Τα συμπτώματα πανικού και αταξίας στις γραμμές του καραβανιού, μπροστά στην κινούμενη άμμο των τηλεοπτικών αδειών είναι εμφανέστατα.

Σύμ­φω­να με μια από τις αγα­πη­μέ­νες φρά­σεις του πρω­θυ­πουρ­γού, Αλέξη Τσί­πρα, το κυ­βερ­νη­τι­κό κα­ρα­βά­νι συ­νε­χί­ζει στα­θε­ρά τον δρόμο του και αφή­νει πίσω του τα σκυ­λιά να αλυ­χτούν – δεν ήταν και το πιο πε­τυ­χη­μέ­νο του, προ­κει­μέ­νου να πε­ρι­γρά­ψει τις επι­λο­γές και την πο­ρεία της κυ­βέρ­νη­σης ,αλλά ακόμη χρη­σι­μο­ποιεί­ται κατά κόρον, σαν κα­ρα­μέ­λα, από πολλά στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ενώ και ο ίδιος το επα­νέ­λα­βε, με μπό­λι­κη αυ­τα­ρέ­σκεια του στυλ «τι λέω ο με­γά­λος!» στη ΔΕΘ.

Ας  μεί­νου­με στο εξω­τι­κό, όσο και αφι­λό­ξε­νο, πε­ρι­βάλ­λον μιας ερή­μου την οποία δια­σχί­ζει το κυ­βερ­νη­τι­κό κα­ρα­βά­νι, σέρ­νο­ντας πίσω του και την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία, και ας συλ­λο­γι­στού­με τους με­γα­λύ­τε­ρους κιν­δύ­νους που δια­τρέ­χει αυτό και τους γνω­ρί­ζουν οι Βε­δουί­νοι και οι πε­ρι­πλα­νώ­με­νοι, από την εποχή του Ηρό­δο­του έως την εποχή του Λό­ρενς της Αρα­βί­ας.

Ο πρώ­τος κίν­δυ­νος είναι το φαι­νό­με­νο του αντι­κα­το­πτρι­σμού, να βλέ­πει κα­νείς πράγ­μα­τα, αντι­κεί­με­να, οά­σεις δρο­σιάς και ανα­ψυ­χής, εκεί όπου, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, υφί­στα­νται μόνο άνυ­δρες εκτά­σεις και μαρ­τυ­ρι­κός θά­να­τος από τη δίψα και την εξά­ντλη­ση. Ο αντι­κα­το­πτρι­σμός του κυ­βερ­νη­τι­κού κα­ρα­βα­νιού είναι η πε­ρι­βό­η­τη πια για τις συ­νε­χι­ζό­με­νες ανα­βο­λές και τη διά υπο­γρα­φών και ψή­φι­σης με­τά­θε­ση της συ­ζή­τη­σης για το χρέος «πέρα από το 2018» (Γιάν­νης Δρα­γα­σά­κης). Η εμ­μο­νή του Τσί­πρα να επα­να­φέ­ρει το θέμα, σε τακτά χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα και κυ­ρί­ως όταν – καλή ώρα… - βρί­σκε­ται σε μια από τις μη­τρο­πό­λεις της Δύσης, και να δια­βε­βαιώ­νει για «επι­λύ­σεις» και «συ­ζη­τή­σεις» ακόμη «και μέσα στο 2017», έχουν αρ­χί­σει και προ­κα­λούν εκνευ­ρι­σμό στους ξέ­νους συ­νο­μι­λη­τές και ακρο­α­τές του, πα­ρό­τι δεν κά­νουν τον κόπο να τον επα­να­φέ­ρουν στην τάξη των συμ­φω­νη­θέ­ντων που έχουν υπο­γρα­φεί και ψη­φι­στεί από το κα­λο­καί­ρι του 2015. Και αυτό, γιατί ο αντι­κα­το­πτρι­σμός είναι εξαι­ρε­τι­κά βο­λι­κός και για τους ίδιους – η πλα­τιά κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία της Ελ­λά­δας συ­νε­χί­ζει να υφί­στα­ται στην πλάτη της το κατά την ρου­μά­να ΔΝΤεκ­πρό­σω­πο, Ντέ­λια Βελ­κου­λέ­σκου «ετε­ρο­βα­ρές και τα­ξι­κό» μα­στί­γιο των μέ­τρων λι­τό­τη­τας, οπότε ένας αντι­κα­το­πτρι­σμός – κα­ρό­το βοηθά προ­κει­μέ­νου ένα ση­μα­ντι­κό κομ­μά­τι αυτής της ίδιας κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας να πα­ρα­μέ­νει είτε πο­λι­τι­κά αδρα­νές και απα­θές μπρο­στά στα τε­κται­νό­με­να, είτε κομ­μα­τι­κά πιστό στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, προσ­δο­κώ­ντας «κα­λύ­τε­ρες μέρες», οι οποί­ες συ­νε­χώς χά­νο­νται στο βάθος του ορί­ζο­ντα και των αμ­μό­λο­φων.

Ο δεύ­τε­ρος κίν­δυ­νος για το κυ­βερ­νη­τι­κό κα­ρα­βά­νι μπο­ρεί να απο­δει­χθεί πιο ύπου­λος, πιο φο­νι­κός και κυ­ρί­ως πιο ακα­ριαί­ος, στα απο­τε­λέ­σμα­τα του, του­λά­χι­στον για ένα ση­μα­ντι­κό τμήμα του. Αυτός είναι η πτώση μέσα σε μια με­γά­λη έκτα­ση κι­νού­με­νης άμμου, η οποία θα αρ­χί­σει να κα­τα­πί­νει υπουρ­γούς, στε­λέ­χη, κα­μή­λες και αγαθά. Η συ­γκυ­βέρ­νη­ση έχει πέσει ακρι­βώς μέσα σε μια τέ­τοια κι­νού­με­νη άμμο – με την όχι και τόσο «απί­στευ­των» ή «απρό­βλε­πτων» εξε­λί­ξε­ων υπό­θε­ση των τη­λε­ο­πτι­κών αδειών. Κά­ποια σκυ­λιά είχαν αλυ­χτή­σει έγκαι­ρα, προει­δο­ποιώ­ντας για το κακό που ερ­χό­ταν και την άβυσ­σο από άμμο που ανοι­γό­ταν μπρο­στά, αλλά, εί­πα­με, το κα­ρα­βά­νι προ­χω­ρά αμέ­ρι­μνο, αυ­τά­ρε­σκο και βέ­βαιο ότι δια­σχί­ζει τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη έρημο σαν μια λε­ω­φό­ρο… δόξας προς τον δη­μο­κρα­τι­κό σο­σια­λι­σμό.

Το θε­σμι­κό, δια­γω­νι­στι­κό και πα­ρα­σκη­νια­κό δρο­μο­λό­γιο που επέ­λε­ξε ο αρ­χι­κα­μη­λιέ­ρης υπουρ­γός Επι­κρα­τεί­ας, Νίκος Παπ­πάς, προ­κει­μέ­νου δήθεν να ολο­κλη­ρω­θεί η διά­λυ­ση της τρι­γω­νι­κής δια­πλο­κής (γα­λα­ζο­πρά­σι­νος δι­κομ­μα­τι­σμός – τη­λε­ο­πτι­κά ΜΜΕ – τρά­πε­ζες) απο­δει­κνύ­ε­ται όλο και πιο κα­τα­στρο­φι­κό για την κυ­βέρ­νη­ση, συ­νο­λι­κά και τον ίδιο, προ­σω­πι­κά – αυτός έχει πέσει εντε­λώς με το κε­φά­λι μέσα στον λάκκο της κι­νού­με­νης άμμου. Το μόνο που έχει κα­τορ­θώ­σει, όπως κάθε πνιγ­μέ­νος, κατά τη λαϊκή πα­ροι­μία, είναι να πια­στεί από τα μαλ­λιά του (τα οποία θα φανεί αν είναι ή όχι… πε­ρού­κα), λέ­γο­ντας ακόμη και σή­με­ρα διά­φο­ρες ασυ­ναρ­τη­σί­ες και ψευ­δο­λο­γί­ες σχε­τι­κά (και) με τις δικές του επι­λο­γές στο θε­σμι­κό, δια­γω­νι­στι­κό και πα­ρα­σκη­νια­κό πλαί­σιο απο­νο­μής των τη­λε­ο­πτι­κών αδειών.

Τού­των δο­θέ­ντων, το ερώ­τη­μα είναι αν ο πρω­θυ­πουρ­γός – σε­ΐ­χης του κα­ρα­βα­νιού θα πέσει μαζί του μέσα στην κι­νού­με­νη άμμο ή θα θυ­σιά­σει τον αρ­χι­κα­μη­λιέ­ρη του και όσους τον ακο­λού­θη­σαν τυφλά στην πτώση του, προ­κει­μέ­νου να δια­σώ­σει πρό­σκαι­ρα το υπό­λοι­πο κα­ρα­βά­νι και να πα­ρα­τεί­νει, κατ’ ελά­χι­στον, την πο­ρεία θα­νά­του της κοι­νω­νί­ας προς τον αντι­κα­το­πτρι­σμό του χρέ­ους.

Όχι τί­πο­τα άλλο, αλλά επι­κρα­τεί προ­φα­νής σύγ­χυ­ση με­τα­ξύ των υπο­λοί­πων πρω­το­πό­ρων του κα­ρα­βα­νιού – κραυ­γα­λέο πα­ρά­δειγ­μα, η κω­μι­κο­τρα­γι­κή κα­τά­στα­ση, στην οποία έχει πε­ριέλ­θει, στα τη­λε­ο­πτι­κά ‘’πα­ρά­θυ­ρα­’’ και τα ρα­διο­φω­νι­κά μι­κρό­φω­να, ο πρώ­τος τη τάξει υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών και μετρ του κομ­μα­τι­κού χα­μαι­λε­ο­ντι­σμού κοι­νο­βου­λευ­τι­κής επι­βί­ω­σης, Πα­να­γιώ­της Κου­ρου­μπλής. Από τις «ποι­νι­κές και πο­λι­τι­κές ευ­θύ­νες» όσων ενέ­κρι­ναν τα πόθεν έσχες των ορι­στι­κών ανα­δό­χων – υπερ­θε­μα­τι­στών, στο «σχέ­διο υπο­νό­μευ­σης και πτώ­σης της κυ­βέρ­νη­σης», υπάρ­χει με­γά­λη, τε­ρά­στια από­στα­ση διά­νυ­σης και σί­γου­ρα με­γά­λο, τε­ρά­στιο θρά­σος για να κα­λυ­φθεί αυτή μέσα σε λίγες ώρες.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, τα συμ­πτώ­μα­τα πα­νι­κού και ατα­ξί­ας στις γραμ­μές του κα­ρα­βα­νιού, μπρο­στά στην κι­νού­με­νη άμμο των τη­λε­ο­πτι­κών αδειών είναι εμ­φα­νέ­στα­τα – ο σώζων εαυ­τόν σω­θεί­τω, μόνο που δεν υπάρ­χει ξε­κά­θα­ρη οδός δια­φυ­γής και σω­τη­ρί­ας, καθώς αυτή δεν έχει υπο­δει­χθεί από τον πρω­θυ­πουρ­γό – σεΐχη ή έστω τον μέ­ντο­ρα του, Αλέκο Φλα­μπου­ρά­ρη. Να θυ­σια­στεί ο Παπ­πάς, να θυ­σια­στεί ο Κα­λο­γρί­τσας, να υπα­να­χω­ρή­σει η κυ­βέρ­νη­ση από μέρος ή όλου του δια­γω­νι­σμού (ομο­λο­γία πλή­ρους απο­τυ­χί­ας και εξευ­τε­λι­σμός πρώ­του με­γέ­θους για όλο το Μέ­γα­ρο Μα­ξί­μου), να βρουν άλλο «αφή­γη­μα» της κα­κιάς ώρας, όπως ότι όλοι οι υπερ­θε­μα­τι­στές έχουν προ­βλή­μα­τα με το πόθεν έσχες, κάτι που ήδη ψι­θυ­ρί­ζε­ται δειλά – δειλά από ορι­σμέ­νους ΣΥ­ΡΙ­ΖΑί­ους, που ου γαρ οί­δα­σι τι ποιού­σι και ποια νέα άβυσ­σο ανοί­γουν κάτω από τα πόδια της κυ­βέρ­νη­σης τους.

Μέσα στην κι­νού­με­νη άμμο των τη­λε­ο­πτι­κών αδειών, η… σω­τη­ρία μπο­ρεί να προ­έλ­θει από την πιο ανα­πά­ντε­χη πηγή: Το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας και μια εν­δε­χό­με­νη (εν συ­νό­λω ή εν μέρει) ακύ­ρω­ση του νόμου Παππά ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κού – κάτι δη­λα­δή σαν «συγ­γνώ­μη, λάθος, πάμε πάλι από την αρχή ή πάμε όλοι μαζί πια αγα­πη­μέ­νοι και μο­νια­σμέ­νοι μέχρι το ΕΣΡ», που θα έπρε­πε να ψελ­λί­σει σε ζω­ντα­νή με­τά­δο­ση η Όλγα Γε­ρο­βα­σί­λη, πα­σπα­λι­σμέ­νο με μπό­λι­κο «σε­βα­σμό στις απο­φά­σεις της δι­καιο­σύ­νης» και άλλα τέ­τοια όμορ­φα και κοι­νό­το­πα και κατά κρά­τος ητ­τη­μέ­να.

Στο ση­μείο που έχει πέσει το κα­ρα­βά­νι ο σε­ΐ­χης Τσί­πρας μάλ­λον πρέ­πει πια να πα­ρα­κα­λά­ει για μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη – δεν σώ­ζε­ται η κα­τά­στα­ση ακόμη και αν κά­ποιος (…κά­ποιος) ανά­δο­χος (αυ­το­βού­λως ή κα­τό­πιν… οχλή­σε­ων) δεν κα­τα­βά­λει την πρώτη δόση του τι­μή­μα­τος για την άδεια που κατά τα άλλα διεκ­δί­κη­σε με πάθος, με βο­σκο­τό­πια και τρι­ή­με­ρο εγκλει­σμό στη Γε­νι­κή Γραμ­μα­τεία Ενη­μέ­ρω­σης και Επι­κοι­νω­νί­ας. Γιατί τότε ανοί­γει άλλος λάκ­κος με άλλης ποιό­τη­τας κι­νού­με­νη άμμο: Ποιον υπο­ψή­φιο κα­να­λάρ­χη καλεί η κυ­βέρ­νη­ση από τον πάγκο των εφε­δρειών, χωρίς να γίνει της… κα­κο­μοί­ρας το κά­γκε­λο στα τη­λε­πα­ρά­θυ­ρα και τα μι­κρό­φω­να από το ντό­μι­νο αντι­δρά­σε­ων που ανα­πό­φευ­κτα θα προ­κλη­θεί;

Όπως και να ‘χουν οι εξε­λί­ξεις, το κα­ρα­βά­νι που βρί­σκε­ται εγκλω­βι­σμέ­νο μέσα στην άμμο της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης ερή­μου και κα­τα­πί­νει σε με­γά­λες δό­σεις ασφυ­ξί­ας την κι­νού­με­νη άμμο του λάκ­κου των τη­λε­ο­πτι­κών αδειών, βλέ­πει μια άλλη άμμο, την άμμο της κλε­ψύ­δρας, να μετρά αντί­στρο­φα τον χρόνο κυ­βερ­νη­τι­κής θη­τεί­ας του.

Και όλα αυτά, έναν μόλις χρόνο και δύο ημέ­ρες, μετά από τον… θρί­αμ­βο των εκλο­γών του Σε­πτεμ­βρί­ου του 2015.

πηγη: rproject.gr

πηγη: newsbeast.gr

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Σήμερα είναι μια σημαντική μέρα για τον Αλέξη Τσίπρα… Δήλωσε, περήφανος, στο πρακτορείο Reuters: Η Ελλάδα θα βγει σύντομα στις «αγορές». Συγκεκριμένα, εξέφρασε την πεποίθηση πως μπορεί να υπάρξει επιστροφή στις αγορές ομολόγων, μερικώς το 2017 και πλήρως το 2018. 

Ο πρωθυπουργός πρόσθεσε κι ένα «εξαρτάται». Η ικανότητα της Ελλάδας για έκδοση ομολόγων, εξήγησε ο Αλέξης Τσίπρας, «εξαρτάται» από το εάν θα υπάρξει ελάφρυνση του χρέους, εάν θα βελτιωθεί ο ρυθμός ανάπτυξης, εάν θα λάβει μια ανάλυση χρέους από την ΕΚΤ η οποία να δείχνει ότι το χρέος είναι βιώσιμο και από το πώς μπορεί η χώρα να επιβιώσει εντός των δυνατοτήτων της.

Μάλιστα.

Αρκετά τα «εάν» του κ. Τσίπρα, οπότε η δήλωση είναι ασφαλής (για τον ίδιο). Δεν είναι η πρώτη φορά, άλλωστε, που ακούμε ότι θα «βγούμε» στις αγορές. Θυμίζουμε μόνο μια δήλωση του πρώην πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά: 

«Το 2014 η Ελλάδα θα βγει ξανά στις αγορές, θα αρχίσει να γίνεται μια φυσιολογική χώρα, όπως όλες οι άλλες», είχε πει στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του, για το 2014. Είχε συμπληρώσει, δε, πως «τη νέα χρονιά το ελληνικό χρέος θα ανακηρυχθεί και επίσημα βιώσιμο, χωρίς δηλαδή ανάγκη νέου δανεισμού και χωρίς νέα Μνημόνια»…

Τσάμπα ήταν και είναι οι δηλώσεις για «επιστροφή στις αγορές» και στην «ανάπτυξη» και για τον κ. Τσίπρα και για τον κ. Σαμαρά και για τον «φρέσκο»πρόεδρο της ΝΔ, Κυριάκο Μητσοτάκη. Όπως και να έχει, όμως, δεν μπορούμε παρά να παρατηρήσουμε την ταύτιση των δηλώσεων του κ. Τσίπρα με του κ. Σαμαρά, ακόμα και στις λεπτομέρειες μιας συγκεκριμένης ρητορικής.  Η λύση, λοιπόν, σύμφωνα (και) με τον «αριστερό» πρωθυπουργό είναι η «επιστροφή στις αγορές». 

Μάλιστα.    

Δεν θα περιγράψουμε τι είναι οι «αγορές» και εάν η επιστροφή σε αυτές σημαίνει και αντίθεση με τα μέτρα των μνημονίων. Θα αφήσουμε τον κ. Τσίπρα να μας  πει δύο λόγια για το «χορό» των  «αγορών»,  με νταούλια και ζουρνάδες:

«…Οι αγορές θα κάνουν τη δουλειά τους . Θέλουν να κερδίζουν. Αυτός είναι ο στόχος τους.  Εμείς, όμως, πρέπει να βάλουμε την πολιτική πάνω από τις αγορές. Δεν θα τις αγνοήσουμε, αλλά θα τους δείξουμε τον εναλλακτικό δρόμο που θα αναγκαστούν να ακολουθήσουν.  Διότι εμείς θα βαράμε το νταούλι και αυτές θα χορεύουν.  Δεν θα παίζουν αυτοί το ζουρνά για να χορεύουμε εμείς σε όποιο σκοπό αυτές θέλουν» (Λαμία – 29/11/2014).

Σχεδόν δύο χρόνια μετά τα κατάφερε… Χορεύει με τις «αγορές» ως ένας εκ των εκλεκτών τους. Το νταούλι αγνοείται… Όποιος το βρει ας το δώσει στον κ. Τσίπρα.

πηγη: imerodromos.gr

Ο Αλέξης Τρίπρας με τον γγ του ΟΟΣΑ Ανχελ Γκουρία