Του Κώστα Βαξεβάνη

Η εκλογική αναμέτρηση θα είναι  θρίλερ επιμένουν δημοσκόποι και αναπαράγουν τα κανάλια και το νεοεκδoτικό κατεστημένο των sites. Έχουν δίκιο; Ας θυμηθούμε δύο πράγματα για τους δημοσκόπους και τους δημοκόπους.

Πρώτο: τι ποσοστά έδιναν οι ίδιες δημοσκοπικές εταιρείες στο ΝΑΙ στο πρόσφατο δημοψήφισμα; Ξεκίνησαν από τη διαβεβαίωση για την ελαφρά υπεροχή του ΝΑΙ  για να καταλήξουν δύο μέρες πριν το δημοψήφισμα στη διαβεβαίωση για συντριπτική επικράτησή του.

Δεύτερο: το εσωκομματικό σημείωμα της επικοινωνιακής ομάδας της ΝΔ το οποίο αποκάλυψε το koutipandoras.gr πριν το δημοψήφισμα (http://www.koutipandoras.gr/article/144937/dierreyse-simeioma-stratigiki...)  έκανε την παραδοχή πως χρησιμοποιούν τις εταιρείες δημοσκόπησης για να διαμορφώσουν το κλίμα που θέλουν παραγγέλνοντας νούμερα και ποσοστά.

Και ας παρατηρήσουμε ένα ακόμη εμπειρικό στοιχείο. Αυτό της ανάδειξης του Μεϊμαράκη από τις δημοσκοπήσεις σε δημοφιλέστερου πολιτικού. Σε λίγο θα μας πουν και πως οι Έλληνες επιλέγουν τον Βενιζέλο ως τον κατάλληλο κατασκευαστή νόμων υπέρ της κοινωνίας.

Πρόβλεψή μου είναι πως οι εταιρείες δημοσκοπήσεων (επώνυμες ή μιας εκλογικής χρήσης) που συνηθίζουν να παίζουν το παιχνίδι της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης δια της φημολογίας, θα συνεχίσουν να εμφανίζουν για μεγάλο διάστημα την αναμέτρηση ως ντέρμπυ με μικρό προβάδισμα της ΝΔ ή με υποτονική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα διακινδυνεύσουν να δώσουν μεγάλη διαφορά υπέρ της ΝΔ για να μη δημιουργήσουν συσπείρωση των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και απόφαση όσων δεν σκοπεύουν να ψηφίσουν να ακολουθήσουν τελικώς το δρόμο προς την κάλπη.

Το σχέδιο περιλαμβάνει και προεκλογική κάλυψη από τα κανάλια σε ήπιους τόνους. Όχι οι καναλάρχες δεν πήγαν με το ΣΥΡΙΖΑ, απλώς φοβούνται πως η επιθετική τακτική που επέλεξαν στο δημοψήφισμα γύρισε μπούμεραγκ και έτσι αποφάσισαν να συμμετέχουν στη δημιουργία κλίματος χαλαρών εκλογών για να μην ενεργοποιήσουν τα πολιτικά αντανακλαστικά των δυσαρεστημένων της Αριστεράς. Η απόφαση ήδη φαίνεται στους δέκτες αφού έχουν αποσυρθεί όλα τα μεγάλα ονόματα δημοσιογράφων τα οποία λειτουργούν ως κόκκινο πανί για την κοινωνία. Το να βρίζει για παράδειγμα ο Πρετεντέρης τον ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει σε πολλούς γιατί πρέπει να τον ψηφίσουν. Έτσι αποφασίστηκε να αποσυρθεί όπως και πολλοί άλλοι

Στα πλαίσια αυτής της τακτικής των πολιτικών βρυκολάκων,ευνοείται το αβαντάρισμα Λεβέντη ο οποίος εμφανίζεται ως ο αναγκαίος χαβαλές. Το πλαδαρό πολιτικό κλίμα και η πολιτική επιπολαιότητα μπορεί να φέρουν το Λεβέντη στη Βουλή αλλά θα έχουν αποτρέψει και τη σύγκρουση που μπορεί να ευνοήσει και τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντί να γίνεται η αντιπαράθεση στο ποιοί είναι και απο ποιούς υποστηρίζονται, θα διαχέεται ένα κλίμα πλάκας και απογοήτευσης που θα κρατήσει ψηφορόρους του ΣΥΡΙΖΑ μακριά από την ανάγκη να πάρουν θέση και κυρίως μακριά από την κάλπη.

Η στρατηγική είναι να εξασφαλισθεί όχι η πρωτιά της ΝΔ, αλλά ένα πολιτικό ζελέ, ένα συνονθύλευμα απολιτίκ και θολών θέσεων που θα εκφράζουν πολλά μικρά στη Βουλή τα οποία θα έχουν αποδυναμώσει την πολιτική ισχύ του ΣΥΡΙΖΑ. Η συνέχεια είναι εύκολη. Θα εμφανιστεί η αναγκαιότητα μιας πολυκομματικής κυβέρνησης σωτηρίας. Ναούμε, που θα έλεγε και ο Μεϊμαράκης.

ΠΗΓΗ: koutipandoras.gr

ή αλλιώς

(ξανά) ένα βήμα εμπρός και δύο βήματα πίσω

Γράφει ο Σταύρος Μαυρουδέας

Μετά από πολλούς δισταγμούς και αμφιταλαντεύσεις τελικά το Αριστερό Ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ εξαναγκάσθηκε να αποχωρήσει από αυτόν μετά την απόφαση της συστημικής ηγεσίας του τελευταίου να προκηρύξει εκλογές και να το πετάξει ουσιαστικά έξω από τα ψηφοδέλτια του.

Όλο το προηγούμενο διάστημα και μέχρι την μεγάλη κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ με την συμφωνία για 3^ο Μνημόνιο, το Αριστερό Ρεύμα παρέμεινε μέσα ακόμη και στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ. Προηγουμένως ψήφισε τον νεοδημοκράτη Π.Παυλόπουλο (που εκστράτευσε για το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα) για πρόεδρο της δημοκρατίας, παρακάθησε με τους δεξιούς πατριδοκάπηλους ΑΝΕΛΛ στην κυβέρνηση και σιωπηρά δέχθηκε μία σειρά αντιλαϊκές ενέργειες (όπως την 42σέλιδη μνημονιακή πρόταση Βαρουφάκη, το καλπάζον στρατιωτικο-οικονομικό δέσιμο με το Ισραήλ κλπ.). Όταν πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε καταφανώς την μεγάλη κωλοτούμπα και προχώρησε στις συμφωνίες για το 3^ο Μνημόνιο τότε το Αριστερό Ρεύμα ακολούθησε την τραγελαφική τακτική του να καταψηφίζει τα μέτρα αλλά να δηλώνει ότι στηρίζει την κυβέρνηση. Μάλιστα - αντί να βγει εκτός ΣΥΡΙΖΑ και να αγωνιστεί με το λαϊκό κίνημα για την ανατροπή των μέτρων, του νέου Μνημονίου και της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ που τα προωθούσε – επέλεξε να δώσει την μάχη μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχοντας στις επιτροπές και στις διαδικασίες για το συνέδριο του. Παρά τα επανειλημμένες προσκλήσεις της ανατρεπτικής Αριστεράς για απεμπλοκή από την απάτη του ΣΥΡΙΖΑ (στην οποία με τη συμμετοχή του το Αριστερό Ρεύμα συνέβαλε) και κοινή δράση, επέμεινε στο να δώσει τον αγώνα μέσα στο σάπιο οικοδόμημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Όταν η συστημική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να μην προχωρήσει σε ψήφο εμπιστοσύνης και συνέδριο αλλά να προκηρύξει εκλογές (με την συμφωνία και την καθοδήγηση των ιμπεριαλιστικών κέντρων της ΕΕ) τότε μόνον το Αριστερό Ρεύμα αποφάσισε να αποχωρήσει. Εν μία νυκτί κατασκεύασε μόνο του την Λαϊκή Ενότητα (με αρχηγό, εκπροσώπους, θέσεις κλπ.), την αναγόρευσε σε μέτωπο και κάλεσε όλη την Αριστερά να συμμετάσχει σε αυτό.

Κατ’ αρχήν αποτελεί το λιγότερο απαξιωτική πράξη το γεγονός ότι το πρώην Αριστερό Ρεύμα και νυν ΛΑΕ δεν έχει κάνει τουλάχιστον μία στοιχειώδη δημόσια αυτοκριτική για την μέχρι τώρα εμπλοκή του στην απάτη του ΣΥΡΙΖΑ.

Επιπλέον, αποτελεί αμετροέπεια και προσβολή στην πολύτιμη ιδέα του παλλαϊκού μετώπου η υπερφίαλη αυτοαναγόρευση της ΛΑΕ σε τέτοιο. Τα μέτωπα συνδιαμορφώνονται και δεν φτιάχνονται από κάποιον που μετά καλεί άλλους να συμμετάσχουν στο ήδη προδιαμορφωμένο πλαίσιο. Καμία πολιτική και κοινωνική δύναμη που σέβεται τον εαυτό της και την πρόταση του μετώπου δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε τέτοια κατασκευάσματα.

Όμως, αφήνοντας στην άκρη όλα τα προηγούμενα, το χειρότερο στοιχείο είναι ο ασταθής και διπρόσωπος δημόσιος λόγος της ΛΑΕ και η πλήρης απαξίωση της έννοιας του προγράμματος από αυτήν.

Στη δημόσια παρουσία της ΛΑΕ κυριαρχεί ένας ρηχός αντιμνημονιακός λόγος ανακατεμένος με στοιχεία του εκλογικίστικου – και ανέφικτου – προγράμματος της Θεσσαλονίκης του Τσίπρα. Στην παρθενική παρουσίαση του εγχειρήματος από τον Π.Λαφαζάνη τα προγραμματικά στοιχεία που παρουσιάσθηκαν ήταν η διαγραφή μέρους του χρέους (και μάλιστα συναινετικά), η εθνικοποίηση των τραπεζών και μία τραγικά ακαθόριστη παραγωγική ανασυγκρότηση (παρά την θητεία του Π.Λαφαζάνη στο ομώνυμο υπουργείο). Μόνο στην τρίτη δημοσιογραφική ερώτηση αποτόλμησε να πει ότι «αν χρειασθεί για την εφαρμογή του προγράμματος αυτού θα φύγουμε από το ευρώ». Το μοτίβο αυτό κυριαρχεί στη συντριπτική πλειονότητα των δημόσιων τοποθετήσεων της ΛΑΕ. Οι εξαιρέσεις φθάνουν μέχρι την έξοδο από την ΟΝΕ και σταματούν εκεί. Αντίθετα, ένα πολυκυκλοφορημένο κείμενο με πολυποίκιλους και προσθαφαιρούμενους συγγραφείς που στην αρχή προβλήθηκε ως το πρόγραμμα, στη συνέχεια μετονομάσθηκε σε προγραμματική διακήρυξη για να καταλήξει μάλλον στο ταπεινότερο της «εκλογικής διακήρυξης», αποφαίνεται ότι η ΛΑΕ υποστηρίζει την έξοδο από το ευρώ και, εφόσον τα πράγματα οδηγηθούν σε σύγκρουση με την ΕΕ, τότε θα προτείνει δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός για την αποδέσμευση ή μη από την ΕΕ.

Φαίνεται καθαρά ότι για την ΛΑΕ η έννοια του προγράμματος είναι κάτι σαν παιχνίδι πλαίημομπίλ:  φτιάχνεται στο πόδι, αλλάζει κατά το δοκούν και στο τέλος της γραφής δεν έχει και μεγάλη σημασία. Καμία σχέση δεν έχει η προσέγγιση αυτή με την παράδοση της Αριστεράς (και ιδιαίτερα της κομμουνιστικής Αριστεράς). Για την τελευταία, και σε αντίθεση με τον αστικό πολιτικαντισμό, η πολιτική δράση εκπορεύεται από πολιτικά προγράμματα (που στην κομμουνιστική παράδοση απορρέουν από ιδεολογικές αρχές).

Όμως, ακόμη και αν αγνοήσει κανείς την πολυγλωσσία της δημόσιας παρουσίας της ΛΑΕ και πάρει κατά γράμμα την προαναφερθείσα διακήρυξη, φαίνεται καθαρά ότι βρίθει από αντιφάσεις και έχει κατασκευαστεί σαν εργαλείο μάρκετινγκ παρά σαν ένα σοβαρό και συνεκτικό πρόγραμμα.

Πρώτον, ο μόνος τρόπος για να αποχωρήσεις από την ΟΝΕ και να παραμείνεις μέσα στην ΕΕ είναι αυτό να γίνει με την συναίνεση των ηγεμονικών κέντρων της τελευταίας. Σε μία τέτοια περίπτωση το επάνω χέρι έχουν τα τελευταία και συνεπώς ο μόνος δρόμος για αυτή τη συναινετική έξοδο από το ευρώ είναι αυτός του αντιδραστικού σχεδίου Σόιμπλε που θα φορτώσει ακόμη περισσότερα βάρη στις πλάτες των εργαζομένων και θα επιδεινώσει την εξάρτηση της χώρας από την ΕΕ.

Δεύτερον, ο θεμελιακός πυρήνας του οικονομικού προβλήματος της χώρας είναι η αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής της και η μετατροπή της σε ένα χαμηλής τάξης παρακολούθημα πανευρωπαϊκών αλυσίδων παραγωγής με χαμηλή συνοχή, τεχνολογία, προστιθέμενη αξία και ανταγωνιστικότητα και φυσικά μισθούς εξαθλίωσης. Η απλή ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας και η υποτίμηση του νομίσματος δεν μπορούν να ανατάξουν την παραγωγική δομή της χώρας. Η ιδιωτική πρωτοβουλία – που επίσης εκθειάζεται σε δημόσιες τοποθετήσεις ειδημόνων της ΛΑΕ – δεν πρόκειται να το κάνει μέσα σε συνθήκες σύγκρουσης με την ΕΕ και βέβαια είναι πολύ αργή και ταυτόχρονα απαιτεί αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Ο μόνος δρόμος για την φιλολαϊκή παραγωγική αναδιάρθρωση είναι ένα οικονομικό σχέδιο για το σύνολο της οικονομίας, υποχρεωτικής εφαρμογής και βασισμένο σε δημόσιες επενδύσεις και με την δημόσια ιδιοκτησία όλων των στρατηγικών τομέων της οικονομίας. Η ΛΑΕ δεν λέει λέξη γι’ αυτό.

Η εξαναγκασμένη και καθυστερημένη αποχώρηση της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ από αυτό το άθλιο και καταστροφικό για το λαό εγχείρημα είναι καλοδεχούμενη. Ήταν ένα βήμα μπροστά. Θα όφειλε όμως να έχει εξάγει και τα ανάλογα συμπεράσματα από τα μέχρι τώρα λάθη της και να επιδείξει και την ανάλογη συμπεριφορά ιδιαίτερα απέναντι στις λαϊκές μάζες που συνέβαλε στην παραπλάνηση τους. Η ΛΑΕ δεν φαίνεται να διακατέχεται από αυτές τις αρετές. Ξανασερβίρει ένα «μοντέλο ΣΥΡΙΖΑ» με μία πανσπερμία ομάδων με διαφορετικές πολιτικές επιλογές, φαιδρούς εκλογικίστικους καυγάδες, καρικατούρα προγράμματος και βασικό συνεκτικό στοιχείο την εκλογική επιβίωση. Μετά το άτολμο βήμα της εμπρός κάνει ήδη δύο βήματα πίσω.

Πηγή: stavrosmavroudeas.wordpress.com

του Σπύρου Μαρκέτου

(Δημοσιεύτηκε συντετμημένο στην εφημερίδα Πριν της 6ης Σεπτέμβρη 2015)

Δυστυχώς δυο συνιστώσες της Ανταρσύας αποχώρησαν για να ενταχθούν στη Λαϊκή Ενότητα. Είναι χειρότερο και από έγκλημα, είχε πει ο Ταλλεϋράνδος, είναι λάθος. Τα κίνητρά τους είναι φυσικά τα καλύτερα, και στον ίδιο αγώνα θα μείνουμε, και είμαι βέβαιος ότι θα συνεχίσουμε να δείχνουμε μεταξύ μας την αυτονόητη συντροφικότητα, έστω και από διαφορετικές επάλξεις. Ωστόσο οι κρίσιμες στιγμές που ζούμε μας επιβάλλουν να πούμε την αλήθεια.

Η αποχώρηση της Αραν και της Αρας αλλάζει το χαρακτήρα του σχηματισμού μας, και πρέπει τώρα ν’ αποφασίσουμε τα βασικά στοιχεία της νέας Ανταρσύας. Πιστεύω πως αν κάνουμε τις κατάλληλες κινήσεις η αντικαπιταλιστική αριστερά θα βγει ενισχυμένη από αυτή την πολύ σοβαρή κρίση. Αν πάλι κλείσουμε τα μάτια μας ή πάρουμε λάθος αποφάσεις, τότε μπαίνουμε σε δρόμο μαρασμού και διάλυσης.

Στην πραγματικοτητα το πολιτικό σχέδιο της ΛαΕ, να φτιάξει ένα μεταρρυθμιστικό πατριωτικό μέτωπο με προοπτική κυβερνητικής εξουσίας, μόνο σε ρόλο διακόσμησης, ή άλλοθι, χωρά αντικαπιταλιστικές συνιστώσες. Η πορεία του δεν είναι προδιαγεγραμμένη, φυσικά, κι ευτυχώς δεν ελέγχεται συνολικά από τους επικεφαλής του, αλλά για την ώρα τον ρυθμό τον δίνουν αυτοί. Θα είχε όμως κάνει πολύ διαφορετικές κινήσεις όλον αυτό τον καιρό αν επιδίωκε όχι τη δική του κυριαρχία στ’ αριστερά του Σύριζα, αλλά την όσο το δυνατόν ισχυρότερη δόμηση και παρουσία της αριστεράς. Και κυρίως, τότε, αποφεύγοντας τις χωριστές συνομιλίες με κομάτια της Ανταρσύας, θα είχε μπει μαζί μας σε σοβαρό διάλογο κεντρικά και καθαρά.

Η διάσπαση της Ανταρσύας δεν ήταν μια παράπλευρη απώλεια στην προσπάθεια να εφαρμοστεί αυτό το σχέδιο, αλλά ένας από τους βασικούς επιμέρους στόχους του. Επιτευχθηκε πανεύκολα χάρη στη σπουδή που έδειξαν οι ηγεσίες της Αράν και της Αράς, και η ΛαΕ τήν επιδίωξε για ν’ ανακόψει την ισχυρή δυναμική της Ανταρσύας στα κινήματα και στην εκλογική μάχη, ελπίζοντας έτσι να ηγεμονεύσει στο χώρο αριστερά του Σύριζα και να επιβάλει αργούς ρυθμούς και μετριοπαθείς στόχους στην αριστερή αμφισβήτηση του Τρίτου Μνημόνιου. Ώστε η κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση να ευνοήσει τώρα τη ΛαΕ, όπως είχε νωρίτερα ευνοήσει τον Σύριζα. Μια ΛαΕ η οποία ελπίζει ν’ αναδειχτεί ρυθμιστής του παιχνιδιού στην επόμενη φάση, αν η κλιμάκωση της κοινωνικής πόλωσης και της οικονομικής κρίσης απειλήσει τη μνημονιακή κυβέρνηση όπου θα συμμετέχει ο Σύριζα.

Μάλιστα οι κανόνες του παιχνιδιού δεν αποκλείουν την ενδεχόμενη επαναπροσέγγιση Τσίπρα και Λαφαζάνη. Οι οποίοι αξίζει να προσέξουμε ότι δεν αντάλλαξαν ποτέ αληθινά βαρείς χαρακτηρισμούς, και ποτέ δεν απέκλεισαν τη συμφιλίωσή τους μετά την προδοσία. Με δυο λόγια, η ΛαΕ θέλει να συσπειρώσει την αμφισβήτηση φροντίζοντας να μην τήν ενισχύει αχρείαστα και πάντως να τήν στρέφει σε ασφαλείς συστημικές ατραπούς. Ελπίζοντας ν’ ανταμειφθεί με την πανηγυρική προσάρτηση του τσιπρισμού εν καιρώ, όταν το δικό του πρόγραμμα θα έχει πλέον γίνει ανεπίδεκτο εφαρμογής και θα έχει έρθει πλέον και η ώρα της ΛαΕ να κυβερνήσει. Γιατί και η ΛαΕ θέλει να κυβερνήσει, και ξέρει πως τότε θα χρειαστεί συμμάχους. Στα δεξιά της, όχι στ’ αριστερά της. Τον Τσίπρα χρειάζεται μάλλον παρά την Ανταρσύα. Γιατί κάποτε να μην τόν χρησιμοποιήσει όπως σήμερα ο Τσίπρας χρησιμοποιεί τον Κουβέλη; Γιατί να μη δώσει μια νέα ευκαιρία στη στιμένη λεμονόκουπα όταν όλος ο κόσμος θ’ αναζητά μια οποιαδήποτε ελπίδα σταθερότητας μέσα στα ερείπια της μνημονιακής προσαρμογής; Και όταν ακόμη κι εμείς θα απευχόμαστε την εναλλακτική λύση που ήδη ετοιμάζει το πλέγμα εξουσίας, μια μοντέρνα παραλλαγή του φασισμού;

Αξίζει λοιπόν να εξετάσουμε μια υπόθεση εργασίας στην οποία την απάντηση ακόμη δεν γνωρίζουμε,. Η υπόθεση είναι ότι δεν ήταν άστοχες ούτε λάθος οι πολυσυζητημένες κινήσεις της ηγεσίας της ΛαΕ όπως η καθυστερημένη αποχώρησή της από τον Σύριζα, καθώς και όλοι οι δισταγμοί και οι αναβολές στις ημέρες μετά το ΟΧΙ και την προδοσία Τσίπρα, αλλά και ακόμη νωρίτερα, σ’ όλους εκείνους τους χαμένους μήνες στους οποίους μολονότι συγκυβερνούσε απέτυχε και η ίδια να επεξεργαστεί εναλλακτικό σχέδιο ρήξης.

Όλα αυτά δεν ήταν διόλου αποτέλεσμα της θρυλούμενης δείλιας, ή δήθεν αναποφασιστικότητας, ή λάθος εκτιμήσεων του επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας, όπως θέλουν κάποιες ρηχές εξηγήσεις ψυχολογικού ή συπτωσιολογικού τύπου. Όχι, όλα αυτά απλώς υπηρετούσαν ένα σχέδιο που έχει βέβαια κοινούς στόχους με το δικό μας, ο Λαφαζάνης φυσικά δεν είναι Τσίπρας, λόγου χάρη από δεκαετίες προωθεί με συνέπεια ένα σχέδιο απεγκλωβισμού από τη δικτατορία της ΕΚΤ, αλλά ωστόσο προβλέπει πολύ διαφορετική πορεία και σταθμούς από κείνα που πιστεύουμε κι επειδιώκουμε εμείς στην Ανταρσύα. Με δυο λόγια ένα ριζοσπαστικό μεταρρυθμιστικό σχέδιο που σε συγκεκριμένα ζητήματα συγκλίνει με το δικό μας αντικαπιταλιστικό σχέδιο, ενώ σε άλλα συγκρούεται.

Χονδρικά πρόκειται για ένα σχέδιο με καταβολές στη λογική των σταδίων, το οποίο πρέπει να μελετήσουμε πολύ πιο επισταμένα απ’ όσο έχουμε κάνει μέχρι στιγμής, αλλά πάντως, θα έλεγα σε πολύ αδρές γραμμές, επικαλείται μια μορφή οικονομικής ανάπτυξης αρκετά παρόμοια με κείνη των ένδοξων δεκαετιών του καπιταλισμού (με σοσιαλιστικό όμως πρόσημο), ποντάρει σε κεϋνσιανού τύπου εργαλεία, υποτιμά τη διαλεκτική των ρήξεων και των ασυνεχειών που πολλαπλά ενισχύει ο χρηματιστικοποιημένος κι εγγενώς ασταθής σημερινός καπιταλισμός, και αποδίδει στα κοινωνικά κινήματα και στην αυτενέργεια και την αλληλεγγύη των ‘από κάτω’ ρόλο μικρότερο από εκείνο που τούς αναλογεί. Με αποτέλεσμα να μην επιμένει τελικά σε ζητήματα δημοκρατίας.

Φυσικά το σχέδιο δεν δηλώνεται ρητά σε όλες του τις λεπτομέρειες, όπως αναπόφευκτα συμβαίνει με όλα τα πολιτικά σχέδια. Αποσπώντας από την Ανταρσύα πάντως την Αράν και την Αράς πλήττει το δικό μας σχέδιο για να ηγεμονεύσει στην από αριστερά αμφισβήτηση της καπιταλιστικής δομικής προσαρμογής. Ελπίδα μου πάντως είναι πως, μολονότι δυο συνιστώσες έφυγαν και, ας μην έχουμε αυταπάτες, ο αποχωρισμός μας θα είναι συνολικός και οριστικός και όχι μόνον εκλογικός και προσωρινός, πολλά μέλη τους θα μείνουν να συνεχίσουμε τον κοινό αγώνα στην Ανταρσύα.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Νίκος Στραβελάκης

Στη σκιαγράφηση ενός σεναρίου  μετάβασης σε εθνικό νόμισμα προχώρησε, για λογαριασμό της ΛΑ.Ε, ο Κώστας Λαπαβίτσας, ο οποίος είχε αναφερθεί ως υπεύθυνος προγράμματος του εν λόγω κόμματος. Αφού επανέλαβε την πάγια πλέον θέση της ΛΑ.Ε. ότι δεν «θέτει ζήτημα εξόδου» από την ΕΕ περιέγραψε  μια σειρά  ενεργειών για την διαδικασία μετάβασης.

Καταρχήν παραδέχθηκε, για πρώτη φορά επισήμως, ότι η ΛΑ.Ε θα προκρίνει διεθνείς διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές για την απομείωση του χρέους, άρα το κόμμα του θεωρεί ότι οι όποιες κινήσεις για το χρέος θα είναι με την σύμφωνη γνώμη των πιστωτών. Δηλαδή μας είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι αναγνωρίζουν το δημόσιο χρέος. Επίσης δήλωσε ότι η αρχική ισοτιμία του νέου νομίσματος με το ευρώ θα είναι ένα προς ένα και σε αυτή την ισοτιμία θα γίνει η μετατροπή καταθέσεων και δανείων στο νέο νόμισμα. Τέλος, ενώ αναφέρεται εκτενώς στην κρατικοποίηση τραπεζών και ΔΕΚΟ δεν αναφέρεται καθόλου στο θέμα της κεντρικής τράπεζας.

Ελπίζοντας ότι η ΛΑ.Ε έχει οριστικά αποφασίσει την προγραμματική θέση εξόδου από την ευρωζώνη, το πρώτο συμπέρασμα που προκύπτει αβίαστα είναι ότι το κόμμα αυτό προκρίνει την έξοδο από το ευρώ και την παραμονή στην ΕΕ.

Είναι απορίας άξιο πως άνθρωποι με ακαδημαϊκή και κοινοβουλευτική εμπειρία να αγνοούν  ότι αυτό είναι ανέφικτο για την Ελλάδα ειδικά αν πρόκειται να ασκηθεί  στοιχειώδης φιλολαϊκή πολιτική.
Για παράδειγμα βάσει του κοινοτικού δικαίου οποιαδήποτε κρατικοποίηση εντός ΕΕ ουσιαστικά απαγορεύεται. Συνεπώς  η οποία κίνηση κρατικοποίησης τραπεζών ή επιχειρήσεων, που προτείνει η ΛΑ.Ε., θα επιφέρει επιβολή προστίμων με αντικείμενο την υποτιθέμενη αλλοίωση του ανταγωνισμού. Επιπλέον οι μετοχές των Ελληνικών τραπεζών είναι ενεχυριασμένες στον ESM ο οποίος στο πλαίσιο της ΕΕ μπορεί να μπλοκάρει την οποία κίνηση κρατικοποίησης προσφεύγοντας στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο.

Αντίθετα με τις επιδιώξεις της ΛΑ.Ε, το θέμα της αποδέσμευσης από την ΕΕ τίθεται  από τα πράγματα. Ο Κ. Λαπαβίτσας και οι σύντροφοί του, φαίνεται να μη διδάχθηκαν τίποτα από την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ που και εκείνος δεν έθετε θέμα ευρώ μέχρι που το έθεσαν οι δανειστές οδηγώντας στην τραγική κατάληξη του 3ου μνημονίου.

Αλλά υπάρχουν και άλλα. Ο Κ. Λαπαβίτσας μοιάζει να αγνοεί ότι στον παρόντα χρόνο η Τράπεζα της Ελλάδας αλλά και οι τέσσερις συστημικές τράπεζες, είναι τμήμα του ευρώ-συστήματος. Σε αυτό το πλαίσιο έχει σχηματισθεί μια υποχρέωση των εμπορικών τραπεζών προς την τράπεζα της Ελλάδας της τάξης των 130 δις.. .

Η Τράπεζα της Ελλάδας οφείλει με τη σειρά της το ισόποσο στην Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα (ΕΚΤ). Είναι τα χρήματα του ELA μαζί με κάποιες άλλες ενισχύσεις ρευστότητας από την ΕΚΤ. Σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ τα χρήματα αυτά θα καταστούν απαιτητά από την ΕΚΤ. Θα πρέπει λοιπόν το Ελληνικό δημόσιο να χρεοκοπήσει την Τράπεζα της Ελλάδας περνώντας το ενεργητικό της σε νέα κεντρική τράπεζα, ώστε να αποφύγει την καταβολή αυτής της υποχρέωσης. Μόνο στην περίπτωση της μη καταβολής οι κρατικοποιημένες Ελληνικές τράπεζες θα καταστούν κεφαλαιακά επαρκείς  επιτρέποντας και διαγραφή χρεών για τις λαϊκές οικογένειες. Πως θα το πετύχει αυτό η ΛΑ.Ε στο πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου; Η απάντηση είναι απλή: είναι αδύνατο.

Από τα παραπάνω η λογική του σχεδίου γίνεται προφανής. Η θέση υπέρ της παραμονής στην ΕΕ, οδηγεί στην αποδοχή του χρέους, της συναινετικής απομείωσής του  και γενικότερα την αποδοχή όλων των υποχρεώσεων του δημοσίου, όπως ο ELA. Αυτή η παραδοχή ακυρώνει τις όποιες θετικές επιπτώσεις από τη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα.

Συνέπεια της ίδιας  λογικής είναι η δήλωση ότι η αρχική ισοτιμία μετατροπής του νέου νομίσματος θα είναι 1:1 (ένα προς ένα). Εάν πρόκειται να αναγνωρίσεις δημόσιο χρέος 330 δις. και λοιπές υποχρεώσεις 130 δις. είναι προφανές ότι αν υποτιμήσεις το νέο νόμισμα τότε το δημόσιο χρέος θα καταστεί ανεξέλεγκτο. Σε αναμονή λοιπόν της συναινετικής διαγραφής χρέους η Ελλάδα θα προσπαθεί να αμυνθεί υπερασπιζόμενη μια μη βιώσιμη ισοτιμία. Είναι ένα σχέδιο που θυμίζει την εποχή που η Αργεντινή υπερασπιζόταν ισοτιμία 1:1 με το δολάριο οδηγώντας την οικονομία της στην κατάρρευση. Για την Ελλάδα σημαίνει ότι  θα μπούμε σε μια περίοδο όπου οι δανειστές θα συζητάνε υποτίθεται για το χρέος ενώ η Ελλάδα θα στεγνώνει τα συναλλαγματικά της διαθέσιμα υπερασπιζόμενη το 1:1.  Βέβαια ο Κ. Λαπαβίτσας αναφέρει ότι θα υπάρξει υποτίμηση του εθνικού νομίσματος στη συνέχεια, ελπίζοντας σε  γρήγορη συμφωνία για το χρέος,  όμως δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται  τις καταστροφικές επιπτώσεις της υποτιμητικής προσδοκίας για τις συναλλαγές και την οικονομία γενικότερα. Δεν έχει ακούσει φαίνεται ότι οι υποτιμήσεις και οι ανασχηματισμοί δεν προαναγγέλλονται.

Δυστυχώς η εμμονή στην παραμονή στην ΕΕ οδηγεί το πρόγραμμα της ΛΑ.Ε όπως πρωτύτερα το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ σε καραμπινάτες αντιφάσεις που αποδυναμώνουν και τα οποία θετικά τους στοιχεία. Τι να προσφέρουν οι σαφείς αναφορές του Κ. Λαπαβίτσα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και υπέρ ενός ισχυρού κρατικού τομέα, όταν οι υπόλοιπες παραδοχές του προγράμματος τις ακυρώνουν στην πράξη. Άλλωστε το σχήμα παραμονή στην ΕΕ, αναγνώριση δημοσίου χρέους, εθνικό νόμισμα, συναινετική διαγραφή/ τακτοποίηση χρέους είναι πρόταση αντιδραστικών κύκλων και εντός ΕΕ, όπως έγινε γνωστό και κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για το τρίτο μνημόνιο.

Κάποιος έλεγε ότι εκείνος που δε διδάσκεται από την ιστορία είναι καταδικασμένος  να τη ξαναζήσει και η ΛΑ.Ε έδειξε από πολύ νωρίς ότι προτιμά να ξαναζήσει ένα «παραμύθι» τύπου ΣΥΡΙΖΑ από το να προσπαθήσειγια τη συγκρότηση ενός μετώπου ρήξης και αποδέσμευσης από την ΕΕ.

Είναι καθήκον των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να καλύψουν αυτό το πολιτικό κενό.

Άρθρο στο euro2day.gr: Λαπαβίτσας: Όλο το σχέδιο εξόδου από το ευρώ

πηγη: pandiera.gr