Τέτοιον εξευτελισμό και διασυρμό δεν έχει υποστεί ποτέ χώρα.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ, όχι μόνο αποδέχεται ως σωστά τα συνειδητά παραποιημένα στατιστικά στοιχεία του πρώην διοικητή της ΕΛΣΤΑΤ και ανώτερου στελέχους του ΔΝΤ, με τα οποία η Ελλάδα μπήκε ως πειραματόζωο στη μνημονιακή περιπέτεια αλλά και ανέλαβε μυστικά την υποχρέωση, προκειμένου να λάβει την τελευταία δόση και λίγες μέρες πριν την εκταμίευση της, να πληρώσει και με το παραπάνω τα δικηγορικά και άλλα έξοδα και τις προσωπικές οικονομικές απώλειες (!) του Ανδρέα Γεωργίου, τα οποία σύμφωνα με υπολογισμούς που γίνονται με άκρα μυστικότητα, για να μην τους κράξει ο κόσμος, ανέρχονται σε πάνω από 100.000 ευρώ!!!

Το κερασάκι στην δηλητηριασμένη τούρτα του εξευτελισμού λέγεται ότι είναι πρόσθετη δέσμευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που θα αποκαθιστά και θα στηρίζει τον Γεωργίου.

Να προσθέσουμε εδώ ότι, σύμφωνα με δημοσίευμα της Γερμανικής FAZ, η κυβέρνηση, πριν την εκταμίευση της δόσης, ανέλαβε γραπτώς και άλλη μια εξωφρενική δέσμευση κατάφωρης επέμβασης στη Δικαιοσύνη, ότι ”θα σταματήσει την δίωξη των ευρωπαίων εμπειρογνωμόνων του ΤΑΙΠΕΔ’‘, οι οποίοι βασίμως κατηγορούνται για σκανδαλώδη εκποίηση ελληνικών ακινήτων.

Καλά να πάθουμε, αφού τους ανεχόμαστε, ενώ θα έπρεπε να βρίσκονται σε ειδικό αμερόληπτο δικαστήριο με τις πιο βαριές κατηγορίες.

Πηγή: iskra.gr - Με πληροφορίες και από το Κυριακάτικο ”Πρώτο Θέμα”

Ζούμε στη χώρα τους ενός εκατομμυρίου απλήρωτων εργαζομένων. Ζούμε στη χώρα που ο Άρειος Πάγος αποφάσισε ότι «δεν είναι βλαπτικό» – για τον εργαζόμενο – να μην πληρώνει ο εργοδότης τα δεδουλευμένα. Και όμως. Σε αυτή τη χώρα είναι που ο κ. Βαρουφάκης, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ και λοιπές μνημονιακές δυνάμεις τσακώνονται μεταξύ τους για το πώς τάχα μου θα μας …πλήρωναν ή δεν θα μας πλήρωναν με αφορμή τα περί «παράλληλων συστημάτων πληρωμών».

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, βρήκε «δουλειά». Εδώ και μερικές μέρες περιφέρεται από κανάλι σε κανάλι. Προβαίνει σε «αποκαλύψεις» για το περιβόητο σχέδιο των «παράλληλων πληρωμών».

Τελευταία του εμφάνιση στο ΣΚΑΪ, όπου έδωσε «ονοματεπώνυμα» και «απόκρυφες» πληροφορίες. «Είχα κάνει μια σειρά από ομιλίες για το σχέδιο του παράλληλου συστήματος. Όταν παρουσίασα την ιδέα μου, οι αντιδράσεις ήταν θετικές γιατί ήταν ένα καλό σχέδιο που θα έπρεπε να έχουν υλοποιήσει πολλές χώρες. Παρουσίασα την κεντρική ιδέα στο γραφείο του Τσίπρα (στην Κουμουνδούρου), και ήταν παρόντες ο Τσακαλώτος, ο Δραγασάκης και ο Σταθάκης τον Ιούνιο του 2013. Η αντίδραση ήταν πολύ θετική, όπως είναι πάντα θετική, γιατί είναι πολύ καλή ιδέα. Ένα βράδυ του Νοεμβρίου του 2014 παρουσίασα επίσημα στο σπίτι του Αλέξη Τσιπρα, παρουσία Γιάννη Δραγασάκη, και Νίκου Παππά το σχέδιο. Τους έκανα μια πλήρη περιγραφή, τις τεχνικές προδιαγραφές αυτού του συστήματος. Εκείνο το βράδυ μου πρότειναν να αναλάβω το υπουργείο Οικονομικών. Εντυπωσιάστηκαν σε τέτοιο βαθμό που να μού το ζητήσουν και εγγράφως (…) τους έστειλα δεκασέλιδο έγγραφο με τις τεχνικές προδιαγραφές του συστήματος».

Σύμφωνα λοιπόν με τον Γ. Βαρουφάκη, υπήρχε έτοιμο σχέδιο για την εφαρμογή παράλληλων πληρωμών. Θα μοίραζε «κουπόνια» στους δημοσίους υπαλλήλους, ως μέρος του μισθού τους για να πληρώνουν φορολογικές υποχρεώσεις, ενώ θα ήταν συνδεδεμένο με την υλοποίηση του προγράμματος της ανθρωπιστικής κρίσης.

Ο Τσίπρας «εντυπωσιάστηκε». Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές. Ο ίδιος έγινε υπουργός, προφανώς για το εφαρμόσει. Αλλά το σχέδιο έμεινε στα «συρτάρια». Ακόμα και όταν ο Ντράγκι, σταμάτησε την χρηματοδότηση και ο Γιάνης έκλεισε τις τράπεζες. Γιατί; Σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη, γιατί: «Όταν η τρόικα μας »έστησε» στον τοίχο, τους είπα ότι πρέπει να τρέξουμε το παράλληλο σύστημα. Υπήρξε μόνο ένας που με στήριξε! Προφανώς δεν μειοψήφησε ο πρωθυπουργός. Έθεσε βέτο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης, με όλους σχεδόν τους υπουργούς να τάσσονται κατά του σχεδίου».

Αυτό ήταν λοιπόν. Οι Τσίπρας και Δραγασάκης, που το 2014 είχαν «ενθουσιαστεί» με τον σχέδιο Βαρουφάκη, το 2015 τον «άδειασαν». Οι περιγραφές με πρόσωπα και λίγο από «ίντριγκα» ομολογουμένως μπορεί να κερδίσουν το κοινό, αλλά δυστυχώς για το Βαρουφάκη, δεν μπορούν να «σβήσουν» τα πραγματικά γεγονότα.

«Καλό το παραμύθι σου, αλλά δεν έχει δράκο»…

«Καλό το παραμύθι σου, αλλά δεν έχει δράκο», όπως λέει και ο λαός μας. Δεν αμφισβητούμε την ύπαρξη σχεδίου «παράλληλου συστήματος πληρωμών». Όμως είναι «παραμύθι» ότι η τυχόν εφαρμογή του, θα οδηγούσε σε ρήξη με τους δανειστές. Γιατί ακόμα και αν εφαρμοζόταν θα αποτελούσε ένα πλήγμα κατά των λαϊκών συμφερόντων, αφού θα ήταν κίνηση «αντιπερισπασμού» σε μια δρομολογημένη πορεία.

Όπως «παραμύθι» είναι και η σημερινή στάση της ΝΔ και των υπόλοιπων μνημονιακών κομμάτων της αντιπολίτευσης που ζητούν εξεταστική επιτροπή κάνοντας λόγο για σχέδιο καταστροφής της χώρας.

Πίσω από τους «αλαλαγμούς» προσπαθούν να κρύψουν, ότι η μόνη καταστροφή ήταν αυτή που συνυπέγραψαν όλοι μαζί στις 14 Αυγούστου 2015, όταν ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι υπερψήφιζαν τη λαίλαπα του 3^ου μνημονίου.

Η πρώτη φορά «Αριστερά», όπως και ο Βαρουφάκης, ποτέ δεν διανοήθηκαν να εφαρμόσουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που θα οδηγούσε σε ρήξη. Το «πάση θυσία στο ευρώ» και στη ΕΕ και άρα στην πολιτική των μνημονίων, αποτελούσε «ευαγγέλιο» για τον ΣΥΡΙΖΑ. «Ισχυρίζομαι και το λέω με όλη τη δύναμη της φωνής μου ότι η χώρα πράγματι είναι μια χώρα που ανήκει στο δυτικό πλαίσιο, ανήκει στην Ε.Ε,. στο ΝΑΤΟ, αυτό δεν αμφισβητείται». Αυτό δήλωνε ο αριστερός Τσίπρας ήδη από τον Μάιο του 2014, σε συνέντευξή του στον ΑΝΤ1.

Η «περιβόητη» διαπραγμάτευση, του πρώτου εξαμήνου του 2015, αποτέλεσε το προπέτασμα καπνού. Το κατάλληλο εργαλείο για την εξαπάτηση του λαού. Την αναγκαία συνθήκη για να συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, την πολιτική των μνημονίων και των ευρωενωσιακών πολιτικών, πουλώντας στο πόπολο το ρόλο του «εκβιαζόμενου» που συνθηκολόγησε…

Ο Βαρουφάκης λοιπόν, δίνοντας νέα «στοιχεία» για τα δήθεν ανατρεπτικά σχέδια του που προσωρινά είχε υιοθετήσει και η ηγεσία  ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται να λανσάρει το δικό του αφήγημα. Αυτού του «διωκόμενου υπουργού», που δεν τον άφησαν να εφαρμόσει την πολιτική του. Πιθανά να προετοιμάζει το έδαφος για μια νέα κάθοδο στον εγχώριο «πολιτικό στίβο».

Σε αυτό το πλαίσιο για να γίνει ακόμα πιο πειστικός, δηλώνει: «Ένα μήνα πριν από τις εκλογές (του Ιανουαρίου του 2015) 14 Δεκεμβρίου του 2014, είχα πει ότι αν δεν είμαστε διατεθειμένοι σε περίπτωση ρήξης, να κλείσουμε το τηλέφωνο στον Ντράγκι όταν απειλήσει με κλείσιμο των τραπεζών τότε δεν υπάρχει λόγος να εκλεγούμε, και τότε πρέπει να βρούμε δικό μας σύστημα να παράξουμε τη δική μας ρευστότητα. Δεν θέλουμε τη ρήξη, αλλά και δεν πρέπει να τη φοβόμαστε».

Πουλάει λοιπόν εκ’ νέου ότι δεν φοβάται τη ρήξη αλλά σπεύδει να ξεκαθαρίσει σε όλους τους τόνους, ότι: «Σε καμία περίπτωση δεν προετοίμαζα έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και είχα μόνιμη στάση ότι μια έξοδος θα ήταν καταστροφικό σενάριο. Έλεγα να μη φοβηθούμε τόσο το Grexit έτσι ώστε να δεχτούμε παράλογα πράγματα»…

Τα έργα και η ημέρες του υπουργού Βαρουφάκη

Με απλά ελληνικά να αποδεχτούμε τα μνημόνια, την ΕΕ και τη «δικτατορία» του ευρώ, αλλά με …σκληρή διαπραγμάτευση. Αυτή την τακτική ακολούθησε και ως υπουργός Οικονομικών, τότε που στα λόγια «συγκρούονταν» με τους δανειστές, αλλά στα χαρτιά υπέγραφε τις εντολές τους, οδηγώντας τη χώρα το τρίτο μνημόνιο.

Στις 9 Φεβρουαρίου 2015, ο Γ. Βαρουφάκης, μιλώντας στη Βουλή στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δηλώνει: «Η δική μας πρόταση είναι η εξής: Ού­τε θα σκίσουμε το ισχύον πρόγραμμα, ού­τε εσείς θα απαιτήσετε την τυφλή εφαρμο­γή του, λες και δεν έγιναν εκλογές (…) Ως σώφρονες άνθρωποι, δεν έχουμε καμία αντίρρηση στο 70% των μεταρρυθμίσεων που περιέχει το Μνημόνιο». Το 70% των μέτρων που περιέχει το μνημόνιο που πρότειναν τότε οι δανειστές στην κυβέρνηση ήταν «καλό».

Στις 11 Φεβρουαρίου 2015, ο Γ. Βαρουφάκης που δήθεν είχε έτοιμο σχέδιο ρήξης με τους δανειστές, μετά το πρώτο Eurogroup στο οποίο συμμετείχε δήλωνε: «Η Ελλάδα έχει κάνει μια τεράστια προσαρμογή την τελευταία πενταετία (…) Η νέα κυβέρνηση θεωρεί αυτή την προσαρμογή ως σημείο εκκίνησης. Τώρα θέλουμε να πάμε παραπέρα (…) Όσον αφορά στις ιδιωτικοποιήσεις και την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, η κυβέρνηση είναι απολύτως μη δογματική. Οι αναφορές των μίντια ότι η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά ακυρώθηκε δεν θα μπορούσαν να απέχουν περισσότερο από την αλήθεια».

Στις 20 Φερβουαρίου 2015, ο Γ. Βαρουφάκης μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα, βάζουν την υπογραφή τους για τη συνέχιση του μνημονίου. Με την επαίσχυντη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραφε με κάθε κόστος την παραμονή της Ελλάδα στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Σε λιγότερο από ένα μήνα στην εξουσία αποδεχόταν τα μνημόνια, αλλά ο Βαρουφάκης συνέχιζε να πουλά «παραμύθια» περί ανατροπών. Με την υπογραφή της στην συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, η κυβέρνηση Τσίπρα είχε ανανεώσει τη Δανειακή Σύμβαση παρότι δεν πήρε χρήματα καθώς και το αγγλικό της δίκαιο μαζί με τις 41 αναφορές της στα Μνημόνια.

Όπως όριζε το κείμενο της συμφωνίας της 20^ης Φερβουαρίου:

• «Οι ελληνικές αρχές εξέφρασαν τη σθεναρή δέσμευσή τους σε μια ευρύτερη και βαθύτερη διαδικασία εφαρμογής διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων», δηλαδή την επιβολή νέων μέτρων.
• «Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη δέσμευσή τους να τιμήσουν τις οικονομικές υποχρεώσεις τους προς όλους τους πιστωτές τους πλήρως και εγκαίρως», δηλαδή αποδέχονταν το σύνολο του δημόσιου χρέους και να πληρώσουν όλες τις δόσεις των δανείων προς τους πιστωτές. Ο Γ. Βαρουφάκης, εκταμίευσε κανονικά όλες τις δόσεις προς τα δάνεια, μέχρι τον Ιούνιο του 2015, αδειάζοντας τα κρατικά ταμεία και βάζοντας ταυτόχρονα χέρι στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων. Βέβαια σήμερα, ο ίδιος ισχυρίζεται η εφαρμογή του σχεδίου παράλληλων πληρωμών προϋπέθετε την απομόνωση του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος με αλλαγή του νομικού πλαισίου της ΤτΕ και κούρεμα ομολόγων ύψους 27 δισεκ. ευρώ. Την κρίσιμη στιγμή όμως ούτε ομόλογα κούρεψε, ούτε τις δόσεις των δανειστών άφησε απλήρωτες για να ενίσχυση τη θέση του.
• «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύθηκαν επίσης να εγγυηθούν τα απαραίτητα πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα ή τα έσοδα που απαιτούνται για να εγγυηθούν τη βιωσιμότητα του χρέους, όπως όριζε το ανακοινωθέν του Γιούρογκρουπ του Νοεμβρίου του 2012», δηλαδή να εφαρμόσουν νέες πολιτικές λιτότητες, όπως και τελικά έπραξαν προκειμένου να διασφαλιστούν τα πρωτογενή πλεονάσματα.
• «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απόσχουν από την ακύρωση μέτρων και από μονομερείς αλλαγές των πολιτικών και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα επηρέαζαν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους», αποδέχονταν πλήρως όλα τα μνημονιακά μέτρα των προηγούμενων κυβερνήσεων που είχαν υποσχεθεί ότι θα καταργούσαν με ένα νόμο.
• «Βάσει του αιτήματος, των δεσμεύσεων των ελληνικών αρχών, των γνωμοδοτήσεων των θεσμών και τη σημερινή συμφωνία, θα ξεκινήσουμε τις εθνικές διαδικασίες με σκοπό να καταλήξουμε σε μια οριστική απόφαση για την παράταση της τρέχουσας Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης του ΕΤΧΣ για έως και τέσσερις μήνες από το διοικητικό συμβούλιο του ΕΤΧΣ». Προχώρησε σε ανανέωση της δανειακής σύμβασης αλλά και των μέτρων που έπρεπε να επιβάλει με την ψήφιση τρίτου μνημονίου.
• «Τα κεφάλαια που μέχρι σήμερα ήταν διαθέσιμα στο πλαίσιο του HFSF θα τεθούν στην ευθύνη του EFSF, χω­ρίς κανείς τρίτος να έχει οποιοδήποτε δικαίω­μα πάνω τους καθ’ όλη τη διάρκεια του παρα­τεινόμενου προγράμματος (…) Τα κεφάλαια αυ­τά θα εκταμιευθούν μόνο μετά από αίτημα της ΕΚΤ και του SSM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Εποπτείας των Τραπεζών)». Η κυβέρνηση αποδεχόταν να επιστρέψει τα 11 δισ. του ταμείου ανακεφαλαίωσης των τραπεζών που είχε στην κατοχή της και υποτίθεται θα τα χρησιμοποιούσε για την εφαρμογή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης.

 Στις 23 Φεβρουαρίου 2015, ο κ.Βαρουφάκης στην επιστολή που έστειλε στο «Eurogroup», ανέφερε:

«Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη δέσμευσή τους να τηρήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και έγκαιρα»…

Παράλληλα, φρόντιζε να ξεκαθαρίσει ότι:

 «Οι ελληνικές αρχές θα δεσμευτούν ότι δεν θα καταργήσουν τις ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ολοκληρωθεί» όπως και εκείνες τις ιδιωτικοποιήσεις για τις οποίες «ο διαγωνισμός έχει προκηρυχτεί» καθώς και ότι η ελληνική κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση «μέσω ιδιαίτερα στοχευμένων μη χρηματικών μέσων (π.χ. κουπόνια τροφίμων)» και με «πρόγραμμα κουπονιών σίτισης»…

Αυτά έπραττε ο κ. Βαρουφάκης παρέα με τον κ. Τσίπρα. Σήμερα, ωστόσο ισχυρίζεται ότι «μειοψήφησε» όταν πρότεινε να εφαρμοστεί το σύστημα των «παράλληλων πληρωμών» που θα οδηγούσε σε δήθεν σύγκρουση με τους δανειστές.

Τα έργα και οι ημέρες του, παρά τις σημερινές φιλότιμες προσπάθειες του, είναι αποκαλυπτικά. Τα μόνα «κουπόνια» που  ξέμειναν σε τούτο τον τόπο από τα σχέδια του Βαρουφάκη, είναι αυτά που δίνονται στα πλέον φτωχοποιημένα τμήματα του πληθυσμού της χώρας, για να «φυτοζωούν» μέσα στα μνημόνια των πολιτικών θιασωτών της ευρω-ενωσιακής εξαθλίωσης…

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή: imerodromos.gr

Ανησυχητικά και καθόλου ελπιδοφόρα για το μέλλον της σταθερής και πλήρους απασχόλησης είναι τα στοιχεία που ανακοίνωσε το πληροφοριακό σύστημα του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης «ΕΡΓΑΝΗ» για το α’ εξάμηνο του 2017. Όπως έχει αναφέρει το ergasianet.gr, για άλλη μια φορά η μερική και η εκ περιτροπής εργασία ξεπερνούν την πλήρη και σταθερή εργασία για μεγάλο χρονικό διάστημα (Ιανουάριος-Ιούνιος 2017), ενώ συνεχίζεται σταθερά, ως προς το μηνιαίο ποσοστό, για τέταρτο μήνα από τους έξι (Ιανουάριος, Φεβρουάριος, Μάρτιος και Ιούνιος 2017).

Σύμφωνα με τα πρώτα ευρήματα μελέτης που επεξεργάζεται η ΕΝΥΠΕΚΚ, «και από τις θέσεις της πλήρους απασχόλησης, οι απολαβές ΟΣΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ανέρχεται στα 200-300 ευρώ μηνιαίως!! Γι’αυτό και το υπουργείο Εργασίας και μερίδα των ΜΜΕ, ενώ …πανηγυρίζουν για την οριακή αύξηση των θέσεων απασχόλησης, που μάλιστα την αποδίδουν στον …τουρισμό, δεν αποκαλύπτουν στοιχεία για τους εργοδότες που δεν πληρώνουν ή στοιχεία για το ύψος των μισθών των νέων προσλήψεων με καθεστώς πλήρους απασχόλησης».

Από τη σελ. 8 του πληροφοριακού συστήματος «ΕΡΓΑΝΗ», πίνακας IV και διάγραμμα VIII.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω στοιχεία, όπως σημειώνει η ΕΝΥΠΕΚΚ, τρία ευρήματα που προκύπτουν είναι άκρως ανησυχητικά:

1ον) Μονιμοποίηση της υψηλής μερικής απασχόλησης για τόσο μεγάλο διάστημα,

2ον) Έκρηξη της μερικής και της εκ περιτροπής απασχόλησης για τον μήνα Ιούνιο 2017 (57%) και με ταυτόχρονη καθήλωση των μισθών στα 200-300 ευρώ!

3ον) Οι θέσεις πλήρους απασχόλησης στο εξάμηνο 2017 είναι λιγότερες σε σχέση με το πεντάμηνο 2017 (βλ. την από 8-6-2017 ανακοίνωση της ΕΝΥΠΕΚΚ, όπου η πλήρης απασχόληση ανέρχεται σε ποσοστό 49,75%, ενώ σήμερα σε 48,27, δηλαδή οι θέσεις πλήρους απασχόλησης μειώθηκαν κατά 118.189)!

Πηγή: ergasianet.gr

Του Σπύρου Αλεξίου.

Στην Αριστερά, όπου περισσεύει η χαρά ή η αφασία αν θέλετε, το γεγονός αντιμετωπίστηκε με χιούμορ, γέμισε το διαδίκτυο με πνευματώδη αστεία: «Αν κάποιος φώναζε ξαφνικά “εισαγγελέας” το μισό συνέδριο θα χωνόταν κάτω από τις καρέκλες», « πρώτη φορά σε μια αίθουσα ήταν συγκεντρωμένο το μισό δημόσιο χρέος μιας χώρας», «συγγνώμη ζήτησε ο Ζαγοραίος για το τραγούδι του «δεν ζωντανεύουν οι νεκροί”» και άλλα.

Φυσικά, όπως είναι φανερό αναφερόμαστε στο Συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (ΔΗ.ΣΥ), του ΠΑΣΟΚ δηλαδή με την προσθήκη μερικών ρεταλιών –από τα πιο άθλια – της αστικής πολιτικής. Γέλασε η Αριστερά, κατήγγειλε και τους καταστροφείς της χώρας και θεώρησε ότι ξεμπέρδεψε, κάνοντας για πολλοστή φορά λάθος εκτίμηση. Πιο κοντά στην πραγματικότητα ίσως ήταν η αφίσα της ΚΝΕ πριν τις φοιτητικές εκλογές όπου απεικόνιζε την ΠΑΣΠ και τους ηγέτες του χώρου ως ζόμπι που ξανάρχονται. Κι η αφίσα λοιδορήθηκε, κακώς φυσικά, όπως έδειξαν και τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης εκλογικής διαδικασίας.

Αλυσίδα προστασίας στον Σημίτη

Ήταν όλοι εκεί: Ο Σημίτης, ο Γ. Παπανδρέου, ο Βενιζέλος μέχρι και ο Ραγκούσης που λόγω της παρουσίας του διαγράφηκε από τη Διαμαντοπούλου(!). Ήταν ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ και άλλοι «αστέρες» του κρατικού συνδικαλισμού. Χαιρέτησαν όλα τα μνημονιακά κόμματα, αυτοπροσώπως ο Κούλης, ο Θεοδωράκης. Όλοι μαζί άκουσαν τη Φώφη να παρουσιάζει τις «θέσεις», τη γνωστή ακραία νεοφιλελεύθερη ατζέντα: Εθνική συνεννόηση, Εθνικό Σχέδιο Ανάπτυξης, ΕΕ –Ευρώ –ΝΑΤΟ (όλα αυτά ως σύγχρονη «σοσιαλδημοκρατία») και ταυτόχρονα να υψώνει τοίχος προστασίας για τους πρώην, ιδιαίτερα για τον Σημίτη.

Κυρίως, την άκουσαν να κραυγάζει «Ε, ναι λοιπόν επιστρέψαμε» και αυτή η κραυγή να μην είναι μια υπερβολή, ένας βερμπαλισμός αλλά μια πραγματικότητα. Απρόσμενη, εφιαλτική αλλά πραγματικότητα που έχει την εξήγησή της. Τα «ντοκουμέντα» ψηφίστηκαν ομόφωνα και πλέον …το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ!

Αλήθεια επέστρεψαν;

Η επιστροφή δεν άρχισε τώρα, τυπικά άρχισε στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015 όταν  το απαξιωμένο και καταγέλαστο απομεινάρι του παλαιού, κραταιού ΠΑΣΟΚ παρουσίασε αξιοσημείωτη άνοδο. Στην πραγματικότητα ξεκίνησε την επομένη του δημοψηφίσματος όταν ο ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε σε ένα αληθινό πραξικόπημα, που πέρασε αντουφέκιστο από μια Αριστερά η οποία ομφαλοσκοπούνταν.  Ένα πραξικόπημα που δεν είχε μόνο άμεσες πολιτικές και οικονομικές συνέπειες άλλα έθεσε συνολικά  την πολιτική ζωή στην τροχιά του «μονόδρομου»: Του μονόδρομου των μνημονίων, της ΕΕ του ευρώ, της κατάλυσης της δημοκρατίας, της διάλυσης της εργασίας.

Η νέα αυτή ατομική, κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα είναι αυτή που ζούμε, είναι η «κανονικότητα» των 2 τελευταίων χρόνων. Είναι πολύ λογικό οι «πιονέροι» αυτού του μονόδρομου, οι εκφραστές και υμνωδοί του να εξέλθουν των λαγουμιών, να αισθάνονται καθαροί και δικαιωμένοι!

Ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε το ακατόρθωτο: από τον Γιωργάκη και τον Σημίτη μέχρι τον Παπαδόπουλο και τον Παναγόπουλο, ό,τι πιο άθλιο έχει αναδείξει η ελληνική πολιτική σκηνή να παραδίδεται στην κοινωνία όχι απλά άσπιλο και αμόλυντο αλλά και με το φωτοστέφανο του «τολμηρού», που «αψήφησε το πολιτικό κόστος», που «είδε το μέλλον». Θα ήταν άδικο εδώ που τα λέμε το αντίθετο, όσα «οραματίστηκαν» οι ογκόλιθοι αυτοί ο ΣΥΡΙΖΑ τα εφαρμόζει με συνέπεια.

Να του αναγνωρίσουμε φυσικά πως τα εφαρμόζει ταχύτερα, αποτελεσματικότερα και αναίμακτα. Η εφαρμογή της ίδιας πολιτικής, η αποδοχή πρωτοκλασάτων στελεχών του ΠΑΣΟΚ σε ηγετικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ μετέτρεψαν την εικόνα, το δαχτυλοδεικτούμενο απομεινάρι έγινε ανερχόμενη πολιτική δύναμη.

Η επιστροφή δεν είναι απλά εκτίμηση, είναι και χειροπιαστή πολιτική πράξη. Η επανασυσπείρωση στελεχών και η σταθερή ανοδική πορεία στις δημοσκοπήσεις είναι η μια πλευρά. Η πιο σημαντική είναι η νεκρανάσταση των αλήστου μνήμης ΠΑΣΚΕ και ΠΑΣΠ (συχνά με άλλα ονόματα) που στις εκλογές στους χώρους εργασίας ή της νεολαίας καταγράφουν αξιοπρόσεκτα ποσοστά και με συνεχή ανοδική τάση. Εμφανίζονται δικαιωμένοι και τιμητές, το κρύο αστειάκι «…με ΠΑΣΟΚ - …με ΣΥΡΙΖΑ» ακουμπά στην μνήμη μεγάλου τμήματος του λαού.

Φυσικά, όλα αυτά εδράζονται σε κοινωνικές, τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται. Η σαρωτική επέλαση του κεφαλαίου διεθνώς οδηγεί σε απόγνωση μεγάλο τμήμα της κοινωνίας. Η αυταπάτη μιας «ανθρώπινης» διαχείρισης συναντά την απελπισία και αυτό το καθιστά πιο εύκολο η απουσία απάντησης από τη μεριά ενός μετώπου της ανατρεπτικής Αριστεράς.

Περιζήτητη νύφη

Αυτή η εικόνα μετατρέπει τη ΔΗ.ΣΥ σε «πολύφερνη νύφη» μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ. Και οι δύο επίδοξοι νικητές των επόμενων εκλογών αναζητούν «στρατηγικό εταίρο», όχι μόνο γιατί όλοι κατανοούν πως είναι απίθανη η αυτοδυναμία καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει αλλά και η ΝΔ  δεν καταγράφει κάποια δυναμική αλλά κυρίως γιατί κατανοούν πως η διαχείριση της κατάστασης, η εφαρμογή της κτηνώδους μνημονιακής πολιτικής –που το επόμενο διάστημα θα έχει αιχμή τη διάλυση κάθε έννοιας εργασιακού και συνδικαλιστικού δικαιώματος – απαιτεί ευρύτερες συμμαχίες που θα «θωρακίσουν» την εφαρμογή της από τις κοινωνικές αντιδράσεις.

Στο εσωτερικό της ΔΗ.ΣΥ. διαμορφώνονται δυο διαφορετικές τάσεις: η … «αριστερή» (με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις…) με κύριο εκφραστή τον Παπανδρέου που επιζητά συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ και η «δεξιά»(εδώ λένε αλήθεια οι λέξεις...) με εκφραστή τον Βενιζέλο που ζητά επανάληψη της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ! Οι διαφορετικές αυτές στρατηγικές –πέρα από προσωπικές επιδιώξεις, όπως αποφυγή δικών – εκφράζουν και στρατηγικές επιλογές μερίδων του κεφαλαίου, στο εσωτερικό του οποίου ο ανταγωνισμός είναι σε παροξυσμό. Αυτό δημιουργεί μια εύθραυστη ισορροπία, αν θα αντέξει είναι ερώτημα.

Και η Αριστερά;

Αφορά την Αριστερά το θέμα, πέρα από το γενικό πολιτικό ενδιαφέρον  για τη διάταξη και τον συσχετισμό των δυνάμεων; Την αφορά και πολύ μάλιστα! Αρχικά πρέπει να επισημανθεί πως δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Μετά το πραξικόπημα του 2015 και για δύο χρόνια είναι σε κατάσταση παράλυσης. Το χειρότερο, αντί να συγκεντρώσει τις δυνάμεις στην κατεύθυνση της απάντησης, της ανατροπής και – μέσα από αυτήν τη διαδικασία-  της αντεπίθεσης έχει αποδοθεί σε εσωτερίκευση της ήττας με τις χειρότερες μνήμες ενδο-αριστερού εμφυλίου να επανέρχονται.

Για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που έκαναν κίνηση προς τα αριστερά, από το ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΡΙΖΑ (έστω και με την αυταπάτη τους), μετά την υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ η απογοήτευση γίνεται μεγαλύτερη από την εικόνα αυτή. Η απωθητική εικόνα αγκαλιάζει κάθε τι που θυμίζει Αριστερά και στρώνει το δρόμο για την επιστροφή τους στο «μαντρί» του ΠΑΣΟΚ για τη μεγάλη πλειοψηφία και για ένα μικρό τμήμα την προσφυγή στο «καταφύγιο» του ΚΚΕ που «τα ΄λεγε», αλλά κλεισμένο στο καταφύγιό του ούτε εργαζόμενους, ούτε καταστάσεις επηρέασε. Αυτός ο κόσμος, αυτές οι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι είναι το μεγάλο στοίχημα.

Η αντικειμενική, εφιαλτική πραγματικότητα θα ξαναθέσει το ζήτημα της ανατροπής, το ζήτημα της σύγκρουσης. Η Αριστερά θα πρέπει με την πρακτική της στο κίνημα, με την παρουσίαση ενός προγράμματος πάλης για τη σωτηρία του λαού αλλά και με μια πειστική (από άποψη προοπτικής αλλά και επάρκειας δυνάμεων) πολιτική πρόταση να ξανακερδίσει αυτόν τον κόσμο. Έργο δύσκολο, ας συνυπολογίσουμε τη δικαιολογημένη δυσπιστία του.

Πηγή: kommon.gr