Εάν δίπλα σ’ αυτό προ­σθέ­σου­με και την ευ­ρω­παϊ­κή στή­ρι­ξη για έξοδο στις αγο­ρές (η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα της οποί­ας μένει βέ­βαια να απο­δει­χθεί) έχου­με την ερ­μη­νεία για την αντί­δρα­ση της εγ­χώ­ριας άρ­χου­σας τάξης, του με­γά­λου κε­φα­λαί­ου και όχι μόνο: χαρές και πα­νη­γύ­ρια! (Θ. Φέσ­σας - πρό­ε­δρος του Συν­δέ­σμου Ελ­λη­νι­κών Βιο­μη­χα­νιών (ΣΕΒ): «Εξαι­ρε­τι­κά θε­τι­κή εξέ­λι­ξη .. μας απο­μα­κρύ­νει από την αβε­βαιό­τη­τα για την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία και μας επι­τρέ­πει να σχε­διά­σου­με, με σχε­τι­κή ασφά­λεια, το μέλ­λον» και Κ. Μί­χα­λος - πρό­ε­δρος του Εμπο­ρι­κού και Βιο­μη­χα­νι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου της Αθή­νας (ΕΒΕΑ): «η συμ­φω­νία … εξο­βε­λί­ζει κάθε κίν­δυ­νο νέας ανα­τα­ρα­χής και δη­μιουρ­γεί τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις προ­κει­μέ­νου η χώρα να απο­τά­ξει τα δεινά που επι­φέ­ρουν τα μνη­μό­νια και, σχε­διά­ζο­ντας και υλο­ποιώ­ντας ένα εθνι­κό σχέ­διο ανά­πτυ­ξης, να κάνει το άλμα προς τα εμπρός…»).

Όταν βέ­βαια μι­λά­νε οι ίδιοι οι κα­πι­τα­λι­στές η γνώμη των πο­λι­τι­κών τους εκ­προ­σώ­πων πε­ρισ­σεύ­ει. Πράγ­μα­τι, από την θέση της αντι­πο­λί­τευ­σης τα μνη­μο­νια­κά κόμ­μα­τα πε­ριο­ρί­στη­καν να κρι­τι­κά­ρουν την ανα­ντι­στοι­χία των δια­κη­ρυγ­μέ­νων στό­χων της κυ­βέρ­νη­σης (χρέος και QE) με τα απο­τε­λέ­σμα­τα και έντε­χνα να απο­φύ­γουν την κρι­τι­κή σε αυτά καθ’ αυτά.

Εάν ο Τσί­πρας δεν είχε υπο­πέ­σει στην λάθος εκτί­μη­ση και ιδιαί­τε­ρα στην δη­μό­σια δή­λω­ση για τις δυ­να­τό­τη­τες που υπήρ­χαν στο συ­γκε­κρι­μέ­νο eurogroup, πριν από τις γερ­μα­νι­κές εκλο­γές, θα πα­ρου­σια­ζό­ταν σή­με­ρα ως ο κυ­ρί­αρ­χος του πο­λι­τι­κού παι­χνι­διού με τόνο θριαμ­βι­κό. Παρά ταύτα ξε­κα­θα­ρί­ζει (ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο) ότι ερ­γά­ζε­ται με … στο­χο­προ­σή­λω­ση για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση του εθνι­κού, αστι­κού συμ­φέ­ρο­ντος και πα­ρα­λαμ­βά­νει γι αυτό τους αστι­κούς επαί­νους δυ­σκο­λεύ­ο­ντας την ζωή του Μη­τσο­τά­κη και εν γένει της μνη­μο­νια­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Εξάλ­λου ποιος άλλος θα μπο­ρού­σε να πε­ρά­σει όλα αυτά τα μέτρα και να κλεί­σει τέ­τοιες συμ­φω­νί­ες, για μισό αιώνα, απ’ όλους αυ­τούς;

Θα μπο­ρέ­σει, ωστό­σο, πράγ­μα­τι ο Τσί­πρας και η κυ­βέρ­νη­σή του να στα­θε­ρο­ποι­ή­σει τον ελ­λη­νι­κό κα­πι­τα­λι­σμό επα­να­φέ­ρο­ντας την «κα­νο­νι­κό­τη­τα» πρώτα και κύρια στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα, επι­τυγ­χά­νο­ντας και «μο­νι­μο­ποιώ­ντας» την κοι­νω­νι­κή ανοχή, ανα­στυ­λώ­νο­ντας τον δι­κομ­μα­τι­σμό, «ανα­νε­ώ­νο­ντας» την σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία;

Από την απο­φυ­γή της άμε­σης πτώ­σης της κυ­βέρ­νη­σης μέχρι την στα­θε­ρο­ποί­η­ση υπάρ­χει πολύ με­γά­λη από­στα­ση.

Πρώτα και κύρια κάτι τέ­τοιο δεν είναι καν στο χέρι του. Το ελ­λη­νι­κό κα­θε­στώς υπερ­κα­θο­ρί­ζε­ται από το αστα­θές ευ­ρω­παϊ­κό και διε­θνές πλαί­σιο. Όσο πο­λι­τεύ­ε­ται, ιδιαί­τε­ρα στην εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή, ως το πι­στό­τε­ρο σκυλί των ιμπε­ρια­λι­στών στην πε­ριο­χή το μόνο που πε­τυ­χαί­νει είναι να βυ­θί­ζει τον λαό στις πλέον επι­κίν­δυ­νες πε­ρι­πέ­τειες. Οι ανα­κα­τα­τά­ξεις, οι αντι­θέ­σεις, η πο­λι­τι­κή και γε­ω­πο­λι­τι­κή αστά­θεια χα­ρα­κτη­ρί­ζουν το διε­θνές πε­ρι­βάλ­λον και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο την ίδια την ΕΕ/ΟΝΕ. Ται­ρια­στό το σχό­λιο του διευ­θυ­ντή της Monde Diplomatique, Σερζ Χα­λί­μι, πριν λίγες μέρες: «…Την δε­κα­ε­τία του 1920, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι, μετά από μια πε­ρί­ο­δο απερ­γιών και επα­να­στά­σε­ων, στην πλειο­νό­τη­τα των ευ­ρω­παϊ­κών χωρών –ιδίως στη Βρε­τα­νία και στη Γερ­μα­νία– τα κα­θε­στώ­τα είχαν πα­γιω­θεί, η Κομ­μου­νι­στι­κή Διε­θνής ανα­γκά­στη­κε να ανα­γνω­ρί­σει τη «στα­θε­ρο­ποί­η­ση του κα­πι­τα­λι­σμού». Επι­θυ­μώ­ντας ωστό­σο να κρα­τή­σει τον κόσμο σε επα­γρύ­πνη­ση, τον Σε­πτέμ­βριο του 1928 ανα­κοί­νω­σε ότι η ηρε­μία αυτή ήταν «με­ρι­κή, προ­σω­ρι­νή και επι­σφα­λής». Η προει­δο­ποί­η­ση έμοια­ζε μη­χα­νι­κή, σή­κω­νε με­γά­λη αμ­φι­σβή­τη­ση, τόση ήταν η ευ­φο­ρία της Χρυ­σής Δε­κα­ε­τί­ας. Έναν χρόνο αρ­γό­τε­ρα ήρθε η «Μαύρη Πέμ­πτη» της Γουόλ Στριτ...»

Όσο για τους ευ­ρω­παί­ους συμ­μά­χους για τους οποί­ους επαί­ρε­ται ο Τσί­πρας - καθώς πράγ­μα­τι, αυτή την φορά ο Σόι­μπλε δέ­χτη­κε ομο­βρο­ντία επι­θέ­σε­ων προ­κει­μέ­νου να εγκα­τα­λεί­ψει την σκλη­ρή γραμ­μή (ο γερ­μα­νι­κός δε­ξιός Τύπος τον κα­τη­γο­ρεί τώρα ότι οπι­σθο­χώ­ρη­σε στις απαι­τή­σεις των Ελ­λή­νων) - υπο­νο­ώ­ντας την ευ­ρω­παϊ­κή σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία θα πρέ­πει να απο­φα­σί­σει σε πια εκ­δο­χή ανα­φέ­ρε­ται, στον Μα­κρόν, στον Κορ­μπίν ή στον Σουλτς.

Πάνω απ’ όλα όμως το πρό­βλη­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (αν προ­σπε­ρά­σου­με τους γε­λοί­ους αν και επι­κίν­δυ­νους, ακρο­δε­ξιούς ΑΝΕΛ με τους οποί­ους συ­γκυ­βερ­νά) είναι ότι δεν απέ­κτη­σε ποτέ τους δε­σμούς των σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κών κομ­μά­των με τις υπο­τε­λείς τά­ξεις αλλά και με με­ρί­δες του με­γά­λου κε­φα­λαί­ου (πώς θα μπο­ρού­σε άλ­λω­στε), κάτι το οποίο δεν «αντι­γρά­φε­ται» μέσα στην κρίση και μά­λι­στα με πο­λι­τι­κή μό­νι­μης λι­τό­τη­τας και επι­τρο­πεί­ας. Όσο κι αν προ­σπα­θεί να κα­μου­φλά­ρει την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή με πε­ρι­τυ­λίγ­μα­τα «αρι­στε­ρής δια­κό­σμη­σης» η ουσία πα­ρα­μέ­νει και κα­τα­νο­εί­ται βιω­μα­τι­κά, κα­θη­με­ρι­νά από την κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία καθώς όχι μόνο δεν αλ­λά­ζει το μνη­μο­νια­κό τα­ξι­κό τοπίο της ανερ­γί­ας, της ερ­γα­σια­κής ζού­γκλας, της διά­λυ­σης του κρά­τους πρό­νοιας αλλά βα­θαί­νει διαρ­κώς η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη στρα­τη­γι­κή της λι­τό­τη­τας σε βάρος του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας και των κα­τώ­τε­ρων κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των και τά­ξε­ων. Με την πρό­σφα­τη συμ­φω­νία παίρ­νει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά μο­νι­μό­τη­τας.  

Παρά την με­γά­λη κοι­νω­νι­κή απο­γο­ή­τευ­ση από τα κα­μώ­μα­τα του Τσί­πρα και της κυ­βέρ­νη­σής του, παρά την υπο­χώ­ρη­ση του κι­νή­μα­τος και την θλι­βε­ρή κα­τά­πτω­ση της συν­δι­κα­λι­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας, οι αντι­κει­με­νι­κές συν­θή­κες στην Ελ­λά­δα μα και πα­νευ­ρω­παϊ­κά ευ­νο­ούν νέες κοι­νω­νι­κές εκρή­ξεις, ένα νέο γύρο «απ΄τα κάτω» και «απ’ τ’ αρι­στε­ρά». Η ευ­θύ­νη βα­ραί­νει τον «κόσμο της Αρι­στε­ράς» και κατά προ­τε­ραιό­τη­τα τα κόμ­μα­τα και τις ορ­γα­νώ­σεις. Ο ίδιος ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πο­ντά­ρει σή­με­ρα κυ­ρί­ως στην (δι­καιο­λο­γη­μέ­νη) απέ­χθεια που προ­κα­λεί η Δεξιά και ο Μη­τσο­τά­κης (ακόμη και εντός της Δε­ξιάς) στους «από κάτω» και ελ­πί­ζει να επα­να­συ­σπει­ρώ­σει εκλο­γι­κά ένα ση­μα­ντι­κό μέρος από τις τε­ρά­στιες διαρ­ρο­ές του. Με την προ­ϋ­πό­θε­ση να μην συ­σπει­ρω­θεί όλος αυτός ο κό­σμος στ’ αρι­στε­ρά του όπου το πο­λι­τι­κό κενό «φω­νά­ζει»!

Τί­θε­νται όροι και προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την ανα­τρο­πή του σκη­νι­κού. Πρώτ΄απ΄όλα η συ­γκέ­ντρω­ση της δύ­να­μης σε αρι­στε­ρή, ρι­ζο­σπα­στι­κή πο­λι­τι­κή γραμ­μή άμε­σης ρήξης. Με το εγ­χώ­ριο κε­φά­λαιο, με τους δα­νει­στές, με την ΟΝΕ/ΕΕ και τα ιμπε­ρια­λι­στι­κά κέ­ντρα.  Αυτό απαι­τεί την ενό­τη­τα της αρι­στε­ράς, την ενιο­με­τω­πι­κή προ­σέγ­γι­ση. Οι τα­ξι­κές «δια­πι­στώ­σεις» χωρίς εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο για το σή­με­ρα απο­τε­λούν την δι­καιο­λο­γία και το πρό­σχη­μα της σε­χτα­ρι­στι­κής αδρά­νειας και ητ­το­πά­θειας. Αντί­στρο­φα η ενω­τι­κή γραμ­μή απαι­τεί ταυ­τό­χρο­να τα­ξι­κή ευ­θυ­κρι­σία. Δεν μπο­ρεί να πα­νη­γυ­ρί­ζουν και να στη­ρί­ζουν (για την ώρα) οι αστοί τις επι­λο­γές και τις επι­δό­σεις της κυ­βέρ­νη­σης και αρι­στε­ρές φωνές να την κα­τη­γο­ρούν για… ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα! Απαι­τεί­ται προ­τε­ραιό­τη­τα στις πο­λι­τι­κές αιχ­μές του προ­γράμ­μα­τος που συ­γκρο­τούν οι επεί­γου­σες ανά­γκες και τα αι­τή­μα­τα των «από κάτω», του κό­σμου της δου­λειάς, της νε­ο­λαί­ας, των ανέρ­γων, των γυ­ναι­κών, των απο­κλει­σμέ­νων… Με σαφή και ρητά δια­τυ­πω­μέ­νο αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό. Ο τρί­τος πα­ρά­γο­ντας, ίσως ο σο­βα­ρό­τε­ρος στην πε­ρί­ο­δο, αφορά στην οι­κο­δό­μη­ση και στή­ρι­ξη τα­ξι­κών, αρι­στε­ρών, κι­νη­μα­τι­κών συλ­λο­γι­κο­τή­των. Η κα­τά­στα­ση του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος δεν είναι με­τα­φυ­σι­κό ζή­τη­μα. Η ευ­θύ­νη αφορά εξ ολο­κλή­ρου την πο­λι­τι­κή αρι­στε­ρά. Σή­με­ρα τον δρόμο τον δεί­χνουν οι μα­χη­τι­κές εκ­δη­λώ­σεις αντί­στα­σης όπως η απερ­γία που ορ­γα­νώ­θη­κε στον κλάδο των «ντε­λι­βε­ρά­δων», των παι­διών με τα μη­χα­νά­κια, η 48ωρη απερ­γία με σκλη­ρή πε­ρι­φρού­ρη­ση και πολύ με­γά­λη συμ­με­το­χή των ενοι­κια­ζο­μέ­νων στην ΕΤΕ και κάθε δυ­να­μι­κή και απο­φα­σι­στι­κή κί­νη­ση που ξε­πη­δά απ’ τα κάτω ξε­περ­νώ­ντας την αναί­σχυ­ντη συν­δι­κα­λι­στι­κή γρα­φειο­κρα­τία που υπο­νο­μεύ­ει και κα­τα­στρέ­φει ότι έχει απο­μεί­νει στο ορ­γα­νω­μέ­νο, συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα.

ΠΗΓΗ: rproject.gr