Πενταετία: Η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% προϋποθέτει αύξηση των φορολογικών εσόδων και άνοδο της κατανάλωσης

Ακόμα μεγαλύτερη φορολεηλασία του ελληνικού λαού προϋποθέτει η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων 3,5% του ΑΕΠ έως το 2022, πράγμα πρακτικά αδύνατον. Και αυτό διότι μια υπεραύξηση των φόρων, θα επιφέρει ύφεση και στασιμότητα στην οικονομία. Εκτός και αν το 3,5% του ΑΕΠ πρωτογενές πλεόνασμα στο προϋπολογισμό, επιδιώκεται με κατάρρευση της οικονομίας και του ΑΕΠ.

Αύξηση της απόδοσης των έμμεσων φόρων κατά τουλάχιστον 3,5 δισ. ευρώ ετησίως σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα προϋποθέτει η εκπλήρωση του βασικού δημοσιονομικού στόχου για επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% μέχρι και το 2022.

Η συγκεκριμένη δημοσιονομική επίδοση θα πρέπει να στηριχτεί τόσο στην επιπλέον απόδοση των εισπρακτικών μέτρων που ενεργοποιήθηκαν από τις αρχές του χρόνου -εκκρεμεί και η επιβολή του ειδικού τέλους στις διανυκτερεύσεις των ξενοδοχείων από το 2018 που επίσης συγκαταλέγεται στους έμμεσους φόρους- όσο και στην αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης από την οποία εξαρτώνται ουσιαστικά οι έμμεσοι φόροι.

Πρόκειται για στόχο υψηλού ρίσκου, καθώς η επίτευξή του προϋποθέτει ότι οι Έλληνες καταναλωτές, οι οποίοι συγκαταλέγονται στους βαρύτερα φορολογούμενους Ευρωπαίους και στην έμμεση φορολογία, θα αυξάνουν την κατανάλωση και τα επόμενα πέντε χρόνια παρά τα υφεσιακά μέτρα που πρόκειται να ενεργοποιηθούν. Ουσιαστικά, θα πρέπει η συνολική κατανάλωση να αυξάνεται, την ώρα που οι συντάξεις θα περικόπτονται και οι καθαρές αποδοχές των εργαζομένων θα συμπιέζονται λόγω της επερχόμενης αύξησης και στην άμεση φορολογία.

Ενώ οι έμμεσοι φόροι απέφεραν στα κρατικά ταμεία 27,108 δισ. ευρώ το 2015 και 29,311 δισ. ευρώ το 2016, από το 2017 και μετά θα πρέπει να «σπάσει» το φράγμα των 30 δισ. ευρώ και κάθε χρόνο να υπάρχει ολοένα και μεγαλύτερη αύξηση της απόδοσης των έμμεσων φόρων. Για το 2017, ο πήχης ανεβαίνει στα 30 δισ. ευρώ, για το 2018 στα 30,7 δισ. ευρώ, για το 2019 στα 31,349 δισ. ευρώ και για το 2020 στα 31,829 δισ. ευρώ. Μετά το 2021, οι έμμεσοι φόροι θα πρέπει να αποδίδουν πάνω από 32,5 και 33,5 δισ. ευρώ αντίστοιχα, προκειμένου να παραχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα του πρωτογενούς πλεονάσματος των 3,5 δισ. ευρώ.

Κανονικός συντελεστής ΦΠΑ: Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στην 4η θέση με τον υψηλότερο κανονικό συντελεστή ΦΠΑ. Υψηλότερο συντελεστή από το ελληνικό 24% εφαρμόζει -με βάση τα στοιχεία της Eurostat τα οποία αποτυπώνουν την κατάσταση όπως είχε διαμορφωθεί την 1/1/2017- μόνο η Ουγγαρία (27%) και τρεις χώρες οι οποίες βρίσκονται στο 25% (Δανία, Κροατία και Σουηδία). Τους χαμηλότερους συντελεστές ΦΠΑ σε ολόκληρη την Ευρώπη εφαρμόζουν αυτοί τη στιγμή στο Λουξεμβούργο (17%), στη Μάλτα (18%), στη Ρουμανία (19%), στην Κύπρο και στη Γερμανία, οι οποίες επίσης βρίσκονται στο 19%. Η Ελλάδα εφαρμόζει τον υψηλότερο συντελεστή μεταξύ όλων των χωρών του Νότου, οι οποίες και είναι οι βασικές ανταγωνίστριες ειδικά στο κομμάτι του τουρισμού. Έτσι, η Ισπανία είναι στο 21%, η Γαλλία στο 20%, η Πορτογαλία στο 23%, η Ιταλία στο 22% και η Κύπρος (όπως προαναφέρθηκε) στο 19%. Πρόβλημα υπάρχει και συγκριτικά με τις χώρες με τις οποίες συνορεύει η Ελλάδα και ειδικά με τη Βουλγαρία (σ.σ.: η οποία απορροφά ολοένα και μεγαλύτερα μερίδια ειδικά όσον αφορά τις προμήθειες καυσίμων αλλά και πρώτων υλών), η οποία επιβάλλει ΦΠΑ 20%, δηλαδή τέσσερις μονάδες χαμηλότερο συγκριτικά με την Ελλάδα.

 

Μειωμένοι συντελεστές ΦΠΑ: Και ο μειωμένος συντελεστής στην Ελλάδα είναι ένας από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Το 13% -το οποίο μάλιστα εξακολουθεί να επιβάλλεται σε σαφώς λιγότερα προϊόντα και υπηρεσίες μετά τη «μεταρρύθμιση» του 2015 και τη μαζική μετάταξη προϊόντων και υπηρεσιών από τον χαμηλό συντελεστή στον κανονικό- συγκρίνεται με το 10% της Γαλλίας και της Ιταλίας, και το 9% της Κύπρου, της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας. Στη Γερμανία, ο χαμηλός συντελεστής είναι μόλις 7%. Μοναδικές χώρες στην Ευρώπη με υψηλότερο «χαμηλό» συντελεστή σε σχέση με την Ελλάδα είναι η Τσεχία (15%), η Ουγγαρία (18%, αν και υπάρχει υπερχαμηλός συντελεστής στο 5%) και η Φινλανδία με 14%.

Ειδικός φόρος κατανάλωσης καυσίμων: Μετά την τελευταία αύξηση στον ειδικό φόρο κατανάλωσης της αμόλυβδης, η Ελλάδα είναι η 3η ευρωπαϊκή χώρα με την υψηλότερη φορολογία στο συγκεκριμένο καύσιμο καθώς επιβαρύνει 1.000 λίτρα αμόλυβδης με 710 ευρώ. Μπροστά από την Ελλάδα είναι μόνο η Ολλανδία που εφαρμόζει αντίστοιχο φόρο της τάξεως των 780 ευρώ, αλλά και η Ιταλία με τα 728 ευρώ. Με σημαντική απόσταση από την Ελλάδα ακολουθούν η Μεγάλη Βρετανία με 665 ευρώ ανά 1,000 λίτρα, η Γαλλία με τα 659 ευρώ και η Γερμανία με τα 655 ευρώ. Η Πορτογαλία επιβάλλει ειδικό φόρο κατανάλωσης ύψους 652 ευρώ, η Κύπρος είναι στα 490 ευρώ και η Ισπανία στα 461 ευρώ. Το μεγάλο πρόβλημα -ειδικά για τα πρατήρια καυσίμων της Βόρειας Ελλάδας- δημιουργείται από τη φορολογική πολιτική που ακολουθεί η Βουλγαρία, η οποία, όπως και η Ρουμανία, επιβάλλει ειδικό φόρο κατανάλωσης 362-363 ευρώ ανά 1.000 ευρώ. Η μεγάλη διαφορά στον ειδικό φόρο σε συνδυασμό με τη διαφορά στον ΦΠΑ είναι που αποτυπώνεται με την τεράστια ψαλίδα στην τιμή λιανικής και οδηγεί στο φαινόμενο χιλιάδες Ι.Χ. να περνούν τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα για ανεφοδιασμό. Στο πετρέλαιο κίνησης, η Ελλάδα δεν παίζει τόσο πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς τα 420 ευρώ ανά 1.000 λίτρα, που είναι ο καινούργιος φόρος, κατατάσσουν τη χώρα στη 15η θέση. Πρωταγωνιστεί η Μεγάλη Βρετανία με 665 ευρώ (σ.σ.: ακολουθεί ενιαία φορολόγηση για αμόλυβδη και πετρέλαιο κίνησης), η Ιταλία με 617 ευρώ, η Σουηδία με 573 ευρώ και η Γαλλία με 547 ευρώ. Στις χώρες με τη χαμηλότερη επιβάρυνση και στο πετρέλαιο κίνησης ανήκουν και πάλι η Ρουμανία με 332 ευρώ, η Βουλγαρία με 330 ευρώ και η Λιθουανία επίσης με 330 ευρώ.

Φόρος στον φόρο

Εκτός από τους υψηλότερους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο φορολογικούς συντελεστές, ο Έλληνας καταναλωτής έχει να αντιμετωπίσει και το φαινόμενο να επιβάλλεται έμμεσος φόρος όχι μόνο επί της καθαρής αξίας μιας υπηρεσίας ή ενός προϊόντος, αλλά και επί ενός άλλου έμμεσου φόρου. Αυτό το «φαινόμενο» που επηρεάζει ακόμη περισσότερο τη τιμή λιανικής συμβαίνει σε πλήθος προϊόντων και υπηρεσιών, με χαρακτηριστικά παραδείγματα:

1. Τα τσιγάρα στα οποία επιβάλλεται ΦΠΑ επί του ειδικού φόρου κατανάλωσης. Ανάλογη πρακτική εφαρμόζεται και στα οινοπνευματώδη ποτά.

2. Στα καύσιμα και στην ενέργεια, καθώς ο ΦΠΑ επιβάλλεται και επί του ειδικού φόρου κατανάλωσης. Ειδικά στην αμόλυβδη, ο συνδυασμός του 24% με τον ειδικό όρο των 72 λεπτών οδηγεί σε πολύ μεγάλες επιβαρύνσεις που ξεπερνούν πλέον το 1 ευρώ ανά λίτρο.

3. Στην κινητή και στη σταθερή τηλεφωνία, υπηρεσίες που επιβαρύνθηκαν από τις αρχές του χρόνου με τον νέο ειδικό φόρο κατανάλωσης επί του οποίου υπολογίζεται βεβαίως και ο ΦΠΑ.

*Βασική Πηγή: Naftemporiki.gr – Θάνος Τσίρος

Πηγή: iskra.gr

Ο Στάθης στον eniko

Μόνον από την πρόσφατη σοδειά: Οι «στραβές» του κ. Μπαλάφα. Οι μπαλωθιές του κ. Πολάκη. Τα πέη επί ταν (τη γραβάτα) του κ. Καμμένου. Οι «πουτάνες του Νότου» (παλαιότερο αυτό, αλλά αιώνιο) της κυρίας Σίας Αναγνωστοπούλου. Οι μισανθρωπικές αρλούμπες της κυρίας Ραχήλ Μακρή για τον κ. Σταύρο Θεοδωράκη και την υγεία του. Το στεντόρειο retweet «στα αρχ…α μας» του κ. Νίκου Παππά για την παραίτηση Ταγματάρχη - έχουμε ανεβεί στην Πνύκα κι αγορεύουν τα αηδόνια.

Και στον Ολυμπο! Ο κ. Καμμένος φόρτωσε τις γραβάτες με τα πέη στο ανήλικο παιδί του. Γενναίος πατέρας! Αν όντως την έκανε την τζόλα το παιδάκι, ποιος το διαπαιδαγώγησε να κάνει τέτοιες τζόλες; Κι αν δεν την έκανε ο μικρός, πώς διαπαιδαγωγείται από έναν πατέρα που τον βλέπει να φορτώνει σε άλλους (εν προκειμένω στο ίδιο του το παιδί) τέτοια αίσχη;

Τι «σήμα» δίνει ο κ. Καμμένος, όχι μόνον στα παιδιά, όταν κάνει «κω…δάχτυλα» στα γήπεδα ή απειλεί με χειροπέδες;

Ο άνθρωπος αυτός θα έπρεπε να έχει πάρει πόδι -κλωτσηδόν- από οποιαδήποτε κυβέρνηση! Ως φαίνεται, όμως, έχουμε πλέον εθιστεί σε αυτό το επίπεδο πολιτικής ζωής. Οπως το αποδίδει, άλλωστε, και ο κάτοχος του «ηθικού πλεονεκτήματος» κ. Παππάς, λέγοντας ότι το αρειμάνιο «στα αρχ…ια μας» ήταν ένα λάθος - ανθρώπινο; Του Δαίμονος; Κάποιων σκοτεινών δυνάμεων; Του Ινστιτούτου της Φλωρεντίας; Ή, μήπως, όλα αυτά αποτελούν συνωμοσία του Τύπου εναντίον του;

Αρχή άνδρα δείκνυσι κι εξ όνυχος τον λέοντα (ή τη νυφίτσα). Ολα αυτά δεν κινούνται σε επίπεδο παραπολιτικής, αλλά σε επίπεδο πολιτικής - της πολιτικής που διαμορφώνουν. Για παράδειγμα, η τελευταία αξιολόγηση και η προκύψασα συμφωνία. ΠΡΩΤΟΝ. Η κυβέρνηση πήρε νέα σκληρά μέτρα. Τα οποία σε βάθος χρόνου θα αναπαραγάγουν τον εαυτόν τους. ΔΕΥΤΕΡΟΝ. Δεν πέτυχε ελάφρυνση του χρέους, αλλά μια υποσχετική απολύτως σύμφωνη με όσα είχε υπογράψει ο Τσίπρας τον Μάιο του 2016. ΤΡΙΤΟΝ. Δεν πέτυχε την ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση (αφήνοντας αυτό το θέμα, ακόμα και ως προοπτική, στη διακριτική ευχέρεια των δανειστών). ΤΕΤΑΡΤΟΝ. Πέταξε στα σκουπίδια τη δέσμευση Τσίπρα ότι, αν δεν εξασφαλίσει τα παραπάνω, δεν θα εφαρμόσει τα μέτρα. ΠΕΜΠΤΟΝ. Τα αντίμετρα εξεδήμησαν προς τας αιωνίους μονάς και αποδήμησαν προς τις ελληνικές καλένδες. ΕΚΤΟΝ. Ο Τσίπρας και οι συν αυτώΤσακαλώτοι δέσμευσαν τη χώρα για πρωτογενή πλεονάσματα, και σε ύψος και σε βάθος χρόνου, που καμιά χώρα ουδέποτε πέτυχε από Κτίσεως Κόσμου, από έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων και από Κτίσεως Ρώμης. Πλεονάσματα που όχι μόνον δεν δύναται αλλά ούτε θα έπρεπε να πιάσει κανείς.

Και τώρα, τι μέλλει γενέσθαι;

Πρώτος εξ όλων έδωσε απάντηση σε αυτό το ερώτημα, ποιος άλλος; ο Τσίπρας! Σοβαρότητα και ανάπτυξη. Κάλεσε, μάλιστα, τους υπουργούς του, από ’δώ και πέρα να μη φτιάχνουν γιομιστά, αλλά να κυβερνήσουν! (Δηλαδή, ως τώρα τι έκαναν; ήταν κι ο κ. Πολάκης στις διαπραγματεύσεις;) Ομως, αυτά τα παιδαριώδη πρέπει να λέγονται με σοβαροφάνεια. Πόσω μάλλον αν τα έχει ξαναπεί κανείς, όπως ο Τσίπρας όταν καλούσε και στο παρελθόν τους υπουργούς του να κυβερνήσουν.

Ομως, για την οικονομία της συζήτησης, ας δεχθούμε ότι η έκκληση Τσίπρα δεν είναι επιπέδου Καμμένου, αλλά ότι πρέπει να σοβαρευτούμε διότι έρχεται η Ανάπτυξη - μη μας χτυπήσει την πόρτα και μας πιάσει με τα σώβρακα.

Πώς, όμως, μπορεί να συντελεσθεί αυτή η Ανάπτυξη; Με την υπερφορολόγηση των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, καθώς και των αυτοαπασχολούμενων, επαγγελματιών ή επιστημόνων; Με τη φοροαποφυγή των πολυεθνικών; Με την εργασιακή ζούγκλα; Ή, μήπως, η Ανάπτυξη θα κάνει τα μηνιάτικα των 100 ευρώ 105 και των 500 ευρώ 510;

Ανάπτυξη με Ασφαλιστικό που λύνεται διά του Θανάτου δεν γίνεται. (Επ’ αυτού να σημειώσουμε ότι ο κ. Πετρόπουλος απεδείχθη Νεκροθάφτης με Ντοκτορά, ο κ. Κατρούγκαλος Δρακουλέσκου της Κακιάς Ωρας, ενώ η κυρία Αχτσιόγλου απλώς ελαφρών βαρών).

Ανάπτυξη με εργασιακή ανομία και κεφαλαιοκρατική ασυδοσία είναι η ανάπτυξη την οποίαν εξασφάλισε η κυβέρνηση. Και την εξασφάλισε εις βάθος χρόνου συνομολογώντας καθεστώς εποπτείας για δεκαετίες. Η κυβέρνηση αυτή προνομοθέτησε ως το 2060 (που άνετα μπορεί να γίνει 2160), μετατρέποντας τη χώρα σε προτεκτοράτο. Η ανάπτυξη αυτή θα είναι λεηλασία.

Επί παραδείγματι, η (ελληνική) Αναπτυξιακή Τράπεζα που ήταν μέσα στις εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα θα γίνει με γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, βρετανικά και κινεζικά κεφάλαια (και συμφέροντα).

Η δίκαιη (!) ανάπτυξη που ευαγγελίζεται (!) ο Τσίπρας δεν γίνεται με εργασιακή ζούγκλα, με μιζοθηρική γραφειοκρατία, με τη ραχοκοκαλιά των αγροτών σπασμένη, δεν γίνεται με Κόφτες εν αναμονή, με υπερφορολογούμενα νοικοκυριά, δεν γίνεται με την Ξενοκρατία να ’χει πιάσει τους δρόμους και τα γιοφύρια, τη Βουλή απ’ τον λαιμό, ούτε με την εκάστοτε κυβέρνηση να λειτουργεί υπό Καθεστώς Εντολής.

Απ’ αυτήν την ανάπτυξη μπορεί, εκτός απ’ τους πλούσιους, να επωφεληθούν και ορισμένοι κομματικοκρατικοδίαιτοι κάνθαροι, αλλά ο λαός θα εξακολουθήσει να βλέπει παιδιά να πεινάνε (το ένα στα τέσσερα), νέους να μεταναστεύουν, μισθωτούς να δυσπραγούν, γέροντες να μαραζώνουν.

Ο Τσίπρας επιχειρεί τώρα «φυγή προς τα μπρος». Θα κοιμηθεί στο κρεβάτι που έστρωσε. Παρά τα στραπάτσα που πάθαμε, ο ίδιος εξακολουθεί να επαναλαμβάνει ότι «πήραμε αυτά που ζητούσαμε». Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά και αναλαμβάνει ο κ. Πολάκης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξαφανισθεί (όπως το ΠΑΣΟΚ, το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και όσοι άλλοι έκαναν τους Καραγκιόζηδες του νεοφιλελευθερισμού). Το έργο του, όμως, θα μείνει. Θα το αξιοποιήσει ο κ. Μητσοτάκης κι όποιος άλλος Μέτερνιχ διαδεχθεί τον κ. Σόιμπλε. Τον έδεσε για τα καλά τον λαό ο ΣΥΡΙΖΑ. Για να πάρουν πίσω οι εργαζόμενοι όσα τους πήραν η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ θα χρειασθούν δεκαετίες. Οι οποίες, τη φροντίδι του Τσίπρα, μπορούν να αρχίσουν μετά το… 2060! Εως τότε οι σκλάβοι θα πρέπει να βγάζουν πλεονάσματα. Ομως, μωραίνει Κύριος! Ούτε οι Δανειστές - Δυνάστες, ούτε οι ραγιάδες τους και οι παρ’ ημίν γενίτσαροι δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι το να μιλάς για τέτοια χρονικά μεγέθη είναι απλώς μωρίας εγκώμιον. Πλην όμως αυτή η μωρία (και η Ύβρις) είναι απότοκος της σκλαβιάς στην οποίαν περιπέσαμε. Σκλαβιάς απτής και ορατής ως το εγγύς μέλλον. Μπορεί τα καραγκιοζιλίκια περί «το έως το 2060» να παίζουν με την ειμαρμένη, τη Δευτέρα Παρουσία και τα συναφή, αλλά εδώ και τώρα οι Λάμιες πίνουν αίμα. Και οργανώθηκαν (διά του Τσίπρα) ώστε να κάνουν το ίδιο για το ορατό μέλλον.

Συνεπώς, αυτά που λέει ο Τσίπρας για «σοβαρότητα» και «ανάπτυξη» έχουν την ίδια αξία με τα tweet του Καμμένου. Το ερώτημα που θα τίθεται στο εξής είναι «τι πρόκειται να κάνουν οι Ελληνες με τα δεσμά που τους έδεσαν;».

ΠΗΓΗ: enikos.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Το βασικό στοιχείο της απόφασης του Γιούρογκρουπ της περασμένης Πέμπτης, είναι η απολύτως περιοριστική πολιτική κατεύθυνση για πρωτογενή πλεονάσματα και λιτότητα διαρκείας (3,5% έως το 2023 και «ίσο ή μεγαλύτερο του 2%» στο εξής και έως το 2060!), σύμφωνα με τις σχετικές απαιτήσεις του Συμφώνου Σταθερότητας και υπό καθεστώς διαρκούς επιτροπείας που θέτει η λεγόμενη Νέα Οικονομική Διακυβέρνηση της ΕΕ. Κοντολογίς, αυτό που συμφώνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και παρουσιάζει ως επιτυχία είναι ένα υπερ-μνημόνιο αόριστης διάρκειας.

Ας συγκριθεί αυτή η διαρκής σφαγή με τη θρυλούμενη «καταστροφή» για κάποιο περίοδο μηνών ή/και λίγων χρόνων σε περίπτωση ρήξης με το ευρωσύστημα και εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση….

Η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία γελοιοποιεί τον εαυτό της: Η αρχή έγινε με τη λεγόμενη προ-νομοθέτηση αυτής της κυβέρνησης μέτρων που θα εφαρμόσει η επόμενη, όποια και αν είναι, από το 2019 και μετά. Τώρα ο εξευτελισμός γίνεται τέλειος, καθώς προ-αναγγέλλεται μια δημοσιονομική πολιτική για μισό σχεδόν αιώνα, υπερβαίνοντας τη θητεία όχι μιας αλλά καμιά εικοσαριά επόμενων κυβερνήσεων! Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία απολύτως «ελάφρυνση» χρέους.

Τι μπορεί να σημαίνει ωστόσο η δήλωση πρόθεσης του ΔΝΤ να συμμετάσχει με χρήματα στο πρόγραμμα, αλλά όταν αποσαφηνιστούν οι ρυθμίσεις για το χρέος, δηλαδή το καλοκαίρι του 2018; Όχι βέβαια ότι το ΔΝΤ θα συμμετάσχει στο πρόγραμμα όταν …αυτό θα τελειώσει! Στην ουσία, η ιερή συμμαχία των τοκογλύφων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, των επίδοξων «επενδυτών» και της ελληνικής ολιγαρχίας, με τη συμφωνία αυτή «αγόρασαν πολιτικό χρόνο» για την προετοιμασία όχι απλά ενός νέου προγράμματος-μνημονίου από το 2018 και μετά, αλλά της δεύτερης φάσης της επιχείρησης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και καθίζησης της εργαζόμενης πλειοψηφίας στην Ελλάδα, που δεν είναι άλλη από αυτή της καπιταλιστικής ανάπτυξης με όρους «κινεζικού» εργασιακού Νταχάου, άγριας λιτότητας και μαζικής ανεργίας. Ο Δραγασάκης το συνόψισε αποκαλυπτικά μετά τη συμφωνία λέγοντας ότι «η δημοσιονομική προσαρμογή έχει επιτευχθεί, το ζητούμενο τώρα είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση».

Το κύριο πεδίο «μεταρρυθμίσεων», «πιέσεων», αλλά εν τέλει κοινού τόπου των Ευρωπαίων με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θα είναι ακριβώς η διαμόρφωση «φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος» για τη «διευκόλυνση των επενδύσεων», μαζί βέβαια με τη μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και τη σταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος.

Η κοινωνική και πολιτική σταθεροποίηση ωστόσο κάθε άλλο παρά είναι δεδομένη. Ο εργατόκοσμος έχει φτάσει στα όρια της οικονομικής εξουθένωσης, ενώ οι κοινωνικές συμμαχίες της αστικής τάξης με τη βοήθεια των ταμείων της ΕΕ με τα μεσαία στρώματα έχουν πληγεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι καταφανώς αποτελεί μεσοπρόθεσμη επιλογή των ιθυνόντων της ΕΕ και των αστικών δυνάμεων στην Ελλάδα, δεν πείθει πολιτικά πλέον. Η μεγάλη πολιτική χρησιμότητά του συνίσταται ακριβώς στην εμπέδωση της α-δυνατότητας μιας εναλλακτικής στη καπιταλιστική μνημονιακή βαρβαρότητα και στην προώθηση όσο γίνεται περισσότερων μέτρων πριν από την ανάληψη της κυβερνητικής πολιτικής διαχείρισης από μια ακόμη πιο συντηρητική και ευρώδουλη κυβέρνηση. Κανείς δεν βιάζεται να τον παραμερίσει τώρα ή να «σπρώξει» στην εξουσία το Μητσοτάκη.

Ρήξη με το κεφάλαιο και αγώνας για να ζήσουμε ή εκλογική αναμονή – παράλυση;

Στο πλαίσιο αυτό υπάρχει και η ανάγκη μα και η δυνατότητα για μια πολιτική αντεπίθεση από τη σκοπιά μιας πραγματικά αριστερής, δηλαδή μιας εργατικής πολιτικής. Μπορούν και πρέπει να τεθούν με σαφήνεια ορισμένα ερωτήματα και διλήμματα:

Μέσα στο σφαγείο των μνημονίων ή έξω από την ΕΕ; Αναμένουμε τους «επενδυτές» και την απόλυτη κινεζοποίηση, που θα τη βαφτίσουν «παραγωγική ανασυγκρότηση» και «ανάπτυξη» ή διεκδικούμε μέτρα κατά του κεφαλαίου τώρα με εθνικοποιήσεις, μείωση του χρόνου εργασίας και δουλειά για όλους με όλα τα δικαιώματα, αυξήσεις μισθών/συντάξεων και επιδομάτων ανεργίας για να ζήσει ο κόσμος της δουλειάς; Ξανά, σοφότεροι και πιο «πονηρεμένοι» πλέον, στον αγώνα, στην οργάνωση ή νέα αναμονή από κυβερνητικούς σωτήρες; Ρήξη και αγώνας για να ζήσουμε ή εκλογική αναμονή και παράλυση διαρκείας;

Από τη συριζικής καταβολής «ενότητα» για τις «εκλογές και την κυβέρνηση», είναι η ώρα να περάσουμε στην επιλογή του «αναγκαίου προγράμματος» για τον «αγώνα για τις καταχτήσεις, τη ρήξη και την ανατροπή», με όρους κινήματος και ρήξης με το κεφάλαιο και την ΕΕ

Άμεση ανάγκη μιας πολιτικής πρωτοβουλίας, που θα θέσει «εδώ και τώρα» το πολιτικό αίτημα εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ και συνεπώς και την ευρωζώνη

Κομβικό πεδίο αλλαγής του πολιτικού κλίματος, κλονισμού της μνημονιακής σταθεροποίησης και ανάπτυξης ενός πνεύματος λαϊκής αντεπίθεσης, είναι να διαμορφωθεί άμεσα μια διακριτή πρωτοβουλία με στήριξη από ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ, ΛΑΕ και άλλες δυνάμεις, θέτοντας «εδώ και τώρα» το πολιτικό αίτημα εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ και συνεπώς και την ευρωζώνη, παρά τις διαφορετικές στρατηγικές στις οποίες μπορεί να εντάσσει κάθε δύναμη αυτό το στόχο.

Παράλληλα, η βασική προσπάθεια δεν πρέπει να εστιάζει σε εκλογικά μέτωπα συγκόλλησης ετερόκλητων πολιτικών δυνάμεων, αλλά στη διαμόρφωση πολιτικών όρων ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου. Το καθοριστικό πεδίο για αυτό, είναι η συμβολή σε ένα νέο γύρο εργατικών αγώνων και διαμόρφωσης στόχων αντικαπιταλιστικού προγράμματος, που θα θέτουν ζήτημα ανατροπής της σχέσης καπιταλιστικών κερδών και εργατικών μισθών, με άρνηση του παραδοσιακού μύθου που θέλει δήθεν «πρώτα να αυξάνει η πίτα» και μετά να μπαίνει το θέμα της «διανομής».

ΠΡΙΝ 19/6/2017