Η τυχάρπαστη, τυχοδιωκτική πολιτική Ερντογάν σπρώχνει την Τουρκία στον όλεθρο. 

Η τυχάρπαστη, τυχοδιωκτική και δικτατορική πολιτική και πορεία του Ερντογάν έχει κατορθώσει σε βάρος της Τουρκίας το ακατόρθωτο: η καθεστωτική Τουρκία έχει τώρα απέναντι της και αντιπάλους της τόσο τους Κούρδους εντός και εκτός Τουρκίας και το κίνημα για τα δικαιώματα τους όσο και τους κάθε μορφής φανατικούς μουσουλμάνους και πιο συγκεκριμένα το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο και ανέλαβε με μια άθλια τοποθέτηση του την ευθύνη για το Πρωτοχρονιάτικο μακελειό στο κοσμικό κέντρο “Ρέϊνα” της Πόλης, που κόστισε τη ζωή τουλάχιστον σε 39 ανθρώπους.

Αυτήν την ώρα η Τουρκία του Ερντογάν προσπαθεί να προχωρήσει ανάμεσα σε τρομερές συμπληγάδες, που αντιπροσωπεύουν δύο εντελώς ανόμοιες δυνάμεις, από τη μία το κίνημα των Κούρδων και από την άλλη το Ισλαμικό κράτος.

Η Τουρκία με την πολιτική Ερντογάν βαδίζει ολοταχώς στον όλεθρο, χωρίς καμιά οδό διαφυγής και με άγνωστες προς το παρόν αλλά επικίνδυνες παρενέργειες σε όλη την περιοχή.

Ο Ερντογάν όταν ανέλαβε την εξουσία στην Τουρκία ξεκίνησε με πολύ διαφορετικούς οιωνούς. Η αρχική πολιτική Ερντογάν ήταν μια πολιτική τολμηρού ανοίγματος στους Κούρδους γεγονός που του προσέδωσε κύρος και επιρροή στον πολυπληθή Κουρδικό κόσμο της Τουρκίας, ιδιαίτερα στην πόλη και τη Νοτιοανατολική Τουρκία, η οποία είναι, σχεδόν, καθαρά Κουρδική περιοχή.

Η αρχική, επίσης, επιλογή Ερντογάν υπήρξε το light Ισλάμ, πράγμα που αρχικά στήριζε και η Δύση ως ένα ήπιο μοντέλο προς εξαγωγή στον Ισλαμικό κόσμο, έναντι του ισλαμικού εξτρεμισμού.

Ταυτόχρονα, ο Ερντογάν έδινε αρχικά την εντύπωση ότι εγκαταλείπει την εθνικιστική και επεκτατική πολιτική των Κεμαλιστών, τους οποίους και διαδέχθηκε, στο όνομα μιας νεοθωμανικής αντίληψης, η οποία περισσότερο ενδιαφέρεται για την πολιτιστική επιρροή στον μουσουλμανικό κόσμο και σε τούρκικες μειονότητες του εξωτερικού κάτω από τη σκέπη ενός οθωμανισμού που σέβεται τα δικαιώματα όλων των λαών της Τουρκίας.

Στην πορεία, όμως, ο Ερντογάν και το καθεστώς του με την εδραίωση του ξεδίπλωσε μια εντελώς διαφορετική πορεία.

Η ανεκτική στάση απέναντι στους Κούρδους σταδιακά εγκατελείφθη για να μετατραπεί σε πογκρόμ διώξεων, μέχρι του σημείου φυλάκισης όλης της ηγεσίας του φιλοκουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών της Τουρκίας (HDP), του τρίτου σε δύναμη κοινοβουλευτικού κόμματος της Τουρκίας (!).

Η πολιτική του Ερντογάν σταδιακά μετεξελίχθηκε, επίσης, σε όλο και πιο σκληρή ισλαμική γραμμή, η οποία εκφράστηκε με ανοιχτή στήριξη και ενίσχυση του Ισλαμικού κράτους σε Συρία και Ιράκ, σε μια άτυπη συμμαχία με τη Σαουδική Αραβία, για την αναδιανομή των εδαφών και της κυριαρχίας στην ευρεία Μεσοποταμία.

Η υποχώρηση, όμως, και οι διαρκείς ήττες του Ισλαμικού κράτους υποχρέωσαν τον Ερντογάν να αποσύρει τη στήριξη του στο τελευταίο και να καταφύγει σε προσωρινή συμμαχία με την Ρωσία, προκειμένου να προσπαθήσει να αποφύγει το χειρότερο: τον σχηματισμό ενιαίου γεωγραφικά ομόσπονδου Κουρδικού κράτους στο Τούρκικό νότο, που θα εκτείνεται από τη Συρία έως το Ιράκ.

Η μεταστροφή αυτή Ερντογάν τον έχει φέρει αντιμέτωπο σε ένα σφοδρό αγώνα με το Κουρδικό κίνημα από τη μία, του οποίου οι ακραίες πτέρυγες (βλ. γεράκια του Κουρδιστάν) εξαπολύουν στοχευμένες επιθέσεις σε κρατικούς και αστυνομικούς στόχους στην Τουρκία και τους φανατικούς ισλαμιστές από την άλλη, οι οποίοι χρεώνουν στον Ερντογάν την ήττα τους στο Χαλέπι και καταφεύγουν όλο και περισσότερο σε τυφλές τρομοκρατικές επιθέσεις στην Τουρκία.

Αυτός ο τρομοκρατικός φόβος πάνω από την Τουρκία βάζει ταφόπλακα στον τουρισμό της, πλήττει βαρύτατα την οικονομία της και βάζει τη χώρα σε ένα σφικτό ανυπόφορο αυταρχικό, αστυνομικό και στρατιωτικό κλοιό.

Ο Ερντογάν απέδωσε την κατάσταση σε δυνάμεις που θέλουν να προκαλέσουν χάος στην Τουρκία.

Το χάος, όμως, στην γείτονα, που την οδηγεί σε μεγάλες περιπέτειες και καταστροφές, το προκαλεί κυρίως η δική του αυταρχική αλλοπρόσαλλη, τυχοδιωκτική πολιτική, η οποία δεν έχει κανένα μέλλον και δεν αφήνει και κανένα μέλλον για την ίδια την Τουρκία, προκαλώντας επικίνδυνες παρενέργειες στην περιοχή.

Ο Ερντογάν μπορεί μέσα στο κλίμα της τρομοκρατίας να κερδίζει προσωρινά ερείσματα μέσα στον φοβισμένο Τούρκικο πληθυσμό, ο οποίος μπορεί εύκολα να αποδώσει σε “ξένους δακτύλους” την τρομοκρατία.

Μεσοπρόθεσμα, όμως, είναι βέβαιον ότι η πολιτική Ερντογάν και ο ίδιος ο Ερντογάν δεν μπορούν να σταθούν στην εξουσία.

Βέβαιον, επίσης, θα πρέπει να θεωρηθεί ότι ο Ερντογάν, προκειμένου να βρει ματαίως διεξόδους στην δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει, θα επιδοθεί σε ποικίλους τυχοδιωκτισμούς και αντιπερισπασμούς όχι μόνο εσωτερικά αλλά και στον περίγυρο του.

Το γεγονός αυτό θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να ανησυχεί ασφαλώς και τη χώρα μας όσο κι αν είναι πολύ δύσκολο για τον ίδιο τον Ερντογάν να ανοίξει τυχοδιωκτικά μέτωπα και δυτικά της χώρας του.

Το βέβαιον πάντως είναι ότι ο Ερντογάν θα σκληρύνει ακόμα περισσότερο τη θέση του στο Κυπριακό, πράγμα που καθιστά σχεδόν ανέφικτη την επίτευξη μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης στην Κύπρο, χωρίς ξένα στρατεύματα, εγγυήτριες δυνάμεις και ξένες στρατιωτικές βάσεις.

Αυτό που χρειάζεται σήμερα η περιοχή μας αλλά και οι λαοί της Τουρκίας είναι μια πραγματικά δημοκρατική και φιλειρηνική Τουρκία, που θα σέβεται τα δικαιώματα όλων των λαών της. Μια Τουρκία, που, θα σέβεται απολύτως τη διεθνή νομιμότητα και τα νόμιμα συμφέροντα όλων των γειτόνων της, στη βάση μιας ειρηνικής, ισότιμης και αμοιβαίας επωφελούς συνεργασίας και συνανάπτυξης.

Για την διαμόρφωση αυτής της δημοκρατικής Τουρκίας εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας και υποστήριξή μας, με πλήρη επίγνωση ότι η περιοχή μας, η περιοχή της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων, χρειάζεται ένα νέο όραμα φιλίας, συνεργασίας, οικονομικής συνανάπτυξης και ασφάλειας.

Αυτό το όραμα αντιπροσωπεύει το μέλλον των λαών μας μακριά από στρατιωτικές λογικές, χωρίς ιμπεριαλιστικές κηδεμονίες και χωρίς κατασκευάσματα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Ν.Ζ

Ο ISIS ανέλαβε την ευθύνη

Οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους ανέλαβαν την ευθύνη για την τρομοκρατική επίθεση στο κλαμπ της Κωνσταντινούπολης, που άφησε πίσω του 39 νεκρούς και 69 τραυματίες.

Eκεί είχαν από την αρχή στραφεί οι υποψίες των Αρχών, αφού δεν είναι η πρώτη φορά που το ISIS αναλαμβάνει την ευθύνη για πολύνεκρη επίθεση επί τουρκικού εδάφους.

Μάλιστα, αρκετές ώρες νωρίτερα, οι Κούρδοι του ΡΚΚ είχαν ξεκαθαρίσει ότι δεν είχαν καμία σχέση με την επίθεση.

Εν τω μεταξύ, ο δράστης του μακελειού παραμένει άφαντος. Ο άνδρας μπήκε πυροβολώντας στο κέντρο Reina γύρω στη 1:15 (00:15 ώρα Ελλάδας), λίγο περισσότερο από μία ώρα αφότου είχε μπει το Νέο Έτος, σκοτώνοντας κατά την είσοδό του έναν αστυνομικό και έναν πολίτη πριν ανοίξει πυρ μέσα στο κλαμπ.

Ο δράστης πυροβολούσε επί επτά λεπτά στα τυφλά, αφήνοντας πίσω του 39 νεκρούς και 69 τραυματίες. Συνολικά έριξε 180 σφαίρες. Έφτασε μάλιστα στο νυχτερινό κέντρο -στις όχθες του Βοσπόρου- με ταξί.

Πάντως, οι Τούρκοι φαίνεται να έκαναν και μία γκάφα: έδωσαν στη δημοσιότητα τη φωτογραφία πρόσώπου που δεν είχε καμία σχέση με την υπόθεση, λέγοντας ότι αυτός είναι ο δράστης. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για έναν άνδρα από το Καζακστάν.

Στο διαδίκτυο εμφανίστηκαν διάφορα βίντεο, ένα από τα οποία φαίνεται να είναι από το εσωτερικό του κλαμπ (ΠΡΟΣΟΧΗ: ΣΚΛΗΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ)

Μέχρι στιγμής έχουν ταυτοποιηθεί τα 35 από τα 39 θύματα της επίθεσης. Μεταξύ αυτών οι 11 είναι Τούρκοι πολίτες και 24 υπήκοοι ξένων χωρών.

Από τους αλλοδαπούς, επτά είναι υπήκοοι Σαουδικής Αραβίας, δύο Ινδοί, ένας Καναδός, ένας Σύρος, μία Ισραηλινή, δύο Τυνήσιοι, τέσσερις Ιρακινοί και ένας Βέλγος υπήκοος.

Εικοσιπέντε θύματα είναι άντρες και 14 γυναίκες.

πηγη: iskra.gr

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«…Τα χρήματα που πλεονάζουν δεν θα ρωτήσουμε κανέναν για να τα δώσουμε σε αυτούς που το έχουν περισσότερο ανάγκη». Αυτή η λεβέντικη δήλωση είναι του πρωθυπουργού, του κ. Αλέξη Τσίπρα. Ειπώθηκε στις 13 Δεκέμβρη κατά την επίσκεψή του στη Νίσυρο και -υποτίθεται ότι- απευθυνόταν στον Σόιμπλε, στην τρόικα, στους θεσμούς.

Γιατί υποτίθεται; Διότι, τελικά, όπως όλες οι αντίστοιχες κι αυτή η δήλωση ήταν εσωτερικής κατανάλωσης. Σαν εκείνες τις παλιότερες. Με τα πεντοζάλια. Τις θυμάστε; Είκοσι μέρες μετά τα περήφανα «δεν θα ρωτήσουμε κανέναν», η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, δια του κ. Τσακαλώτου αυτή τη φορά, έστειλε την περίφημη επιστολή στους καλούς μας εταίρους. Εκεί να δείτε «λεβεντιά»! Εκεί να δείτε πεντοζάλι. Πάνω στα κάρβουνα! Αναστενάρικο…

«Επί της διαδικασίας-γράφει ο κ. Τσακαλώτος- αναγνωρίζω ότι μέτρα με δημοσιονομικές επιπτώσεις πρέπει να συζητούνται και να συμφωνούνται με τους θεσμούς, στο πλαίσιο των δεσμεύσεών μας από το μνημόνιο». Για όσους δεν κατάλαβαν, εκείνο το «δεν θα ρωτήσουμε κανέναν» πάει καλιά του…

Γιατί όχι μόνο θα ρωτάνε, αλλά και δεν πρόκειται να το ξανακάνουν. Και όχι μόνο δεν πρόκειται να το ξανακάνουν, αλλά δηλώνουν κιόλας την «απόλυτη δέσμευσή μας να παραμείνουμε συμμορφωμένοι με τις υποχρεώσεις μας που απορρέουν από το μνημόνιο, τόσο επί της ουσίας όσο και επί της διαδικασίας της συνεργασίας με τους εταίρους μας». Και επίσης: «Οι ελληνικές Αρχές (…) βασίζονται στη διαρκή αφοσίωση στις δεσμεύσεις του μνημονίου».

Αυτά ανέκαθεν στην Ελλάδα περιγράφονταν έτσι: Ξεφτίλα. Σήμερα, κάποιοι τα αποκαλούν «αριστερά»…

Πηγή: Εφημερίδα Real News 31/12/2016

Της Αναστασίας Παπαϊωάννου

Σκηνικό εμπλοκής στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, που απειλεί να τινάξει στον αέρα τη δεύτερη αξιολόγηση, προδιαγράφεται από τις πληροφορίες που φθάνουν στην Αθήνα από την Ουάσιγκτον και τη Φρανκφούρτη. 

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο φέρεται αποφασισμένο να επιμείνει στη σκληρή στάση του, ενώ την ίδια στιγμή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα χαμηλώνει τον πήχυ των προσδοκιών για την ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (QE). 

Οι θέσεις του Ταμείου

Οι αμέσως επόμενες εβδομάδες αναμένεται να είναι ιδιαίτερα κρίσιμες και θα δοκιμάσουν τις αντοχές της Αθήνας, αλλά και της ευρωπαϊκής πλευράς των δανειστών. 

Και αυτό διότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και συγκεκριμένα ομάδα τεχνοκρατών του γράφει, υπό την επίβλεψη του Πόουλ Τόμσεν, δύο εκθέσεις-«βόμβες» - η μία με βάση το άρθρο 4 αφορά την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και η άλλη είναι η έκθεση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους (DSA), στην οποία το Ταμείο θα ζητά κούρεμα του χρέους σε ποσοστό τουλάχιστον 75%. 

Επισήμανση που είναι βέβαιο ότι θα ενοχλήσει την ευρωπαϊκή πλευρά των δανειστών και ιδιαίτερα το Βερολίνο και τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος αρνείται καν να προφέρει τη λέξη κούρεμα, πόσο μάλλον να συζητήσει κάτι τέτοιο.

Στην έκθεση, όμως, θα αναφέρεται και η ανάγκη λήψης διαρθρωτικών μέτρων από την ελληνική πλευρά. Το Ταμείο, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, θα επαναλάβει τις πάγιες θέσεις του για: 

- Μείωση του δημόσιου τομέα. 

- Μείωση του αφορολόγητου στα 5.000 ευρώ με στόχο τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης.

- Κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς», δηλαδή μείωση των συντάξεων. 

Ασφαλείς πληροφορίες της Realnews αναφέρουν ότι η ακριβής ημερομηνία δημοσιοποίησης των δύο εκθέσεων δεν έχει ακόμα οριστεί, καθώς η Ελλάδα δεν θα αποτελέσει θέμα συζήτησης στη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου την 11η Ιανουαρίου, όπως είχε αρχικά προγραμματισθεί. 

Εξέλιξη η οποία, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, αποδίδεται στην εμπλοκή που υπάρχει στις διαπραγματεύσεις για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης.

Πατήστε πάνω στη φωτογραφία και διαβάστε αναλυτικά το αποκαλυπτικό δημοσίευμα της Realnews

Πηγή:real.gr

Ζούμε στην εποχή των τεράτων, στην εποχή που το παλιό αποσυντίθεται και το καινούργιο δεν έχει ακόμα γεννηθεί. Ίσως δεν είναι αυτός ο καταλληλότερος τρόπος για να ξεκινήσει το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα ενός φορέα με σαφή κομμουνιστικό προσανατολισμό, η φράση όμως αυτή αντανακλά απόλυτα την πραγματικότητα που έζησε ο λαός μας, όλοι οι λαοί, μέσα στο δύσκολο 2016. Αντανακλά επίσης τις δυσκολίες που κληροδοτούνται και στη νέα χρονιά, δυσκολίες που σχετίζονται με το βάθαιμα της κρίσης και της εξάρτησης, την παραπέρα εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του ελληνικού λαού, με τις αναιμικές προοπτικές ανάπτυξης ενός πλατειού λαϊκού εργατικού κινήματος αποφασισμένου να έρθει σε ρήξη με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, αφού «στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε».

             Όχι, δεν άφησε πολλά περιθώρια αισιοδοξίας το 2016 που μας αφήνει σε λίγες ώρες. Στο διεθνές πεδίο, χαρακτηρίστηκε από την όλο και μεγαλύτερη επιθετικότητα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων απέναντι σε χώρες και λαούς∙ χαρακτηρίστηκε όμως και από την αδυναμία του υποκειμενικού παράγοντα να παρέμβει στις εξελίξεις και να δώσει μια πραγματικά φιλολαϊκή προοπτική. Η οξυμένη δυσαρέσκεια των λαϊκών στρωμάτων σε ολόκληρο τον κόσμο βρίσκει πολλές φορές διεξόδους όχι στην προοπτική ανατροπής του συστήματος, αλλά στη στήριξη των πιο ανοιχτών και επίφοβων εκπροσώπων του, φτάνει να παρουσιάζουν ένα «αντισυστημικό», με επικοινωνιακούς όρους, πρόσωπο. Αυτή είναι η περίπτωση Τραμπ στις ΗΠΑ (ο οποίος ήδη πρόλαβε να κάνει μια προκλητικά φιλοϊσραηλινή δήλωση) ή και η περίπτωση της ραγδαίας ανόδου της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία. Το αυγό του φιδιού έχει σκάσει και το ερπετό κυκλοφορεί ανάμεσά μας …

                Οι πολιτικές των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων έχουν δημιουργήσει και το μείζον πρόβλημα των προσφυγικών ροών που, σε οξυμένη μορφή, έχει αντιμετωπίσει και η χώρα μας, αφού η «φιλάνθρωπη» Ευρώπη έχει κλείσει τα σύνορά της γι' αυτούς τους «κολασμένους της γης». Ως προς την αντιμετώπιση των προσφύγων, το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού μας έδειξε το καλύτερό του πρόσωπο, προσφέροντας με όλη του την καρδιά (και πολλές φορές από το υστέρημά του) την ανυστερόβουλη αλληλεγγύη του. Πρέπει πάντως να πάρουμε υπ' όψη μας ότι, με πολιτικούς όρους, αυτοί οι «κολασμένοι της γης» δεν μπορούν να αποτελέσουν επαναστατικό υποκείμενο, στο βαθμό που το κύριο χαρακτηριστικό και ενοποιητικό τους στοιχείο είναι ακριβώς η ιδιότητα του ξερριζωμένου και πάντως όχι η συγκεκριμένη σχέση με τα μέσα παραγωγής.

                Στη χώρα μας, η δεύτερη χρονιά της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ κατέδειξε την πλήρη υποχώρηση της κυβέρνησης στις προσταγές του ιμπεριαλισμού και της άρχουσας τάξης και την απόλυτη ενσωμάτωσή της στις πολιτικές τους. Η πλήρης αποσάθρωση του ασφαλιστικού συστήματος, οι άγριες περικοπές στις συντάξεις αλλά και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που έχει χτίσει με το αίμα και τον ιδρώτα του ο ελληνικός λαός, αναδεικνύονται σε κύριες εκδηλώσεις αυτής της υποταγής και αυτής της ενσωμάτωσης. Για να μη μιλήσουμε για τη μετά βαΐων και κλάδων υποδοχή του προέδρου Ομπάμα (παραμονές μάλιστα της επετείου του Πολυτεχνείου) και την επιστολή –μνημείο υποτέλειας– Τσακαλώτου στους «θεσμούς» ….

                Από την άλλη πλευρά, η Νέα Δημοκρατία κατόρθωσε να συνδυάσει στον ίδιο πολιτικό φορέα δυο φαινομενικά αντίθετες αποτυπώσεις της ακροδεξιάς ιδεολογίας που, ωστόσο, δεν αποτελούν παρά τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος: τον αστικό κοσμοπολιτισμό με τον ακραίο εθνικισμό. Εννοείται ότι από το κάδρο δε λείπει και η με κάθε τρόπο δήλωση υποταγής στο κεφάλαιο και στον ιμπεριαλισμό και το μίσος προς την εργατική τάξη και τα άλλα υπάλληλα κοινωνικά στρώματα, πασπαλισμένα με τον πιο ακραίο φιλελευθερισμό. Από κοντά και τα άλλα αστικά κόμματα: το ΠΑΣΟΚ που φυτοζωεί, αλλά επιβιώνει, κουνώντας μάλιστα σε όλους το δάχτυλο (αφού κανείς δεν αναγνώρισε τις … θυσίες του για την «σωτηρία» της χώρας∙ το «Ποτάμι» που παθαίνει ακατάσχετη σιελόρροια με ο,τιδήποτε προέρχεται από την –ιμπεριαλιστική– Εσπερία∙ ο «λαγός» Λεβέντης που με όπλο τη «γραφικότητά» του ζυμώνει στην ελληνική κοινωνία τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις που έρχονται∙ τέλος, το ναζιστικό μόρφωμα που σπεκουλάρει πάνω στα πραγματικά κοινωνικοταξικά προβλήματα αλλά και την εθνική ταπείνωση που βιώνει ο ελληνικός λαός, για να δηλητηριάσει συνειδήσεις….

                Το 2016 επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά η οριστική απόσταση που έχει πάρει το ΚΚΕ από την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα. Το κόμμα που φέρει τον τίτλο και τα σύμβολα του ηρωικού και ιστορικού κόμματος της εργατικής τάξης, έχει εγκαταλείψει οριστικά τον αντιϊμπεριαλιστικό και αντιμονοπωλιακό αγώνα∙ έχει εγκαταλείψει ιστορικές θέσεις και διεκδικήσεις του που, ωστόσο, σήμερα είναι πιο επίκαιρες παρά ποτέ, όπως η αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η επίλυση όλων των ζητημάτων που απασχολούν την εργατική τάξη παραπέμπεται στο σοσιαλισμό, ενώ έχει εγκαταλειφθεί οποιαδήποτε μετωπική πολιτική και οποιαδήποτε ανάπτυξη αγώνα με σημερινά, άμεσα πολιτικά αιτήματα σε μια προοπτική ρήξης αλλά και νίκης. Στις Θέσεις για το 20^ο Συνέδριο του Κόμματος που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα, φαίνεται να κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος η νεόκοπη θεωρία περί «κόμματος παντός καιρού» (τι έγινε αλήθεια το κόμμα νέου τύπου;) ενώ, μέσω της θεωρίας της «ιμπεριαλιστικής πυραμίδας» και της «αλληλεξάρτησης» αθωώνονται στην πράξη οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για την κατάσταση πραγμάτων στη χώρα μας και στον κόσμο. Ας σημειωθεί και μια απρέπεια: η υποβάθμιση, από τις στήλες του «Ριζοσπάστη», του θανάτου του μεγάλου επαναστάτη Φιδέλ Κάστρο και η μη αποστολή αντιπροσωπείας από το ΚΚΕ στην Κούβα, για να παραβρεθεί στην κηδεία του.

                Το ΚΚΕ, με την πολιτική που έχει χαράξει και ακολουθεί η καθοδήγησή του, φέρει πλέον σοβαρότατες ευθύνες για την υποχώρηση του κινήματος, την αναιμική ανάπτυξη αγώνων, αλλά και για την άμβλυνση των αντιϊμπεριαλιστικών αισθημάτων του ελληνικού λαού.

                Το 2016 υπήρξε μια πικρή χρονιά και γιατί έφυγαν από τη ζωή σημαντικές προσωπικότητες της τέχνης και της πολιτικής. Ας σταθούμε σε τρεις απώλειες, δυο ατομικές και μια μαζική: ο Λέοναρντ Κοέν χορεύει για πάντα μ' ένα φλεγόμενο βιολί μέχρι το τέλος της αγάπης∙ ο Φιδέλ Κάστρο πέρασε, ανίκητος, στο πάνθεον που έχει στήσει για τους επαναστάτες η μνήμη των λαών∙ λίγες μέρες πριν το τέλος του χρόνου, η χορωδία του Κόκκινου Στρατού πήρε μαζί της, στο βυθό της Μαύρης Θάλασσας, μερικές από τις πιο ακριβές μνήμες της Σοβιετικής Ένωσης …

                Δεν είναι χαρούμενος ο αποχαιρετισμός της χρονιάς που φεύγει. Οι κομμουνιστές όμως δεν μπορούν παρά να είναι βαθειά, ιστορικά αισιόδοξοι. Η πρώτη ύλη για μια συνολική ανατροπή υπάρχει και αυτή δεν είναι παρά η ανάγκη του λαού μας, όλων των λαών για μια καλύτερη ζωή, σήμερα μάλιστα πολύ περισσότερο μέσα στις συνθήκες της κρίσης. Η ύπαρξη και ενδυνάμωση ενός συλλογικού, επαναστατικού υποκειμένου, καθοδηγητή της εργατικής τάξης παραμένει αδήριτη ανάγκη. Μπροστά στο λαό μας υπάρχουν σημαντικές προκλήσεις, με κύρια τη συσπείρωση ενάντια στην ΕΕ και σε όλους τους μηχανισμούς βαθύτερης και πληρέστερης ενσωμάτωσης της χώρας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα από θέση υποδεέστερη και εξαρτημένη. Στην κατεύθυνση αυτή και η Κίνηση Κομμουνιστών «Εργατικός Αγώνας» έχει αναπτύξει συγκεκριμένη πολιτική δραστηριότητα με τη συμμετοχή και δραστηριοποίησή της στην κίνηση «ΔιΕΕξοδος», που συνιστά μια πρωτοβουλία δυνάμεων για την αποδέσμευση της χώρας από τη λυκοσυμμαχία, σε ριζοσπαστική–αντιϊμπεριαλιστική κατεύθυνση.

Μέσα σε συνθήκες δύσκολες και περίπλοκες, δεν υποστέλλουμε τη σημαία του αγώνα μας για τη συγκρότηση ενός μαζικού αντιϊμπεριαλιστικού και αντιμονοπωλιακού μετώπου, με προοπτική το σοσιαλισμό, όπως το είχε προδιαγράψει το –δυστυχώς εγκαταλειμένο πια- πρόγραμμα του 15^ου Συνεδρίου του ΚΚΕ. Και μέσα σ' αυτά τα πλαίσια, μ' αυτές τις ελπίδες και αυτές τις δεσμεύσεις, η Κίνηση Κομμουνιστών «Εργατικός Αγώνας» εύχεται στο λαό μας ένα καλό, αγωνιστικό και ελπιδοφόρο 2017.

ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

πηγη: ergatikosagwnas.gr