ΕΧΟΥΝ ΑΡΝΗΘΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΝΑ ΑΠΟΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΟΥΣ;

Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΡΗΓΑ

Στο πρόσφατο παρελθόν τέσσερις  χώρες έχουν προχωρήσει  σε μονομερείς παύσεις πληρωμών και διαγραφές του χρέους τους: Αργεντινή, Ισημερινός, Ρωσία και Ισλανδία.  Και στις τέσσερις αυτές χώρες ο πληθυσμός τους ζει καλύτερα σε ζητήματα όπως η ανεργία¹ αλλά και η αύξηση του ΑΕΠ² της κάθε χώρας, σε σχέση με την κατάσταση τους πριν αρνηθούν να αποπληρώσουν το χρέος τους. Στην Ελλάδα που συνεχίζει να πληρώνει το δημόσιο χρέος της τα αποτελέσματα ήταν τα αντίστροφα³.

Πολλές φορές γίνεται λόγος για τη διαφοροποίηση μεταξύ των διαφόρων χωρών που αρνούνται να αποπληρώσουν το χρέος τους και την ίδια στιγμή για τις ιδιαίτερες γεωπολιτικές και οικονομικές συνθήκες της κάθε περιοχής. Αυτό φυσικά και ισχύει, και ποτέ η λειτουργία της οικονομικής ανάπτυξης δεν είναι πανομοιότυπη. Η πραγματικότητα είναι όμως αναντίρρητη: η μεγαλύτερη χώρα του πλανήτη και πρώην υπερδύναμη, η Ρωσία, δύο  χώρες της Λατινικής Αμερικής η Αργεντινή με νόμισμα απευθείας εξαρτημένο από το αμερικάνικο δολάριο και ο Ισημερινός με πληθυσμό κοντά σε αυτόν της Ελλάδας (15εκατ.) και τελικά μια χώρα του βορά της Ευρώπης με φυσικούς πόρους και πολύ μικρό πληθυσμό όπως η Ισλανδία, κατάφεραν να βελτιώσουν τη θέση τους, είτε λίγο είτε πολύ, με την άρνηση πληρωμής του χρέους τους

ΘΑ ΑΠΟΜΟΝΩΘΕΙ Η ΧΩΡΑ ΑΝ ΑΘΕΤΗΣΕΙ ΤΙΣ ΠΛΗΡΩΜΕΣ;

Το σεβασμό και τη διεθνή αναγνώριση τα κερδίζεις στο βαθμό που αποδεικνύεις ότι πρώτα και κύρια σέβεσαι τον εαυτό σου και τα δίκαια του λαού σου. Βεβαίως αρχικά θα υπάρξουν προσπάθειες για πολιτική και οικονομική απομόνωση της χώρας μας εκ μέρους των δανειστών μας. Οι πιστωτές μας (ΔΝΤ, ΕΚΤ, κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) θα αντιδράσουν εναντίον της χώρας, αλλά η εμπειρία άλλων χωρών έχει δείξει ότι ούτε οικονομικά αυτό δεν έγινε κατορθωτό. Το κόστος που πλήρωσαν χώρες που κατ’ επανάληψη αθέτησαν πληρωμές ήταν αποκλεισμός από τις αγορές ομολόγων για κάποια χρόνια και άνοδος των επιτοκίων από 2,5%- 4%. Μια τέτοια προσπάθεια είναι ακόμη πιο δύσκολη στην περίπτωση της Ελλάδας, διότι λόγω θέσης και γεωπολιτικής σημασίας οι πιθανότητες για εναλλακτική χρηματοδότηση και οικοδόμηση συμμαχιών είναι εξαιρετικά μεγάλες.

Επίσης ακόμη και σήμερα η Ελλάδα δεν μετέχει στις εν λόγω αγορές, αλλά όλες οι προσπάθειές της για χρηματοδότηση γίνονται αφού ζητηθεί άδεια από τους δανειστές μας. Επιπροσθέτως  το σύνολο σχεδόν αυτής της χρηματοδότησης αναλώνεται στην μαύρη τρύπα του χρέους και όχι για το ξεπέρασμα της κρίσης. Η υπέρβαση ενός τόσο γιγαντιαίου εμποδίου, όπως το χρέος, δεν συγκρίνεται με τα πιθανά αναχώματα που μπορεί να βάλουν οι δανειστές.  

ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΡΑΤΟΣ ΠΑΡΙΑΣ;   

Στο καθαρά πολιτικό κομμάτι είναι βέβαιο ότι θα γίνει προσπάθεια πολιτικής απομόνωσης της χώρας. Το πλήγμα της Ευρωζώνης και του μπλοκ των δανειστών θα είναι μεγάλο. Όμως το ερώτημα είναι κατά πόσο αυτό είναι εφικτό για όποιον θέλει να το επιβάλλει.Τα επαναλαμβανόμενα παραδείγματα απομόνωσης που ακούγονται από τα ΜΜΕ είναι αυτό της Αλβανίας του Χότζα μέχρι το 1989 και αυτό της Β. Κορέας σήμερα. Κανείς δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι μιλάμε για δύο χώρες από τις 200 που υπάρχουν στον κόσμο και για ένα διάστημα 65 ετών μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Επίσης καμία από τις δύο δεν απομονώθηκε επειδή αρνήθηκε να πληρώσει δάνεια. Καμία από τις άλλες χώρες που έχουν αρνηθεί να αποπληρώσουν δάνεια την τελευταία 20ετία δεν απομονώθηκε, ούτε πολιτικά κατέστη κράτος-παρίας.  

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΑΣ;

Το τελευταίο θέμα είναι ο πόλεμος με την Τουρκία και ότι θα αφεθούμε να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας τον τουρκικό επεκτατισμό.Σήμερα για κάποιο λόγο αυτό παρουσιάζεται σχεδόν βέβαιο. Περίεργο φαίνεται πως θα γίνει αυτό όταν οι δύο χώρες έχουν προφανείς λόγους να συνεργάζονται οικονομικά αφενός και κυρίως οι Τούρκοι να μην έχουν δεύτερο μέτωπο όταν η κατάσταση στην Μ.Ανατολή τους αναγκάζει να βρίσκονται σχεδόν σε εμπόλεμη κατάσταση. Παρόλη την αφήγηση που έχει επικρατήσει την τελευταία 20ετία σε σχέση με τον ρόλο της ΕΕ και τις σχέσεις μας με την Τουρκία, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι  η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν να εμπλακούν σε απευθείας πόλεμο από τον Άυγουστο του 1922. Επί 93 χρόνια οι δύο χώρες έχουν περάσει από κρίσεις και καμιά δεκαριά «παρ’ ολίγον» πολέμους. Όμως η συνεργασία τους διεθνώς, οι εμπορικές τους σχέσεις και το διεθνές πολιτικό σύστημα δεν οδήγησαν ποτέ στην εμπλοκή σε εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ τους..  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Επί σχεδόν 30 χρόνια , από τότε δηλαδή που μπήκαμε στην ΕΕ και κυρίως από την στιγμή που συμμετείχαμε στην Ευρωζώνη , όλα τα κυρίαρχα ΜΜΕ προώθησαν την αντίληψη ότι εκτός της Ευρώπης υπάρχει περίπου καμμένη γη. Η πραγματικότητα όμως είναι αδύνατο να σταματήσει να κάνει αισθητή την παρουσία της. Τα επιχειρηματικά συμφέροντα που ελέγχουν τα ΜΜΕ και άρα τον πολιτικό λόγο στην Ελλάδα όσο περνά ο καιρός φωνασκούν όλο και περισσότερο. Από τα οφέλη της Ευρώπης , περάσαμε στις φωνές περί καταστροφής εάν η Ελλάδα βγεί από τους κόλπους της. Όσο περισσότερο η πραγματικότητα γίνεται αφόρητη στην Ελλάδα τόσο η μόνη λύση για να εγκλωβιστεί ο κόσμος είναι η καθαρή γκεμπελίστικη προπαγάνδα. Αν όμως ο οποιοσδήποτε ψάξει να βρει στοιχεία για άλλες χώρες ή απλά σκεφτεί και θυμηθεί το πρόσφατο παρελθόν θα βρει τις απαντήσεις για το ποσο αξίζουν οι αφηγήσεις του ΣΚΑΙ ή του ΑΝΤ1  της ΝΔ , του Ποταμιού ή και προσφάτως του ΣΥΡΙΖΑ.

1. Στην Αργεντινή από 17,9% το 2002 σε 12,6% δύο χρόνια αργότερα (το 2004). Στην Ισλανδία από 7,2% το 2009 σε 6% το 2012. Και στον Ισημερινό από 7,3% το 2008, σε 6,5% το 2009, 5% το 2010, 4,2% το 2011.

2. Για παράδειγμα στην  Αργεντινή από -10,9% το 2002 σε 8,8% το 2003. Στη Ρωσία από -5,3% το 1998 σε 6,4% το 1999.

3. το μέγεθός του ΑΕΠ σημείωσε  μείωση  κατά -5,4% το 2010, κατά -8,9% το 2011,κατά -6,6% το 2012 και κατά 3,9% το 2013 . Η δε ανεργία έφτασε από 7,2% το 2008 σε 27,2% το 2014.

*Ο Σταμάτης Ρήγας είναι ιστορικός

Πηγή: www.imerodromos.gr

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2015

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο ΣΎΡΙΖΑ και η Ν.Δ. ψήφισαν το ίδιο μνημόνιο. Ψήφισαν την ίδια δανειακή σύμβαση. Συμφώνησαν στο ίδιο κείμενο της 13ης Ιουλίου, αφού προηγουμένως είχαν συμφωνήσει και σε αυτό της 20ής Φεβρουάριου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ. (μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι) υπέγραψαν ότι η κυβέρνηση -όποια και αν προκύψει-την επομένη της 20ής Σεπτεμβρίου:

α) θα ελέγχεται σε «τριμηνιαία βάση» από τους εταίρους.

β) «Δεσμεύεται να διαβουλεύεται και να συμφωνεί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για όλες τις ενέργειες που αφορούν την επίτευξη των στόχων του μνημονίου».

γ) Η πολιτική του μνημονίου θα είναι «συνεχής» και θα διαρκέσει «επί πολλά έτη».

δ) «Το ταμείο (σ.σ.: το λεγόμενο υπερ-ΤΑΙΠΕΔ του ξεπουλήματος) θα διοικείται από τις ελληνικές Αρχές υπό την εποπτεία των αρμόδιων ευρωπαϊκών θεσμών».

ε) «Η κυβέρνηση πρέπει να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους “θεσμούς” για όλα τα σχέδια νόμου»,.

στ) Η κυβέρνηση για κάθε νόμο θα ζητεί την έγκριση της τρόικας «πριν από την οριστικοποίηση και τη νομική έγκρισή τους».

ζ) Οτι «ονομαστικό κούρεμα του χρέους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί».

η) Πως «οι ελληνικές Αρχές επαναβεβαιώνουν την ανεπιφύλακτη δέσμευσή τους να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως».

Προς τι, λοιπόν, όλα αυτά με τους «ψευτράκους», τους «αυτοφωράκηδες», τους διαπλεκόμενους, τους διεφθαρμένους και τα λοιπά ηχηρά και πολιτισμένα; Μα ο λόγος είναι απλός: Βρίζονται γιατί... συμφωνούν! Και συμφωνούν τόσο πολύ που έως την κάλπη τόσο περισσότερο θα βρίζονται για να κάνουν ότι διαφωνούν.  

*Πηγή:realnews.gr

Κυριακή 6 Σεπτέμβρη 2015

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Απερίγραπτο είναι το κράμα συναισθημάτων, με το οποίο σχεδόν σύσσωμος ο ελληνικός λαός αντιμετωπίζει τις βουλευτικές εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου. Το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η αγωνία. Ολοι οι Ελληνες αγωνιούν για το μέλλον τους, για το μέλλον των παιδιών τους. Η πλειοψηφία του λαού μας μισεί βαθύτατα τη Γερμανία, αντιλαμβάνεται ότι αυτή είναι ο κύριος εχθρός της πατρίδας μας. Ταυτόχρονα όμως ένα πρωτοφανές ποσοστό του πληθυσμού βρίσκεται σε πολιτική αμηχανία, μη γνωρίζοντας υπέρ τίνος κόμματος πρέπει να ψηφίσει, αν θέλει να αντισταθεί στο Βερολίνο.

Η παταγώδης αποτυχία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και της αντιμνημονιακής στα λόγια κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είχε μοιραίες πολιτικές επιπτώσεις. Η «μνημονιακή κωλοτούμπα» και η μεταπήδηση στο μνημονιακό στρατόπεδο του πρωθυπουργού και της αριστερής κυβέρνησής του δεν έδειξαν μόνο ότι η «Αριστερά του ευρώ» του ΣΥΡΙΖΑ είναι παντελώς ανίκανη να ασκήσει διαφορετική πολιτική από εκείνη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Το σημαντικότερο είναι ότι σκότωσαν την ανοιχτά εκπεφρασμένη ή μύχια, ακόμα και για μερίδα των ψηφοφόρων της Δεξιάς, ελπίδα όλου του ελληνικού λαού ότι η «κυβερνώσα Αριστερά» του Αλέξη Τσίπρα θα κατόρθωνε να ελαφρύνει λίγο το μαρτύριο των Ελλήνων.

Διαψεύστηκαν οι ελπίδες αυτές. Εντολή διακυβέρνησης της χώρας για μια τετραετία είχαν δώσει στον Αλέξη Τσίπρα οι ψηφοφόροι - διακυβέρνησης όμως σε συνεπή αντιμνημονιακή κατεύθυνση. Ο Τσίπρας έκανε όμως τη φιλομνημονιακή πολιτική στροφή, πέρασε στο στρατόπεδο των αρχικών αντιπάλων του και μέσω των εκλογών επιχειρεί να βάλει όλο τον λαό να περάσει στο μνημονιακό στρατόπεδο, παρέχοντας δια της ψήφου του όρκο πίστης στον μνημονιακό πλέον ΣΥΡΙΖΑ!

Γνωρίζει φυσικά ο πρωθυπουργός ότι ίσως πέσει και κάτω από το 30% το ποσοστό του κόμματός του λόγω ακριβώς της δικής του υποχώρησης στους εκβιασμούς του Βερολίνου. Δεν τον νοιάζει όμως επειδή νομίζει ότι μπορεί να σφυρηλατήσει πολιτικές συμμαχίες με μνημονιακές δυνάμεις πολύ μικρότερες από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες θα του επιτρέψουν να παραμείνει πρωθυπουργός για αρκετά χρόνια. Εννοούμε ότι θα σχηματίσει κυβέρνηση μετά τις 20 Σεπτεμβρίου με το Ποτάμι, ικανοποιώντας την απαίτηση των Γερμανών, αλλά και με το ΠΑΣΟΚ. Σε μια τέτοια κυβέρνηση, με έναν ΣΥΡΙΖΑ κοντά στο 30% και με ένα Ποτάμι και ένα ΠΑΣΟΚ που το καθένα τους έχει γύρω στο 5% ως 7%, ευνόητο είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας θα παραμείνει πρωθυπουργός, αφού έτσι κι αλλιώς μνημονιακή γραμμή θα εφαρμόζει.

Ούτε που έχει αντιληφθεί ο Αλέξης Τσίπρας πόσο μοιραίο θα αποδειχθεί για την πρωθυπουργία του το γεγονός ότι η μνημονιακή «πολιτική κωλοτούμπα» του έχει αποκαρδιώσει και αδρανοποιήσει τους αριστερούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Από τους αριστερούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, ένα σοβαρό ποσοστό δεν θα τον ψηφίσει πάλι. Οι πιο πολλοί από αυτούς θα ψηφίσουν υπέρ της Λαϊκής Ενότητας. Κάποιοι θα ψηφίσουν οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Μερικοί μπορούν να πάνε ακόμη και στο ΚΚΕ. Ενα άγνωστο ποσοστό θα απέχει εντελώς από αυτές τις βουλευτικές εκλογές, αρνούμενο να ψηφίσει.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι ήταν η κινητήρια δύναμη της επιτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Με αυτόν τον κόσμο αδρανοποιημένο, ναι μεν ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει πρώτο κόμμα στις εκλογές της 20ής Σεπτέμβρη, αλλά θα υποστεί νέα διάσπαση μόλις σχηματίσει την κυβέρνησή του με το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ! Η συνέχεια θα είναι ακόμη πιο δραματική για τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που θα σηματοδοτήσει η νέα διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι απλώς η προϊούσα διάλυσή του! Στις επόμενες εκλογές, αυτές δηλαδή που θα γίνουν μετά από εκείνες της 20ής Σεπτεμβρίου, πιθανότατα θα αποτυπωθεί και εκλογικά η αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ. Το κλίμα πλήρους αδράνειας και απάθειας κυριαρχεί ήδη στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ελάχιστα στελέχη του δίνουν μάχη για τις εκλογές αυτές.

Μια απερίγραπτη πικρία εκφράζεται από τον αριστερό κόσμο που κατόρθωσε να φέρει πρώτο κόμμα τον ΣΥΡΙΖΑ με οκτώμισι μονάδες διαφορά από τη ΝΔ τον Ιανουάριο. Ολοι αυτοί αισθάνονται πολιτικά προδομένοι. Βλέποντας το κλίμα, η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ μοιράζεται μέσω της λίστας σε όλες τις εκλόγιμες θέσεις για να κερδίσουν τη βουλευτική έδρα. Νομίζουν ότι έτσι θα βολευτούν για ολόκληρη τετραετία. Κούνια που τους κούναγε!

*Δημοσιεύτηκε στο ''ΕΘΝΙΟΣ'' την Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2015

ΚΟΙΝΗ Η ΡΙΖΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΤΗΣ «ΕΥΡΩΠΗΣ - ΦΡΟΥΡΙΟ»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Η συνεχιζόμενη μαζική άφιξη στα νησιά κατατρεγμένων προσφύγων που προσπαθούν να ξεφύγουν τη φρίκη του πολέμου, διαμορφώνει μια εκρηκτική κατάσταση, που:

• Αναδεικνύει τις τραγικές επιπτώσεις των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και των πολέμων, στο Αφγανιστάν, στη Συρία, το Ιράκ, που αναγκάζουν τους ανθρώπους να φεύγουν από τους τόπους τους.
• Δείχνει πόσο δολοφονική είναι η πολιτική της «Ευρώπης- Φρούριο» και της αποτροπής. Τα τείχη στα σύνορα, τα συρματοπλέγματα, οι επιχειρήσεις «απώθησης» δεν σταματούν τις ροές των προσφύγων, παρά μόνο κάνουν πολύ πιο επικίνδυνη και συχνά θανατηφόρα την προσπάθεια προσέγγισης, ενώ ενισχύουν τα μαφιόζικα δίκτυα διακίνησης ανθρώπων. Την ίδια ώρα η Frontex συγκεντρώνει απλώς στατιστικά στοιχεία αντί να συμβάλει στη διάσωση, ενώ τα χρήματα της ΕΕ για τους πρόσφυγες δεν φτάνουν ποτέ σε αυτούς.
• Κάνει σαφείς τις αρνητικές επιπτώσεις των αντιμεταναστευτικών και αντιπροσφυγικών πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της οδηγίας Δουβλίνο ΙΙΙ,
• Φέρνει στο προσκήνιο τον κίνδυνο αναζωπύρωσης του ρατσισμού και της ξενοφοβίας και της εκμετάλλευσης της όλης κατάστασης από τις δυνάμεις της ακροδεξιάς.

Απέναντι στην κατάσταση αυτή δεν μπορούν να δώσουν λύση τα υποκριτικά δάκρυα συγκίνησης για τα νεκρά παιδιά στις ακτές του Αιγαίου από τους εκφραστές των πολιτικών που ευθύνονται γι’ αυτούς τους θανάτους. Ούτε βέβαια η συνέχιση της ίδιας πολιτικής της καταστολής, της «αποτροπής», της απόπειρας να μετατραπούν περιοχές ή χώρες ολόκληρες σε φυλακές μεταναστών και προσφύγων. Αυτό που χρειάζεται είναι μια ριζικά διαφορετική πολιτική που να έχει ως αφετηρία την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά, όπως ταιριάζει ακριβώς σε μια χώρα που οι άνθρωποί της έχουν νιώσει στο πετσί τους τι σημαίνει προσφυγιά και μετανάστευση, που σήμερα βλέπει τους νέους της να φεύγουν για την ξενιτειά. Στα νησιά που φτάνουν σήμερα οι πρόσφυγες από τη Συρία και το Αφγανιστάν έφταναν το ’22 οι πρόσφυγες από τη Μικρή Ασία. Και τότε και τώρα η απάντηση αυτού του λαού ήταν η αλληλεγγύη.

Μια ριζικά διαφορετική πολιτική για εμάς περνάει από:

• Διεθνείς πρωτοβουλίες για να σταματήσουν οι πόλεμοι και οι επεμβάσεις που τροφοδοτούν τα κύματα της προσφυγιάς.
• Έμφαση στην ομαλή και ασφαλή άφιξη των προσφύγων αντί για τις επικίνδυνες πρακτικές της αποτροπής που έχουν κοστίσει χιλιάδες ανθρώπινες ζωές. Είναι αυτονόητο ανθρώπινο δικαίωμα να μπορεί να φτάσει με ασφάλεια ο πρόσφυγας στον τόπο προορισμού.
• Κατάργηση (και όχι απλώς προσωρινή και μερική αναστολή) της οδηγίας Δουβλίνο ΙΙΙ για να μπορούν να έχουν οι πρόσφυγες δυνατότητα μετακίνησης προς τον τελικό προορισμό τους, εκεί όπου έχουν συγγενείς φίλους και συντοπίτες που τους περιμένουν.
• Προστασία των μεταναστών και των προσφύγων από τις ρατσιστικές και ξενοφοβικές επιθέσεις εναντίον τους και λήψη μέτρων ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο αστυνομικών επιθέσεων ενάντια στους μετανάστες.
• Διαμόρφωση υποδομών υποδοχής, περίθαλψης, σίτισης και προσωρινής φιλοξενίας των προσφύγων, σε συντονισμό και με τις δράσεις των αλληλέγγυων τοπικών κοινωνιών. Οι συνάνθρωποί μας που παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς στις λίγες μέρες περνούν στη χώρα μας πρέπει να έχουν αξιοπρεπή υποδοχή, ασφάλεια, τροφή και στέγη, ώστε κάπως να απαλυνθεί ο πόνος τους. Απαιτείται γρήγορη ταυτοποίηση των προσφύγων, με επιπλέον στελέχωση των σχετικών υπηρεσιών, παράλληλα με αξιοποίηση κάθε μέσου για την έγκαιρη μετακίνησή των προσφύγων προς τα σύνορα για να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

Η Λαϊκή Ενότητα καλεί την υπηρεσιακή κυβέρνηση να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων ως προς την αντιμετώπιση των κυμάτων προσφύγων και να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Καλούμε τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί αλλά και να δώσουν άμεση και γενναία οικονομική ενίσχυση, ώστε να ανταποκριθεί η Ελλάδα στο οικονομικό κόστος που συνεπάγεται το γεγονός ότι είναι πύλη εισόδου για τους πρόσφυγες. Καλούμε τις τοπικές κοινωνίες να απομονώσουν με την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη τους κήρυκες του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας και να μην ξεχνούν ότι οι πρόσφυγες δεν είναι πρόβλημα, είναι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Καλούμε τους πολίτες να συστρατευτούν στον κοινό αγώνα για μια άλλη ριζοσπαστική πολιτική, με την επίγνωση ότι αυτοί που προάγουν τις δολοφονικές πολιτικές της «Ευρώπης – Φρούριο» είναι οι ίδιοι που έφεραν τα μνημόνια και τις πολιτικές της εξαθλίωσης.

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR