ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Την ώρα που τα επικοινωνιακά παιχνίδια της κυβέρνησης καταρρέουν – παρότι οι του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζουν με απίστευτο θράσος να επιδίδονται στην τακτική της χρυσόσκονης για εσωτερική κατανάλωση – ένας νέος κύκλος τρομοκρατίας και κινδυνολογίας ανοίγει, στα πρότυπα του γνωστού έργου: «Πω, πω τι θα πάθουμε» αν δεν αποδεχτούμε μια ακόμα συμφωνία λεηλασίας του ελληνικού λαού.

  Την ώρα που μετά και τη χτεσινή συνεδρίαση του Eurogroup, το ΔΝΤ και η ΕΕ δεν κρύβουν ότι αποτελούν ένα ενιαίο δίπολο, η κυβέρνηση συνεχίζει αφενός να ζητά από τον ελληνικό λαό να επιλέξει μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης, αφετέρου επιμένει στην γελοιότητα των «κολοκοτρωνέικων» δήθεν «κόκκινων γραμμών» της, όταν – για μια ακόμα φορά – τα έχει αποδεχτεί και τα έχει συνδιαμορφώσει όλα!

  Το σκηνικό ξαναστήνετε και πάλι με όρους 2015. Η’ θα δεχτούμε την διαιώνιση της καταστροφής, που σημαίνει μέτρα, μέτρα και μέτρα στον αιώνα τον άπαντα ή θα… καταστραφούμε!

  Τι θα γίνει, τελικά; Θα υπογράψει, και πάλι ο Τσίπρας; Ή επειδή το πακέτο είναι, πλέον, τόσο βαρύ, που αυτή τη φορά τα περιθώρια να περάσει στην κοινωνία έχουν εκμηδενιστεί, γεγονός που θα τους κάνει να το ξανασκεφτούν, ότι γιατί ενδιαφέρονται για το λαό, αλλά για να διασφαλίσουν την προσωπική τους και πολιτική διάσωση; Το πιθανότερο, διακινδυνεύουμε την πρόβλεψη, είναι να φορτώσουν τον τόπο με ένα 4^ο Μνημόνιο, όπως κι αν ονομαστεί, και τούτη φορά 5ετούς διάρκειας! 

  Ό,τι κι αν γίνει, πάντως, μην λησμονάμε ότι το έργο το έχουμε ξαναδεί. Για εκείνους πάντως που θέλουν να «ξεχνούν» για ποιο έργο μιλάμε, θα τους βοηθήσει να θυμηθούν το σενάριό του κάποιος που αποδείχτηκε τόσο καλός πρωταγωνιστής του, όσο και οι προκάτοχοί του. Απολαύστε τον (ειδικά στο σημείο όπου κάνει λόγο περί «αυτογελοιοποίησης»):   

Η κυβέρνηση αναζητά φόρμουλα για να υποκύψει  στο τελεσίγραφο. 

Γράφει ο Ηλίας Θερμός.

Με την εκλογή του Ρεπουμπλικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, φαίνεται να κλείνει ένας μεγάλος κύκλος αντιπαράθεσης Ανατολής-Δύσης που άρχισε με την ανάληψη της προεδρίας του Χάρι Τρούμαν το 1945, μετά τον θάνατο του χαρισματικού και μακροβιότερου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Φραγκλίνου Ρούσβελτ, από το 1933 έως το 1945.

Με την αρχή της προεδρικής θητείας του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Ρούσβελτ, Χάρι Τρούμαν, άρχισε να αλλάζει ο προσανατολισμός της αμερικανικής πολιτικής, όταν, παρουσία του νέου προέδρου στο κολέγιο Ουέστμινστερ στο Φούλτον, Μισούρι, στις 5 Μαρτίου 1946, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ οριοθέτησε τη μελλοντική αντιπαράθεση στον μεταπολεμικό κόσμο με την κήρυξη σταυροφορίας εναντίον του κομμουνισμού.

«Μια βαριά σκιά έχει πέσει πάνω στην Ανατολική Ευρώπη, η οποία έχει τώρα αποκοπεί από τον ελεύθερο κόσμο με ένα σιδηρούν παραπέτασμα», είχε δηλώσει ο Τσόρτσιλ.

Αυτός ο νέος προσανατολισμός της ειδικής σχέσης μεταξύ της αμερικανο-βρετανικής συμμαχίας οδήγησε στη διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής τής ανάσχεσης εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης που έφερε τον Ψυχρό Πόλεμο εναντίον των πρώην συμμάχων-νικητών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και κυριάρχησε στις σχέσεις Ανατολής-Δύσης έως τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης στις 26 Δεκεμβρίου 1991.

Οι Δημοκρατικοί πρόεδροι Μπιλ Κλίντον, 1993-2001, και Μπαράκ Ομπάμα, 2009-2017, επέλεξαν μια εκ νέου αντιπαράθεση με τη σημερινή Ρωσία με την ελαχιστοποίηση ή αποβολή της παραδοσιακής ρωσικής επιρροής στα Βαλκάνια μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον πόλεμο του ΝΑΤΟ με τη Σερβία, με την ένταξη της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας στη δυτική συμμαχία, με τη στρατηγική ανάσχεσης της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα και την Ουκρανία, με μια προσπάθεια διεύρυνσης του ΝΑΤΟ έως τα νότια ρωσικά σύνορα, με τελικό στόχο, ενδεχομένως, την προσδοκία διαχείρισης της ασφάλειας της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 στους δίδυμους πύργους του Παγκόσμιου Εμπορίου και στο Πεντάγωνο από φανατικές ισλαμιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως και στην Ευρώπη έως τις μέρες μας από το ISIS, έφεραν τις επεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και των Ευρωπαίων συμμάχων τους στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία.

Το ιδεολογικό κατασκεύασμα με το οποίο η Δύση προσπάθησε να αλλάξει τις πολιτικές και κοινωνικές δομές στον αραβικό κόσμο προέβλεπε την αντικατάσταση των παρωχημένων δομών με μια «αραβική άνοιξη» που θα έφερνε τον δημοκρατικό μετασχηματισμό και την αντικατάσταση του φανατικού Ισλάμ με την ενθάρρυνση κοσμικών δημοκρατικών κοινωνιών.

Όμως, με μια απλή θεώρηση της πολιτικής πραγματικότητας στον κλασικό κόσμο, διαπιστώνει κανείς πως οι δημοκρατικές ιδέες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας ουδόλως επηρέασαν την Αίγυπτο και τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου στη διαμόρφωση δημοκρατικών θεσμών. Έτσι εύλογα προκύπτει το ερώτημα σε ποιους πραγματικούς στόχους απέβλεπε η «αραβική άνοιξη».

Μπροστά λοιπόν στη συνεχιζόμενη κρίση στη Μέση Ανατολή και τις παγωμένες αμερικανο-ρωσικές σχέσεις βρίσκεται σήμερα η νέα αμερικανική διοίκηση του Ρεπουμπλικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Φαίνεται ότι η επεμβατική πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπως και οι μελλοντικές αμερικανο-ρωσικές σχέσεις θα τεθούν υπό επανεξέταση στη βάση ενός ρεαλιστικού προσανατολισμού για τα μελλοντικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Οι προτεραιότητες στην ανασυγκρότηση της εγχώριας παραγωγής με πιθανές αντιμεταρρυθμίσεις στις κοινωνικές επιλογές των Δημοκρατικών προέδρων από την εποχή του Λίντον Τζόνσον έως τον Μπαράκ Ομπάμα, η πρόκληση της αυξανόμενης κινεζικής επιρροής στον Ειρηνικό ωκεανό, όπως και η απειλή της ισλαμικής τρομοκρατίας θα οδηγήσουν σε έναν νέο προσανατολισμό τις αμερικανικές επιλογές.

Έτσι, στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου όσο και στην Ευρώπη, οι ΗΠΑ θα αναζητήσουν νέες ισορροπίες, όπως έγινε μετά την επίσκεψη του Ρεπουμπλικανού προέδρου Νίξον μαζί με τον τότε υπουργό Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ στο Πεκίνο τον Φεβρουάριο 1972, όταν αναζητούσαν διέξοδο για τον τερματισμό της αμερικανικής επέμβασης στο Βιετνάμ και την προσέγγιση της μαοϊκής Κίνας με την Αμερική, ώστε να ξεπεραστεί η εχθρότητα στις αμερικανο-κινεζικές σχέσεις από τον πόλεμο της Κορέας 1950-1953.

Στη νέα εποχή που διαμορφώνεται μετά τις πρόσφατες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ και το βρετανικό δημοψήφισμα για την αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η στενότερη εμπορική συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα, γεγονός που θα οδηγήσει στην αμφισβήτηση της γερμανικής οικονομικής ηγεμονίας πάνω στην Ευρώπη.

Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής θα αποχωρήσουν ή στην καλύτερη περίπτωση θα ελαχιστοποιήσουν τη συμμετοχή τους σε συμφωνίες και οργανισμούς που δεν τους εξασφαλίζουν τα οικονομικά και στρατηγικά πλεονεκτήματα που είχαν στην Ευρώπη μετά την εποχή του Σχεδίου Μάρσαλ, ενώ θα επαναξιολογήσουν το κόστος ασφάλειας που παρέχεται στην Ευρώπη ώστε να μεταφέρουν αυτό το κόστος στην ίδια την Ευρώπη και κυρίως στη Γερμανία, όπως έκαναν στο παρελθόν με τη μείωση της συμμετοχής τους στον προϋπολογισμό των Ηνωμένων Εθνών.

Έτσι η Ευρώπη θα κληθεί σύντομα να επανεξετάσει την πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και αναζήτησης νέων προσανατολισμών στην οριοθέτηση του ευρωπαϊκού συμφέροντος και ενότητας από τη Μάγχη έως το Βλαδιβοστόκ, με την ομαλοποίηση των ευρω-ρωσικών σχέσεων, όπως ακριβώς προβληματιζόταν ο Γάλλος πρόεδρος Ντε Γκολ κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.

Ο Ηλίας Θερμός είναι ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας, καθηγητής της έδρας Jean Monnet στην Ευρωπαϊκή Πολιτική Ολοκλήρωση και Εξωτερική Πολιτική.

Πηγή: efsyn.gr

Μας έμελλε να το ακούσουμε και να το διαβάσουμε και αυτό! Ο ισχυρισμός του κ. Δρίτσα ότι δεν αναγνωρίστηκε το μεγάλο έργο του στην Ναυτιλία, οι προσπάθειες, οι πρωτοβουλίες και η σκληρή δουλειά που επιτέλεσε επί 22 μήνες στο Υπουργείο Ε.Ν!!!

Και όχι μόνο αυτό αλλά η στάση της ΠΕΝΕΝ ήταν εντελώς μηδενιστική απέναντι στο έργο της κυβέρνησης και του κ. Δρίτσα στην Ναυτιλία!!

Άραγε κ. Δρίτσα οι προεκλογικές σας επαγγελίες: για δημόσιο λιμάνι, για τον εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας του Ναυτεργατικού κινήματος, για την ενίσχυση της απασχόλησης ελλήνων Ναυτεργατών με βάση τις ΣΣΕ και τα θεσμοθετημένα δικαιώματά τους, την δημιουργία δημόσιας επιχείρησης στις Ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες για την κατάργηση της απεργοσπαστικής διάταξης νόμου για την απεργία, την κατάργηση αντίστοιχης νομοθετικής ρύθμισης για τις επιχειρησιακές συμβάσεις, την κατάργηση του καμποτάζ, για επανεξέταση από μηδενική βάση των προνομίων των εφοπλιστών στην φορολογία, για την επαναφορά των συνθέσεων στην Αδριατική, για την διατήρηση του ΝΑΤ, του ΚΕΑΝ, του Οίκου Ναύτη και τόσα που χωρίς καμιά ντροπή υποσχεθήκατε στον Ναυτεργατικό κόσμο της χώρας, ποιος σας εμπόδισε να τα υλοποιήσετε; Μήπως στάθηκε εμπόδιο στο να εφαρμόσετε αυτά για τα οποία σας ψήφισε ένα μεγάλο μέρος του Ναυτεργατικού μας κόσμου;

Και εάν για ορισμένα από τα παραπάνω μπορεί να κρύβεστε πίσω από τις μνημονιακές δεσμεύσεις (που οι ίδιοι υπογράψατε, οι ίδιοι συνθηκολογήσατε και υποταχθήκατε κατά και ενάντια στην εκφρασμένη βούληση του λαού) άραγε για όλα τα άλλα γιατί δεν πράξατε τα δέοντα; Μήπως πάλι η ΠΕΝΕΝ ήταν το εμπόδιό σας;

Η αναφορά σας για τον συσχετισμό των δυνάμεων σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο πόσο πειστικός μπορεί να είναι όταν τον Γενάρη πήρατε ένα απίστευτο εκλογικό ποσοστό μέσα στο οποίο ήταν η πλειοψηφία των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των λαϊκών στρωμάτων. Όταν στο δημοψήφισμα η συντριπτική πλειοψηφία του λαού υπερψήφισε το όχι, εσείς πώς και πόσο αξιοποιήσατε αυτήν την αγωνιστική θέληση του λαού να αλλάξετε τον συσχετισμό σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο ακολουθώντας μια πολιτική στην κατεύθυνση της διαγραφής του χρέους, της κατάργησης των καταστροφικών μνημονίων και της αλλαγής πορείας από τον ευρωμονόδρομο;

Η επίκληση και η αναφορά περί δυσμενούς συσχετισμού δυνάμεων όταν εσείς και η ηγεσία του κόμματος και της κυβέρνησης υποταχθήκατε στις κυρίαρχες πολιτικές και οικονομικές ελίτ της Ευρώπης και του νεοφιλελευθερισμού, όταν προσυπογράψατε την υποταγή της χώρας με τις άλλες συστημικές πολιτικές δυνάμεις, δεν μπορεί να αποτελεί σωσίβιο για την αντιλαϊκή πολιτική σας.

Όταν εσείς δηλώσατε πίστη – υποταγή και συνειδητά ταχθήκατε με το εφοπλιστικό κεφάλαιο, την στρατηγική και τα συμφέροντά του.

Είναι τραγικό και θλιβερό το γεγονός ότι στους 22 μήνες με τον κ. Δρίτσα στο τιμόνι του ΥΕΝ δεν αντιμετωπίστηκε και δεν επιλύθηκε το παραμικρό πρόβλημα που αποτελούσε στόχο και διεκδίκηση της ΠΕΝΕΝ και συνολικά του Ναυτεργατικού κινήματος, δεν υλοποιήθηκε η παραμικρή προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με τα προβλήματα του Ναυτεργατικού μας κόσμου.

Αντίθετα με όλα τα παραπάνω τα οποία πήγαν στον κάλαθο των αχρήστων η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και προσωπικά ο κ. Δρίτσας ανέλαβαν την βρώμικη δουλειά να καταργήσουν την ΣΣΕ στην ποντοπόρο ναυτιλία και σε στενή συνεργασία με το εφοπλιστικό κεφάλαιο επιχείρησαν να καλλιεργήσουν το κλίμα και το έδαφος αυτό να γίνει με την υπογραφή και την σφραγίδα των ίδιων των Ναυτεργατικών Σωματείων!!!

Αυτήν την άθλια και τερατώδη (πολιτικά) πρωτοβουλία την εγκαινίασε ο κ. Δρίτσας ο οποίος με διαδοχικές δηλώσεις του εγκωμίασε τις θέσεις του Προέδρου της ΕΕΕ σχετικά με την υπονόμευση του θεσμού των ΣΣΕ δηλώνοντας το αξιέπαινο της θέσης των εφοπλιστών να καταργηθεί η ΣΣΕ και στην θέση της να υπάρξει μια νέα ΣΣΕ, σύμφωνα με τα διεθνή κρατούντα, δηλαδή με τα μίνιμουμ που ισχύουν και εφαρμόζονται για τους Ναυτικούς των τρίτων χωρών!!!

Η επιχείρηση αυτή κυβέρνησης – εφοπλιστών έρχεται και σε πλήρη αντίθεση με την Διεθνή Σύμβαση Εργασίας η οποία με σαφήνεια ξεκαθαρίζει με διάταξή της ότι οι ΣΣΕ που περιλαμβάνουν ευνοϊκότερους όρους για τους Ναυτικούς διατηρούνται σε πλήρη ισχύ!

Τι ήταν εκείνο που επέβαλε στον κ. Δρίτσα να ακολουθήσει τον ολισθηρό αντεργατικό δρόμο της προσαρμογής και της υποταγής στα κελεύσματα και να μετατραπεί σε ντελάλη των εφοπλιστών; Σε αυτό θα πρέπει να δώσει μια σαφή και ξεκάθαρη απάντηση και όχι να στοχοποιεί και να επιτίθεται ενάντια στην ΠΕΝΕΝ για την σταθερή, συνεπή και αγωνιστική θέση που διαχρονικά εκφράζει, παλεύει και δίνει την μάχη υπέρ των συμφερόντων των Ναυτεργατών. Μήπως είχε την αυταπάτη ότι στο όχημα του συμβιβασμού στον φιλοεφοπλιστικό δρόμο που επέλεξε ο ίδιος και η κυβέρνησή του θα είχε μαζί την ΠΕΝΕΝ; Εξάλλου το σύνολο σχεδόν των δυνάμεων του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος (πλην της ΠΕΝΕΝ) στην ουσία συμπορεύτηκε μαζί του!!! Προφανώς έγραψε στα παλιά του υποδήματα τα όσα επί σειρά ετών ως Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ έγραφε και ανέπτυσσε στον δημόσιο λόγο του και είναι πλέον πασιφανές ότι στο όνομα της εξουσίας, της κυβερνησιμότητας αλλά και της θαλπωρής που προσφέρει η Υπουργική καρέκλα, η δημοσιότητα, η προβολή και οι δημόσιες σχέσεις, επέλεξε και μπήκε στην ίδια βάρκα με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και τα συμφέροντά του! Ουδεμία διαφορά από όλους τους προγενέστερους που πέρασαν από την ίδια καρέκλα του ΥΕΝ!!!

Η εικόνα που ο ίδιος και ένα μικρό (αριθμητικά) περιβάλλον του καλλιέργησε στον χώρο του Πειραιά για το ήθος, την συνέπεια, την ακεραιότητά του (που ήταν αποτέλεσμα δημόσιων σχέσεων) στραπατσαρίστηκε και κατέρρευσε πριν από όλα από την εφοπλιστόδουλη πολιτική που άσκησε, γεγονός που αποκάλυψε και κατήγγειλε η ΠΕΝΕΝ με πλήθος δράσεων και αγώνων και τελικά οδήγησε στην πλήρη πολιτική του απαξίωση.