του Κώστα Λαπαβίτσα

Μια ακόμη τραπεζική ανακεφαλαιοποίηση βρίσκεται επί θύραις, τη φορά αυτή ως μέρος του τρίτου Μνημονίου και υπό την πολιτική αιγίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Πολύς λόγος γίνεται για την "τελική" πράξη του τραπεζικού δράματος που θα ανοίξει επιτέλους το δρόμο της ανάπτυξης. Τα πράγματα είναι δυστυχώς πολύ διαφορετικά.

 Η νέα ανακεφαλαιοποίηση θα παγιοποιήσει την προβληματική κατάσταση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, το οποίο παραμένει ο μέγας ασθενής της ελληνικής οικονομίας. Τα δύο πρώτα Μνημόνια άλλαξαν τα τραπεζικά πράγματα επί τα χείρω και φυσικά με σημαντικό δανειακό κόστος για τον ελληνικό λαό. Το τρίτο θα αποτελειώσει την καταστροφή.

Η ανακεφαλαιοποίηση βασίζεται σε μελέτη που μόλις δημοσιοποίησε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία έτυχε μεγάλης προβολής από τα ελληνικά ΜΜΕ. Για τις τέσσερις ελληνικές "συστημικές" τράπεζες (Πειραιώς, Εθνική, Alpha και Eurobank), οι οποίες καλύπτουν το 90% του συστήματος, η μελέτη δείχνει ότι:

1. Τον Ιούνιο του 2015 η ποιότητα των δανείων των "συστημικών" τραπεζών ήταν σημαντικά χειρότερη από το 2014. Κύριος λόγος της επιδείνωσης ήταν η εκ νέου αντιστροφή της πορείας της οικονομίας, η οποία ήταν ήδη σε τραγική κατάσταση. Η αύξηση των προβληματικών δανείων απαιτεί άμεσα 9,2 δις για την κάλυψή τους.
2. Στη βάση αυτής της επιδείνωσης, εκτιμήθηκαν δύο σενάρια για την πιθανή πορεία των τραπεζών το 2015-17, το "βασικό" και το "κακό". Και τα δύο θεωρούν ότι θα υπάρξει ύφεση και πτώση των τιμών των ακινήτων (κατοικίες) το 2015-17. Η διαφορά τους είναι ότι το "κακό" υποθέτει πολύ χειρότερα μεγέθη από το "βασικό".
3. Με το "βασικό" σενάριο οι τράπεζες θα χρειαστούν 4,4 δις για να αναπληρώσουν τις ζημίες και με το "κακό" 14,4 δις. Συγκεκριμένα, με το "βασικό" (και στρογγυλεύοντας) η Πειραιώς θα χρειαστεί κεφάλαιο 2,2 δις, η Εθνική 1,6 δις, η Alpha 0,3 δις και η Eurobank 0,3 δις. Με το "κακό" η Πειραιώς θα χρειαστεί κεφάλαιο 4,9 δις, η Εθνική 4,6 δις, η Alpha 2,7 δις και η Eurobank 2,1 δις.

Το πώς θα αναπληρωθεί το κεφάλαιο είναι επιλογή της ελληνικής πλευράς. Η στρατηγική που φαίνεται να προκρίνεται από τις τράπεζες και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι να εξασφαλιστεί τουλάχιστον το ποσό για το "βασικό" σενάριο από ιδιώτες επενδυτές. Οι ανακοινώσεις των τραπεζών είναι ότι οι ανάγκες του "βασικού" σεναρίου θα καλυφθούν κυρίως με ανταλλαγή ομολογιακών τίτλων και έκδοση νέων μετοχών. Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα καλύψει οποιοδήποτε κενό προκύψει μέχρι τα 14,4 δις, δηλαδή ίσως και 10 δις, με νέο δημόσιο δανεισμό, αγοράζοντας ειδικές μετατρέψιμες ομολογίες και κοινές μετοχές από τις τράπεζες σε αναλογία 75%-25%. Ο διακηρυγμένος – μνημονιακός και κυβερνητικός – στόχος είναι να αποχωρήσει το Δημόσιο και να ενισχυθεί ο ιδιωτικός χαρακτήρας των τραπεζών.

Το μήνυμα που εκπέμπεται από την κυβέρνηση, τις τράπεζες, τον ΣΕΒ, τα ΜΜΕ και άλλους θεσμικούς παράγοντες είναι ξεκάθαρο: τα πράγματα στο τραπεζικό σύστημα είναι υπό έλεγχο, ας κάνουμε μια τελική προσπάθεια όλοι μαζί, έστω και με νέο δημόσιο δανεισμό. Μετά θα περάσουμε επιτέλους στη στήριξη της ανάπτυξης από ισχυρές και – κυρίως – ιδιωτικές τράπεζες.

Την ωραία ατμόσφαιρα χαλάει η Πειραιώς, η οποία έχει και τις μεγαλύτερες κεφαλαιακές ανάγκες, δεδομένου ότι δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο πως θα πετύχει την ανακεφαλαιοποίηση. Από κοντά και η Εθνική, η οποία ανακοίνωσε ότι θα καλύψει μέρος των αναγκών της πουλώντας τη Finansbank, τη θυγατρική της στην Τουρκία, δηλαδή το πιο κερδοφόρο κομμάτι της στην πιο δυναμική περιφερειακή αγορά. Για όσους έχουν επίγνωση του καταστροφικού ρόλου τραπεζών τα τελευταία χρόνια, αυτά και μόνο αρκούν για μια ψυχραιμότερη εκτίμηση του τι πραγματικά συμβαίνει.

Η έκθεση της ΕΚΤ είναι εξαιρετικά κατατοπιστική όσον αφορά τη δράση της καθεμιάς από τις "συστημικές" τράπεζες. Για κάποιον περίεργο λόγο, τα όσα αποκαλύπτει δεν έτυχαν προβολής στη ελληνική "δημόσια συζήτηση". Πιο συγκεκριμένα, τα 9,2 δις της "τρύπας" που η έκθεση αποκάλυψε στους ισολογισμούς των τραπεζών τον Ιούνιο του 2015 κατανέμονται ως εξής:

Πειραιώς 3,2 δις

Εθνική 2,3 δις

Eurobank 1,9 δις

Alpha 1,7 δις

Ο κύριος όγκος του ποσού αυτού στην περίπτωση της Πειραιώς είναι δάνεια σε μεγάλες επιχειρήσεις (2,3 δις), όπως και στην περίπτωση της Εθνικής (1,4 δις). Το υπόλοιπο για τις δύο αυτές τράπεζες είναι κυρίως στεγαστικά δάνεια. Στην περίπτωση της Eurobank και της Alpha τα πράγματα είναι διαφορετικά. Τα (αρκετά μικρότερα) ποσά και των δύο είναι χωρισμένα σχεδόν ακριβώς στη μέση ανάμεσα σε δάνεια σε μεγάλες επιχειρήσεις και στεγαστικά.

Το συμπέρασμα είναι απλό και καθαρό: η Πειραιώς και η Εθνική – ιδίως η πρώτη – είναι τράπεζες που έχουν αποτύχει παταγωδώς στη βασική τραπεζική λειτουργία, δηλαδή στον έλεγχο της ποιότητας των δανείων. Το τελευταίο διάστημα δάνεισαν αφειδώς σε μεγάλες επιχειρήσεις, χωρίς αποτελεσματικά οικονομικά κριτήρια, δημιουργώντας ζημίες σχεδόν 4 δις. Τα ποσά είναι τεράστια και απειλούν την ίδια την ύπαρξη τους.

Σε οποιαδήποτε στοιχειωδώς ανοιχτή καπιταλιστική οικονομία και κοινωνία θα είχε τεθεί ευθέως θέμα διαχείρισης και ολικής αναδιάρθρωσης των αποτυχημένων αυτών τραπεζών. Στην Ελλάδα δεν ακούγεται κουβέντα. Ακόμη κι αν η Εθνική έχει νέα Πρόεδρο και νέο Διευθύνοντα Σύμβουλο από το Μάρτιο του 2015, αυτό δεν αρκεί. Πρέπει να ανοίξει η δημόσια συζήτηση για το τι πραγματικά απαιτείται και οι τράπεζες να πάψουν να προσβλέπουν στην γενναιοδωρία του "κακού" Δημοσίου για να καλύψουν τα κεφαλαιακά τους κενά. Οι φιλότιμες προσπάθειες των ΜΜΕ, όπου παρεπιδημούν οι υπερασπιστές του Ιδιωτικού τομέα και οι φίλοι των τραπεζών, για να μας πείσουν ότι η ανάπτυξη περνάει μέσα από την εμπέδωση του ιδιωτικού χαρακτήρα του συστήματος φέρνουν ιλαρότητα. 

Για να μη μακρηγορώ. Μετά από πέντε χρόνια Μνημονίων το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι ίσως το πιο συγκεντρωτικό της Ευρώπης – τέσσερις τράπεζες το ελέγχουν πλήρως. Η μεγαλύτερη, η Πειραιώς, έχει τα πλέον ακανθώδη προβλήματα διαχείρισης και τις μεγαλύτερες κεφαλαιακές ανάγκες. Πως ακριβώς τα κατάφερε αυτή η τράπεζα να βρεθεί στην κορυφή του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, όταν δάνειζε καταφανώς χωρίς επαρκή κριτήρια σε μεγάλες επιχειρήσεις και εκμεταλλεύτηκε την κυπριακή κρίση; Η πλέον ιστορική, η Εθνική, έχει επίσης προβλήματα διαχείρισης και κεφαλαίων, ενώ προχωρεί σε άμεση συρρίκνωση της διεθνούς της παρουσίας πουλώντας την τουρκική θυγατρική της. Η διεθνοποίηση του ελληνικού τραπεζικού κεφαλαίου τελειώνει άδοξα.

Οι αποτυχημένες τράπεζες ζητούν για μια ακόμη φορά τη βοήθεια του ελληνικού λαού, αφού όμως πρώτα αιτηθούν τα χρήματα ιδιωτών επενδυτών. Και ποιοι θα είναι αυτοί; Όχι φυσικά Έλληνες διότι οι κεφαλαιακοί έλεγχοι που επιβλήθηκαν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι ουσιαστικά το απαγορεύουν. Ποιοι ξένοι όμως θα επενδύσουν στις ελληνικές τράπεζες σήμερα; Μα ο κ. Πρεμ Γουάτσα της Φαίρφαξ και άλλοι από επενδυτικά ταμεία της ιδίας ολκής, που ήδη μπήκαν στην ουρά. Ο κερδοσκοπικός αυτός εσμός περιφέρεται από χώρα σε χώρα σε αναζήτηση γρήγορου κέρδους. Στην Ελλάδα πιθανότατα θα αναζητήσει γρήγορα κέρδη από τη διαχείριση του τεράστιου χαρτοφυλακίου των προβληματικών δανείων, με ότι αυτό σημαίνει για τους δανειολήπτες.

Το τραπεζικό σύστημα που πλέον θεμελιώνεται στη χώρα μας με το τρίτο Μνημόνιο είναι απολύτως ολιγοπωλιακό και χωρίς λογική ανάπτυξης. Οι πολιτικές του προσβάσεις είναι γιγαντιαίες, οι άνθρωποι και οι μηχανισμοί που το ελέγχουν παραμένουν ακλόνητοι. Δεν υπάρχει τίποτε αριστερό στην τραπεζική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση και καμία σχέση με το πάλαι ποτέ πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Το χειρότερο όμως είναι ότι οι τράπεζες δεν πρόκειται να στηρίξουν την ανάπτυξη, ενώ το ίδιο τους το μέλλον διαγράφεται εξαιρετικά αβέβαιο, καθώς και πάλι μαζεύονται σύννεφα κρίσης στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Το τρίτο Μνημόνιο θα ολοκληρώσει το έργο των μνημονιακών μαθητευόμενων μάγων, εγχωρίων και ξένων.

Πηγή: costaslapavitsas.blogspot.gr

του Γεράσιμου Αραβανή

Ο ΣΥΡΙΖΑ συμφώνησε με τους «εταίρους» το τρίτο μνημόνιο, το ψήφισε στη βουλή μαζί με το σύνολο των αστικών και φιλοευρωπαϊκών κομμάτων - Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ποτάμι- οδήγησε τη χώρα σε εκλογές και τις κέρδισε και τώρα ήρθε ο λογαριασμός για το λαό και τα δύσκολα για την κυβέρνηση.
Άρχισε η συζήτηση κατά δόσεις και η ψήφιση των προαπαιτούμενων και η εφαρμογή τους στη ζωή.

Το πρώτο κύμα των προαπαιτούμενων ήταν και τα λιγότερο επώδυνα. Και όμως η αναταραχή στην κυβέρνηση και η δυσαρέσκεια στο λαό ήταν σημαντική.
Ετοιμάζεται και θα κατατεθεί το δεύτερο κύμα μέτρων πολύ πιο επώδυνο. Θα περιλαμβάνει τις μεγάλες ανατροπές στο συνταξιοδοτικό και γενικότερο στο ασφαλιστικό, την περικοπή των συντάξεων, τα μέτρα φορολόγησης των αγροτών κ.ά.
Κατατέθηκε και θα ψηφιστεί στις 5/12 ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2016, στον οποίο περιλαμβάνονται τα οικονομικά μεγέθη των ρυθμίσεων του δεύτερου κύματος των προαπαιτούμενων. Τα στοιχεία του προϋπολογισμού είναι πραγματικός όλεθρος για τους εργαζόμενους. Σημειώνουμε εν συντομία ότι περιλαμβάνει μέτρα λιτότητας περισσότερο από 5,7 δισ. €. Από αυτά, 3,2 δισεκατομμύρια ευρώ είναι φοροεισπρακτικά μέτρα και 2,5 δισεκατομμύρια θα προέλθουν από περικοπές δημοσίων δαπανών κυρίως  κοινωνικών δαπανών και όλα αυτά σε ένα οικονομικό περιβάλλον που μετά την ύφεση του 2015 προβλέπεται ύφεση -0,7% για το 2016 και η ανεργία προσεγγίζει το 27%. Οι περικοπές των κοινωνικών δαπανών θα προέλθουν από τη μείωση κατά 1,8 δις ευρώ των εισφορών υπέρ των συνταξιούχων, τα 532,5 δισεκατομμύρια ευρώ θα προέλθουν από την αύξηση των εισφορών υγείας στις κύριες συντάξεις από 4% σε 6%, ενώ τα 178 εκατ. θα προέλθουν από την επιβολή εισφοράς υγείας 6% στις επικουρικές συντάξεις. 102 εκατομμύρια ευρώ από σταδιακή αύξηση εισφορών των ασφαλισμένων του ΟΓΑ, 223 εκατ. € από τη μείωση δικαιούχων παροχής ΕΚΑΣ. 187,7 εκατ. ευρώ από τη μείωση συντάξεων του δημοσίου, 538 εκατομμύρια ευρώ από τη μείωση των συντάξεων των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης, 14,8 εκατομμύρια ευρώ από τη μείωση επιδοτήσεων δημόσιων φορέων, 22 εκατομμύρια από περικοπές στις δαπάνες για νοσοκομειακή περίθαλψη. Από το μειωμένο μισθολόγιο στο δημόσιο 200 εκατ. €, από τη μείωση του επιδόματος θέρμανσης κατά 50% 105 εκατ. € κ.λπ. Είναι φανερές οι τεράστιες επιπτώσεις τους εργαζόμενους και ειδικότερα στα φτωχότερα τμήματα του πληθυσμού.
Η αύξηση των φόρων κατά 3,2 δισ. € θα προέλθει κατά 142,2 εκατ. από την αύξηση των συντελεστών φορολόγησης εισοδήματος, 32 εκατ. € από την αύξηση του φόρου εισοδήματος τους αγρότες το 2016 και ακόμη περισσότερα τα επόμενα χρόνια, 150 εκατ. από αλλαγές στις φορολογικές κλίμακες των φυσικών προσώπων, 1,31 δισ. € από τις αλλαγές στους συντελεστές Φ.Π.Α και τη σταδιακή κατάργηση της έκπτωσης στα νησιά, 377 εκατομμύρια ευρώ από την αναμόρφωση συντελεστών στην  ειδική εισφορά αλληλεγγύης, 90 εκατομμύρια ευρώ από την αύξηση στα ασφάλιστρα, 20 εκατ. από την κατάργηση ορισμένων απαλλαγών από τον ΕΝΦΙΑ, 157 εκατομμύρια ευρώ από την αύξηση της προκαταβολής φόρου εισοδήματος των νομικών προσώπων και 114 εκατομμύρια ευρώ από την άφιξη προκαταβολής στους ελεύθερους επαγγελματίες κ.λπ.
Στον προϋπολογισμό περιλαμβάνεται επίσης μια τοποθέτηση γενικού χαρακτήρα για αποσύνδεση του μισθού από το βαθμό του δημοσίου υπαλλήλου. Από ότι αναφέρεται οι δανειστές ζητούν τη δραστική μείωση των εισαγωγικών μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και την πριμοδότηση των υψηλών κλιμακίων και των θέσεων ευθύνης, πράγμα που θα σημάνει νέα μείωση των μισθών τους. Καθένας αντιλαμβάνεται ότι ο «λογαριασμός» θα είναι συντριπτικός για τους εργαζόμενους.
Κοντά σε αυτή τη μεγάλη οικονομική επιβάρυνση η οποία θα επιδεινώσει περαιτέρω το οικονομικό κλίμα και την ύφεση υπάρχει και ένα πλέγμα άλλων προβλημάτων κοινωνικού κυρίως χαρακτήρα, με κορυφαίο το προσφυγικό, τα οποία τείνουν να πάρουν ανεξέλεγκτο χαρακτήρα και να τροφοδοτήσουν σοβαρές εξελίξεις. Ήδη απ` αφορμή την επίθεση στο Παρίσι οι μεγαλύτερες χώρες της Ε.Ε. μειώνουν τον αριθμό των προσφύγων που εισέρχεται σε αυτές και θα τον μειώσουν ακόμη περισσότερο με συνέπεια στις βαλκανικές χώρες, την Ουγγαρία, την Αυστρία, την ΠΓΔΜ κ.λπ. να υψώνουν φράχτες στα σύνορα με στόχο τουλάχιστον το μεγάλο περιορισμό της διέλευσης προσφύγων. Το αποτέλεσμα θα είναι η ήδη επιβαρυμένη Ελλάδα να δεχθεί εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια πρόσφυγες επιπλέον που θα παραμείνουν στο έδαφος της. Καθένας αντιλαμβάνεται τις συνέπειες.
Οι εξελίξεις αυτές τροφοδοτούν και θα τροφοδοτήσουν τη δυσαρέσκειά και την αγανάκτηση του λαού. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο ριζοσπαστισμό ευρύτερων λαϊκών τμημάτων. Ήδη γι` αυτό υπάρχουν εμφανή δείγματα. Το συλλαλητήριο 6000 αγροτών από διάφορες περιοχές της χώρας στην Πλατεία Συντάγματος και την μαχητικότητα τους είχαμε χρόνια να το δούμε. Το ίδιο μπορούμε να σημειώσουμε για τον αγώνα των ναυτεργατών, των νοσοκομειακών και άλλες κινητοποιήσεις. Η εικόνα των πρώτων συνεπειών από την εφαρμογή των νέων μέτρων, ιδιαίτερα των πρώτων πλειστηριασμών, των μειωμένων συντάξεων που θα πάρουν στα χέρια τους οι συνταξιούχοι, θα δημιουργήσουν κατάσταση εκρηκτική.
Φυσικά κανείς δεν πρέπει να περιμένει ότι τα αντιλαϊκά μέτρα και η επέκταση της φτώχειας θα δώσουν από μόνα τους ώθηση στην άνοδο του κινήματος. Χωρίς αποφασιστική παρέμβαση των ηγεσιών των αγωνιστικών συνδικάτων και των πολιτικών δυνάμεων της μαχόμενης αριστεράς θα έχουμε μία από τα ίδια. Η πανελλαδική απεργία της 12/11 δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας, παρά το θετικό στοιχείο ότι πραγματοποιήθηκε. Το ποσοστό των απεργών ήταν χαμηλό. Οι απεργιακές συγκεντρώσεις ήταν μεγαλύτερες από τις συνήθεις, μακριά όμως από τις αντίστοιχες κινητοποιήσεις κατά την επιβολή του 1ου και του 2ου μνημονίου και φυσικά πολύ μακριά από τις ανάγκες που η κατάσταση επιβάλλει σήμερα.
Είναι βέβαιο ότι τα μέτρα αυτά θα οδηγήσουν σε βαθιές εξελίξεις στο πολιτικό επίπεδο. Θα δοκιμαστεί το σύνολο των αστικών πολιτικών δυνάμεων και ιδιαίτερα των κυβερνητικών- ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Στο σχετικά ανώδυνο πρώτο σχέδιο νόμου με προαπαιτούμενα ο ΣΥΡΙΖΑ είχε δύο απώλειες βουλευτών του και οι ΑΝΕΛ ένα βουλευτή. Η ανερχόμενη λαϊκή αγανάκτηση και η πίεση στα κυβερνητικά κόμματα και την κυβέρνηση θα βαθύνει τις διαφωνίες και τις φυγόκεντρες τάσεις. Η ίδια η κυβερνητική πλειοψηφία απειλείται και μαζί η κυβερνητική σταθερότητα. Φυσικά εφεδρείες ήταν αστική τάξη διαθέτει, κυβερνητικά σχήματα ευρύτερης πολιτικής βάσης με τη σύμπραξη και άλλων κομμάτων μπορεί να δημιουργηθούν, οι συνέπειες όμως από μια τέτοια εξέλιξη θα αποδειχθούν πολύ μεγάλες, ιδιαίτερα αν υπάρχει η απειλή ενός ισχυρού εργατικού και λαϊκού κινήματος.
Τις ανησυχίες αυτές συμμερίζονται εκτός των πολιτικών ηγεσιών, οι μεγάλοι οικονομικοί παράγοντες αλλά και το σύνολο των ευρωπαϊκών ηγεσιών. Χαρακτηριστικές του κλίματος είναι οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης τις τελευταίες μέρες και ιδιαίτερα η επίσκεψη Τσίπρα στον πρόεδρο της δημοκρατίας καθώς και οι θέσεις και τοποθετήσεις των άλλων κομμάτων. Ακόμη πιο χαρακτηριστικοί είναι οι τίτλοι και τα πρωτοσέλιδα των κυριακάτικων εφημερίδων. «Οι δανειστές πιέζουν για διεύρυνση της κυβέρνησης, η πολιτική σταθερότητα αποτελεί προϋπόθεση για το χρέος», αναφέρει η Real. «Η κυβέρνηση όμηρος του ασφαλιστικού. Αναζητεί σωσίβιο συνεννόησης με την αντιπολίτευση», αναφέρει το Βήμα. «Καλώ σε εθνικό διάλογο για ασφαλιστικό, παιδεία και συνταγματική αναθεώρηση» λέει σε συνέντευξή του στο έθνος ο Τσίπρας. «Ο Τσίπρας σε ναρκοπέδιο», είναι ο τίτλος της Κυριακάτικης Δημοκρατίας. «Τα επώδυνα μέτρα, η ανταρσία στο ΣΥΡΙΖΑ και τα σενάρια για οικουμενική», είναι ο τίτλος του Ελεύθερου Τύπου. «Πρωτοβουλία του πρωθυπουργού για εθνικό διάλογο», είναι ο τίτλος της Αυγής. «Σκηνικό πολιτικής αστάθειας, σενάρια νέων συνεργασιών» αναφέρει Καθημερινή. «Κρέμεται από μια κλωστή η κυβέρνηση», είναι ο τίτλος της εφημερίδας «Το Άρθρο». Σε παρόμοιο κλίμα κινούνται σχεδόν όλες οι Κυριακάτικες εφημερίδες.
Όσα αναφέραμε είναι οι εκδηλώσεις της πολιτικής αστάθειας στην οποία εισέρχεται η χώρα, των κινδύνων για τον αστικό κόσμο και την Ε.Ε. και των δυνατοτήτων για τον εργαζόμενο λαό να αμφισβητήσει και να απειλήσει την εφαρμογή των μνημονίων, να διεκδικήσει την επιβίωση του και να ανοίξει ένα παράθυρο ελπίδας για το λαό και τη νεολαία.
Το πρόβλημα είναι αν σήμερα η Κομμουνιστική και γενικότερα η αριστερά μπορεί να αξιοποιήσει τη συγκυρία, να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητες, να συνεγείρει και να κινητοποιήσει το λαό, ή θα έχουμε μια επανάληψη όσων ζήσαμε από την επιβολή του πρώτου μνημονίου μέχρι σήμερα. Η επίθεση που δέχεται ο λαός είναι τεράστια. Στο στόχο αυτόν έχει συντονιστεί ολόκληρος ο αστικός κόσμος και μαζί οι ευρωπαίοι, οι Αμερικανοί, οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί και χρησιμοποιούν όλα τα μέσα, ό,τι έχουν και δεν έχουν. Η επίθεση αυτή απαιτεί αντίστοιχου μεγέθους απάντηση. Όχι τμηματικά, όχι διασπασμένες, ξεχωριστές και φυσικά αναποτελεσματικές δράσεις, αλλά πλατιά κινητοποίηση του λαού, των εργατών και των υπαλλήλων των επαγγελματιών, των αγροτών και της νεολαίας για την απόκρουση των μέτρων, την επιβίωση του λαού το άνοιγμα φιλολαϊκή προοπτικής.
Πιο συγκεκριμένα: Οι αγώνες και το κίνημα το επόμενο διάστημα πρέπει να οργανωθούν σε ενιαία βάση. Να μπει τέρμα στις ξεχωριστές συγκεντρώσεις, κάθε κόμμα τη δική του συνδικαλιστική συσπείρωση, τα δικά του συνδικάτα και την εντελώς ξεχωριστή δράση. Η τακτική αυτή οδηγεί στον κατακερματισμό, στην πολυδιάσπαση και κατά συνέπεια στην απογοήτευση των εργαζομένων. Μέχρι σήμερα δεν έδωσε καμιά επιτυχία μεγαλύτερη ή μικρότερη και κυρίως λειτούργησε έστω και ακούσια υποβοηθητικά της επιβολής της πολιτικής του κεφαλαίου. Το κίνημα, χωρίς να καταργείται η αυτοτέλεια καμιάς οργάνωσης και καμιάς παράταξης, δρα ενιαία, στη βάση ενός από κοινού συμφωνημένου πλαισίου διεκδικήσεων, στόχων και τακτικής.
Όσον αφορά τις διεκδικήσεις και τους στόχους που θέτει. Δεν θα ανακαλύψουμε εμείς τον τροχό, τον βρήκαν άλλοι προ αιώνων. Οι στόχοι πρέπει να είναι ότι συσπειρώνει το λαό και τον κινητοποιεί, δηλαδή η ικανοποίηση των αιτημάτων και των διεκδικήσεων του και η αντιμετώπιση της φτώχειας και της περιθωριοποίησης του. Η απόκρουση των μνημονιακών μέτρων, η αύξηση των μισθών,  η μείωση των φόρων, ένα κοινωνικά δίκαιο φορολογικό σύστημα, η αύξηση των συντάξεων, η ενίσχυση του καταρρέοντος συστήματος υγείας, η παιδεία κ.λπ. Εν τέλει η συνολική ανατροπή των μνημονίων και των μνημονιακών νόμων. Ο αγώνας για την απαλλαγή του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος από τις ηγεσίες που υπηρετούν τους εργοδότες και τους επιχειρηματίες και όχι τους εργαζόμενους. Παράλληλα όμως πρέπει να τεθούν ορισμένα κεντρικά πολιτικά ζητήματα, χωρίς την ικανοποίηση των οποίων η χώρα δεν πρόκειται να ανακάμψει και κυρίως να βελτιωθεί η ζωή των εργαζομένων. Αναφερόμαστε στο αίτημα της διαγραφής του δημόσιου χρέους, στο ζήτημα των τραπεζών, στον αγώνα εναντίον της Ε.Ε. και των καταστρεπτικών οδηγιών της κ.λπ.
Όλα αυτά προϋποθέτουν την συνεννόηση μεταξύ των αριστερών πολιτικών δυνάμεων και το σταμάτημα ενός άγονου και τυφλού πολέμου μεταξύ τους. Οι διαφορές μεταξύ τους υπάρχουν και είναι μεγάλες. Χωρίς καμιά πολιτική δύναμη να χάνει την αυτοτέλεια της, ή να απαλλοτριώνει το δικαίωμα της να προβάλει το σύνολο της πολιτικής της, μπορούν να συνεννοηθούν για ενιαία δράση των εργαζομένων και των συνδικάτων στη βάση που προαναφέραμε. Η δράση αυτή και τα αποτελέσματα της θα διαμορφώσουν το έδαφος για μια βαθύτερη συμφωνία με στρατηγικά χαρακτηριστικά, για ένα ενιαίο μέτωπο που θα στοχεύει και θα αγωνίζεται για βαθύτερες αλλαγές στους ταξικούς συσχετισμούς και στην πολιτική με στόχο το σοσιαλισμό.
Θεωρούμε ότι η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου είναι μια ευκαιρία για το εργατικό και το λαϊκό κίνημα, η οποία δεν πρέπει να χαθεί. Και εκεί όλοι θα κριθούν και θα κριθούν αυστηρά. Η ιστορία δεν συγχωρεί.

Πηγή: lefkadanews.com

του Γιώργου Κρεασίδη

Μόνο ο λαϊκός παράγοντας μπορεί να δημιουργήσει πολιτική αστάθεια

Η ψηφοφορία της Πέμπτης ήταν μια απότομη προσγείωση για την κυβέρνηση Τσίπρα, καθώς φάνηκε πως ήταν απατηλή η αίσθηση ότι μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ θα περάσουν το 3ο μνημόνιο άνετα. Οι διαγραφές του Στ. Παπαγούλη από το ΣΥΡΙΖΑ και του Ν. Νικολόπουλου από τους ΑΝΕΛ, μαζί με την παραίτηση του βουλευτή Γ. Σακελλαρίδη που πλαισίωνε το επιτελείο του Α. Τσίπρα μέχρι πριν λίγους μήνες, είναι εξελίξεις που υπογραμμίζουν ότι οι 153 βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας δεν φτάνουν για την ανέφελη εφαρμογή των τριών μνημονίων. Οι κραδασμοί κατά την ψήφιση του νομοσχεδίου για τις κατασχέσεις σπιτιών προμηνύουν ότι στην αλυσίδα των σκληρών μέτρων που προβλέπουν τα προαπαιτούμενα, ξεκινώντας από το ασφαλιστικό οι 151 βουλευτές που απαιτούνται δεν είναι δεδομένοι.

Καθόλου τυχαία ο πρωθυπουργός στην επίσκεψη του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τόνισε την ανάγκη να υπάρξει συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων και κάλεσε τον Π. Παυλόπουλο να βοηθήσει σε αυτό. Αν και ο Παυλόπουλος μίλησε τη γλώσσα της συναίνεσης, είναι αμφίβολο αν είναι σε θέση να ανταποκριθεί η ΝΔ, ο βασικός αποδέκτης του μηνύματος. Ο ανταγωνισμός των υποψήφιων αρχηγών και η ανάγκη για στοιχειώδη επαφή με την κοινωνία την έχουν απομακρύνει ρητορικά από την απόλυτη ταύτιση με τα μνημόνια, με αποκορύφωμα την ατάκα Β. Μεϊμαράκη για τον «χειμώνα της νεοφιλελεύθερης αριστεράς». Για την ώρα η κατάσταση στο λεγόμενο μέτωπο του “ναι” μάλλον δεν επιτρέπει ρεαλιστικά σενάρια διεύρυνσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Οι εξελίξεις αυτές δείχνουν τη γρήγορη απώλεια της ανοχής στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μπροστά στη σκληρότητα και το βάθος των μέτρων που πλήττουν πλατιά λαϊκά στρώματα. Ήταν υπερβολική η προσδοκία του Μαξίμου ότι φτάνουν για να επιβάλλει την πολιτική της η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, η συντριπτική μνημονιακή πλειοψηφία στη βουλή, η “αριστερή μελαγχολία και αμηχανία” μπροστά στα ντουβάρια που συνάντησαν οι μονόδρομοι του αριστερού κυβερνητισμού, αλλά και το “μούδιασμα” στην κοινωνία που προκάλεσε η επαίσχυντη συμφωνία που οδήγησε στο τρίτο μνημόνιο.

Η «ιδέα» της εξαφάνισης της σύνταξης, της απώλειας του σπιτιού είναι περισσότερο ισχυρή. Και η μαχόμενη και αντικαπιταλιστικήΑριστερά θα συμβάλλει αυτή η δύναμη να εκφραστεί, να μείνουν στα χαρτιά τα σχέδια με τα κόκκινα δάνεια, να γίνει ρεύμα και κίνημα η πρόκληση “ελάτε να τα πάρετε”, να έρθει η πρώτη μεγάλη κοινωνική ήττα της Αριστεράς του μνημονίου.

Η μαζικότητα και η μαχητικότητα των κινητοποιήσεων στην απεργία στις 12 Νοέμβρη και οι κλαδικές κινητοποιήσεις που έδωσαν ένα αισιόδοξο μήνυμα τροφοδοτούνται από αυτή την αντίδραση. Το κυβερνητικό επιτελείο έχει την ικανότητα να δει πέρα από τη συμμετοχή στην απεργία, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα με την εργοδοτική τρομοκρατία και την ελαστική εργασία. Υπάρχει ραγδαία φθορά της κυβέρνησης και η αναζήτηση αγωνιστικής διεξόδου είναι μια διαδικασία που βρίσκεται στην αρχή της.

Τα προβλήματα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας καταγράφουν το γεγονός πως η κυβέρνηση δεν είναι παντοδύναμη. Υπάρχει δυνατότητα ο λαϊκός παράγοντας να δημιουργήσει πολιτική αστάθεια και να προκαλέσει καθυστερήσεις, ρήγματα και ουσιαστικά εμπόδια στη μνημονιακή πολιτική με στόχο την ανατροπή της. Είναι ώρα της συσπείρωσης μέσα από τις γενικές συνελεύσεις σε κάθε δυνατό επίπεδο, ξεκινώντας από τα πρωτοβάθμια σωματεία και επιτροπές αγώνα. Είναι ώρα του αγώνα για μπλοκάρισμα της εφαρμογής των μέτρων, για απεργιακές κινητοποιήσεις από την κατάθεση των μέτρων στη βουλή, ξεκινώντας από το ασφαλιστικό με στόχο τον ξεσηκωμό να μην ψηφιστούν. Για το συντονισμό κάθε αγωνιστικής πρωτοβουλίας. Της διεύρυνσης του αγώνα με την αναγκαία αλληλεγγύη, την αντικατασταλτική πάλη, την αντιπολεμική δράση και στήριξη των προσφύγων.

Η συζήτηση για το εργατικό κίνημα δεν αφορά απλά την επιλογή της απεργίας ή τη διάρκειά της. Χρειάζεται υπέρβαση της λογικής της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και του κυβερνητικού συνδικαλισμού, παλιού (ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ) και νέου (ΜΕΤΑ) που με τη βοήθεια στην περίοδο αυτή και του ΠΑΜΕ, οδηγούν σε κινητοποιήσεις καταγραφής της διαμαρτυρίας, μιας 24ωρης τη μέρα που ψηφίζεται το ένα ή το άλλο μέτρο.

Απέναντι σε αυτά ανοίγει εκ των πραγμάτων ξανά το θέμα της αναγκαίας ρήξης, με στόχο την απελευθέρωση από μνημόνια, χρέος και ευρώ-ΕΕ. Η επιλογή διαπραγμάτευσης οδηγεί στην απέλπιδα αναζήτηση ισοδύναμων, αν ο ΦΠΑ θα πάει στο φροντιστήριο των παιδιών ή στο κρασάκι, με τελικό θύμα τον λαό. Ούτε βέβαια αποτελεί απάντηση το «ρήξη εάν χρειαστεί». Είναι κρίσιμο πολιτικό ζητούμενο να ενισχυθεί το κίνημα και η Αριστερά, που το στηρίζει και στηρίζεται σε αυτό, και θέτει το ζήτημα της ρήξης με το σύστημα και την ΕΕ, που τολμά να μιλήσει στο όνομα της αναγκαίας ανατροπής, που αξιοποιεί τις κοινωνικές ρωγμές και δεν υποτάσσεται στο συσχετισμό.

Πηγή: «Πριν»

Με 450 ευρώ το μήνα ανά θέση εργασίας θα… επιβραβεύονται οι εργοδότες που «αντέχουν στην κρίση», όπως δήλωσε η Αναπληρώτρια Υπουργός Εργασίας, Ράνια Αντωνοπούλου, μιλώντας στην παρουσίαση της ετήσιας έκθεσης της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου & Επιχειρηματικότητας (ΕΣΕΕ).

Όπως είπε η υπουργός, «τα νέα προγράμματα, που αφορούν σε πρώτη φάση 104 χιλιάδες ανέργους, απευθύνονται στους δυναμικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας, στους οποίους συγκαταλέγεται ο κλάδος του εμπορίου, συνδυάζοντας την αναβάθμιση προσόντων με την ενίσχυση των επιχειρήσεων μέσω παροχής εγγυημένης απασχόλησης».

Η περιβόητη ανάπτυξη και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας από τον ιδιωτικό τομέα θα επέλθει με… κρατική επιχορήγηση, αφού η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα συνεχίσει το «έργο» της κάλυψης ενός σημαντικού μέρους του μισθολογικού ή μη μισθολογικού κόστους των επιχειρήσεων. «Επί της ουσίας οι επιχειρήσεις θα επιβραβεύονται για την αντοχή τους στην κρίση με 450 ευρώ για κάθε θέση εργασίας», τόνισε ευθαρσώς η κ. Αντωνοπούλου.

Από κοντά και ο πρόεδρος της εργοδοτικής ΕΣΕΕ, Β.Κορκίδης, ο οποίος μίλησε για 32 χιλιάδες θέσεις σε σχέση με πέρυσι, χωρίς όμως να δώσει περαιτέρω λεπτομέρειες πόσες από αυτές «επιχορηγούνται» με κρατικές και κοινοτικές επιδοτήσεις. Δεν παρέλειψε δε να εκθειάσει την «άριστη συνεργασία» με την Ρ. Αντωνοπούλου καθότι είναι «πρώτη φορά που υπουργός, όχι μόνο αυτής της κυβέρνησης αλλά και των προηγούμενων, αναγνωρίζει και στηρίζει τη συνεισφορά του κλάδου του εμπορίου στους δείκτες της οικονομίας».

Το κλίμα αβρότητας μεταξύ εμπόρων και κυβέρνησης αποκαλύπτει την αμέριστη στήριξη στο εμπορικό –και όχι μόνο- κεφάλαιο που αφειδώς προσφέρει η κυβέρνηση Τσίπρα. Και είναι προκλητικό να επιδοτείται κάθε θέση εργασίας με 450 ευρώ μηνιαίως, όταν το επίδομα ανεργίας για όποιον άνεργο το λαμβάνει δεν υπερβαίνει τα 360 ευρώ το μήνα, και όταν ο κατώτερος μισθός –μεικτός- για νέους ως 25 ετών είναι 510 ευρώ και για άνω των 25 ετών 586 ευρώ…

Δ.Σ.

πηγη: pandiera.gr