Παναγιώτης Μαυροειδής

H συζήτηση για τις νέες προγραμματικές πολιτικές κατευθύνσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτές αποτυπώνονται στα προσυνεδριακά του κείμενα είναι πολύ σημαντική. Ωστόσο, είναι αναγκαία η συσχέτισή της, με τη βασική εκτίμηση για το χαρακτήρα και τις δομικές πλευρές της  κυβερνητικής πολιτικής από μεριάς του.

Πριν ακόμη αναλάβει το κυβερνητικό τιμόνι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας τον Οκτώβρη του 2014  στην ετήσια διάσκεψη της Ελληνικής Ένωσης Επιχειρηματιών, είχε θέσει με απόλυτα σαφήνεια, τον  κεντρικό άξονα της μελλοντικής κυβερνητικής πολιτικής. Είχε πει επί λέξει: «Θέλουμε, όμως και ένα κράτος που θα είναι αξιόπιστος ελεγκτικός μηχανισμός και αποτελεσματικός αρωγός του πραγματικού επενδυτή, του υγιούς επιχειρηματία. Που θα διασφαλίζει ότι ο ιδιωτικός τομέας παράγει πλούτο για να καλύψει κοινωνικές ανάγκες, εντός του ισχύοντος δημοσιονομικού, εργασιακού και περιβαλλοντικού νομοθετικού πλαισίου».

Κοντολογίς: Κράτος και κυβέρνηση,  σε ρόλο υπηρετών του κεφαλαίου, στην άσκηση μιας οικονομικής πολιτικής, εντός του ασφυκτικού δημοσιονομικού πλαισίου που θέτει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο της ΕΕ (και όχι μόνο τα μνημόνια).

Ενώ είναι αλήθεια ότι στις πλατείες λέγονταν προεκλογικές υποσχέσεις και περίσσευε η δημαγωγία, μιλώντας αυστηρά πολιτικά θα πρέπει να πούμε, ότι υπήρχαν από τότε όλα τα δεδομένα, που θα έπρεπε να οδηγούν στην εκτίμηση ότι όχι απλά θα ήταν βέβαιη η υπογραφή των μνημονίων, αλλά ακόμη περισσότερο ότι θα εφαρμοζόταν μια ιδιαίτερα επιθετική αντεργατική και αντικοινωνική πολιτική.

Σήμερα πλέον αυτή η πολιτική έχει ξεδιπλωθεί σε ευδιάκριτες γραμμές. Είναι η σημερινή κυβέρνηση που καταφέρνει τελικά να κάνει τη μεγάλη τομή μεταφοράς εισοδήματος από την εργασία στο κεφάλαιο (ελληνικό και ξένο), σταθεροποιώντας (και εντείνοντας) την τρομακτική μείωση μισθών, συντάξεων και κάθε είδους κοινωνικών καλύψεων προς την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία.

Δεν είναι όμως μόνο η πολιτική της ακραίας λιτότητας.

Από τα ξενοδοχεία και γενικά τον τουριστικό τομέα, έως τα σουπερμάρκετ και γενικά τον κλάδο διατροφής, τελικά σε όλους τους κλάδους της οικονομίας, είναι σε εξέλιξη μια μεγάλη αναδιάρθρωση προς όφελος των μεγάλων καπιταλιστικών ομίλων, με κλείσιμο ή απορρόφηση όλων των μικρότερων και κυρίως με απολύσεις, μειώσεις μισθών και καταβύθιση εργασιακών δικαιωμάτων στο χειρότερο σημείο από ποτέ. Τόσο στις πόλεις όσο και στην περιφέρεια, τόσο στον πρωτογενή όσο και στο δευτερογενή τομέα και τις υπηρεσίες,  η μεγάλη πλειοψηφία  μικρών επαγγελματιών, εμπόρων, αγροτών αλλά και νέων μεσαίων στρωμάτων επιστημόνων κάθε είδους εξαφανίζονται, με τεράστιο κόστος την απώλεια θέσεων εργασίας μισθωτών σε αυτούς. Σε όσους απομένουν, προσφέρεται ως μοναδικός «δρόμος» ή μάλλον ως αντάλλαγμα η περαιτέρω υποβάθμιση των αποδοχών και γενικά της εργασιακής σχέσης των μισθωτών εργαζομένων.

Εξαιρετικά μεγάλη σημασία έχει και η τομή στο ζήτημα της ιδιοκτησίας στον τομέα της κατοικίας και της γης. Και εδώ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί μια κατεύθυνση ριζικής, ριζοσπαστικής (με την αρνητική έννοια) απαλλοτρίωσης της μικρής και μεσαίας ιδιοκτησίας, προς όφελος της μεγάλης καπιταλιστικής ιδιοκτησίας με μοχλό τις τράπεζες. Αργά ή γρήγορα οι ρυθμίσεις για τα «κόκκινα δάνεια» και τους πλειστηριασμούς θα αφορούν και την πρώτη κατοικία, ανεξάρτητα από επιχειρηματική δράση.

Τα παραπάνω στοιχεία συνθέτουν τη συνολική εικόνα: Μέσω της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δεν εκπληρώνονται απλά οι όροι κάποιων μνημονίων «ορισμένου χρόνου», αλλά  τίθεται με αποτελεσματικό τρόπο σε εφαρμογή ένα ευρύτερο πρόγραμμα καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, μακράς πνοής (πχ εκχωρήσεις σε επενδυτές της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, με ιστορικές ανατροπές στον κοινωνικό και ταξικό συσχετισμό σε βάρος της εργασίας και υπέρ του κεφαλαίου.

Έχει τη δυνατότητα ο ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόσει αυτό το πρόγραμμα εργατικής και κοινωνικής γενοκτονίας; Οπωσδήποτε απαιτούνται από μεριάς τους τόσο η οικοδόμηση νέων κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών, όσο και η οικοδόμηση δρόμων πολιτικής «νομιμοποίησης» ειδικά στα πληβειακά κοινωνικά στρώματα που νοιώθουν εξουθενωμένα και διαρκώς απειλούμενα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σαφές πλεονέκτημα έναντι της ΝΔ σε σχέση με την πολιτική αποτελεσματικότητα εφαρμογής ακραίων μέτρων και -προσωρινής- ενσωμάτωσης ή/και εξουδετέρωσης της κοινωνικής δυσαρέσκειας.  Αυτό το στοιχείο του  εξασφαλίζει πολιτική στήριξη και εμπιστοσύνη από τα βασικά κέντρα εξουσίας στην Ελλάδα και στην ΕΕ. Αυτό δε σημαίνει ότι οι αντιπαραθέσεις δεν είναι στο πρόγραμμα. Αντίθετα, η κυβέρνηση σχεδόν υποχρεωτικά θα στριμώξει με συγκεκριμένα εγχώρια  επιχειρηματικά συμφέροντα, ανοίγοντας δρόμους σε άλλα που έχουν επενδύσει στη νέα διαχείριση, αλλά και σε ευρωπαϊκούς ομίλους, σπάζοντας τα γνωστά «ολιγοπώλια» και «καρτέλ». Το πακέτο Γιουνκέρ, οι χρηματοδοτικοί μηχανισμοί των ΕΣΠΑ,  ο νέος αναπτυξιακός νόμος, το νέο πεδίο στον τραπεζικό τομέα και το όλο θεσμικό και «επενδυτικό» πλαίσιο που δημιουργείται, οριοθετούν το μπλοκ αστικών συμφερόντων που θα στηρίξει ΣΥΡΙΖΑ και θα στηριχτεί από την κυβέρνησή του.

Σε ότι αφορά τα λαϊκά στρώματα, ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να κινείται σε δύο επίπεδα.

Από τη μια, επιστρατεύει με εξαιρετική ευκολία το μπαμπούλα ενός «ακρο-νεοφιλελεύθερου» Μητσοτάκη, για να ισχυριστεί ότι «με τη δεξιά όλα θα είναι πολύ χειρότερα». Και σε αυτό το συναγωνισμό του «κακού» με το «χειρότερο», στη βάση των «μειωμένων προσδοκιών» ενός εξουθενωμένου κόσμου,  εξαφανίζονται  οι εργατικές λαϊκές ανάγκες και η βάση της ανατρεπτικής αριστερής πολιτικής που στηρίζεται στην απαίτηση ενός αγωνιζόμενου λαού να βαδίσει από την ανατροπή για το «καλό» στο ακόμη «καλύτερο».

Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ, διεκδικεί μια νέου τύπου ηγεμονία στα πιο χτυπημένα εργατικά στρώματα, αντικαθιστώντας το «ριζοσπαστισμό» της «άμεσης ανακούφισης εδώ και τώρα», με την υιοθέτηση των πιο αποκρουστικών πλευρών της συστημικής λογικής και του κοινωνικού αυτοματισμού και ιδιότυπου δαρβινισμού που αυτή εισάγει: όλα τα μέτρα κατά των εργαζομένων δικαιολογούνται στο όνομα των ανέργων, οι μειώσεις των συντάξεων στο όνομα της νεολαίας, τα ανοιχτά μαγαζιά με τσακισμένους υπαλλήλους, στο όνομα της «επιβίωσης των επιχειρήσεων, άρα και των δουλειών».

Διαφοροποιήσεις ΣΥΡΙΖΑ

Παλιές αυταπάτες,  με νέα πολιτικά ρούχα; Μεγάλες οι ευθύνες

Το πολιτικό ερώτημα  είναι το πώς κατάφερε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να κάνει τη «μεγάλη στροφή» από την αντιμνημονιακή επαγγελία, στη δουλική μνημονιακή εφαρμογή, χωρίς αξιόλογες απώλειες προς τα αριστερά.

Στη σχετική συζήτηση,  υποτιμούνται τόσο το βάθος της ηγεμονίας  των συστημικών  «αριστερο-ρεφορμιστικών» απόψεων της εποχής του «καλού ΣΥΡΙΖΑ», όσο και τα αρνητικά αποτελέσματα μιας πολιτικής τακτικής  «επίδρασης με στόχο την απόσπαση», στη βάση της συνύπαρξης σε ένα αβαθές «ελάχιστο κοινό πολιτικό πλαίσιο».

Αυτή η συζήτηση αφορά τις δυνάμεις που έχουν αποσπαστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά  και τις δυνάμεις που δεν εντάχθηκαν ποτέ στη λογική ΣΥΡΙΖΑ, αλλά φιλοδοξούν στη συγκρότηση ενός μετώπου της μαχόμενης αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Διάφορες «αριστερές τάσεις» του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά  και όσοι μιλούσαν για «κριτική στήριξη» ή «ενιαίο μέτωπο» μαζί του,  δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να εκτιμήσουν το συστημικό πυρήνα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ στην «καλή περίοδο».  Ακόμη χειρότερα,  εξωραΐζαν τη «μαγική» κυβερνητική του πρόταση, συσκοτίζοντας τα πράγματα για την καταιγίδα που θα ερχόταν. Αυτό ακριβώς  ορίζει το πλαίσιο των τεράστιων ευθυνών τους, αλλά και  αναδεικνύει την έλλειψη  στοιχειώδους αυτοκριτικής και επανατοποθέτησης.

Στην περίπτωση της ΛΑΕ ανακυκλώνεται σχεδόν ατόφια η «ριζοσπαστική» φιλολογία του ΣΥΡΙΖΑ του 2012, με  διαφοροποίηση στην προβολή του στόχου της εξόδου από την ευρωζώνη, χωρίς  ερμηνεία της πλήρους αποτυχίας (με κριτήρια αριστερής πολιτικής) και τελικά της «μετάλλαξης» του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, η όλη πολιτική ανάλυση εξαντλείται στην καταδίκη του «μνημονιακού προγράμματος» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και στην προβολή της ανάγκης για «αντιμνημονιακή ανατροπή», στη βάση του δίπτυχου «έξοδος από την ευρωζώνη, παραγωγική ανασυγκρότηση». Η ανάγκη σύγκρουσης με τη λογική του κεφαλαίου και η αποδέσμευση από τη ΕΕ απουσιάζουν, ενώ στο επίπεδο των μέσων υλοποίησης κυριαρχεί και πάλι η πρόταξη της κυβερνητικής λύσης.

Από τη μεριά της η «Πλεύση Ελευθερίας»  ενώ αναπτύσσει ένα ιδιαίτερα καταγγελτικό τόνο, περισσότερο οξύ  στα θέματα του χρέους και των Γερμανικών αποζημιώσεων, από άποψη περιεχομένου κινείται σε πιο συντηρητικό πεδίο από αυτό της «ριζοσπαστικής» εποχής ΣΥΡΙΖΑ. Με την λαθεμένη αφετηρία ότι το «εντός ή εκτός ΕΕ, είναι ψεύτικο δίλημμα», η Ζωή Κωνσταντοπούλου, καταλήγει ότι «όλα μπορούσαν να γίνουν», «αν δεν υπήρχε η προδοσία Τσίπρα». Θέτει δε ως βασικό δρόμο ανατροπής της «προδοσίας» τις νομικές ενέργειες, δείχνοντας μια αστήρικτη εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη και στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.  Οι ίδιες αυταπάτες σε θεμελιώδη ζητήματα ζουν και βασιλεύουν, ενδεδυμένες νέα πολιτικά ρούχα….

Η συνάντηση σε ένα  μέτωπο αντικαπιταλιστικής αριστεράς όπως διεκδικεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προϋποθέτει αφενός μια προγραμματική ανατροπή της λογικής  της δήθεν «άμεσης και εφικτής» λύσης εντός ΕΕ και καπιταλιστικού πλαισίου,  όσο και την αναζήτηση -και μέσω της κοινής δράσης- του πεδίου των ταξικών κοινωνικών αγώνων, ως του μόνου γόνιμου για μια πολιτική αντικαπιταλιστικής ανατροπής με κομμουνιστική προοπτική.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ 9/10/16

του Λεωνίδα Βατικιώτη.

Δεν είναι η πρώτη φορά, από το 2010 και μετά, που τα κυβερνώντα κόμματα διασκεδάζουν τις εντυπώσεις για την πρόωρη φθορά τους επικαλούμενα τον προγραμματισμένο χρόνο εκλογών, με βάση την λήξη της κυβερνητικής θητείας. Αλλιώς ειπωμένο, το αγέρωχο ύφος της Όλ. Γεροβασίλη το έχουμε ξαναδεί στο πρόσωπο του Γ. Πεταλωτή και του Ηλ. Μόσιαλου, του Π. Καψή, του Σ. Κεδίκογλου και, εσχάτως, της Σοφίας Βούλτεψη.

Ομολογουμένως ωστόσο, η σημερινή κυβέρνηση δε νιώθει στο σβέρκο της το καυτό χνώτο μιας απειλητικής αντιπολίτευσης. Βρίσκεται δηλαδή σε πλεονεκτικότερη θέση από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις και φαίνεται να «παίζει μόνη», έχοντας την ανοιχτή επιδοκιμασία των πιστωτών που για πρώτη φορά βλέπουν να ψηφίζονται από τη Βουλή τα πλέον επώδυνα μέτρα χωρίς κοινωνικές αντιστάσεις. Επομένως, γιατί να αλλάξουν το δίδυμο των ΣΥΡΙΝΕΛ από την κυβέρνηση;

Η παραπάνω ερμηνεία παρά τα ερείσματα που διαθέτει, με πιο ισχυρό ότι κανένας παράγοντας του κεφαλαίου  δε θέλει πρόωρες εκλογές και αλλαγή της παρούσας Βουλής που πράγματι είναι η πλέον φιλομνημονιακή, στέκεται στην επιφάνεια των γεγονότων. Αδυνατεί να διακρίνει και να πάρει υπ’ όψη της τις καταιγιστικές και αλληλοτροφοδούμενες εξελίξεις σε δύο μέτωπα, που αργά ή γρήγορα θα επιβάλουν νέα δεδομένα στην πολιτική σκηνή, στο πλαίσιο πιθανότατα της ίδιας Βουλής.

Η πρώτη σχετίζεται με την πολιτική συμπεριφορά της κοινωνίας. Τα ευρήματα από την δημοσκόπηση της Public Issue που δημοσίευσε η “Αυγή”, της Κυριακής 2 Οκτωβρίου 2016, έπρεπε να λειτουργήσουν σαν ηλεκτροσόκ για την κυβέρνηση. Σε κάθε ερώτημα η κυβέρνηση ερχόταν δεύτερη. Καταλληλότερη κυβέρνηση χαρακτηρίστηκε αυτή της ΝΔ με 36% (ΣΥΡΙΝΕΛ: 14%), καταλληλότερος πρωθυπουργός κρίθηκε ο Κ. Μητσοτάκης με 42% (Τσίπρας 23%), το 85% απάντησε ότι η χώρα κινείται σε λάθος κατεύθυνση, οι 9 στους 10 δήλωσαν δυσαρεστημένοι από τη λειτουργία της κυβέρνησης, ενώ το 51% ζήτησε πρόωρες εκλογές (το 46% απάντησε όχι), όταν στην προηγούμενη δημοσκόπηση η πλειοψηφία απέρριπτες τις πρόωρες εκλογές.

Η απάντηση της κυβέρνησης με non paper, το οποίο έδειχνε πόσες φορές έχουν αποτύχει στις προβλέψεις τους οι δημοσκοπήσεις, πέρα από διασκεδαστική ήταν άστοχη. Γιατί μπορεί τα γκάλοπ να απέτυχαν να συμπεράνουν ποια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση, πολλές φορές όμως έχουν αποδώσει εύστοχα το πολιτικό κλίμα στο ενδιάμεσο των εκλογών, πχ. την περίοδο 2012 – 2014. Δείγματα και μέθοδοι των δημοσκοπήσεων αποτυγχάνουν στις ακραίες δοκιμασίες εκλογών και δημοψηφισμάτων κι όχι σε επαναλαμβανόμενες μετρήσεις, τουλάχιστον όταν δεν παρεμβάλλονται άλλοι παράγοντες… Και δεν είναι πάντα ανάγκη να παρεμβάλλονται.

Στην τρέχουσα συγκυρία για παράδειγμα όλοι βλέπουν πως ο χρόνος κυλάει σε βάρος της κυβέρνησης, αντίθετα με ό,τι ισχυρίζεται η ίδια. Οι εξαγγελίες πχ. για παράλληλο πρόγραμμα αποδείχθηκαν αέρας κοπανιστός, εντείνοντας και εξηγώντας (μαζί με τη φτωχοποίηση) την μέχρι τώρα αποστοίχηση. Τα μέτρα που έρχονται για τις εργασιακές σχέσεις κατ’ εντολή του ΔΝΤ, οι νέοι φόροι ύψους 2,5 δισ. ευρώ που προβλέπει ο προϋπολογισμός του 2017, οι νέες μειώσεις στις συντάξεις και άλλα, θα συρρικνώσουν παραπέρα τη λαϊκή βάση στήριξης της κυβέρνησης.

Σε μια παράλληλη εξέλιξη, η στροφή του αρχηγού της ΝΔ στον αντινεοφιλελευθερισμό(!)   - στην ομιλία του κατά τα εγκαίνια της νέας έδρας του κόμματος την Τρίτη 4 Οκτωβρίου - επιχειρούσε να ανταποκριθεί σε αυτά τα δεδομένα και απευθυνόταν σε τούτο ακριβώς το κοινό. Δηλώνοντας ότι «καμιά κοινοβουλευτική δύναμη σήμερα στην Ελλάδα δεν εκφράζει το νεοφιλελευθερισμό» έκλεινε το μάτι στα λαϊκά στρώματα που πλήττονται από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική των ΣΥΡΙΝΕΛ σήμερα (και την οποία ο ίδιος στήριξε τον Αύγουστο του 2015 όταν ψήφιζε το Μνημόνιο Τσίπρα), ευελπιστώντας να κεφαλαιοποιήσει τις απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, εδώ ακριβώς έγκειται το μελανό σημείο των δημοσκοπήσεων για τη ΝΔ: Τα ελλείμματα του ΣΥΡΙΖΑ δεν μεταφράζονται αυτόματα σε πλεονάσματα της ΝΔ. Και τούτο συμβαίνει για πολύ προφανείς λόγους, καθώς οι απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ προέρχονται από ψηφοφόρους που τον στήριξαν για να μη ιδιωτικοποιηθούν τα λιμάνια, τα αεροδρόμια και το Ελληνικό, να μην μειωθούν οι συντάξεις, κοκ. Επομένως αν θέλει η ΝΔ να κερδίσει τις απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να κινηθεί προς τα αριστερά. Κι εφ’ όσον αυτό είναι αδύνατο, επιχειρεί να κινηθεί τουλάχιστον προς το κέντρο.

Η δεύτερη εξέλιξη σχετίζεται με τους κλυδωνισμούς που προκαλεί το ξαναμοίρασμα της τράπουλας προς όφελος της «νέας διαπλοκής». Οι τηλεοπτικές άδειες, παρότι είναι η κορυφή του παγόβουνου, αποτέλεσαν πλήγμα για την κυβέρνηση, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ TV, που θα μπορούσε να εξασφαλίσει την μακροημέρευση της σημερινής κυβέρνησης μέσα από το κουτόχορτο των δελτίων των 8 και το «λάδι» που θα μοίραζε στην αγορά με προσλήψεις προσωπικού και αναθέσεις δουλειών, ένα «μαγαζί γωνία», έμεινε στα χαρτιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα ηττήθηκε σε όλη τη γραμμή του μετώπου καθώς αποκαλύφθηκαν κι οι πολιτικοί του δεσμοί με την τράπεζα Αττικής, μετά την αντεπίθεση του Γ. Στουρνάρα.

Κάτω από την επιφάνεια (κι εκεί που δένουν τα καράβια…) ωριμάζουν συμμαχίες αδιανόητες πριν 1-2 χρόνια μεταξύ «προαιώνιων» εχθρών, υπό τη σκέπη του ξένου επενδυτή που πλέον ελέγχει όλη την αγορά. Είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και θα παραμείνει για πολλές δεκαετίες. Κανείς δεν μπορεί να αγνοεί την παρουσία του ούτε να τον έχει απέναντί του…

Αποτέλεσμα αυτών των σαρωτικών αλλαγών στο επιχειρηματικό στερέωμα (που θα στρέψουν το πολιτικό εκκρεμές δεξιά) είναι κι οι αυξανόμενες έριδες στο εσωτερικό της κυβέρνησης, δεδομένου ότι ήδη σημαίνοντα πρόσωπα έχουν ταυτιστεί με σημαίνοντα συμφέροντα. Πρέπει μάλιστα να ομολογήσουμε ότι τα μίση και τα πάθη που έχουν ανάψει στο εσωτερικό της κυβέρνησης μέσα σε 1 χρόνο, στο ΠΑΣΟΚ χρειάστηκαν μια 10ετία για να φτάσουν σε έξαψη… «Πρώτη φορά» τόσο γρήγορα… Η μεγαλύτερη κόντρα μπορεί να επικεντρώνεται μεταξύ Παππά και Δραγασάκη, δεν είναι ωστόσο αμελητέας σημασίας κι οι συγκρούσεις που είναι σε εξέλιξη με επίκεντρο άλλους κορυφαίους υπουργούς (πχ. Σπίρτζης κ.α.).

Η κυβέρνηση επιχειρεί να αντιστρέψει την ταχύτατη φθορά της κάνοντας χρήση ορισμένων κλασικών εργαλείων, με το ένα αναιρεί το άλλο. Όπως, ας πούμε, με προσφυγή στον κομματικό πατριωτισμό, ο οποίος θα κορυφωθεί στο επικείμενο δεύτερο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που ως επίδικο θα έχει την «μεταφορά των πολιτικών δικαιωμάτων» του κόμματος στο χώρο της κεντροαριστεράς (πιο δεξιά δηλαδή ακόμη κι από τη σοσιαλδημοκρατία). Σε αυτό το φόντο οι επικλήσεις στον Αλιέντε θα επιχειρηθεί  να συσκοτίσουν την οριστική και μη αντιστρεπτή δεξιά στροφή του κόμματος.

Επίσης, η ομάδα του Τσίπρα θα επιχειρήσει μια φυγή προς τα μπρος μέσω ανασχηματισμού, ο οποίος μάλιστα προαναγγέλθηκε από τον επίτροπο της ΕΕ Μοσκοβισί. Ωστόσο, η πιθανή υπουργοποίηση προσώπων όπως η Μ. Ξενογιαννακοπούλου, ο Ν. Χριστοδουλάκης και ο Φ. Κουβέλης θα επιταχύνουν την πολιτική φθορά της κυβέρνησης καθώς θα αυξήσουν την πολιτική ανομοιογένειά της. Το αλαλούμ θα ενταθεί καθώς θα είναι εμφανής τόσο ο καιροσκοπικός χαρακτήρας της κυβέρνησης όσο κι η ακόμη πιο δεξιά μετατόπισή της.

Οι δύο παραπάνω τάσεις στην εξέλιξή τους θα δημιουργήσουν μια πολύ πρωτότυπη πολιτική κρίση καθώς η αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ πιο πολύ θα τροφοδοτεί χαοτικά σενάρια περαιτέρω αποσύνθεσης του κομματικού συστήματος, αναμφίβολα δεξιάς κατεύθυνσης, που δε θα είναι όμως προς άμεσο όφελος της ΝΔ.

Υπ’ αυτό το πρίσμα αυξάνει η ανάγκη για την παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, τόσο σε πολιτικό όσο και κοινωνικό επίπεδο, έτσι ώστε η απογοήτευση που προκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μην οδηγήσει τους εργαζόμενους να στρέψουν την πλάτη τους στην Αριστερά. Αντίθετα, στη βάση των σπουδαίων εμπειριών όλων των προηγούμενων χρόνων μπορεί και πρέπει να  προετοιμαστούν αγώνες με την ελπίδα να νικήσουν και να φέρουν μπροστά το εργατικό κίνημα και την πάλη ενάντια στα μνημόνια, τις κυβερνήσεις που τα υπηρετούν, το ΔΝΤ, την ευρωζώνη και την ΕΕ.

Πηγή: kommon.gr

ΤΟ ΔΝΤ ΤΟ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ ΝΕΕΣ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ

ΟΡΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ Η ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ      

Κρυφό έλλειμμα ύψους 12 δις ευρώ κληρονομεί, σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της realnews, ο Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης, που θα καλύπτει όλους τους ασφαλισμένους της χώρας από το 2017, µε αποτέλεσµα να δημιουργούνται, από την πρώτη ηµέρα λειτουργίας του, «σύννεφα» σχετικά µε τις προθέσεις δανειστών και κυβέρνησης σχετικά µε τη διατήρηση του ύψους των σηµερινών ήδη μειωμένων υπέρμετρα καταβαλλόµενων συντάξεων.

Στο κρυφό αυτό έλλειµµα του νέου υπερταµείου κοινωνικήςς ασφάλισης περιλαµβάνονται οφειλές, που έχουν τα ασφαλιστικά ταµεία προς τον ΕΟΠΥΥ και τον ΟΑΕ∆, αλλά και δαπάνες για την έκδοση και καταβολή 400.000 κύριων και επικουρικών συντάξεων, που η έκδοσή τους καθυστερεί 2-4 χρόνια. Μάλιστα, στα 12 δισ. ευρώ δεν περιλαµβάνεται το έλλειµµα 1,12 δισ. ευρώ που θα εµφανίσουν τα ασφαλιστικά ταµεία το 2017,σύµφωνα µε τα στοιχεία του σχεδίου Κρατικού Προϋπολογισµού, που κατατέθηκε πριν λίγες ημέρες στη Βουλή.

Ειδικοί στην κοινωνική ασφάλιση αµφισβητούν τα στοιχεία του σχεδίου Κρατικού Προϋπολογισµού, επισημαίνοντας ότι το έλλειµµα των ασφαλιστικών ταµείων το 2017 θα είναι σηµαντικά υψηλότερο και θα ξεπεράσει τα 3 µε 4 δισ. ευρώ, πέραν της «κρυφής τρύπας» των 12 δισ. ευρώ. Και αυτό, όπως τονίζουν, θα συµβεί λόγω της συνέχισης εφαρμογής των μνημονίων της λιτότητας, που προκαλούν υψηλά ποσοστά ανεργίας, μείωση μισθών, διεύρυνση της αδήλωτης, μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας και επέκταση των ελαστικών µορφών εργασίας, που οδηγούν σε χαµηλότερους µισθούς και ασφαλιστικές εισφορές.

Οι ίδιες πηγές δεν κρύβουν την ανησυχία τους ότι τυχόν εκτροχιασµός των ελλειµµάτων θα οδηγήσει σε αυτόµατη ενεργοποίηση του δηµοσιονοµικού «κόφτη», µε ό,τι αυτό συνεπάγεται για το ύψος των συντάξεων.

Την ίδια στιγµή, το ∆ιεθνές Νοµισµατικό Ταµείο ζητά να ανοίξει εκ νέου το ασφαλιστικό, προτείνοντας στην έκθεσή του να επανυπολογιστούνάµεσα όλες οι κύριες συντάξεις και να κοπεί η «προσωπική διαφορά» που θα διαπιστωθεί.

Σύµφωνα µε τους ειδικούς, σε περίπτωση που καταργηθεί η «προσωπική διαφορά» µετά τον επανυπολογισµό των κύριων συντάξεων (µε βάση τον νέο τρόπο υπολογισµού των συντάξεων που προβλέπει ο νόµος Κατρούγκαλου), θα θιγούν σχεδόν όλοι οι 2,6 εκατομμύρια συνταξιούχοι. Η νέα μείωση στην κύρια σύνταξή τους θα κυµαίνεται από 30 έως 400 ευρώ µηνιαίως, ενώ κατά µέσο όρο οι περικοπές θα κυµανθούν γύρω στα170 ευρώ μηναία, μετατρέποντας όλες πλέον τις ήδη καταβαλλόμενες αλλά και τις νέες κύριες συντάξεις σε απλά επιδόματα φτώχειας.

Η αντιμνημονιακή ανατροπή είναι πλέον μονόδρομος, για να μην μετατραπούν όλοι οι συνταξιούχοι σε πάμφτωχους ζητιάνους. Είναι και στο δικό τους χέρι να την πραγματοποιήσουν με την ενεργοποίηση και αγωνιστική κινητοποίησή τους σε συντονισμό με τους εργαζόμενους, τη νεολαία και όλο το λαό.  

Ν.Ζ

Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2016

ΠΕΝΤΕ ΜΗΝΕΣ ΝΟΜΟΣ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ: ΣΟΚ ΣΤΑ ΤΑΜΕΙΑ,ΝΕΕΣ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΝΟΨΕΙ

Για δεύτερη φορά μέσα σε 2 εβδομάδες, το ΔΝΤ ζητά μειώσεις στις συντάξεις. Χθες, μία μέρα δηλαδή πριν κλείσει 5μηνο ο νόμος Κατρούγκαλου -ο οποίος ψηφίστηκε στις 8 Μαΐου-, ο επικεφαλής του ΔΝΤ στην Ευρώπη, κ. Πολ Τόμσεν, τόνισε πως "υπάρχουν ορισμένες θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις στον δημόσιο τομέα που δεν έχουν γίνει, όπως αυτές στο ασφαλιστικό", δίνοντας συνέχεια σε  αιτιάσεις της κ. Ντέλια Βελκουλέσκου στις 23/9 περί ανάγκης περικοπής των συντάξεων.

Στο χρονικό διάστημα ανάμεσα στις δηλώσεις των δύο στελεχών του ΔΝΤ, μεσολάβησαν δύο αιτήματα του ΟΑΕΕ προς τον "κουμπαρά" του Ασφαλιστικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης Γενεών (ΑΚΑΓΕ) για άντληση 350 εκατ. ευρώ προκειμένου να κλείσουν τα ελλείμματα του εν λόγω ταμείου και να καταβληθούν κανονικά οι συντάξεις.

Παράλληλα, ΟΑΕΔ και ΙΚΑ αποφάσισαν τη μεταφορά έως και 306 εκατ. ευρώ στην Τράπεζα της Ελλάδος, από όπου το Δημόσιο μπορεί να δανειστεί είτε μέσω repos, είτε μέσω έκδοσης εντόκων γραμματίων προκειμένου να καλύψει τις δαπάνες του.

Την ίδια στιγμή, ο ΕΟΠΥΥ, στον οποίο ΙΚΑ και ΟΑΕΕ αναμένεται μέχρι τέλος του έτους να χρωστούν 1,2 δισ. ευρώ, θα προχωρήσει σε μονομερές "κούρεμα" των  χρεών προς τους ιδιώτες παρόχους υπηρεσιών υγείας και φαρμάκων (γιατρούς, διαγνωστικά  κέντρα, κλινικές, φαρμακευτικές εταιρείες, φαρμακεία), τα οποία θα εξοφληθούν από το κράτος -με κεφάλαια από τις δόσεις του διεθνούς δανείου- μέχρι τις 30/4/2016.

Το άδειασμα του "κουμπαρά", του ΑΚΑΓΕ, η μεταφορά πλεοναζόντων κεφαλαίων ακόμα και από το ελλειμματικό ΙΚΑ στην ΤτΕ και το "κούρεμα" των χρεών προς τους ιδιώτες γίνονται ενώ έκλειναν 5 μήνες από τη θέσπιση του νέου ασφαλιστικού, που προέβλεπε σκληρές παρεμβάσεις σε όλο σχεδόν το εύρος του συνταξιοδοτικού κοντά στο 1 δισ. ευρώ φέτος.

ΣΚΛΗΡΕΣ, ΑΛΛΑ ΑΣΘΜΑΙΝΟΥΣΕΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ

Με εξαίρεση την αύξηση των εισφορών υπέρ του ΕΤΕΑ κατά 1% (από το 6% στο 7%) από 1/6/2016, την οποία φορτώθηκαν μισθωτοί και εργοδότες κυρίως του ιδιωτικού τομέα, κανένα άλλο μέτρο του νέου ασφαλιστικού δεν έχει εφαρμοστεί πλέρια.

Έτσι, το νέο ασφαλιστικό από τη μια μεριά προκαλεί μεγάλη ζημιά στα εισοδήματα περίπου στο 35% του συνόλου των συνταξιούχων, από την άλλη  εφαρμόζεται με τέτοια καθυστέρηση προκαλώντας ζημιά και στα οικονομικά του κράτους και των ταμείων μιας και η εξοικονόμηση που προβλέπεται δεν έρχεται "στην ώρα της".

Οι περικοπές σε 260.000 επικουρικές συντάξεις ξεκίνησαν και μάλιστα σταδιακά με 2 μήνες καθυστέρηση (2 Αυγούστου αντί για 2 Ιουνίου), ενώ οι αναδρομικές κρατήσεις αναμένονται στις 2 Νοεμβρίου χωρίς να έχει ακόμα ξεκαθαριστεί πώς θα επιβληθεί το πλαφόν  στις επικουρικές συντάξεις του ιδιωτικού τομέα.

Το ΕΚΑΣ κόπηκε από 120.000 χαμηλοσυνταξιούχους από 1/6/2016 και όχι από 1/1/2016, ενώ παράλληλα ελήφθησαν "αντισταθμιστικά" μέτρα με κόστος για τον κρατικό προϋπολογισμό.

Τα 290.000 μερίσματα των συνταξιούχων του Δημοσίου κόπηκαν στις 30/6/2016, ενώ οι αναδρομικές κρατήσεις για το α' τρίμηνο 2016 ξεκίνησαν στις 30/9/2016.

Η εισφορά 6% σε 260.000 διπλές κύριες συντάξεις επιβλήθηκε στις 4 Οκτωβρίου, ενώ οι αναδρομικές κρατήσεις της για την περίοδο Ιουλίου-Σεπτεμβρίου θα ισχύσουν από Νοέμβριο.

Το πλαφόν στις συντάξεις άνω των 2.000 ευρώ (άθροισμα μίας κύριας και μίας επικουρικής) και άνω των 3.000 ευρώ (άθροισμα πολλαπλών κύριων ή και επικουρικών), εφαρμόστηκε αυτόν τον μήνα, αλλά οι αναδρομικές κρατήσεις για το διάστημα Ιουνίου-Σεπτεμβρίου θα έλθουν από Νοέμβριο.

ΤΑ 4 ΜΕΓΑΛΑ ΠΕΔΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΤΟ 2017

Πριν καλά καλά "κάτσουν" οι πρώτες αναδρομικές κρατήσεις σε πάνω από 800.000 επικουρικές συντάξεις, κύριες συντάξεις και μερίσματα τον ερχόμενο Νοέμβριο, η κυβέρνηση θα πρέπει να ετοιμάσει δύο νέες μεγάλες επιθέσεις στους ασφαλισμένους:

- Την  κατάργηση του ΕΚΑΣ για επιπλέον 200.000 χαμηλοσυνταξιούχους από 1/1/2017, με βάση νέα εισοδηματικά κριτήρια που θα καθοριστούν τέλος Δεκεμβρίου του 2016. Οι προθέσεις της κυβέρνησης να μην καταργήσει αλλά να μειώσει το ΕΚΑΣ σκοντάφτουν στο γεγονός ότι ο νόμος Κατρούγκαλου προβλέπει ρητά την εξοικονόμηση 401 εκατ. ευρώ από την κατάργηση του ΕΚΑΣ.

- Την επιβολή του διπλού ασφαλιστικού χαρατσιού 26,9% επί του εισοδήματος των επαγγελματιών, νυν ασφαλισμένων σε ΟΑΕΕ και ΕΤΑΑ (20% για κύρια σύνταξη και 6,9% για ΕΟΠΥΥ) και του διπλού χαρατσιού 20,9% για τους αγρότες ασφαλισμένους στον ΟΓΑ (14% για κύρια σύνταξη και 6,9% για ΕΟΠΥΥ). Ο νέος τρόπος υπολογισμού των εισφορών αφορά τυπικά 1,5 εκατομμύριο ασφαλισμένους σε ΟΑΕΕ, ΕΤΑΑ και ΟΓΑ, αν και πρακτικά δεν αναμένεται να ανταποκριθούν πάνω από 700.000 εξ αυτών.

Παράλληλα, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2017 θα πρέπει να επανυπολογιστούν 2,6 εκατομμύρια κύριων συντάξεων για να προκύψει η "προσωπική διαφορά" ( την οποία έχει βάλει έμμεσα στο επίκεντρο της προσοχής το ΔΝΤ), ενώ θα πρέπει να έχει προχωρήσει η ενοποίηση των ταμείων.

Η ενοποίηση των ταμείων, πέραν των στενά διοικητικών προβλημάτων -για τα οποία έχουν ήδη συσταθεί πέντε ομάδες εργασίες- θα έχει οικονομικές εμπλοκές, μιας και ήδη υπάρχουν αντιδράσεις για το ενδεχόμενο "αρπαγής" των αποθεματικών ταμείων, όπως κατήγγειλαν οι ασφαλισμένοι του Ταμείου Πρόνοιας Ιδιωτικού Τομέα, το οποίο μαζί με το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων θα "συστεγαστεί" στον ίδιο φορέα με το Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ).

Βασική πηγή; capital.gr, Δημήτρης Κατσαγάνης

πηγη: iskra.gr

Πλέον την έχουν υιοθετήσει 72 χώρες