταξη του εργατικού λαϊκού και συνδικαλιστικού κινήματος, οργάνωση, ανάπτυξη και κλιμάκωση των αγώνων ενάντια στα παλιά και νέα μνημόνια, συντονισμένος αγώνας από τα κάτω στους χώρους δουλειάς με πρωταγωνιστικό ρόλο των πρωτοβάθμιων Σωματείων, κινήσεων, επιτροπών, συλλογικοτήτων για την ανάπτυξη ενός ισχυρού εργατικού ταξικού κινήματος με προωθημένα αιτήματα και στόχους την κατάργηση των μνημονιακών πολιτικών, την επαναφορά των δικαιωμάτων στα προ μνημονίων επίπεδα, διατύπωση ενός εναλλακτικού προγραμματικού πλαισίου που θα αμφισβητεί τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, την εξάρτηση της χώρας μας από την Ε.Ε, την ζώνη του ευρώ κ.λπ.
3. Ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα ρήξης και ανατροπής σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση που θα περιλαμβάνει ορισμένους βασικούς στόχους που θα σηματοδοτούν την σύγκρουση, την ρήξη και την ανατροπή και θα ανοίγουν νέους ελπιδοφόρους ορίζοντες για τον λαό και την χώρα.
4. Τέτοιοι στόχοι είναι:

• Η παύση πληρωμών στους τοκογλύφους δανειστές
• Η μονομερής διαγραφή του χρέους
• Η εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των μεγάλων παραγωγικών επιχειρήσεων με κοινωνικό και εργατικό έλεγχο
• Κατάργηση των προνομίων του μεγάλου κεφαλαίου και ουσιαστική φορολόγηση του μεγάλου πλούτου
• Η επαναφορά των δικαιωμάτων στα προ μνημονίου επίπεδα
• Αποδέσμευση από την ζώνη του ευρώ και την Ε.Ε

Πειραιάς 28/7/2015

*Ο Αντώνης Νταλακογεώργος είναι Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, Γενικός Γραμματέας του Ε.Κ. Πειραιά και Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΠΝΟ

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση της "Εφημερίδας των Συντακτών" στις 27/7/2015

Σάλο έχει προκαλέσει η απόφαση του υπουργού Οικονομικών, Ευκλείδη Τσακαλώτου, που δημοσιεύτηκε χθες, Παρασκευή (24/07/2015) στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, και αφορά σε συμπληρώσεις στην προηγούμενη ΠΝΠ της 18ης Ιουλίου για το άνοιγμα των τραπεζών.

Βασικός στόχος της απόφασης, η οποία δημοσιεύτηκε μετά από σύσκεψη που έγινε στην Τράπεζα της Ελλάδος, ήταν να χαλαρώνουν, σε επιμέρους σημεία, τα capital controls για τις επιχειρήσεις, σε μια προσπάθεια να αμβλυνθούν οι πιέσεις στην ελληνική οικονομία.

Ωστόσο, με μια πρόχειρη ματιά στην απόφαση, καταλαβαίνει και ο πιο... καλόπιστος απέναντι στις προθέσεις της κυβέρνησης ότι μοναδικός στόχος ήταν να... διευκολυνθούν – για μια ακόμη φορά – οι Έλληνες εφοπλιστές.

Όπως αναφέρει η απόφαση, οι ναυτιλιακές εταιρείες αποκτούν τη δυνατότητα να προχωρούν σε ανάληψη μετρητών από τον τραπεζικό τους λογαριασμό μέχρι το όριο των 50.000 ευρώ ημερησίως:

«Ειδικώς οι ναυτιλιακές εταιρείες που αναφέρονται στους Ν. 27/1975, 959/1979 και στο Ν.δ. 2687/1953 μπορούν να πραγματοποιούν και αναλήψεις μετρητών εκ των ποσών που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο της παρούσας έως του ποσού των πενήντα χιλιάδων (50.000) ευρώ ημερησίως. Με απόφαση της Επιτροπής Έγκρισης Τραπεζικών Συναλλαγών δύναται να επιτρέπεται η ανάληψη και να ορίζεται όριο ποσού ανάληψης μετρητών ανά ημέρα και για άλλους κλάδους επιχειρήσεων, που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του πρώτου εδαφίου της παρούσας».

Nα σημειωθεί ότι τα χρήματα αυτά θα πρέπει να έχουν έρθει σε τραπεζικό λογαριασμό ιδρύματος στην Ελλάδα από τράπεζα του εξωτερικού.

Για ποιο λόγο εξαιρούνται, όμως, ΕΙΔΙΚΑ οι ναυτιλιακές εταιρείες; Γιατί οι εφοπλιστές τυγχάνουν ευνοϊκότερης μεταχείρισης, ακόμα και στην επιβολή των capital controls; Γιατί οποιαδήποτε άλλη ελληνική επιχείρηση για να κάνει ανάληψη του ανωτέρου ποσού θα πρέπει να περιμένει την Επιτροπή Έγκρισης Τραπεζικών Συναλλαγών;

Θα σκεφτεί κάποιος ότι η εν λόγω – σκανδαλώδης – απόφαση είναι απόρροια της σημαντικής συνεισφοράς των Ελλήνων εφοπλιστών στη διάσωση της ελληνικής οικονομίας.

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι διαφορετική και... άκρως πικρή:

- Οι... πατριώτες στα χαρτιά Έλληνες εφοπλιστές απολαμβάνουν εδώ και δεκαετίες 56 (!) φοροαπαλλαγές, την ώρα που ο Έλληνας φορολογούμενος «ματώνει» κάθε χρόνο για να πληρώσει τους φόρους που του αναλογούν.

- Οι... πατριώτες στα χαρτιά Έλληνες εφοπλιστές – με τη... συμβολή του πρώην υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη μετέτρεψαν πριν λίγους μήνες την υποχρεωτική έκτακτη εισφορά τους ξανά σε «εθελοντική».

- Με δεδομένη τη φορολόγησή τους στο άμεσο μέλλον, καθώς συμπεριλαμβάνεται στη συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με τους δανειστές, οι Έλληνες εφοπλιστές έχουν ήδη καταστρώσει σχέδια μεταφοράς εταιρειών και πλοίων στην Κύπρο, ώστε να αποφύγουν μία ενδεχόμενη αύξηση της φορολογίας τους, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά, ότι ο πατριωτισμός τους φτάνει μέχρι εκεί που δεν θίγονται τα συμφέροντά τους.

Μετά από όλα αυτά, έρχεται η σημερινή κυβέρνηση, η οποία τι ακριβώς κάνει; Από τη μία αναγκάζει τον συνταξιούχο να στέκεται με τις ώρες, εδώ και ένα μήνα, στις ουρές των τραπεζών για να πάρει μέρος της σύνταξής του και επιτρέπει στους Έλληνες εφοπλιστές να κάνουν ανάληψη 50.000 ευρώ την ημέρα;

Κι όλα αυτά την ώρα που η κυβέρνηση Τσίπρα χαρίζει στους δανειστές σειρά εργασιακών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, μειώνει το λαϊκό εισόδημα μέσω των αυξήσεων στο ΦΠΑ και θέτει εν αμφιβόλω ακόμα και την προστασία της πρώτης κατοικίας.

Αυτή είναι η Δικαιοσύνη και η πάταξη της διαφθοράς και της διαπλοκής που υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό, άραγε;

Ο... πόνος των Ποταμίσιων για τους εργαζομένους

Την ίδια ώρα, το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη αρχίζει δειλά – δειλά να φανερώνει τον πραγματικό του ρόλο και τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω του.

Τρανή απόδειξη η ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή την Παρασκευή (24/07/2015) οι βουλευτές του Ποταμιού, Νίκος Ορφανός και Σπύρος Δανέλλης προς τον Υπουργό Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού, «σχετικά με τις ναυτιλιακές εταιρίες, που θα οδηγηθούν να εγκαταλείψουν τη χώρα μας εξαιτίας της υπερφορολόγησης».

Σε σχετική ανακοίνωση σημειώνουν ότι «η βαθιά οικονομική κρίση και η πρόσφατη τραπεζική κρίση έχουν πλήξη τη ναυτιλιακή κοινότητα, ενώ τα νέα φορολογικά μέτρα τείνουν να εξοντώσουν τον κλάδο. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο πολλές ναυτιλιακές εταιρίες εξετάζουν την εναλλακτική της μετακόμισης της έδρας τους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου η φορολογία είναι πιο φιλική. Είναι σαφές, πως αν πράγματι οι ναυτιλιακές εταιρείες μεταφερθούν σε άλλες χώρες, μέσα από το οικονομικό αδιέξοδο, θα χαθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας ενώ παράλληλα θα εξαφανιστούν τα όποια φορολογικά έσοδα έχει το κράτος από τον συγκεκριμένο κλάδο».

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ερώτησης:

Προς τον Υπουργό Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού

Θέμα: Εγκαταλείπουν την έδρα τους οι ναυτιλιακές εταιρίες εξαιτίας της επικείμενης φορολογικής επιβάρυνσης

Ανησυχία προκαλεί στις ναυτιλιακές εταιρίες η επικείμενη φορολογική επιβάρυνση τους με αποτέλεσμα να πυκνώνουν οι φήμες ότι πολλές από αυτές ετοιμάζουν τη μετακόμιση της έδρας τους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και κρατίδια όπως Μονακό, Κύπρο, Μάλτα, και Αγγλία. Αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες του Τύπου θα χαθούν πολλές θέσεις εργασίας τη στιγμή που ξένα νέα ναυτιλιακά κέντρα σε Σαγκάη, Ντουμπάι, Άμπου Ντάμπι, Κατάρ έχουν αρχίσει να προσεγγίζουν Έλληνες, στελέχη σε θέσεις – κλειδιά, προτείνοντας τους θέσεις εργασίας με εγγυημένο εισόδημα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το εισαγωγικό σημείωμα στην ετήσια έκθεση της ΕΕΕ για το 2014 είχε αναφέρει σχετικά με την εθελοντική συνεισφορά της ναυτιλίας στα δημοσιονομικά έσοδα της χώρας ότι «ο καθολικός και άμεσος τρόπος με τον οποίο ανταποκρίθηκε το συντριπτικό ποσοστό της ελληνικής ναυτιλιακής κοινότητας, καλύπτοντας πλήρως τους εισπρακτικούς στόχους για το πρώτο φορολογικό έτος, απέδειξε έμπρακτα την αποφασιστικότητα του κλάδου να στηρίξει την πατρίδα στην δύσκολη οικονομική συγκυρία που βιώνει αλλά και τη σύμπνοια και τη συλλογικότητα των αποφάσεων που τον χαρακτηρίζουν».

Δημοσιεύματα του Τύπου αναφέρουν επίσης ότι σε μεγάλες ναυτιλιακές εταιρείες, με έδρα την Ελλάδα, εκ των οποίων κάποιες είναι εισηγμένες στην αμερικανική χρηματαγορά τέθηκε, για μία ακόμη φορά, το ερώτημα εάν σε περίπτωση μετεγκατάστασης της εταιρείας στο εξωτερικό θα ακολουθούσαν.

Το ποσοστό όσων απάντησαν θετικά αυτή τη φορά ξεπέρασε 80%.

Τα στελέχη της ελληνικής ναυτιλίας υποστηρίζουν ότι οι υψηλότεροι φόροι απειλούν να διώξουν έναν κλάδο που απασχολεί πάνω από 200.000 εργαζομένους, συνεισφέρει το 7,5% του ΑΕΠ και αποτελεί τη δεύτερη βαριά βιομηχανία της χώρας.

Κατόπιν των ανωτέρω ερωτάται ο Υπουργός:

1) Πώς θα αντιμετωπίσετε τυχόν εκροή ναυτιλιακών εταιριών στο εξωτερικό τη στιγμή που αποτελούν έναν εκ των δύο πυλώνων της ελληνικής οικονομίας;

2) Τι απαντάτε στις εταιρίες που δηλώνουν ότι δεν έχουν περιθώριο να επιβιώσουν σε ένα έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον αν η φορολογία είναι απαγορευτική για επενδύσεις;

Οι ερωτώντες Βουλευτές

Νικόλαος Ορφανός – Β’ Πειραιά

Σπύρος Δανέλλης- Ηρακλείου

πηγη: newsbomb.gr