Οι βέλτιστες πολιτικές απασχόλησης στον «αστερισμό» της ευελιξίας για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της περαιτέρω εξαθλίωσης των εργαζομένων και του λαού.

Η ανάδειξη της ατζέντας των εργασιακών σχέσεων ως το μείζον θέμα των επικείμενων διαπραγματεύσεων με τους εκπροσώπους των θεσμών τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, καθώς και η αναμονή της καθοριστικής απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για το θέμα των ομαδικών απολύσεων (σ.σ.: ΑΓΕΤ Ηρακλής), με αφορμή την προσφυγή της εταιρείας Lafarge, αναζωπύρωσαν το ενδιαφέρον για τις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές» στον τομέα της οργάνωσης και της ρύθμισης της αγοράς εργασίας.

Συνεπώς, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον η καταγραφή των πρωτοβουλιών που ελήφθησαν τα τελευταία χρόνια στο ευρωπαϊκό εργατικό δίκαιο και η ανάδειξη των σημαντικότερων αλλαγών που συντελέστηκαν στην οργάνωση της εργασίας των μισθωτών, όπως αυτές έχουν αποτυπωθεί από το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο Εργασιακών σχέσεων.

Την κωδικοποίηση ορισμένων από τις σημαντικότερες αλλαγές που κατέγραψε «Ναυτεμπορική», θεσμοθετήθηκαν μέχρι το 2012, με κύριο χαρακτηριστικό την ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια των ευέλικτων μορφών απασχόλησης, με σκοπό την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και των θέσεων «εργασίας». Η δικαιολογία αυτή, ωστόσο, αποτελεί το «τυρί στη φάκα» του κεφαλαίου και των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων, όπως η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που θέλουν ουσιαστικά να κρατούν υπό ομηρία τον εργαζόμενο, που «ματώνει» και πληρώνει ακριβά τα… πρωτογενή πλεονάσματα, τις αντιλαϊκές – μνημονιακές πολιτικές και την κερδοφορία των «ολίγων».

Οι βασικοί άξονες των αλλαγών

Η ενίσχυση της παρουσίας των μορφών ευέλικτης εργασίας, που διαφοροποιούνται από τις συμβάσεις σταθερής και πλήρους απασχόλησης, εκδηλώθηκαν τα τελευταία χρόνια με ρυθμίσεις που αναφέρονται στις εξής θεματικές ενότητες της ευέλικτης εργασίας:

1 Ως προς τις προσωρινές συμβάσεις ορισμένου χρόνου, καταγράφονται τα εξής: η επέκταση της ανώτατης διάρκειας των διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου έχει ως αποτέλεσμα τον περιορισμό της προστασίας των εργαζομένων, εφόσον διευρύνεται η χρονική διάρκεια της έννοιας της προσωρινής απασχόλησης. Η περίπτωση αυτή συναντάται στη Ρουμανία, όπου επεκτείνεται το σχετικό ανώτατο όριο από τους 24 στους 36 μήνες. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται σχετικές ρυθμίσεις και στη Σλοβακία.

2 Ως προς το καθεστώς ενοικίασης των εργαζομένων μέσω γραφείων προσωρινής απασχόλησης, έχουμε την επέκταση του ανώτατου χρονικού ορίου δανεισμού των εργαζομένων από τα 2 στα 3 έτη.

3 Η αναγνώριση του συνδικαλιστικού δικαιώματος στους εργαζόμενους με καθεστώς δανεισμού από την πρώτη ημέρα του δανεισμού τους (π.χ., Ηνωμένο Βασίλειο). Καθιερώνεται η ίση μεταχείριση μεταξύ ενοικιαζόμενου προσωπικού μέσω γραφείου προσωρινής απασχόλησης και εργαζόμενων της δανειζόμενης εταιρείας, υπό τον όρο της παρέλευσης 12 συνολικά εβδομάδων, ως προς τις αποδοχές, τον χρόνο εργασίας και ανάπαυσης, τις άδειες και τη νυκτερινή εργασία. Επίσης, έχουμε την καθιέρωση της συνευθύνης της δανειζόμενης επιχείρησης στην περίπτωση δυσμενούς διάκρισης σε βάρος των ενοικιαζόμενων εργαζομένων από μέρους της δανείζουσας εταιρείας με τη συνακόλουθη επιβολή ποινής αποζημίωσης προς τους θιγόμενους (π.χ. Ηνωμένο Βασίλειο).

4 Σε ό,τι αφορά τη λειτουργία της τυπικής μερικής απασχόλησης, επισημαίνονται οι ακόλουθες ρυθμίσεις: α) Η καθιέρωση της δυνατότητας μετατροπής της εργασίας πλήρους απασχόλησης σε μερική, λόγω οικονομικών δυσχερειών της επιχείρησης (π.χ. Πορτογαλία). β) Η καθιέρωση της δυνατότητας μετατροπής της πλήρους απασχόλησης σε προαιρετική μερική απασχόληση με εφαρμογή στο σύνολο του δημόσιου τομέα, που συνεπάγεται τη μείωση εργάσιμου χρόνου και αποδοχών μέχρι 50% για χρονικό διάστημα μέχρι 5 ετών. γ) Η καθιέρωση της έγγραφης ατομικής σύμβασης για εργασία μέχρι τις 150 ώρες ετησίως με απαλλαγή της υποχρέωσης του εργοδότη για πληρωμή κοινωνικών εισφορών και παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (π.χ. Τσεχία).

5 Ως προς τη λειτουργία της εκ περιτροπής εργασίας, η οποία ουσιαστικά είναι μία ακόμη εκδοχή της μερικής απασχόλησης, καταγράφεται η δυνατότητα μετατροπής της πλήρους απασχόλησης σε εκ περιτροπής εργασία, γεγονός που μεταφράζεται σε μειωμένο αριθμό ημερών εβδομαδιαίας εργασίας, λόγω δυσμενών οικονομικών αποτελεσμάτων της επιχείρησης (π.χ. Πορτογαλία).

6 Ειδικό καθεστώς συμβάσεων για νεαρές ηλικίες με περιορισμένα εργασιακά δικαιώματα. Σε αρκετές χώρες, όπως και στην Ελλάδα, καθιερώνεται αμοιβή χαμηλότερη από τον κατώτατο μισθό για τους νεοπροσλαμβανόμενους νέους. Σε αυτό το πλαίσιο υπάγεται το ελληνικό παράδειγμα με δύο νομοθετικές παρεμβάσεις. Με την πρώτη, οι νέοι ηλικίας 18-25 ετών αμείβονται με μισθούς που αντιστοιχούν στο 80% των κατώτατων μισθών ανά επίπεδο συλλογικής σύμβασης (εθνικής γενικής, κλαδικής, επιχειρησιακής, ομοιοεπαγγελματικής). Με τη δεύτερη, οι αμοιβές για τους νέους μέχρι 25 ετών που προσλαμβάνονται ή των ήδη απασχολουμένων υποχωρούν κατά 32% έναντι του γενικού κατώτατου μισθού και ανεξάρτητα από το επίπεδο της προηγούμενης αμοιβής τους.

7 Συμβάσεις εργασίας με καθεστώς δοκιμαστικής περιόδου: Οι συμβάσεις δοκιμής, προκειμένου να ακολουθήσει πρόσληψη με καθεστώς τυπικής εργασίας, συνδέονται με το φαινόμενο της επέκτασης της διάρκειάς τους, ώστε να περιορίζεται το δικαίωμα στην αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται το ουγγρικό παράδειγμα με την επέκταση της δοκιμαστικής περιόδου από τους 3 στους 6 μήνες.

8 Θεσμικές αλλαγές στη διευκόλυνση των απολύσεων: Οι νομοθετικές ρυθμίσεις για την καταγγελία των συμβάσεων εργασίας έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό την περαιτέρω διευκόλυνση των απολύσεων για τις επιχειρήσεις με βασική αιτιολογία την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και την αύξηση της απασχόλησης. Τα ειδικότερα μέτρα και οι πρωτοβουλίες που εντάσσονται στο πεδίο των απολύσεων είναι τα ακόλουθα: α ) Η απελευθέρωση των όρων πρόσληψης και απόλυσης από σχετικούς περιορισμούς (π.χ. Τσεχία, Ουγγαρία, Σλοβακία). β) Η επέκταση της διάρκειας των συμβάσεων δοκιμαστικής περιόδου, μετά τη λήξη των οποίων στοιχειοθετείται το δικαίωμα στην αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Ουγγαρίας με τη σχετική επέκταση από τους 3 στους 6 μήνες, και στη Ρουμανία από τις 45 στις 120 ημέρες. γ) Η άρση της υποχρέωσης αιτιολόγησης των απολύσεων για τις συμβάσεις αορίστου χρόνου ως προς τους λόγους της ακαταλληλότητας του εργαζόμενου, της εισαγωγής νέων τεχνολογιών και της προώθησης οργανωτικών αλλαγών, σύμφωνα με την περίπτωση της Πορτογαλίας.

9 Η μείωση των αποζημιώσεων απόλυσης, σύμφωνα με το πορτογαλικό παράδειγμα, με σχετική μείωση από τις 30 στις 10 ημέρες ανά έτος προϋπηρεσίας.

10 Η μετατόπιση του βάρους της απόδειξης από τον εργοδότη στον εργαζόμενο στην περίπτωση της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας (π.χ. Ρουμανία).

11 Η σύσταση διμερούς επιτροπής στη Σουηδία με στόχο τη μελέτη του ζητήματος των απολύσεων και τη σύγκριση του εθνικού θεσμικού πλαισίου με τα αντίστοιχα ισχύοντα στις υπόλοιπες χώρες της Ένωσης. Η εξέλιξη αυτή είναι απόρροια των πιέσεων των σουηδικών εργοδοτικών οργανώσεων για την αναθεώρηση του νόμου για τις απολύσεις, τον οποίο θεωρούν ιδιαίτερα προστατευτικό για τους εργαζόμενους και ανασταλτικό παράγοντα για τις προσλήψεις νέων ανέργων.

12 Στον αντίποδα, τέλος, των παραπάνω εξελίξεων επισημαίνεται η νομολογία του ανώτατου γαλλικού δικαστηρίου για τον περιορισμό της καταχρηστικής συμπεριφοράς των εργοδοτών, με αφορμή τον σχετικά πρόσφατο θεσμό της συμβατικής απόλυσης. Η σχετική δικαστική απόφαση δέχεται τον συνυπολογισμό του αριθμού των συμβατικών απολύσεων, όταν υπάρχουν τουλάχιστον 10 τέτοιου είδους αποχωρήσεις ανά μήνα, στη διαδικασία περί ομαδικών απολύσεων και στην υποχρέωση του εργοδότη να καταθέσει οικονομικό και κοινωνικό σχέδιο. Η απόφαση αυτή επιχείρησε να θέσει περιορισμούς στην πρακτική που ακολουθήθηκε, μετά τη διετή εφαρμογή του σχετικού νόμου, σύμφωνα με την οποία το 11% των επιχειρήσεων είχε κάνει χρήση του θεσμού, απολύοντας 480 χιλιάδες εργαζομένους κυρίως άνω των 50 ετών.

Με πληροφορίες από naftemporiki.gr

πηγη: ergasianet.gr

του Μιχάλη Χονδροκούκη

Την περίοδο που διανύουμε οι συζητήσεις για τη συγκρότηση ενός Μετώπου είναι πάρα πολλές. Όλοι αναγνωρίζουν ότι υπάρχει ανάγκη σύμπραξης με άλλους, προκειμένου να δημιουργηθεί ένας ισχυρός μετωπικός σχηματισμός που θα αποτελέσει σημείο αναφοράς και έμπνευσης του λαού, ικανός να αντιπαρατεθεί με νικηφόρα προοπτική ενάντια στις καθεστωτικές ευρωατλαντικές πολιτικές δυνάμεις. Το πρόβλημα είναι ότι κατά την προσπάθεια συγκρότησης του Μετώπου προκύπτουν κρίσιμες διαφωνίες, οι οποίες χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες:

1) διαφωνίες για τον πολιτικό χαρακτήρα του Μετώπου και

2) διαφωνίες για τους όρους λειτουργίας και οργάνωσης του Μετώπου.

Οι διαφωνίες για το χαρακτήρα του Μετώπου ανάγονται σε διαφωνίες ιδεολογικές. Η αντιπαράθεση συνήθως γίνεται α) για το κύριο πρόταγμα και το ελάχιστο αναγκαίο πρόγραμμα με βάση τα οποία συγκροτείται το Μέτωπο και β) για το αν το πρόταγμα και το πρόγραμμα είναι πραγματικοί στόχοι ή μόνο αιτήματα ζύμωσης. Όλα αυτά καθορίζουν με τη σειρά τους και την ευρύτητα της απεύθυνσης, δηλαδή τα κοινωνικά στρώματα που επιδιώκεται να συμμαχήσουν με την εργατική τάξη και φυσικά τον ελάχιστο βαθμό συνειδητοποίησης που κρίνεται αναγκαίος για συστράτευση στο σημερινό αγώνα. Άλλοι θέτουν ως κύριο τη διεκδίκηση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας με κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής για τις ανάγκες του λαού, ως απαραίτητο βήμα του αγώνα για ανασυγκρότηση των επαναστατικών δυνάμεων στην προοπτική του σοσιαλισμού και άλλοι θέτουν ως στόχο άμεσα την ανατροπή του καπιταλισμού. Όπως είναι κατανοητό, η πρώτη αντίληψη απευθύνεται και επιδιώκει να συμπεριλάβει όλα τα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα στη βάση της συνειδητοποίησης των πρώτων  άμεσων μέτρων για την ικανοποίηση των πιο επειγουσών αναγκών τους, ενώ η δεύτερη απευθύνεται σε όσους είναι πεισμένοι για την ανατροπή του καπιταλισμού και είναι υπέρ του σοσιαλισμού, δηλαδή τους κομμουνιστές, ή επιδιώκει-απαιτεί να μεταμορφωθούν δια μιας σε κομμουνιστές όλοι όσοι μέχρι σήμερα βρίσκονται στην απόγνωση, απογοητευμένοι από την «προδοσία» του ρεφορμισμού.

Οι διαφωνίες για τους όρους λειτουργίας κατά κύριο λόγο ανάγονται στις διαφορετικές προτεραιότητες της κάθε οργάνωσης και την αντίληψη-προσδοκία της καθεμιάς για το ρόλο που θεωρεί ότι της αναλογεί στη συγκυρία και το μέλλον (φυσικά και αυτές οι διαφωνίες έχουν ιδεολογικές ρίζες, ωστόσο ενδέχεται και να προκύπτει η ιδεολογικοποίηση των διαφορών εκ των υστέρων). Για άλλους προτεραιότητα είναι οι δημοκρατικές διαδικασίες και για άλλους είναι ο έλεγχος κάθε κίνησης. Άλλοι θεωρούν ότι συμπράττουν για τη δημιουργία ενός μετωπικού προπλάσματος που αργότερα θα οδηγήσει και στην ανάπτυξη ενός νέου πολιτικού φορέα, ενώ άλλοι θεωρούν ότι ο δικός τους φορέας είναι και θα είναι. Συνεπώς, οι πρώτοι επιδιώκουν την πιο δημοκρατική λειτουργία και τη συνδιαμόρφωση, ενώ οι δεύτεροι επιδιώκουν να ελέγχουν κάθε εξέλιξη, από την έναρξη έως τη διάλυση του όποιου μετωπικού εγχειρήματος, και τοποθετούν τους συνεργαζόμενους σε θέση «διακοσμητική».  

Έχοντας ξεκαθαρίσει τα παραπάνω, οφείλουμε να τονίσουμε ότι και οι ίδιες οι συζητήσεις για το Μέτωπο διακρίνονται σε κατηγορίες, ανάλογα με το ποιος παίρνει την πρωτοβουλία διοργάνωσης της συζήτησης. Παρακάτω παρουσιάζονται δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα, χωρίς να εξαντλούν φυσικά την πληθώρα των κατηγοριών και των υποπεριπτώσεων:

α) Συζητήσεις μόνο για να πείσουν ότι υπάρχει πρόθεση για συγκρότηση Μετώπου. Τέτοιες συζητήσεις διοργανώνονται από την κυρίαρχη τάση εντός μιας οργάνωσης ή την κυρίαρχη οργάνωση εντός ενός μετωπικού σχήματος. Εδώ η ηγετική ομάδα αποπειράται να πείσει τόσο τους έξω όσο και τη βάση της ότι έχει κάθε πρόθεση να κάνει Μέτωπο. Αυτές οι συζητήσεις καταλήγουν κατά κανόνα στην εξής ακολουθία: 1) δελτίο τύπου που δημοσιεύει το γεγονός της συζήτησης (ανεξάρτητα εάν έχει επιτευχθεί συμφωνία ή όχι), 2) μία δεύτερη συνάντηση για οργάνωση των επόμενων πρακτικών βημάτων, 3) μια κάποια δράση που δίνει αντικειμενική ύπαρξη στη μετωπική σύμπραξη (συχνά ένα πανό σε κάποια πορεία) και 4) …σιγή ασυρμάτου μέχρι το επόμενο κάλεσμα της ίδιας ηγεσίας για συγκρότηση Μετώπου με αφορμή κάποιο άλλο ζήτημα ή και το ίδιο (!), σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ κάποιο προηγούμενο εγχείρημα και κάποια αποτίμησή του.

β) Συζητήσεις για να «επανενεργοποιήσουν» την αποφασισμένη στα χαρτιά μετωπική πολιτική, που όμως δεν εφαρμόζεται από κάποια σεχταριστική ηγεσία. Τέτοιες συζητήσεις διοργανώνονται είτε από τη μειοψηφική τάση εντός μιας οργάνωσης (με κάποια σχετική αυτοτέλεια) είτε από τη μειοψηφούσα οργάνωση εντός ενός μετωπικού σχήματος ή από τους ανεξάρτητους που συμμετέχουν σε μετωπικό σχήμα. Εδώ, τουλάχιστον στις μέρες μας, η ομάδα που παίρνει την πρωτοβουλία συνήθως έχει ειλικρινή πρόθεση να προωθήσει τη συγκρότηση του Μετώπου, όμως δεν έχει και την πρόθεση να έρθει σε ρήξη με την ηγεσία και συνήθως έχει σοβαρές αυταπάτες για τη δυνατότητα αλλαγής των συσχετισμών. Ρήξη με την ηγεσία σημαίνει ότι τα μέλη που διαφωνούν δε θα καμφθούν, ανάγοντας σε προτεραιότητα την ύπαρξή τους υπό τη σκέπη του «μεγάλου μαγαζιού». Εάν είναι ειλικρινής η αγωνία για τη συγκρότηση του Μετώπου και η εκτίμηση για την κρισιμότητά του, τότε αυτοί που παίρνουν την πρωτοβουλία να ανοίξουν τη συζήτηση για το Μέτωπο πρέπει να έχουν την αποφασιστικότητα να κόψουν και τον ομφάλιο λώρο… εάν φυσικά δεν έχουν τους συσχετισμούς για εσωτερική αλλαγή ή δε διαφαίνεται στο εγγύς μέλλον προοπτική αλλαγής των συσχετισμών υπέρ τους. Εάν δεν έχουν ξεκαθαρίσει τη θέση τους για το μέχρι που μπορούν να φτάσουν, σημαίνει συνήθως ότι δεν είναι διατεθειμένοι να έρθουν σε ρήξη.  Αυτές οι συζητήσεις για το Μέτωπο καταλήγουν μέχρι στιγμής στην εξής ακολουθία: 1) συζήτηση προβληματισμού που καταλήγει στη δημιουργία ενός ανοιχτού σχήματος περαιτέρω προβληματισμού, 2) το ανοιχτό σχήμα λειτουργεί για ένα διάστημα (καλεί σε κινητοποιήσεις, διατυπώνει θέσεις για ζητήματα της επικαιρότητας) και οι συμμετέχοντες δραστηριοποιούνται παράλληλα και στον πολιτικό φορέα που ανήκουν, 3) αργά ή γρήγορα αυτή η ταυτόχρονη ύπαρξη σε δύο συλλογικότητες που διαφωνούν στο κρίσιμο ζήτημα του Μετώπου οδηγεί σε δυσλειτουργία το ανοιχτό σχήμα προβληματισμού και τελικά 4) με κάποιο τρόπο προκύπτει άδοξα ο τερματισμός του εγχειρήματος.

Αυτό συμβαίνει νομοτελειακά, διότι δεν μπορείς να πατάς σε δύο βάρκες με διαφορετική πορεία· σύντομα έρχεται η ώρα της επιλογής και όποιος δεν είναι σίγουρος για την πορεία που θέλει να ακολουθήσει… πηδά στα γρήγορα στη μεγαλύτερη «βάρκα».  

Συμπερασματικά

Όσοι θεωρούν ότι σήμερα αποτελεί κρίσιμο καθήκον η συγκρότηση του Μετώπου (ανεξάρτητα της διαφωνίας για το χαρακτήρα του), όσοι πιστεύουν ότι η συζήτηση για το Μέτωπο δεν πρέπει να σταματήσει μέχρι να δώσει καρπούς, οφείλουν να επιδιώκουν και τη διασφάλιση ουσιαστικών όρων για τη διεξαγωγή αυτής της συζήτησης.

- Ουσιαστικός όρος είναι η ειλικρίνεια των συμμετεχόντων σχετικά με την προτεραιότητά τους μεταξύ «κομματικής στέγης» και προώθησης του Μετώπου.

- Ουσιαστικός όρος είναι η εξασφάλιση δημοκρατικών διαδικασιών που εγγυώνται τον αλληλοσεβασμό και αποκλείουν το καπέλωμα.

Όταν οι συζητήσεις δεν έχουν ξεκαθαρισμένα τα παραπάνω, μόνο νέα προβλήματα γεννούν, περιπλέκοντας μια ήδη πολύ δύσκολή κατάσταση. Ας μην υπονομεύουμε την προσπάθεια συγκρότησης του Μετώπου, «καίγοντας» και αυτό και τους αγωνιστές κάθε οργάνωσης που αγωνιούν, με εγγενώς θνησιγενή εγχειρήματα. Οι ξεκαθαρισμένες προθέσεις μπορεί αρχικά να δημιουργήσουν «μαγκώματα», όμως σε βάθος χρόνου θα βοηθήσουν στη διαμόρφωση πιο σίγουρων βημάτων.

πηγη: kordatos.org

ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΤΗΘΟΥΝ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΤΗΣ ΕΕ, ΤΗΣ ΕΚΤ, ΤΟΥ ΔΝΤ ΚΑΙ ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΙΣΚΟΙ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η έκθεση βόμβα του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης (ΙΕΟ) του ΔΝΤ για το ελληνικό μνημονιακό πρόγραμμα έρχεται να τινάξει στον αέρα τους ιθύνοντες της τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ) και όλο το εγχώριο εθελόδουλο μνημονιακό πολιτικό σύστημα.

Αναγνωρίζεται επισήμως και απολύτως κατηγορηματικά, κάτι που από την πρώτη στιγμή καταγγείλαμε πειστικότατα από αυτές τις στήλες.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ «ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ»

Η Ελλάδα έπεσε θύμα βάρβαρης, συνειδητής, και σχεδιασμένης ιδιόμορφης οικονομικής και κοινωνικής «γενοκτονίας» και μάλιστα, αν όχι της πρώτης, σίγουρα της μεγαλύτερης σε ειρηνική περίοδο που υπέστη ποτέ χώρα.

Και αυτή η οικονομική και κοινωνική «γενοκτονία» της χώρας και του ελληνικού λαού, δυστυχώς, όχι μόνο συνεχίζεται αν δεν κλιμακώνεται χωρίς ορατό τέλος.

Το ΙΕΟ αλλά και η Λαγκάρντ ομολογούν ευθέως ότι η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός θυσιάστηκαν συνειδητά, προδόθηκαν και παραδόθηκαν ως πρόβατα στο σφαγείο για χάρη του ευρώ και για να σωθούν το ληστρικό ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και η γερμανική ευρωζώνη.

ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΓΧΩΡΙΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Οι σε διατεταγμένη υπηρεσία αδίστακτοι εκτελεστές οικονομικοί δολοφόνοι της χώρας μας είναι η ΕΕ με κύρια όργανα την Κομισιόν και το Eurogroup, η ΕΚΤ του Τρισέ και του Ντράγκι, το ΔΝΤ του Στρος-Καν και της Λαγκάρντ, με μακρύ χέρι τον Πολ Τόμσεν και οι εγχώριοι μνημονιακοί υπαλληλίσκοι και τοποτηρητές, αρχής γενομένης από τον ΓΑΠ και μετέπειτα τον Παπαδήμο, τον Σαμαρά και τώρα τον Τσίπρα, μαζί με τους ηγετίσκους των μνημονιακών και ευρωζωνικών κομμάτων της Βουλής.

Και είναι όλοι αυτοί συνυπεύθυνοι οικονομικοί δολοφόνοι και αδίστακτοι συναυτουργοί ενός μείζονος εγκλήματος σε βάρος του τόπου και του λαού, διότι αυτό το έγκλημα δεν αφορά, όπως μας λένε οι προπαγανδιστές και τα παπαγαλάκια του συστήματος, μόνο το πρώτο, αλλά ακόμα περισσότερο και πιο οικτρά και ασυγχώρητα και το δεύτερο και το τρίτο μνημόνιο και όσα, ποιος ξέρει, θα ακολουθήσουν ακόμα.

ΔΙΑΡΚΕΣ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Κι αυτό διότι η ίδια και θα λέγαμε χειρότερη πολιτική και οικονομική φιλοσοφία με το πρώτο μνημόνιο διαπερνάει και το δεύτερο και το τρίτο: η άγρια λιτότητα, η φορολεηλασία των μικρομεσαίων στρωμάτων, η εθνική υποτέλεια, η υποθήκευση και το ξεπούλημα της χώρας.

Και αυτό, επίσης, διότι οι νεοαποικιοκράτες οικονομικοί φονιάδες μαζί με τα εγχώρια μνημονιακά τους μαντρόσκυλα όχι μόνο επιμένουν στην ίδια φονική μνημονιακή οικονομική συνταγή αλλά και συνεχίζουν να αγνοούν και να καταπατούν ξεδιάντροπα τις ίδιες τις θεσμικές δεσμεύσεις τους και τους Κανονισμούς του ΔΝΤ, οι οποίοι δεν επιτρέπουν τη συμμετοχή του τελευταίου σε πρόγραμμα χώρας, της οποίας το ίδιο το ΔΝΤ κρίνει ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Και ως μη βιώσιμο συνεχίζει να θεωρεί το επονείδιστο χρέος της Ελλάδας ακόμα και σήμερα που εφαρμόζει το τρίτο καταστροφικό πρόγραμμα.

Γιατί οι συνένοχοι συνεχίζουν τόσο ξεδιάντροπα την εξαπάτηση και την ωμή, αθλιέστατη παραβίαση ακόμα και των δικών τους κανόνων;

ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗ

Ο λόγος είναι απλός: η χώρα αυτή πρέπει να γίνει παράδειγμα εθνικής και ταξικής κοινωνικής εξόντωσης.

Μετά την έκθεση του ΙΕΟ του ΔΝΤ θα έπρεπε να ξεσηκωθούν και οι πέτρες σε αυτή τη χώρα και να έπαιρναν στο κυνήγι τους νεοαποικιοκράτες ληστές και τα εγχώρια φερέφωνά τους.

Και όμως οι ένοχοι και οι συνένοχοι μνημονιακοί τοποτηρητές πάνε να βγάλουν ο καθένας την ουρά του απέξω και να ρίξει ο ένας τα βάρη στον άλλον και κυρίως να ρίξουν στα μαλακά τη «βόμβα» του ΙΕΟ και να την πνίξουν.

Το ίδιο τα κυρίαρχα Μέσα Ενημέρωσης και τα «λαδωμένα» μικρόφωνά τους. Είτε παριστάνουν τώρα τους ανήξερους ή τους Πόντιους Πιλάτους ή και πετάνε τη μπάλα στην εξέδρα!

Ξεχνάνε όλοι αυτοί ότι είναι συνυπεύθυνοι μιας διαρκούς μνημονιακής πολιτικής προδοσίας αυτού του τόπου και μιας πολιτικής παράδοσής του, την οποία επιμένουν να προπαγανδίζουν παρά το ότι έχουν «πιει το αίμα» αυτού του λαού και του έχουν κάνει την πιο βρώμικη απόκρυψη της αλήθειας και την πιο ανελέητη πλύση εγκεφάλου, την οποία και συνεχίζουν.

Είναι οι ίδιοι αυτοί άθλιοι προπαγανδιστές που φιμώνουν με πείσμα και φανατισμό κάθε συνεπή αντιμνημονιακή φωνή, επιβάλλοντας άκρα του τάφου σιωπή σε κάθε αμφισβήτηση του ευρώ και της ΕΕ, θέλοντας να στήσουν εκβιαστικά ένα μονοφωνικό σκηνικό στη χώρα, όπου οι αντιπαραθέσεις θα περιορίζονται στα γνωστά καραγκιοζιλίκια της Βουλής, άντε και με ολίγη από... ΚΚΕ.

«ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ» ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΛΑΪΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Ευθύνες, άλλου είδους, φυσικά, υπάρχουν και σε όσους μέσα στην κοινωνία αποδέχονται παθητικά, μοιρολατρικά, στο όνομα του μονόδρομου ή και της προδοσίας που υπέστησαν, τη συνεχιζόμενη «γενοκτονία» και το ξερίζωμα κάθε ελπίδας και μέλλοντος αυτής της χώρας.

Το κάλεσμα των καιρών δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο παρά η κοινωνική εξέγερση. Μια εθνική, κοινωνική, πολιτιστική και αξιακή εξέγερση που θα σαρώσει τον ραγιαδισμό και θα ανατρέψει στο σύνολό του το βρώμικο μνημονιακό κατεστημένο της χώρας, αναζητώντας και αποδίδοντας στο ακέραιο τις απαράγραπτες πολιτικές και ποινικές ευθύνες όλων όσων από το εξωτερικό και το εσωτερικό επέβαλαν το εφιαλτικό μνημονιακό καθεστώς στη χώρα.

Υπό κανονικές συνθήκες όλοι/ες οι υπεύθυνοι/ες του μνημονιακού εγκλήματος κατά της χώρας, το οποίο αμείωτα συνεχίζεται και κλιμακώνεται, θα έπρεπε να λογοδοτήσουν με ειδική κατηγορία σε ένα είδος Διεθνούς Ειδικού Δικαστηρίου υπευθύνων για οικονομική γενοκτονία μιας χώρας.

Τέτοιο δικαστήριο δεν υπάρχει.

Τα μόνα διεθνή δικαστήρια που έχει θεσμοθετήσει και λειτουργεί ο σύγχρονος κυρίαρχος ιμπεριαλισμός είναι εκείνα που δικάζουν και δολοφονούν τους αντιπάλους του.

«Δικαστήριο», όμως, θα γίνει και γρήγορα, μια αυθεντική εξέγερση του ελληνικού λαού, που θα γκρεμίσει και θα διώξει νύχτα όλους όσους σήμερα θεωρούν ότι μπορούν να λεηλατούν το «ελληνικό πτώμα» και να παίζουν παιχνίδια «καρέκλας» και εξουσίας πάνω στα ερείπια.

Ας μην υπάρχουν αυταπάτες.

Αυτή η εξέγερση έρχεται και τότε θα είναι αρκετοί εκείνοι που δεν θα ξέρουν πού να κρυφτούν!

Ν.Ζ.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

OI ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΕΡΙΚΟΠΤΟΥΝ ΔΡΑΣΤΙΚΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ!

Από τότε που η Ελλάδα τέθηκε κάτω από τη μνημονιακή μπότα, όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις έβλεπαν να έρχεται από στιγμή σε στιγμή η ανάπτυξη στη χώρα και η βελτίωση της ζωής των πολιτών.  

Όλες αυτές οι υποσχέσεις αποδεικνύοντο όνειρα θερινής νυκτός.  

Την ανάπτυξη βλέπει να έρχεται και η νεομνημονιακή κυβέρνηση Τσίπρα.  

Και, όμως, την ίδια ώρα, η αγορά πνίγεται και βουλιάζει.Ο τζίρος του λιανεμπορίου γνωρίζει δραστική πτώση, ενώ περιορίζονται και οι αγορές τροφίμων.  

Σύμφωνα με άλλες μελέτες, κάθε μέρα 100 καταστήματα βάζουν λουκέτο στη χώρα.  

Αυτή η κατάσταση στις αγορές της χώρας δεν δείχνει ανάπτυξη. Δείχνει απελπισία και ύφεση και μάλλον βαθιά ύφεση.  

Τα μνημόνια είναι όλα τα ίδια. Τα μνημόνια δεν είναι η λύση. Είναι ο ορισμός του αδιεξόδου.  

Διαβάζω με απορία ότι ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στ. Κούλογλου ζητάει αποζημίωση από την Κομισιόν για το πρώτο μνημόνιο.  

Θα ζητήσει αποζημίωση και για το τρίτο;  

Αντί ο Κούλογλου να υποτιμά τη νοημοσύνη μας και να περιορίζεται στο να ζητάει αποζημίωση από την Κομισιόν, θα έπρεπε να ζητήσει από την κυβέρνηση του να εγκαταλείψει το τρίτο μνημόνιο και όλα τα μνημόνια.  

Το παρανοϊκό, όμως, είναι ότι τόσο ο Κούλογλου όσο και κυρίως η κυβέρνηση υποστηρίζουν πια με φανατισμό τα μνημόνια και όχι ''ως αναγκαίο'' κακό αλλά ως τη μόνη συνταγή για το μέλλον!!!  

Κ.Μ

Κάθετη πτώση σημείωσε ο τζίρος του λιανεμπορίου τον Μάιο του 2016, υποχωρώντας κατά 8% σε σύγκριση με τον Μάιο του 2015. Από τα διαχρονικά, μάλιστα, στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑ) προκύπτει ότι ο φετινός Μάιος ήταν ο χειρότερος τουλάχιστον από το 2010, οπότε αναθεωρήθηκαν για τελευταία φορά οι σχετικοί δείκτες.  

Ενδεικτικό του κλίματος που επικρατεί στην αγορά είναι ότι πτώση παρατηρείται στον τζίρο όλων των κατηγοριών καταστημάτων, με τη μεγαλύτερη, τόσο σε αξία όσο και σε όγκο, να παρατηρείται στις πωλήσεις καυσίμων και τροφίμων. Η υψηλή ανεργία, η λιτότητα και οι μεγαλύτερες φορολογικές επιβαρύνσεις, μέσω της αύξησης άμεσων και έμμεσων φόρων, επιδρούν εξαιρετικώς αρνητικά στην κατανάλωση και κατά συνέπεια στον λιανεμπόριο.  

Ειδικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ο δείκτης κύκλου εργασιών στο λιανεμπόριο υποχώρησε τον Μάιο του 2016 κατά 8% σε σύγκριση με τον Μάιο του 2015. Η μείωση αυτή προήλθε κυρίως από την υποχώρηση του κύκλου εργασιών κατά 16,7% στα πρατήρια καυσίμων, κατά 7,25% στα μεγάλα καταστήματα τροφίμων (σούπερ – μάρκετ), κατά 5,6% στα καταστήματα πώλησης ειδών ένδυσης – υπόδησης, κατά 4,7% στα βιβλιοχαρτοπωλεία και κατά 2,8% στα φαρμακεία, τα οποία πωλούν, βεβαίως, και καλλυντικά. Μεγάλη υποχώρηση παρουσιάζουν οι πωλήσεις και στα μεμονωμένα καταστήματα τροφίμων (κρεοπωλεία, μανάβικα κλπ) κατά 7,4% τον Μάιο του 2016 σε σύγκριση με τον Μάιο του 2015.  

Εξόχως απογοητευτικά είναι τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και σε ό,τι αφορά τον όγκο των πωλήσεων. Ο δείκτης του όγκου των πωλήσεων στο λιανεμπόριο (κύκλος εργασιών σε σταθερές τιμές) υποχώρησε κατά 6,4% τον Μάιο του 2016 σε σύγκριση με τον αντίστοιχο περσινό μήνα. Η κατηγορία καυσίμων και λιπαντικών αυτοκινήτων καταγράφει επίσης της μεγαλύτερη πτώση σε ετήσια βάση, 7.1%, ενώ αξιοσημείωτη είναι η υποχώρηση του όγκου των πωλήσεων στα σούπερ μάρκετ (κατά 6,2%) στα καταστήματα ειδών και υπόδησης (6,8%), όπως επίσης και στα μεμονωμένα καταστήματα τροφίμων (επίσης κατά 6,8%). Η συρρίκνωση του τζίρου στο λιανεμπόριο η οποία παρατηρείται τον Μάιο είναι τόσο μεγάλη που δεν εξηγείται από τη εποχικότητα, με την έννοια ότι οι πωλήσεις ήταν αναμενόμενο να είναι ελαφρώς μειωμένες τον φετινό Μάιο, καθώς η πρώτη βδομάδα του Πάσχα, η κατανάλωση είθισται να είναι ελαφρώς μειωμένη, διότι οι καταναλωτές έχουν προβεί πριν σε αρκετές δαπάνες για την αγορά τροφίμων, ρούχων και παπουτσιών, αλλά και για τις μετακινήσεις τους.  

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΕΙΣ  

Αυτό που φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά την κατανάλωση, ειδικά στην κατηγορία τροφίμων, είναι οι φορολογικές επιβαρύνσεις. Όπως επισημαίνουν παράγοντες του οργανωμένου λιανεμπορίου τροφίμων, οι καταναλωτές, από τα τέλη του περσινού Ιουλίου, οπότε μια σειρά τροφίμων τα οποία πρώτα υπαγόταν στον μειωμένο συντελεστή ΦΠΑ 13% επιβαρύνθηκαν με συντελεστή ΦΠΑ 23% (από 1/6/2016 ο ΦΠΑ έχει αυξηθεί στον 24%), έχουν περιορίσει τις αγορές τους.  

Στην πραγματικότητα έχει δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος: η αύξηση του ΦΠΑ σε συνδυασμό με τη μείωση της κατανάλωσης οδηγεί αρκετούς λιανέμπορους στην αύξηση των τιμών των προϊόντων, σε μια προσπάθεια να αντισταθμίσουν τις απώλειες, επιδεινώνοντας όμως, έτσι ακόμη περισσότερο την κατάσταση για μεγάλη μερίδα καταναλωτών αλλά και για τον ίδιο τον τζίρο των καταστημάτων τους.

Στη συνέχεια, η Iskra παραθέτει ένα ενδιαφέρον άρθρο του Δάνη Παπαβασιλείου, που δημοσιεύθηκε στο  Imerodromos.gr, με τίτλο ''O ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ'', το οποίο αναφέρεται στις χιλάδες επιχειρήσεις που έκλεισαν, λόγω των μνημονιακών πολιτικών που εφαρμόστηκαν τα τελευταία 6 χρόνια:

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ*

Του ΔΑΝΗ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ*

Σοκ προκαλούν στην αγορά τα στοιχεία για τα «λουκέτα» που μπήκαν στις επιχειρήσεις τα τελευταία χρόνια. Φαίνεται όμως ότι αυτή η καταστροφική πορεία θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, οδηγώντας σε μια δραματική μείωση του αριθμού των μικρομεσαίων επαγγελματοβιοτεχνών και εμπόρων.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τα τελευταία επτά χρόνια, πάνω από 100 επιχειρήσεις κλείνουν κάθε εργάσιμη ημέρα!

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της καταστροφής σημειώνεται ότι στο διάστημα 2008- 2015 έκλεισαν 244.712επιχειρήσεις.(1)

Συγκεκριμένα ο συνολικός αριθμός των επιχειρήσεων το 2008 ήταν 858.685, ενώ στα τέλη του 2015 είχαν απομείνει 613.973.

Όμως, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα αφού στον αριθμό των επιχειρήσεων που έκλεισαν θα πρέπει να προστεθούν μερικές δεκάδες χιλιάδες που έκλεισαν στη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του 2016.

Συνέπεια των δραματικών εξελίξεων στο χώρο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων ήταν η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας αφού υπολογίζεται ότι με τα «λουκέτα» χάθηκαν842.670 θέσεις εργασίας.

Όπως προκύπτει, μέχρι τώρα, με κάθε «λουκέτο» χανόντουσαν 3,4 θέσεις εργασίας. Δηλαδή στην πλειοψηφία τους ήταν επιχειρήσεις μικρές, ατομικές, ή με 2- 3 εργαζόμενους.

Τώρα όμως που αρχίζουν να κλείνουν επιχειρήσεις μεγαλύτερες και με πολλαπλάσιο αριθμό εργαζομένων («Μαρινόπουλος» με 12.500 εργαζόμενους, «Ηλεκτρονική» με 585 εργαζόμενους), ο αριθμός των ανέργων αναμένεται να αυξηθεί κατακόρυφα.

Μέσα σε επτά χρόνια «χάθηκε» το 28,5% των επιχειρήσεων στην Ελλάδα! Ένα πραγματικό πογκρόμ. Και έπεται συνέχεια.

Για το μέγεθος της ζημιάς από την εξέλιξη αυτή, μπορούμε να πούμε ότι με το μαζικό κλείσιμο των επιχειρήσεων (μικρομεσαίων και μεγαλύτερων), χάθηκαν 30,31 δις. ευρώ προϊόντος από την εθνική οικονομία, δηλαδή το 17% του ΑΕΠ!

Η καταβαράθρωση της ζήτησης, που οφείλεται στη δραματική μείωση της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών στρωμάτων, είναι ασφαλώς η κύρια αιτία τηςκαταστροφής των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Όμως, σημαντικό ρόλο παίζει και η τεράστια αύξηση των φόρων, άμεσων και έμμεσων, που οδήγησε και οδηγεί δεκάδες χιλιάδες επαγγελματοβιοτέχνες και εμπόρους στην απόγνωση. Στους δύο αυτούς λόγους έρχεται να προστεθεί και το κλείσιμο της κάνουλας του τραπεζικού δανεισμού, αφού οι τράπεζες (παρά τις ανακεφαλαιοποιήσεις) αρνούνται να χορηγήσουν δάνεια στις επιχειρήσεις.

Τα παραπάνω περιγράφουν τις συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής στο χώρο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Όμως, το πογκρόμ που υφίστανται δεν οφείλεται μόνο στα μνημόνια. Η συρρίκνωση των μεσαίων στρωμάτων είναι ένας στρατηγικός στόχος του μονοπωλιακού κεφαλαίου, που περιλαμβάνεται σε σωρεία αποφάσεων και εκθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ειδικότερα, για την Ελλάδα υπάρχει πλήθος αναφορών τόσο στον «υπερεπαγγελματισμό», δηλαδή το ιδιαίτερα μεγάλο στρώμα των αυτοαπασχολούμενων και ελεύθερων επαγγελματιών, όσο και στο υψηλό ποσοστό του αγροτικού τομέα στο σύνολο της οικονομίας.

Έτσι, η Ε.Ε σε αγαστή συνεργασία με τις ελληνικές κυβερνήσεις βρήκαν στην τελευταία κρίση την ευκαιρία για να επενδύσουν σ΄ αυτήν και το πάγιο σχέδιο τους για τησυρρίκνωση των μικρομεσαίων στρωμάτων στην πόλη και το χωριό προς όφελος των πολυεθνικών που καρπώνονται το μερίδιο της αγοράς, ή της αγροτικής εκμετάλλευσης, που αφήνουν πίσω τους οι κατεστραμμένοι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και αγρότες.

Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί και τις προϋποθέσεις για την προσέγγιση των μικρομεσαίων, που υφίστανται αυτή τη βίαιη προλεταριοποίηση, με την εργατική τάξη, κατ΄ αρχήν για την απόκρουση των συνεπειών της μνημονιακής πολιτικής αλλά και στην προοπτική μιας αντιμονοπωλιακής, δημοκρατικής κοινωνικής συμμαχίας.Απαραίτητης όχι μόνο για την έξοδο από την κρίση, αλλά και για μια πορεία ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού.

*Ο τίτλος «Ο θάνατος του εμποράκου» είναι δανεισμένος από το ομότιτλο θεατρικό έργο του Άρθουρ Μίλερ. Έργο-κόλαφος ενάντια στην υλιστική κοινωνία και στη βάναυση, χωρίς ηθικές αναστολές λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος, ο «Θάνατος του Εμποράκου» αποτελεί όχι μόνο ένα κορυφαίο δείγμα του πολιτικού ρεαλισμού του Άρθουρ Μίλλερ αλλά και ένα διαχρονικό σχόλιο για τη διάψευση του αμερικανικού ονείρου και τη συνυπευθυνότητα όσων το συντηρούν χωρίς να αντιλαμβάνονται τις στρεβλώσεις του.

(1) Τα στοιχεία δημοσιεύθηκαν στην «Καθημερινή» στις 4 Ιουλίου 2016.

**Πηγή:imerodromos.gr