ΜΕΤΡΑ "ΦΩΤΙΑ" ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ, ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜ. ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

Με τρεις «καυτούς» φακέλους ανοίγει από αύριο ο νέος κύκλος διαβουλεύσεων με τους δανειστές, καθώς επί τάπητος τίθενται οι ανατροπές σε ασφαλιστικό και φορολογία, αλλά και το νέο μισθολόγιο που θα ισχύσει στον δημόσιο τομέα.

Η τελευταία και δυσκολότερη «στροφή» πριν από την τελική ευθεία προς την αξιολόγηση κρίνεται -όπως είναι φυσικό- ως η κρισιμότερη από την κυβερνητική συμμαχία, καθώς θα θέσει σε σοβαρή δοκιμασία εκ νέου τις αντοχές της κυβέρνησης αλλά και της κοινωνίας.

Αξίζει δε να σημειωθεί ότι μπορεί το ασφαλιστικό να έχει απεμπλακεί από το δεύτερο «πακέτο» προαπαιτούμενων, όμως παραμένει βασική προϋπόθεση η υλοποίηση των αλλαγών στο ισχύον σύστημα, προκειμένου να ολοκληρωθεί η εν λόγω μεταρρύθμιση πριν από το τέλος του τρέχοντος έτους, για να ανοίξει η συζήτηση για το χρέος.

Θα πρέπει, εξάλλου, να αναφερθεί ότι οι ανατροπές που έρχονται στο ασφαλιστικό είναι μεγάλες και μάλιστα επώδυνες για δεκάδες χιλιάδες συνταξιούχους, εάν ληφθεί υπόψη ότι ήδη υπάρχει δέσμευση για νέα περικοπή δαπανών το 2016 ύψους 1,8 δισ. ευρώ.

Από την άλλη πλευρά «ωρολογιακή βόμβα» στα θεμέλια του κυβερνητικού συνασπισμού είναι και οι αλλαγές που σχεδιάζονται στο πλαίσιο εφαρμογής του νέου μισθολογίου στον δημόσιο τομέα.

Ειδικότερα, όπως έχει επισημάνει η «Ν», με βάση το σχέδιο που επεξεργάζεται το οικονομικό επιτελείο και θα πρέπει να λάβει σύντομα τη μορφή σχεδίου νόμου, ώστε να κατατεθεί το αργότερο αρχές Δεκεμβρίου στη Βουλή, προβλέπεται ότι οι μισθολογικές αυξήσεις που θα χορηγούνται, όποτε φυσικά «ξεπαγώσουν» οι μισθοί, θα αποδίδονται με βάση τα χρόνια προϋπηρεσίας και όχι με βάση τον βαθμό που καταλαμβάνει ένας υπάλληλος.

Με τις αλλαγές που προωθούνται ουσιαστικά η κυβέρνηση σχεδιάζει την επανακατάταξη όλων των υπαλλήλων με βάση τα χρόνια υπηρεσίας τους, ενώ προτίθεται να διατηρήσει και τα τέσσερα επιδόματα που αποδίδονται στους δημοσίους υπαλλήλους και αφορούν την οικογενειακή παροχή, το επίδομα απομακρυσμένων και παραμεθόριων περιοχών, το επίδομα ανθυγιεινής εργασίας και το επίδομα θέσης ευθύνης.

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι στους «κερδισμένους» αναμένεται να είναι οι υπάλληλοι που βρίσκονται τα τελευταία χρόνια στο τελευταίο μισθολογικό κλιμάκιο του βαθμού που έχουν καταταχθεί, αφού η κυβέρνηση σχεδιάζει να αποδώσει τις μισθολογικές ωριμάνσεις που δικαιούνται με βάση το νέο μισθολόγιο, ενώ στους μεγάλους «χαμένους» θα είναι οι υπάλληλοι με πολλά χρόνια προϋπηρεσίας, καθώς θα δουν τις αποδοχές τους να «παγώνουν» για τα επόμενα χρόνια λόγω της διατήρησης της προσωπικής δια- φοράς.

Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι ύστερα από απαίτηση και των δανειστών οι επικείμενες αλλαγές θα επιτύχουν το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ υπαλλήλων με υψηλά προσόντα και εργαζομένων με χαμηλότερα, μέσω της διαφοράς ωρίμανσης των μισθών.

Συγκεκριμένα, το σχέδιο -μεταξύ άλλων- προβλέπει ότι για τις κατηγορίες υπαλλήλων υποχρεωτικής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης θα υπάρχουν 13 μισθολογικά κλιμάκια, τα οποία θα αποδίδουν ωριμάνσεις στους βασικούς μισθούς ανά τριετία, ενώ για τους υπαλλήλους πανεπιστημιακής και τεχνολογικής εκπαίδευσης το νέο μισθολόγιο θα προβλέπει 19 μισθολογικά κλιμάκια που θα αποδίδουν αυξήσεις ανά διετία.

Κατάργηση και των τελευταίων φοροαπαλλαγών που έχουν απομείνει για φυσικά και νομικά πρόσωπα, νέες φορολογικές κλίμακες για εισοδήματα από μισθωτές υπηρεσίες, ενοίκια, κληρονομιές, δωρεές, γονικές παροχές και μεταβιβάσεις ακινήτων, καθώς και την αύξηση της φορολογίας των αγροτών, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων το «πακέτο» της επικείμενης φορολογικής μεταρρύθμισης.

Οι αλλαγές, που δεν αποκλείεται να έρθουν σε δύο «δόσεις», προκειμένου να τεθούν σε δημόσια διαβούλευση, αναμένεται να πλήξουν για μια ακόμη φορά τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα, ενώ εάν ικανοποιηθεί και η απαίτηση των δανειστών που αποτελεί μάλιστα μνημονιακή δέσμευση για ενσωμάτωση της έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης στις κλίμακες φορολογίας εισοδήματος, τότε θα προκύψουν σημαντικές επιβαρύνσεις για όλους ανεξαιρέτως τους υπόχρεους.

Ειδικότερα, όπως έχει ήδη επισημάνει η «Ν», με βάση το σχέδιο που καταρτίζουν οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών και το οποίο θα τεθεί υπόψη του κουαρτέτου προς έγκριση πριν πάρει το δρόμο για τη Βουλή, προβλέπονται τα εξής:

Φοροαπαλλαγές: Στο «μικροσκόπιο» έχουν μπει οι 716 φοροαπαλλαγές που έχουν απομείνει και «κοστίζουν» περίπου 2,5 δισ. ευρώ, όπως άλλωστε προκύπτει και από το κείμενο του νέου κρατικού προϋπολογισμού που κατατέθηκε την Παρασκευή στη Βουλή. Συγκεκριμένα η κυβέρνηση σχεδιάζει να βάλει «μαχαίρι» στις περισσότερες φοροαπαλλαγές, ενώ για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις θα δεσμευτεί για τη χορήγηση άμεσων ενισχύσεων στις οικονομικά ασθενέστερες ομάδες του πληθυσμού, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι και αυτές θα εγκριθούν από τους δανειστές. Επισημαίνεται ότι με βάση τον τόμο των φοροαπαλλαγών που συνοδεύει τον κρατικό προϋπολογισμό του 2016, αυτές που έχουν απομείνει είναι οι εξής:

123 φορολογικές απαλλαγές που απολαμβάνουν ακόμη τα φυσικά πρόσωπα και αφορούν ιατρικές δαπάνες, δωρεές κ.λπ. και κοστίζουν περίπου 275,29 εκατ. ευρώ. Ειδικότερα για τις ιατρικές δαπάνες, που «επιβαρύνουν» 85,2 εκατ. ευρώ τον προϋπολογισμό, εξετάζεται να αναγνωρίζονται μόνο αυτές που υπερβαίνουν τα 100 ευρώ και γίνονται μέσω χρεωστικών ή πιστωτικών καρτών.

109 φορολογικές απαλλαγές που απολαμβάνουν τα νομικά πρόσωπα και ανέρχονται στο ποσό των 13,75 εκατ. ευρώ.

19 φοροαπαλλαγές που εφαρ- μόζονται στον ΕΝΦΙΑ με «κόστος» 426,24 εκατ. ευρώ.

79 φοροαπαλλαγές που ισχύουν στον ΦΠΑ και κοστίζουν 1,26 δισ. ευρώ.

Οι φοροαπαλλαγές που ισχύουν σήμερα στους ΕΦΚ και υπολογίζονται στα 972,4 εκατ. ευρώ.

Υπολογίζουν 200 εκατ.

Μετά την απόσυρση της σχεδιαζόμενης αύξησης του συντελεστή στη φορολόγηση των ενοικίων, από το 11% στο 15% για εισοδήματα από ενοίκια μέχρι 12.000 ευρώ τον χρόνο και από 33% στο 35% για εισοδήματα από 12.001 και άνω, που προκάλεσε κύμα αντιδράσεων, πολλά είναι τα σενάρια που εξετάζονται από τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών. Σε κάθε περίπτωση όποιο σχέδιο κι αν υιοθετηθεί το δημοσιονομικό αποτέλεσμα πρέπει να φέρνει στα δημόσια ταμεία τουλάχιστον 200 εκατ. ευρώ.

Προτάσεις ΥΠΟΙΚ

Φορολογική κλίμακα: Περισσότερα κλιμάκια και συντελεστές, από 5% έως και 50%, αναμένεται ότι θα περιλαμβάνει η νέα φορολογική κλίμακα για μισθούς και συντάξεις. Ανοιχτό παραμένει ακόμη το νέο όριο του αφορολόγητου ορίου, αφού υπάρχουν προτάσεις για μείωσή του στο ύψος του ορίου της φτώχειας, αλλά και διατήρησής του στις 9.500 ευρώ υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα «χτίζεται» μόνο με τη χρήση του πλαστικού χρήματος.

Εισφορά αλληλεγγύης: Από το 2016 η εισφορά αλληλεγγύης θα πρέπει, βάσει των δεσμεύσεων του τρίτου μνημονίου, να ενσωματωθεί στη φορολογική κλίμακα. Η εν λόγω κίνηση, πάντως, θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης για τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα, αφού οι συντελεστές θα είναι υψηλοί, λόγος για τον οποίο αναζητούνται τρό- ποι, εφόσον υιοθετηθεί το μέτρο, να επιβαρυνθούν οι υψηλότερες εισοδηματικά τάξεις. Ωστόσο, δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί από το οικονομικό επιτελείο το όριο πάνω από το οποίο κάποιος φορολογούμενος θα θεωρείται ότι ανήκει στους «έχοντες».

Αγρότες: Το επόμενο έτος αυξάνεται ο συντελεστής φορολόγησης των αγροτών από το 13% στο 20%, ενώ από το 2017 ο συντελεστής φορολόγησης των αγροτικών κερδών θα αυξηθεί περαιτέρω στο 26%. Λόγω των αντιδράσεων πάντως που προκαλούν οι συγκεκριμένες αλλαγές στον αγροτικό κόσμο της χώρας, η κυβέρνηση ψάχνει εναγωνίως ελαφρύνσεις για τους κατ' επάγγελμα αγρότες ή διεύρυνση των εκπιπτόμενων δαπανών.

ΠΗΓΗ: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Γ.ΚΟΥΡΟΣ

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2015

η νύχτα της 25ης προς 26η Νοέμβρη 1942, 150 αντάρτες του ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τον Άρη Βελουχιώτη, 60 αντάρτες του ΕΔΕΣ, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Ζέρβα, και 12 Άγγλοι σαμποτέρ επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά κατά της ιταλικής φρουράς της μεγάλης σιδηροδρομικής γέφυρας του Γοργοπόταμου κοντά στη Λαμία, εξουδετέρωσαν την εχθρική δύναμη και ανατίναξαν τη γέφυρα.  

Σύμφωνα με το σχέδιο επιχείρησης, τμήμα του ΕΛΑΣ με 65 άνδρες ανέλαβε να εξουδετερώσει το νότιο βάθρο της γέφυρας, που φρουρούνταν από 80 Ιταλούς και ήταν αμυντικά οργανωμένο με συρματοπλέγματα, χαρακώματα και πολυβολεία από μπετόν αρμέ. Τμήμα του ΕΔΕΣ με 45 άνδρες ανέλαβε να εξουδετερώσει το βόρειο βάθρο, που φρουρούνταν από 30 άνδρες, χωρίς σημαντική αμυντική οργάνωση (η οργάνωση αυτή είχε μόλις αρχίσει). Δύο τμήματα του ΕΛΑΣ με 15 άνδρες το καθένα και με έναν Βρετανό σαμποτέρ ανέλαβαν να καταλάβουν θέσεις στη σιδηροδρομική γραμμή, σε απόσταση ενός περίπου χιλιομέτρου από τη νότια και βόρεια πλευρά της γέφυρας, για να εμποδίσουν την προσέγγιση εχθρικών ενισχύσεων.  

Ενα τμήμα του ΕΛΑΣ από 30 άνδρες παρέμεινε ως εφεδρεία, ένα άλλο με 15 άνδρες είχε προορισμό να καταλάβει την ξύλινη οδική γέφυρα του Σπερχειού στη θέση Φραντζή και, τέλος, ένα τμήμα σαμποτέρ από 4-5 Αγγλους, 8 άνδρες του ΕΛΑΣ και 4 του ΕΔΕΣ ανέλαβε την ανατίναξη της γέφυρας. Η επιχείρηση άρχισε στις 23.05 τη νύχτα.  

Με την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου διακόπηκε για έξι βδομάδες η μοναδική σιδηροδρομική αρτηρία προς το λιμάνι του Πειραιά, μέσω της οποίας το χιτλερικό επιτελείο εφοδίαζε τα στρατεύματα του Ρόμελ στη Βόρεια Αφρική. Αυτός ήταν άλλωστε και ο σκοπός της επιχείρησης. Δόθηκε έτσι πολύτιμη βοήθεια στα αγγλικά στρατεύματα, που διεξήγαν επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον των χιτλερικών και ιταλικών στρατευμάτων στην Αφρική.  

Το λαμπρό αυτό κατόρθωμα, που συνέπεσε χρονικά με τη μεγαλειώδη αντεπίθεση των σοβιετικών στρατευμάτων στο Στάλινγκραντ, είχε σοβαρή απήχηση στον ελληνικό λαό, ανέβασε το αγωνιστικό του φρόνημα και συντέλεσε στην παραπέρα γοργή ανάπτυξη της ένοπλης αντίστασής του.  

Αλλά οι σκοτεινές δυνάμεις της ελληνικής και ξένης αντίδρασης είχαν ήδη αρχίσει να σπέρνουν το σπόρο της διαίρεσης. Ο διχασμός των δυνάμεων της αντίστασης, που έθεσαν ως σκοπό τους οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές, βάθαινε ακόμη περισσότερο μετά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου.

*Πηγή: imerodromos.gr

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2015

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ

Η Πανελλαδική Σύσκεψη της Λαϊκής Ενότητας μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για την ενίσχυση της ριζοσπαστικής και αντιμνημονιακής Αριστεράς στην χώρα μας και για την προώθηση της κοινωνικής αντίστασης στις βάρβαρες μνημονιακές πολιτικές του κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ασφαλιστικό, πλειστηριασμοί, ιδιωτικοποιήσεις, λιτότητα κ.α) καθώς και της ενότητας της Αριστεράς. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική περίοδο, η οποία έχει δυνατότητες και δυσκολίες, αν και οι δυσκολίες φαίνονται αυτήν την στιγμή να είναι περισσότερες από τις δυνατότητες. Η κυβέρνηση υφίσταται μια γενικευμένη πολιτική φθορά λόγω των ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών της, χωρίς αυτό να αποκλείει , όμως, την ύπαρξη ακόμη ενός δυναμικού εμπιστοσύνης σε αυτήν-σε συνθήκες απόγνωσης και απελπισίας του λαού αλλά και αποδόμησης των αντιπολιτευτικών συστημικών κομμάτων.

Πρέπει να κάνουμε μετά την σημαντική εκλογική ήττα του Σεπτεμβρίου μια καινούρια και αξιόπιστη νέα αρχή. Στην προσπάθειά μας αυτήν, το στοιχείο της αυτοκριτικής και της κατανόησης όσων έχουν ήδη συμβεί είναι πολύ κρίσιμο. Ο μεγάλος όγκος των δυνάμεων της ΛΑΕ προέκυψε από την διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ μετά την μεγάλη μνημονιακή του στροφή. Σίγουρα, η βραχεία προεκλογική περίοδος όξυνε αντικειμενικά τα προβλήματα καταγραφής της γραμμής μας και της προγραμματικής μας συγκρότησης και υπήρξε σοβαρός αντικειμενικός παράγων της ήττας, όμως, αυτό δεν αναιρεί τις σοβαρές υποκειμενικές μας αδυναμίες. Αυτές πηγάζουν κυρίως από το γεγονός ότι η Αριστερή Πλατφόρμα και η συνολική αριστερή Αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ έκανε την διάσπαση καθυστερημένα και άτολμα, συντήρησε την αντίφαση «καταψηφίζουμε το Μνημόνιο-στηρίζουμε την κυβέρνηση», ενώ η διάσπαση θα έπρεπε να έχει συντελεσθεί με δική μας πρωτοβουλία το αργότερο την 13η Ιουλίου, μετά την υπογραφή της συμφωνίας στο Eurogroup. Αφήσαμε την πρωτοβουλία των κινήσεων στο ηγετικό κέντρο γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα και την ομάδα του. Επίσης, έπρεπε από πολύ νωρίτερα η Αριστερή Πλατφόρμα να έχει δημοσιοποιήσει στην κοινωνία την στρατηγική της διαφωνία με τον προσανατολισμό της διαπραγμάτευσης, που είχε διαφανεί ήδη από την συμφωνία της 20ης του Φλεβάρη. Κρατήσαμε την διαφωνία ερμητικά κλειστή στα όργανα και στο εσωτερικό του κόμματος, κάτι που μας στοίχισε τελικά πολύ ακριβά. Δεν πείσαμε, παρά το ηθικό μας πλεονέκτημα, ότι κάνουμε την κρίσιμη πολιτική διαφορά.

Επίσης, κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου κάναμε ένα διπλό λάθος. Δεν επιμείναμε, χωρίς ταλαντεύσεις και μισόλογα, στην βασική μας προγραμματική διαφοροποίηση, την έξοδο από την ευρωζώνη και το άνοιγμα της συζήτησης για την γενικότερη έξοδο από την Ε.Ε. Φανήκαμε αμήχανοι σε αυτό το σημείο, το ισχυρό σημείο συμπύκνωσης της πολιτικής διαφωνίας, και δεν δώσαμε ούτε τον τόνο της πολιτικής αποφασιστικότητας ούτε την αναγκαία τεχνική τεκμηρίωση για τον σκοπό αυτόν και την εφαρμογή του. Επίσης, δεν τοποθετηθήκαμε με σφαιρικότητα πάνω στην ανάγκη ενός μεταβατικού σοσιαλιστικού προγράμματος, το οποίο έχει ανάγκη η χώρα και οι δυνάμεις της εργασίας για να βγουν από το τούνελ των μνημονίων. Οι επιμέρους στόχοι (διαγραφή χρέους, κοινωνικοποίηση τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων, άρση λιτότητας κλπ) δεν αρθρώθηκαν και δεν ενοποιήθηκαν με έναν ολοκληρωμένο τρόπο. Αυτή η προγραμματική επεξεργασία πρέπει να προχωρήσει τώρα σε συζήτηση και αλληλοτροφοδότηση με τις υποτελείς τάξεις και συνολικά το πληττόμενο κοινωνικά τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

Όσον αφορά, τον πολιτικό στόχο αυτής της περιόδου, του ορατού βραχυμεσοπρόθεσμου διαστήματος, αυτός δεν μπορεί να είναι η επανάληψη του σχεδίου «κυβέρνηση της Αριστεράς» και ένας ΣΥΡΙΖΑ 2. . Πρώτον, διότι αυτός ο στόχος έχει φθαρεί πολιτικά και ηθικά από την κυβερνητίστικη και συμβιβαστική εκδοχή υλοποίησής του εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και χρειάζεται να ξανακτιστεί με ριζικά άλλα υλικά. Δεύτερον, διότι δεν υπάρχει ακόμη ο πολιτικός ταξικός συσχετισμός για να τεθεί το ζήτημα με τον τρόπο που πρωτοτέθηκε την άνοιξη του 2012, όταν ορθά προτάθηκε για να δώσει πολιτική διέξοδο στην αύξουσα κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση της περιόδου 2010-2012. Τρίτον, διότι η ισχύουσα διακυβέρνηση δεν θα πέσει καθόλου σαν «ώριμο φρούτο» και διατηρεί ηγεμονικά/συναινετικά αποθέματα. Τέταρτον, διότι όλη η ευρωπαϊκή εικόνα μας πείθει ότι δεν υπάρχουν αυτήν την στιγμή υποκειμενικά τα περιθώρια για μια στηριγμένη πραγματικά στην κοινωνία αριστερή διακυβέρνηση-η πορτογαλική περιπέτεια πιθανότατα θα το αποδείξει για άλλη μια φορά. Τέλος, μια τέτοια στοχοθέτηση, παρά το ότι πρέπει από τώρα να τίθενται με πειστικό τρόπο οι σοβαρές προγραμματικές γραμμές μιας εναλλακτικής ταξικά διακυβέρνησης, μας αποπροσανατολίζει από τον πραγματικό άμεσο πολιτικό στόχο, αυτόν της γενικής κοινωνικής αποσταθεροποίησης της κυβερνητικής μνημονιακής πολιτικής, του γενικευμένου πολιτικού σαμποτάζ εκ μέρους της κοινωνίας κάτω από την συντονισμένη δράση του εργατικού κινήματος και των άλλων κοινωνικών κινημάτων, της προετοιμασίας μιας γενικευμένης εξεγερσιακής κατάστασης στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Στην Ευρώπη όπου η αστική δημοκρατία καταρρέει, η κοινωνική δημοκρατία πρέπει να ξαναγεννηθεί κινηματικά στην βάση του αντικαπιταλισμού, του αντιπολέμου και του αντιιμπεριαλισμού. Να ξανακοινωνικοποιήσουμε βαθειά την πολιτική μας, να ξαναπολιτικοποιήσουμε τις κοινωνικές αντιστάσεις, αυτά είναι τα διακυβεύματα του παρόντος, πολύ προτού ξανατεθεί ζήτημα «κυβέρνησης της Αριστεράς». Οι μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε χρειάζονται αναστοχασμό στην κατανόηση και στην δράση μας και όχι επανάληψη των μεταπολιτευτικών «ευκολιών» της Αριστεράς.

Η πορεία μας πρέπει, επίσης, να θέτει το ζήτημα της κοπής του ομφαλίου λώρου με το συριζαϊκό φυσιογνωμικό και οργανωτικό παρελθόν πολλών από εμάς. Η ενότητα στους κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς χώρους και η συνεννόηση με αρκετό ενδιάμεσο κόσμο στα σχήματα του πρώην ΣΥΡΙΖΑ είναι σημαντική αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Η προτεραιότητα πρέπει πάντοτε να δίδεται στον αντικυβερνητικό- συγκεκριμένα αντιμνημονιακό χαρακτήρα των συνδικαλιστικών παρεμβάσεων και κινήσεων και όχι σε έναν άχρωμο συμφιλιωτισμό. Όπου επικρατήσει ο άνευρος, συμφιλιωτισμός, αυτό θα είναι ένα βήμα προσέγγισης και όχι απομάκρυνσης από το πεδίο του μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ. Ό,τι δηλαδή πρέπει ακριβώς να απεργαζόμαστε αυτήν την στιγμή.

Κλείνω με τα σοβαρότατα προβλήματα της συλλογικής και δημοκρατικής λειτουργίας της ΛΑΕ, τα οποία δεν έχουν απαντηθεί μέχρι σήμερα καθόλου. Ανεξάρτητα από το αν η ΛΑΕ θα καταστεί τελικά πολυτασικό κόμμα ή μέτωπο πολιτικών οργανώσεων και ανένταχτων αγωνιστών/τριών, η λειτουργία της πρέπει να βασισθεί στην αμεσοδημοκρατική και πρωτοβουλιακή δόμηση των Επιτροπών της ΛΑΕ, με δικαίωμα ίσης ψήφου για όλους/ες και λήψης αποφάσεων με πλειοψηφία, όπου η συναίνεση δεν είναι εφικτή. Αυτό δεν ενισχύει κάποιες συνιστώσες, όπως συχνά λέγεται, ενισχύει, αντίθετα, την υποταγή όλων των συνιστωσών στην πρωτεύουσα λειτουργία της ΛΑΕ ως κοινού μας σπιτιού. Επίσης, τα συλλογικά όργανα πρέπει να εκλέγονται και όχι να διορίζονται, να λειτουργούν και να αποφασίζουν δημοκρατικά και συλλογικά με βάση την αρχή της πλειοψηφίας. Τέλος, χρειαζόμαστε μια συλλογική και όχι μονοπρόσωπη ηγετική έκφραση, μια έκφραση που να αντιστρατεύεται πραγματικά τον αρχηγισμό και τις πολλαπλές γραφειοκρατικές σκληρύνσεις και αγγυλώσεις. Θεσμοί, όπως οι θητείες στα όργανα, η ανακλητότητα από αυτά, η οριζόντια επικοινωνία των Επιτροπών μπορούν να ενισχύσουν την κατεύθυνση της περισσότερης δημοκρατίας και αποτελεσματικής δράσης. Η μορφή των πολιτικών υποκειμένων σήμερα δεν επιλύεται με τις συνταγές των αρχών του 20ου αιώνα, είναι από την φύση της ασταθής, ρευστή και μεταβατική.

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ*  

Όταν ο Φρανκενστάιν ήλθε αντιμέτωπος με το τέρας που είχε δημιουργήσει από κομμάτια πτωμάτων διαπίστωσε ότι ήταν φρικιαστικό και θέλησε αμέσως να το καταστρέψει. Εκείνο όμως του ξέφυγε και ξεκίνησε την ανεξάρτητη περιπλάνηση του.

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, Γαλλίας συμπεριλαμβανομένης, παρόλο που κάθε φορά χάνουν τον έλεγχο των τεράτων που δημιουργούν, συνεχίζουν ακατάπαυστα να το πράττουν.

Ας θυμηθούμε την ενίσχυση των Ταλιμπάν για την ανατροπή των φιλοσοβιετικών στο Αφγανιστάν, την ενίσχυση αντικαθεστωτικών ορδών κατά του Καντάφι στην Λιβύη, τον ίδιο το Σαντάμ, την ενίσχυση των φασιστών στην Ουκρανία και τον εξοπλισμό μαζί με Τουρκία, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία των τζιχαντιστών κατά του Ασάντ και των Κούρδων.

Αυτές λοιπόν είναι οι δυνάμεις οι οποίες τοποθετώντας πάνω απ’ όλα τα συμφέροντα των μονοπωλίων που εκπροσωπούν, έπλασαν το τέρας του ISIS και γενικότερα του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού.

Πιο ειδικά ο γαλλικός ιμπεριαλισμός είναι από πολλές σκοπιές ο ηθικός αυτουργός του θρησκευτικού φονταμενταλισμού (που ας μην ξεχνάμε ότι έκφραση του ήταν και η χριστιανική Ιερά Εξέταση και οι σταυροφορίες), όχι μόνο λόγω των εγκλημάτων που διέπραξε κυρίως στην Αλγερία και τις δεκάδες πιο πρόσφατες στρατιωτικές επεμβάσεις του, αλλά ακόμη λόγω της περιθωριοποίησης των μουσουλμάνων στην ίδια την Γαλλία.

Εκείνοι όμως που γαλουχούν τους ανθρώπους με τη βία, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να διαμαρτύρονται όταν αυτή στρέφεται εναντίον τους, όπως παρατηρούσε ο Σαιν Ζυστ απευθυνόμενος την περίοδο της γαλλικής επανάστασης στους αριστοκράτες που διαμαρτύρονταν για την λαϊκή τρομοκρατία, και την εφαρμογή του «aux armes citoyens», (στα όπλα πολίτες) που λέει ο γαλλικός ύμνος .

Από την άλλη έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που καταλήγουν σε αυτήν την βαρβαρότητα όχι γιατί η φυλή τους είναι βάρβαρη ή γιατί πιστεύουν στο Κοράνι, αλλά επειδή βιώνουν μια άθλια ύπαρξη , είναι προδομένοι από τις «εθνικές» αστικές τους τάξεις , είναι ανύπαρκτη μια υπολογίσιμη επαναστατική αριστερά. Οδηγούνται έτσι στην πεποίθηση ότι τούτος ο κόσμος δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.

Για αυτούς η ελπίδα εντοπίζεται μετά θάνατο. Έτσι προσφεύγουν σε επιχειρήσεις αυτοκτονίας, προσφεύγουν στη φωτιά, στο τσεκούρι και τη βία με την οποία τους γαλούχησαν οι κυρίαρχοι τούτου του κόσμου, έχοντας την πεποίθηση ότι αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί στα ουρί του παραδείσου.

Και τι φταίνε οι απλοί άνθρωποι που ζουν στις ιμπεριαλιστικές χώρες, θα ρωτήσει εύλογα κάποιος. Υποθέτω ότι στα μάτια των τζιχαντιστών θεωρούνται υπεύθυνοι και για τους ηγέτες που επιλέγουν και κυρίως για το ότι ιδιαίτερα μέχρι πριν την κρίση, ένα σημαντικό τμήμα τους όπως η εργατική αριστοκρατία, επωφελείται από την εκμετάλλευση που ασκούν οι ιμπεριαλιστικές χώρες στους λαούς των μη αναπτυγμένων χωρών του πλανήτη και ζει στην «ακολασία» .

Οι ηγέτες της Δύσης, αξιοποιώντας τον φόβο που προκαλούν τέτοιες δολοφονικές ενέργειες όπως στο Παρίσι από τη μια αξιώνουν ομοψυχία ενάντια στην τρομοκρατία για την οποία ευθύνονται οι ίδιοι και από την άλλη εντείνουν στο έπακρο τον αυταρχισμό, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, εκτρέφοντας τον νεοφασισμό, για να μας καλέσουν αύριο οι θρασείς να τον αντιμετωπίσουμε από κοινού.

Ακόμη οι ισχυρές χώρες της ΕΕ ειδικά με το κλείσιμο των δικών τους συνόρων, επιφυλάσσουν για την χώρα μας το ρόλο της χωματερής των μεταναστών οι οποίοι είναι βέβαιο ότι όλο και θα αυξάνονται με τη συνέχιση της ιμπεριαλιστικής επιθετικής πολιτικής.

Η καλύτερη λοιπόν συμπαράσταση σε λαούς, όπως στο γαλλικό, ή στο λιβανέζικο (η αντίστοιχη με το Παρίσι επίθεση στην Βηρυτό δυο μέρες πριν με τους 40 νεκρούς, θάφτηκε και κανείς δεν βρέθηκε να δηλώσει «είμαστε όλοι Λιβανέζοι», ή να περιτυλιχθεί με τη λιβανέζικη σημαία) που πλήττονται από αυτήν την κτηνώδη μορφή τρομοκρατίας, δεν είναι απλώς η καταδίκη της ή η από κοινού αντιμετώπισή της με εκείνους που την έσπειραν ή την προκαλούν προβοκατόρικα. Είναι η εναντίωση όλων των λαών, στη βάση του δυστυχώς πάντα επίκαιρου συνθήματος «ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός», που εν προκειμένω σημαίνει εναντίωση στις ΗΠΑ , και στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρώπης, εναντίωση στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, και το ΝΑΤΟ, και όχι εναντίωση αδιακρίτως και ρατσιστικά στους μουσουλμάνους.

*Πηγή: efsyn.gr

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015