Η DEUTSCHE BANK ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ

ΠΑΡΑΤΕΙΝΕΤΑΙ Η ΥΦΕΣΗ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΙΜΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Η Ελλάδα, σε πρόσφατη έρευνα του World Economic Forum βρέθηκε στον πάτο, σχεδόν, της ανταγωνιστικότητας και συγκεκριμένα στην 86η θέση ανάμεσα σε 140 κράτη.  

Ο όρος ανταγωνιστικότητα σίγουρα δεν είναι ο καταλληλότερος ως κριτήριο μέτρησης της οικονομικής αποδοτικότητας χωρών. Σίγουρα, η έννοια της παραγωγικότητας είναι πολύ καλύτερη για τέτοιου είδους συγκρίσεις, αν και οφείλω να πω ότι η Αριστερά δεν τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση σε τέτοιες έννοιες και ολίγον κατανοεί την αξία και τη σημασία τους για την δυνατότητα ευημερίας ενός λαού.  

Σε κάθε περίπτωση πάντως μια οικονομία που δεν διαθέτει αξιόλογη παραγωγικότητα και ταυτόχρονα δεν μπορεί να την αυξάνει με ικανοποιητικούς ρυθμούς, χάνει συνεχώς έδαφος και μαζί βλέπει να μειώνεται, σχετικά και συχνά απόλυτα, το επίπεδο ζωής και του λαού της.  

Αυτήν την τραγωδία ζει όλα τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα τα μνημονιακά, η πατρίδα μας.  

Η Ελλάδα μέσα στην ευρωζώνη και πολύ περισσότερο με τα μνημόνια στο σβέρκο της δεν έχει κανένα μέλλον.  

Κανένα μέλλον, επίσης, δεν έχει η ευρωζώνη, η οποία, βυθισμένη σε πολιτικές λιτότητας και απορρυθμίσεων, βλέπει να πνίγεται σε παρατεταμένη οικονομική στασιμότητα και σε όλο και ευρυνόμενες ανισότητες ανάμεσα στα κράτη μέλη της και στο εσωτερικό τους, με την Ελλάδα στο τελευταίο σκαλί να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.  

Χαρακτηριστικές από αυτήν την άποψη είναι οι μεγάλες διακυμάνσεις αυτής της περιόδου ανάμεσα στα επιτόκια των δεκαετών ομολόγων των κρατών μελών, ένα πολύ κρίσιμο μέγεθος για τις οικονομίες των χωρών.  

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΕΥΡΩ!  

Είναι άκρως εντυπωσιακό ότι το Γερμανικό επιτόκιο του δεκαετούς ομολόγου είναι αρνητικό, της τάξης του -0,14%.  

Αυτό σημαίνει ότι για να δανείσεις το Γερμανικό δημόσιο πρέπει να το πληρώνεις και από πάνω και το αξιοθαύμαστο είναι ότι και η χρηματοδότηση της Γερμανίας κάτω από αυτούς τους υπερπρονομιακούς όρους είναι απεριόριστη.  

Την ίδια ώρα η Ελλάδα αδυνατεί να βγει στις αγορές για να δανεισθεί, αφού το αντίστοιχο επιτόκιο του δεκαετούς ομολόγου της πετάει στον ουρανό και κινείται στο 8,28%!  

Στο μεταξύ το αντίστοιχο επιτόκιο της Πορτογαλίας είναι και αυτό αρκετά ψηλό της τάξης του 3,37%, ακολουθεί το επιτόκιο της Ιταλίας στο 1,21%, της Ισπανίας περίπου στο 0,91%, της Ιρλανδίας στο 0,34% κλπ.  

Οι διακυμάνσεις και οι διαφορές ανάμεσα στις επιτοκιακές αποδόσεις, όπως βλέπουμε, είναι πολύ μεγάλες και είναι απολύτως ζωτικές και κρίσιμες για την πορεία των οικονομικών.  

Το ευρώ μπορεί τυπικά να είναι ενιαίο αλλά στην πράξη το ευρώ δεν αποτιμάται το ίδιο σε όλες τις οικονομίες και για όλα τα κράτη. Ορισμένα κράτη δανείζονται με υπερπρονομιακούς όρους σε ευρώ, ενώ οι τράπεζες τους δανείζουν τις επιχειρήσεις των χωρών αυτών με μηδενικά, σχεδόν, επιτόκια, ενώ άλλα κράτη της ευρωζώνης δεν μπορούν να δανεισθούν σε ευρώ ή δανείζονται με υψηλά, ασύμφορα και μη ανταγωνιστικά επιτόκια, ενώ με πολύ υψηλά επιτόκια χρηματοδοτούνται, αν χρηματοδοτούνται και οι επιχειρήσεις αυτών των χωρών.  

Το ευρώ μπορεί να είναι ένα, αλλά δεν έχει την ίδια αξία σε όλα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Στην πραγματικότητα και ουσιαστικά, έχουμε τόσα ευρώ όσα και τα κράτη μέλη της!  

ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ  

Αυτός είναι από τους βασικούς λόγους που η ευρωζώνη και το ευρώ προκαλούν και θα συνεχίσουν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση να προκαλούν, όλο και ευρυνόμενες ανισότητες ανάμεσα στις οικονομίες και στα κράτη μέλη τους.  

Γι' αυτό αλλά και για μια σειρά πρόσθετες αιτίες, η Ελλάδα συνεχώς θα οπισθοχωρεί και θα χάνει έδαφος σε ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα εντός της ευρωζώνης, χωρίς να μπορεί, ως ο πλέον αδύναμος κρίκος, να αντιμετωπίσει τα ογκούμενα αδιέξοδα, παρά μόνο, με την ριζοσπαστική μετάβαση σε εθνικό νόμισμα.  

Όπως αυτό θα συμβαίνει, σε εκείνο ή τον άλλο βαθμό, και με όλες τις πιο αδύναμες οικονομικά χώρες, οι οποίες για να σταθούν μέσα στο πλαίσιο, στην πραγματικότητα φυλακή, της ευρωζώνης, θα πρέπει να συρρικνώνουν συνεχώς μισθούς και συντάξεις, καταδικάζοντας παράλληλα σε στασιμότητα τις οικονομίες τους και συνολικά την οικονομία της ευρωζώνης.  

Αυτή η αρνητική πορεία είναι προφανές ότι θα επιφέρει, με την πάροδο του χρόνου, όλο και μεγαλύτερα πλήγματα και στις ηγετικές οικονομίες του ευρωζωνικού χώρου.  

Πολύ περισσότερο, μάλιστα, που και οι χώρες με την υψηλότερη παραγωγικότητα εντός του ευρώ, βλέπουν, έτσι κι αλλιώς, τη θέση τους να επιδεινώνεται έναντι των τίγρεων της Νοτιοανατολικής Ασίας που εμφανίζουν μια καλπάζουσα οικονομική δυναμική.  

Η ΑΡΡΩΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ  

Χαρακτηριστικές προς τούτο είναι οι πρωτοφανώς δυσμενείς οικονομικές εξελίξεις στη Γερμανία, οι οποίες έχουν στο επίκεντρο τους τις τράπεζες και ειδικότερα την Deutsche Bank.  

Δεν υπάρχει παρανομία, δεν υπάρχει σκάνδαλο, δεν υπάρχει αθέμιτη κερδοσκοπική πρακτική που η Deutsche Bank να μην έχει διαπράξει.  

Σήμερα, αυτή η Zombie Bank απειλεί να καταστεί μια νέα Lehman και με τα ανοίγματα της (τα παράγωγα που έχει ''επενδύσει'' αντιπροσωπεύουν 10 φορές το Γερμανικό ΑΕΠ και 5 το ευρωπαϊκό) να συμπαρασύρει στην κατάρρευση όχι μόνο το άρρωστο γερμανικό τραπεζικό σύστημα ούτε μόνο τις τράπεζες των δύο περισσότερων βυθισμένων σε τραπεζική κρίση χωρών, της Ιταλίας και Πορτογαλίας αλλά όλης της Ευρώπης.  

Η Γερμανική ευρωζώνη δεν μοιάζει να έχει μέλλον αλλά ούτε και η ΕΕ της αγοράς και των πολυεθνικών.  

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ  

Η Ελλάδα μετά την ''σοσιαλιστική'' μνημονιακή κυβέρνηση του ΓΑΠ, μετά τη δεξιά μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά και τώρα με την μεταλλαγμένη νεομνημονιακή κυβέρνηση Τσίπρα της δήθεν ''πρώτης φοράς Αριστεράς'' συνεχίζει να βιώνει μια τραγωδία, η οποία διαρκώς επιδεινώνεται.  

Τα περί ανάπτυξης στη χώρα μας αποτελούν όνειρο θερινής νυκτός, μετά και τις αναθεωρήσεις από την Eurostat των σχετικών προβλέψεων για το 2016 και το 2017, ενώ τα περί δίκαιης ανάπτυξης συνιστούν ανέκδοτο.  

Η αύξηση φόρων και κυρίως εισφορών σε μικρές επιχειρήσεις, μικρούς επαγγελματίες και στους μικρομεσαίους αγρότες οδηγούν τα λουκέτα σε ρεκόρ τριετίας. Τα έσοδα από λιανικές πωλήσεις αλλά και τον τουρισμό εμφανίζονται μειωμένα, ενώ παραδόξως μειώνονται και οι εξαγωγές.  

Το νέο υπερταμείο ασφάλισης (ΕΦΚΑ) εμφανίζει από την ίδρυση του ένα έλλειμμα τουλάχιστον 3 δισ, απειλώντας νέα μείωση συντάξεων, ενώ οι στόχοι για τα φορολογικά έσοδα συγκρατούνται, ενώ μόνο οι μισοί εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους στην εφορία.  

Η Ελλάδα, με μειωμένη ιστορικά ανταγωνιστικότητα, έτσι κι' αλλιώς, δεν μπορούσε ακόμα και υπό ''φυσιολογικές'' συνθήκες να κρατηθεί μέσα στην ευρωζώνη, παρά μόνο, γιγαντώνοντας μια ''φούσκα'' χρεών.  

Μια Ελλάδα, όμως, που είναι πιεσμένη με τη μνημονιακή μπότα, μόνο ως αυτοκτονία μπορεί να θεωρηθεί η παραμονή της στην ευρωζώνη στη θηλιά νεοφιλελεύθερων επιλογών.  

Το πραγματικό δίλημμα της περιόδου είναι τι θα προλάβει να γίνει: η Ελλάδα να φύγει από την ευρωζώνη και να δώσει στην τελευταία τη χαριστική βολή ή η ευρωζώνη να διαλυθεί ,συμπαρασύροντας στο εθνικό νόμισμα και τη χώρα μας.  

Αυτό το δίλημμα και την αυτονόητη απάντηση του πρέπει να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους τώρα και να κάνουμε τις αντίστοιχες πολιτικές επιλογές πριν να είναι αργά.  

Ν.Ζ 

πηγη: iskra.gr

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ*

Το λεγόμενο πόρισμα της διορισμένης από τους δανειστές Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για τα εργασιακά, όσο κι αν ο υπουργός Εργασίας προσπαθεί να το παρουσιάσει ως αμυντικό εργαλείο απόκρουσης των απαιτήσεων που θέτουν οι δανειστές, στην ουσία αποτελεί «Δούρειο Ίππο» για την αποδοχή και την εφαρμογή τους από την κυβέρνηση.

Αυτό το πόρισμα στην πραγματικότητα κατοχυρώνει και επεκτείνει την υπάρχουσα μνημονιακή «ζούγκλα» στην αγορά εργασίας. Σε ορισμένα, μάλιστα, σημεία του, όπως για τη διαιτησία, την αντιπροσωπευτικότητα των σωματείων, τις ομαδικές απολύσεις, τον κατώτατο μισθό των νέων και την ολιγόωρη ή μηδενική εργασία, υιοθετεί πλήρως τις απαιτήσεις των δανειστών και του ΣΕΒ για ακόμα πιο φτηνούς και κακοπληρωμένους, ακόμα πιο «ευέλικτους», ακόμη πιο ανασφαλείς εργαζομένους (ιδιαίτερα μάλιστα όσο αφορά στους νέους εργαζομένους).

Συγκεκριμένα:

1. Η επιτροπή Εμπειρογνωμόνων ανοίγει – και μάλιστα ομόφωνα - νέο κύκλο αμφισβήτησης της δυνατότητας των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εργαζομένων για τη μονομερή προσφυγή τους στη διαιτησία, στην περίπτωση μη συμφωνίας των εργοδοτών για την υπογραφή συλλογικής σύμβασης. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι με την 2307/2014 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας κρίθηκαν μη συμβατές με το σύνταγμα οι μνημονιακές διατάξεις, οι οποίες είχαν αφαιρέσει αυτή τη δυνατότητα από τα εργατικά συνδικάτα. Εάν, όμως, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων στερηθούν αυτό το δικαίωμα, τότε στην πράξη δεν θα υφίστανται συλλογικές διαπραγματεύσεις.

2. Επίσης η επιτροπή εμπειρογνωμόνων θεωρεί ότι μία συλλογική σύμβαση εργασίας μπορεί να επεκτείνεται σε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου που αφορά, μόνο εφόσον η συνδικαλιστική οργάνωση που την υπέγραψε καλύπτει το 50% των εργαζομένων της διαπραγματευτικής μονάδας του κλάδου/επαγγέλματος, αλλά και πάλι με πολλές εξαιρέσεις, που αφορούν την κατάσταση της επιχείρησης. Δεδομένης, όμως, της πολύ μικρής συμμετοχής των εργαζομένων της χώρας μας στα συνδικάτα, που τα εγγεγραμμένα μέλη τους δεν υπερβαίνουν στον ιδιωτικό τομέα σε καμία περίπτωση το 50% της επιχείρησης ή του κλάδου, αυτό που προκύπτει είναι ότι η όποια συλλογική σύμβαση υπογραφεί θα αφορά έναν πολύ μικρό αριθμό εργαζομένων.

3. Στο θέμα που αφορά τις ομαδικές απολύσεις, οι «εμπειρογνώμονες» θέτουν εμμέσως μεν πλην σαφώς ακόμη και θέμα μηδενικού ωραρίου, δηλαδή, αντί να γίνουν ομαδικές απολύσεις, να θεσπιστεί εργασία μειωμένου ή και μηδενικού ωραρίου και ο εργαζόμενος να λαμβάνει απλά ένα επίδομα ανεργίας από το Δημόσιο για τις ώρες που δεν μπόρεσε να εργαστεί, στέλνοντας τους μισθούς στα τάρταρα ανεβάζοντας την ελαστικότητα της εργασίας στα ύψη και μετακυλώντας το κόστος από τις επιχειρήσεις στο κράτος και στους φορολογούμενους.

4. Για την επίμονη απαίτηση των δανειστών να καταργηθεί η προέγκριση από κρατική αρχή των ομαδικών απολύσεων και να τις κάνει ασύδοτα η επιχείρηση προτείνουν αυτό να συζητηθεί μετά την έκδοση της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, στο οποίο όμως ο εισηγητής έχει αποφανθεί υπέρ της άποψης των δανειστών και των μεγάλων επιχειρήσεων.

5. Σε σχέση με τον μειωμένο κατώτατο μισθό των 511 ευρώ μικτά μηνιαία (420 καθαρά) για τους νέους εργαζόμενους κάτω από 25 ετών που επιβλήθηκε με το 2^ο μνημόνιο, όλοι οι εμπειρογνώμονος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προτείνουν να παραμείνει για ορισμένο ή αόριστο χρόνο αυτή η αντεργατική διάταξη σε βάρος των νέων, ανοίγουν παράθυρο να μειωθεί ακόμα περισσότερο προτείνοντας γι’ αυτούς ένα «υποκατώτερο» μισθό, ενώ έχουν διχογνωμία, εάν η εθνική γενική συλλογική σύμβαση εργασίας για τον κατώτατο μισθό θα υπογράφεται από τους εργατικούς και εργοδοτικούς φορείς ή εάν ο κατώτερος μισθός θα ορίζεται με κυβερνητική απόφαση.

Η κυβέρνηση δεν έχει «κόκκινες γραμμές» απέναντι στις θρασύτατες απαιτήσεις των δανειστών για μια νέα υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων και των μισθών και για την πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων. Κι αυτό συμβαίνει, επειδή ούτε έχει, ούτε θέλει να έχει μια εναλλακτική λύση απέναντι στη χρηματοδότηση και τα μνημόνια τους, με έξοδο από την Ευρωζώνη και έκδοση εθνικού νομίσματος, που θα συνοδεύεται από διαγραφή χρέους και αναπτυξιακό φιλολαϊκό πρόγραμμα. Επομένως και πάλι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ θα υποχωρήσει στους εκβιασμούς των δανειστών, όπως έκανε με τις μειώσεις των συντάξεων, τη φορολεηλασία και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου.

Το μόνο αποτελεσματικό ανάχωμα, που μπορεί να στηθεί απέναντι στη νέα εργασιακή «κατεδάφιση», είναι οι ενωτικοί, μαζικοί και συντονισμένοι αγώνες των εργαζομένων και του λαού για την απόκρουση των βάρβαρων μνημονιακών πολιτικών και για τη μεγάλη αντιμνημονιακή ανατροπή.

*Μέλος της ΠΓ της ΛΑΕ, πρώην αν. Υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης

πηγη: iskra.gr

Γράφει ο Γιώργος Λαμπίρης
Φωτογραφίες: Γιάννης Κέμμος

Πώς φτάσαμε από το κυνήγι «επιβλαβών θηραμάτων», στα κατασπαραγμένα ζώα της Πάρνηθας

Ένας αδρανής νόμος του 1969 κατέτασσε τους λύκους στα «επιβλαβή θηράματα». Επέτρεπε μάλιστα το κυνήγι των μεγαλόσωμων θηρευτών από τις 20 Αυγούστου και μετά. Το υπουργείο Γεωργίας της εποχής καθόριζε ταυτόχρονα τα ποσά των αμοιβών που λάμβαναν οι κυνηγοί των... επιβλαβών θηραμάτων, στη λίστα των οποίων περιλαμβανόταν και ο λύκος.

Οι κυνηγοί ζωικών κεφαλών εντόπιζαν τα θύματά τους, τα σκότωναν και παρέδιδαν μέλη του ζώου στο δασαρχείο. Εκείνο στη συνέχεια αναλάμβανε την καταβολή της προβλεπόμενης αμοιβής, κάτι που σταμάτησε οριστικά το 1983 με τη ευρωπαϊκή σύμβαση της Βέρνης, την οποία επικύρωσε και η Ελλάδα. Η συνθήκη απαγόρευε τόσο τη σύλληψη, όσο και τη θανάτωση των συγκεκριμένων ζώων. Πολλά χρόνια μετά, άρχισαν να καταφθάνουν με συχνότητα στις δασικές υπηρεσίες, μαρτυρίες για επανεμφάνιση λύκων στην Αττική.

Όπως λέει ο Γιώργος Ζαρείφης, δασολόγος στο δασαρχείο Πάρνηθας, «το 2011 είχαμε αναφορές κτηνοτρόφων, για ζώα τα οποία βρέθηκαν κατασπαραγμένα. Στη συνέχεια εντοπίσαμε σκοτωμένα ελάφια, τα οποία κατά πάσα πιθανότητα είχαν δεχθεί επίθεση από λύκο. Αυτά ήταν τα πρώτα δείγματα που μας έκαναν να προβληματιστούμε. Γι' αυτό και το 2012 στείλαμε ένα έγγραφο σε όλους τους δήμους της περιοχής, ενώ η ίδια επιστολή έφτασε και σε περιβαλλοντικές οργανώσεις. Ζητούσαμε να μας πληροφορήσουν εάν είχαν συγκεκριμένα δείγματα παρουσίας λύκων στο λεκανοπέδιο της Αττικής. Επειδή όμως δεν ήταν εύκολο να εντοπίσουμε ένα λύκο, ζητήσαμε τη συμβολή της περιβαλλοντικής οργάνωσης Καλλιστώ, η οποία ειδικεύεται στη μελέτη του συγκεκριμένου ζώου».

Έτσι, οι υπεύθυνοι της Καλλιστώ τοποθέτησαν κάμερες στην Πάρνηθα για να πιστοποιήσουν ή να απορρίψουν την ύπαρξη λύκων.

«Αργότερα βρήκαμε ένα κουφάρι ζώου σε πλαγιά της Πάρνηθας, το οποίο έμοιαζε με λύκο. Ήταν μουμιοποιημένο. Γι' αυτό το λόγο στείλαμε έγγραφο στην Καλλιστώ, ζητώντας της να επιβεβαιώσει εάν επρόκειτο για λύκο ή όχι. Με τη βοήθεια θερμικών καμερών, επιβεβαίωσε πράγματι ότι υπάρχουν λύκοι στο βουνό. Μάλιστα σε μία από αυτές, είχαμε ταυτόχρονα οκτώ εμφανίσεις», λέει ο κύριος Ζαρείφης.

Η διαδρομή του λύκου προς το λεκανοπέδιο

Όπως εξηγεί, η εξάπλωση πληθυσμών λύκου έως και τη Λαμία -κυρίως στην περιοχή του Παρνασσού- είναι αρκετά έντονη τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο το φαινόμενο εκδηλώθηκε σταδιακά. «Από τον Παρνασσό οι λύκοι έφτασαν στον Κιθαιρώνα, στα Γεράνια, κατόπιν στην Πάρνηθα», λέει ο δασολόγος περιγράφοντας τη διαδρομή του ζώου προς το λεκανοπέδιο.

Αυτή τη στιγμή οι δασικές υπηρεσίες της Αττικής, της Κορίνθου, της Λαμίας, η Καλλιστώ, αλλά και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας αναπτύσσουν το πρόγραμμα Life με σκοπό να διερευνήσουν μεθόδους αντιμετώπισης ζημιών από τους λύκους σε κοπάδια. Ως αντίμετρο προτείνεται η χορήγηση ελληνικών ποιμενικών στους κτηνοτρόφους, αλλά και η άμεση αποζημίωση των ζημιών ώστε να μην υπάρχουν... συγκρούσεις των ανθρώπων με τους λύκους. Μέσα από το πρόγραμμα οι συγκεκριμένοι φορείς προσπαθούν επίσης να καταγράψουν τις διατροφικές, αλλά και τις ευρύτερες συνήθειες των λύκων που κινούνται στην Αττική.

Γιατί δεν πρέπει να ταΐζουμε τα άγρια ζώα

«Το πιο βασικό είναι η ενημέρωση του κόσμου», τονίζει ο δασολόγος. «Εξάλλου το ζώο αποφεύγει την ημέρα και τον άνθρωπο. Σε κάθε περίπτωση όταν συναντήσουμε ένα λύκο, απαγορεύεται είτε να τον ταΐζουμε, είτε να τον πλησιάζουμε, όπως ισχύει και για όλα τα άγρια ζώα. Κάποιοι παρόλ' αυτά σπεύδουν να το κάνουν, δίνοντας ακόμα και κρουασάν ή ψωμί αλλά και γλυκά. Το φαινόμενα παρατηρείται κυρίως με τα ελάφια, των οποίων ο πληθυσμός εμφανίζεται αρκετά εκτεταμένος στην Πάρνηθα, ενώ τα ζώα είναι πολύ κοινωνικά. Ωστόσο οι συγκεκριμένες τροφές δεν ταιριάζουν με το πεπτικό σύστημα ενός άγριου ζώου. Επίσης, εάν για παράδειγμα ταΐσουμε το λύκο, αλλάζουν οι συνήθειές του, καθότι ο ίδιος διανύει πολλά χιλιόμετρα για να βρει τροφή. Εάν του προσφέρουμε τροφή μία ή δύο φορές, δεν αποκλείεται να συναντήσει κάποιον άνθρωπο στη συνέχεια, αναζητώντας φαγητό. Εάν εκείνος δεν έχει ή δεν θέλει να του δώσει, οι συνέπειες από την αντίδραση του ζώου μπορεί να είναι απρόβλεπτες».

Ανάμεσα στα άγρια ζώα που διαβιούν στην Πάρνηθα είναι το προστατευόμενο κόκκινο ελάφι, που συναντάται αποκλειστικά στην Αττική. Αγριογούρουνα, φίδια δηλητηριώδη -ή όχι-, χελώνες, γεράκια και αρκετά ακόμα άγρια ζώα και πτηνά κατοικοεδρεύουν και συνυπάρχουν στον αττικό ορεινό όγκο.

Η συνάντηση με το λύκο

Ο Βασίλης Φίλος, δασοπόνος στην Πάρνηθα και υπάλληλος του φορέα διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού, συνάντησε πριν από περίπου δυόμισι χρόνια ένα λύκο. Με ιδιαίτερη σπουδή, οι άνθρωποι που εργάζονται καθημερινά στην Πάρνηθα, κατάφεραν να τον φωτογραφήσουν από μακρινή απόσταση, όπως φαίνεται στις λήψεις που ακολουθούν.

«Η συνάντηση έγινε στις 5 Μαΐου του 2014. Από τότε ακολούθησαν συνεχείς ενημερώσεις, τόσο από πολίτες όσο και από φορείς, οι οποίοι επισκέπτονται το βουνό και ανέφεραν την παρουσία λύκων», λέει ο κύριος Φίλος.

«Όταν βρήκαμε το λύκο, κατευθυνόμαστε προς ένα από τα σημεία, από το οποίο παρακολουθούμε τα ελάφια. Είχε έντονη ομίχλη και ήταν σαν να είχε νυχτώσει. Τον είδαμε σε αρκετά μεγάλη απόσταση, παρά την περιορισμένη ορατότητα και την έντονη βροχή. Παρόλ' αυτά το γεγονός ότι τον συναντήσαμε μέρα, είναι που συμβαίνει σπάνια, καθότι συνήθως κινείται στη διάρκεια της νύχτας. Ωστόσο στην Πάρνηθα, όσο αυξάνεται ο πληθυσμός τους, αυξάνονται και οι πιθανότητες να τους συναντήσει κανείς στη διάρκεια της ημέρας», καταλήγει ο δασοπόνος.

Σημείωση: Τις φωτογραφίες στις οποίες εικονίζεται ο λύκος φωτογραφημένος από μεγάλη απόσταση, παραχώρησαν τα στελέχη του φορέα διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας, Φίλος Βασίλειος, δασοπόνος, Βοτάκη Γεωργία, ξεναγός, Κατσούλας Παντελεήμων, οδηγός.     

πηγη: newsbeast.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ας τα πάρουμε με τη σειρά…

Τι θέλει ο Τσίπρας στο σκοπευτήριο Καισαριανής;

 Ο πρωθυπουργός μίλησε πρόσφατα σε εκδήλωση  «για την παραχώρηση του χώρου θυσίας του Σκοπευτηρίου Καισαριανής στον Δήμο και τον λαό της περιοχής για 40 χρόνια».

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι μια κυβέρνηση της «αριστεράς» δε θα ζητούσε από τους κατοίκους μιας περιοχής παλαμάκια με παράτες, για μια αυτοδίκαιη πράξη που οι ίδιοι διεκδικούσαν δεκαετίες τώρα, ειδικά για το χώρο της μέγιστης θυσίας κομμουνιστών στη διάρκεια της αντίστασης και του ένοπλου αγώνα κατά της κατοχής.

Δεν είναι όμως αυτό το βασικό. Ο Τσίπρας δεν πήγε εκεί ως βλαχο-δήμαρχος ή βλαχο-πρωθυπουργός, μόνο για να κόψει κορδέλες και να μαζέψει ψήφους

Η μεγάλη ληστεία και η σκόνη αποπροσανατολισμού

Για να δούμε τις πραγματικές επιδιώξεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θα προτιμήσουμε να δώσουμε το λόγο  σε υποστηρικτή της κυβέρνησης και συγκεκριμένα στον Χρήστο Καπάταη, αντιπεριφερειάρχη Αττικής, κάποιες μέρες πριν, με αφορμή την αντίστοιχη «παραχώρηση» του φαληρικού Δέλτα:

«Η παραχώρηση αυτή, επισημαίνει ο κ. Χρήστος  Καπάταης, μαζί με τις πρόσφατες, τα Προσφυγικά, τον Ασύρματο, τα Λιπάσματα και το Σκοπευτήριο Καισαριανής προς τους ΟΤΑ, σηματοδοτούν μια διαφορετική πορεία από αυτήν που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα στην διαχείριση της δημόσιας περιουσίας. Ενώ έως σήμερα η δημόσια περιουσία παραχωρείται ή πωλείται σε ιδιώτες, στις παραπάνω περιπτώσεις ακολουθείται αντίθετη πορεία, για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Η Κεντρική Διοίκηση παραχωρεί σε Περιφέρειες και Δήμους δημόσια περιουσία και ζωτικό χώρο για τους πολίτες, δικαιώνοντας έτσι πολύχρονους, διεκδικητικούς ως προς τους χώρους, αγώνες των πολιτών. H παραπάνω διαχείριση και αντιμετώπιση της δημόσιας περιουσίας είναι ουσιώδης πολιτική διαφοροποίηση από νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις και πρακτικές».

Κατανοητό;

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητεί εναγωνίως από κάπου να πιαστεί. Όντας μέσα στη λάσπη του Τρίτου Μνημονίου του, της εξαφάνισης των συντάξεων και του αμόκ ιδιωτικοποιήσεων, της δουλικής υποταγής στο σχέδιο κοινωνικής γενοκτονίας που συντονίζει η  ΕΕ και στη μηχανή πολέμου του ΝΑΤΟ, θέλει να βρει «κάτι» για να πει «κάνουμε και κάτι αριστερό, κάτι καλό και χρήσιμο, κάπου διαφέρουμε από τους δεξιούς».

Δεν είναι ωστόσο χωρίς σημασία  τι διαλέγει και σε ποια στιγμή…

Η «μεγάλη εικόνα» του Υπερ-Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων

Ο ΣΥΡΙΖΑ σηκώνει τη σκόνη αποπροσανατολισμού περί δήθεν απόδοσης περιουσίας για δημόσια χρήση, ακριβώς τη στιγμή που στον τομέα αυτό, υλοποιεί γιγαντιαίο πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης και ξεπουλήματος σε κεφάλαιο (‘’επενδυτές» τους λένε στα μνημονιακά) και στην τρόικα της ΕΕ. Το Υπερ-Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων θα έχει διάρκεια 99 χρόνια και θα διαχειριστεί  όλα τα «φιλέτα» του Δημοσίου: το ΤΧΣ (κρατική συμμετοχή στις τράπεζες), το ΤΑΙΠΕΔ, την Εταιρεία ακινήτων του Δημοσίου καθώς και την Εταιρεία Δημοσίων Συμμετοχών (ΕΔΗΣ), τον υπό σύσταση φορέα όπου θα ενταχθούν όλες οι συμμετοχές του κράτους σε ΔΕΚΟ.

Για να μη θυμίσουμε την πώληση του τεράστιου χώρου του πρώην Αεροδρομίου Ελληνικού με τιμές του πιο φτηνού οικοπέδου στην Αττική, για να φυτευτούν εκεί οικοδομικά εκτρώματα, καταναλωτικές κακόγουστες χαβούζες και τελικά …ευρουλιές για το Λάτση

Η κυβέρνηση με το μεγαλύτερο θράσος

Ο ιστορικός του μέλλοντος πιθανόν να ασχοληθεί με τη μακάβρια σύγκριση: ποια κυβέρνηση αλήθεια, αυτή των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ή κάποια εκ των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κατάφερε να εφαρμόσει τα περισσότερα αντεργατικά μνημονιακά μέτρα και με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει το βραβείο στο διαγωνισμό του θράσους.

Ο Τσακαλώτος ξεχείλιζε από ιερή αγανάχτηση στη Βουλή:

«Μα που βλέπετε αλήθεια το ξεπούλημα και την ιδιωτικοποίηση, όταν ο μοναδικός μέτοχος στη νέα εταιρεία θα είναι το ελληνικό δημόσιο;»

Η ουσία βέβαια είναι στο σκοπό αυτής της εταιρείας, ο οποίο αν μη τι άλλο εξασφαλίζεται απόλυτα με τον έλεγχο του Εποπτικού της Συμβουλίου από τους δανειστές. Να λοιπόν γιατί φτιάχνεται:

«η ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων θα αποτελέσει μια πηγή για την πραγματοποίηση της προγραμματισμένης εξόφλησης του νέου δανείου του ΕΜΣ και θα αποφέρει κατά τη διάρκεια του νέου δανείου επιδιωκόμενο συνολικό ποσό 50 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 25 δισ. ευρώ θα χρησιμοποιηθούν για την επιστροφή της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και άλλων περιουσιακών στοιχείων και το 50% κάθε εναπομένοντος ευρώ (τουτέστιν, 50% των 25 δισεκ. ευρώ) θα χρησιμοποιηθεί για τη μείωση της αναλογίας χρέους/ΑΕΠ…» (από την αρχική μνημονιακή συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ).

Κατά τα άλλα, ας μη ξεχνιόμαστε: Και το κράτος «δημόσιο» είναι, μόνο που έχει αναλάβει εργολαβικά μέσω και των κυβερνήσεων το ρόλο του υπηρέτη του «ιδιωτικού» τομέα. Άσε που δε θα ενθουσιαστούν και πολλοί με  τα κριτήρια «δημόσιας πολιτικής» με τα οποία θα κινηθεί η Περιφέρεια Αττικής, με βάση και τα πεπραγμένα της.

Όχι στο όνομα όσων επέλεξαν ρήξη, αντίσταση και επανάσταση!

Ο ΣΥΡΙΖΑ τόλμησε να πει με αφορμή τη δήλωση του Δημάρχου Καισαριανής ότι δε θα συμμετάσχει στη φιέστα εξιλέωσης της κυβερνητικής πολιτικής, ότι  θέλει «να δημιουργήσει εντυπώσεις, τις οποίες ο ιστορικός του μέλλοντος δε θα θυμάται».

Πιθανόν να είναι έτσι, καθώς σίγουρα δεν είναι και σπουδαίο γεγονός η παράτα που οργανώνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που έχει ξεχάσει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν έχει διαγράψει ο ιστορικός και η λαϊκή μνήμη, είναι το γιατί μένουν αθάνατοι και δεν ξεχνιούνται ποτέ οι 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή: Είχαν διαλέξει τη ρήξη, την αντίσταση, μαζί και την ένοπλη πάλη («επανάσταση να διώξουμε τη σκλαβιά», που έλεγε και το αντάρτικο τραγούδι). Δεν ήταν κακομοίρηδες και θλιβεροί διαχειριστές της κατοχής όπως οι κυβερνητικοί δωσίλογοι και ταγματασφαλίτες, αλλά λαϊκοί αγωνιστές και επαναστάτες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ όπως έκανε αυτοσκοπό «να είναι στην κυβέρνηση», ανεξάρτητα από το αν θα εφαρμόζει την πιο δεξιά πολιτική, διατηρεί και το δικαίωμα να αναζητά εξιλέωση για αυτήν. Είναι  ωστόσο μέγιστη πρόκληση και ιεροσυλία να το κάνει στο όνομα της θυσίας της Καισαριανής. Και αυτό δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο.

Δεν μπορεί επίσης κανείς να απαγορεύσει στο ΣΥΡΙΖΑ να έχει αναφορά στο ΕΑΜ και την Εθνική Αντίσταση. Άλλωστε, αυτό  το είχε  κάνει  επιστήμη ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Του αντιστοιχούν όμως  οι χειρότερες και όχι οι καλύτερες παραδόσεις από αυτή την εποποιία.

Αν θέλει  ο πρωθυπουργός κάποια αναμνηστική φωτογραφία που να τον συνδέει με την εποχή της κατοχής και της αντίστασης, αποτελεί καλύτερη λύση η Βάρκιζα και όχι η Καισαριανή.

Δε θα ήταν μάλιστα κακή ιδέα να φωνάξει και τους Μέρκελ, Γιουνκέρ και Ολάντ.

Γιατί όχι και τον Μπαρόζο  πρώην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και νυν στέλεχος της Goldman Sachs, που ξέρει τόσο καλά το παιχνίδι της αλλαγής ρόλων χωρίς τύψεις και σεμνοτυφίες;

Και φυσικά και τον πρόεδρο του Υπερ-Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων ο οποίος κατά (μνημονιακό) νόμο ορίζεται από την Τρόικα…

πηγη: pandiera.gr