– του Νίκου Μπογιόπουλου

Το Πολυτεχνείο και ό,τι συμβολίζει δεν έχει καμία σχέση με την κατάντια όσων «έφτυσαν» το ίδιο τους το παρελθόν και το θυμούνται – και το παρελθόν τους και το Πολυτεχνείο – μόνο και μόνο για να μακιγιάρουν το αξιοθρήνητο παρόν τους.

    Το Πολυτεχνείο δεν έχει καμία σχέση με αυτούς που «βολεύτηκαν», αλλά ποζάρουν ως μέρος του «μύθου του» ίσα – ίσα για να ζουν απερίσπαστοί από ερινύες τον δικό τους προσωπικό μύθο σε μια Ελλάδα που δεν έπαψε να περιμένει με λαχταρά πότε θα κάνει ξαστεριά.

    Το Πολυτεχνείο δεν έχει καμία σχέση με όσους το εξαργύρωσαν στα διάφορα πόστα του κράτους, και που πλέον, ούτε σαν ανάμνηση δεν περνάει από το μυαλό τους η εικόνα του τανκ πάνω από την πύλη έτσι που στρογγυλοκάθονται βυθισμένοι στις καρέκλες των …«θινκ τανκς» της εξουσίας. Μιας εξουσίας, που το πρώτο «φιλολαϊκό» της προσωπείο το έβαλε ο Γκιζίκης, και που εδώ και πέντε δεκαετίες, το υπηρετούν διάφοροι αλλάζοντας τις μάσκες…

    Το Πολυτεχνείο δεν έχει καμία σχέση με τους συκοφάντες του, με όσους το θέλουν «συρρικνωμένο», «άχρωμο» και «άοσμο», δεν υπάρχει τίποτα που να το συνδέει με όσους προσπαθούν να το αναπαραστήσουν «μουμιοποιημένο» και «μνημονιοποιημένο»!

    Το Πολυτεχνείο δεν έχει καμία σχέση με τους συμβιβασμούς όσων το ανέχονται το πολύ – πολύ σαν μια «μουσειακή εκδήλωση», σαν μια εθιμοτυπική γιορτή που οι ρήτορες βγάζουν δεκάρικους επειδή «μερικά καλά παιδιά – οι φοιτητές – αγωνίστηκαν για την ελευθερία, και οι κακοί – οι στρατιωτικοί – τα σκότωσαν στο Πολυτεχνείο», αλλά λέξη για ΝΑΤΟ, για ΗΠΑ, για αμερικανοκίνητη δικτατορία και για εγχώρια ολιγαρχία…

    Το Πολυτεχνείο θα βρίσκεται πάντα στην απέναντι όχθη από εκείνη των κάπηλων και των καταχραστών του, των υβριστών του, που το πέρασμά τους από το Πολυτεχνείο το έκαναν καριέρα, για να προσκαλούν από τις κρατικές και υπουργικές τους μερσεντές το ΝΑΤΟ σε ρόλο «ναυαγοσώστη» στο Αιγαίο. 

    Το Πολυτεχνείο δεν σκιάστηκε ποτέ από εκείνους που για να περισώσουν τη δική τους ξεφτίλα, πασχίζουν για δεκαετίες να το ξεφτίσουν, επιστρατεύοντας «αναρχικούς», «κλέφτες και αστυνόμους», «αγανακτισμένους πολίτες», κουκουλοφόρους, χαφιέδες, προβοκάτορες και στήνοντας για φόντο του Πολυτεχνείου μια κατασκευασμένη εικόνα «επεισοδίων», αστυνομοκρατίας, δακρυγόνων και ΚΥΠίτικης «αντιεξουσιαστίλας».

    Το Πολυτεχνείο, φυσικά, θα είναι πάντα αρκετός λόγος για να ξεχειλίζει η μαυρίλα από την δήθεν «αντισυστημική» μάσκα του χρυσαυγιτισμού, για να μην μπορούν να κρύψουν τη βρωμιά τους οι φασίστες επίγονοι των Ντερτιλήδων και τα κάθε λογής θρασίμια του «δεν υπήρξε νεκρός στο Πολυτεχνείο»!

    Το Πολυτεχνείο ήταν, είναι και θα είναι σημείο αναφοράς όσων δεν εννοούν να «σοφαντίσουν» τη μνήμη τους και να σβήσουν εκείνο το «Έξω οι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ» της πύλης κάτω από τις ερπύστριες.

    Το Πολυτεχνείο ζει μαζί με αυτούς που δεν συμμορφώθηκαν ούτε με τα «ανήκομεν εις την Δύσιν», ούτε με τα «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ», που δεν συμμορφώνονται με τους «διαβολικά αγγελικούς» Τραμπ, με τις δεξιές, κεντρώες και εσχάτως «αριστερές» ανανεώσεις της Σούδας.  

    Το Πολυτεχνείο ζει μαζί με εκείνους που το ιδεολογικό και ηθικό τους πρόσημο, αυτό που απορρέει από το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία – Εθνική Ανεξαρτησία», δεν το απαρνήθηκαν για κανένα πόστο. Δεν το μαγάρισαν αναζητώντας θώκους. Δεν το μετέτρεψαν σε άδειο και πολύ περισσότερο σε προδομένο πουκάμισο σαν αυτά τα άνευ γραβάτας που έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας την πολιτική του «ανήκομεν εις την τρόικαν»…

    Το Πολυτεχνείο είναι το ορόσημο. Εκείνο το βράδυ, εκείνες τις τρεις μέρες, εκείνες τις στιγμές, ο πρωτοκαπετάνιος Άρης κι ο Κολοκοτρώνης μαζί, ο ΕΛΑΣίτης και ο μαχητής της ΕΠΟΝ, η Ηλέκτρα με τη Λέλα Καραγιάννη και το κορίτσι της πύλης χέρι – χέρι με τον κλέφτη, τον αρματολό και της γυναίκες της Πίνδου, παρέδωσαν τη σκυτάλη των ανεκπλήρωτων ονείρων, των αδικαίωτων οραμάτων, των αιματοβαμμένων αγώνων σε κείνους που θα συνεχίζουν να κρατάνε τις σημαίες ψηλά.

    Το Πολυτεχνείο είναι η ελπίδα και ο όρκος, ο πόθος και η υπόσχεση: Κόντρα στα εμπόδια, ενάντια στους «ΔουΝουΤοτσολιάδες» του ιμπεριαλισμού, κόντρα στους ντόπιους και ξένους συνεργάτες των «αγορών», ενάντια στα «τάγματα εφόδου», ό,τι κι αν κάνουν οι κάθε λογής και οι κάθε απόχρωσης υποτακτικοί των Μνημονίων και των ευρωσφαγείων, τελικά, σ’ αυτόν τον τόπο «θα κάνει ξαστεριά»!

    Το Πολυτεχνείο, συνώνυμο μιας Ελλάδας με ψωμί για το λαό της, με μόρφωση για τα παιδιά της, με εθνική ανεξαρτησία και λευτεριά, σε πείσμα όσων πέρασαν από το «εδώ Πολυτεχνείο» στο «εδώ Πεντάγωνο» – «εδώ τρόικα» – «εδώ Μνημόνιο», παραμένει αδικαίωτο και ζωντανό.

Πηγή: imerodromos.gr

Πια είναι καλοκαιράκι στην Ανταρκτική, κάτι που σημαίνει πρακτικά πως οι επιστήμονες μπορούν να παρατηρήσουν από κοντά ένα πραγματικά πελώριο παγόβουνο.

Το οποίο λειτουργεί για όλους εμάς σαν χάδι για τα μάτια!

Γνωστό ως A-68, το γιγαντιαίο παγόβουνο ζυγίζει, όπως υπολογίζουν, ένα τρισεκατομμύριο τόνους και καλύπτει μια επιφάνεια 5.800 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Και κινείται μάλιστα, αργά και νωχελικά, απομακρυνόμενο από τη Χερσόνησο της Ανταρκτικής και δημιουργώντας κι άλλα παγόβουνα στην πορεία.

Την περασμένη Κυριακή λοιπόν, μια αποστολή της NASA, με σκοπό να φτιάξει τρισδιάστατους χάρτες τόσο της Ανταρκτικής όσο και του Αρκτικού Κύκλου, πέταξε με ένα αεροπλάνο πάνω από το παγόβουνο για χορταστικότερες ματιές στον Γολιάθ.

«Το A-68 επεκτείνεται τόσο που μοιάζει να είναι κομμάτι του ίδιου του πάγου», είπαν οι επιστήμονες αφήνοντάς μας να χαζεύουμε το θέαμα…

Πηγή: newsbeast.gr

Για πρώτη φορά, ίσως, τρεις υπουργοί σε άκρως νευραλγικά, ίσως τα νευραλγικότερα, υπουργεία, όπως οι κκ. Τσακαλώτος, Κοντονής, Τόσκας πραγματοποίησαν περίεργη, παραθεσμικού–παρακρατικού χαρακτήρα σύσκεψη, όχι με την συλλογική εκπροσώπηση των συμβολαιογράφων αλλά με επιλεγμένα μέλη της Διοίκησης, πρόθυμα να διαδραματίσουν μαζί με την κυβέρνηση βρώμικο ρόλο στη βάση κάτω από το τραπέζι κατευθύνσεων.

Ως συμπέρασμα από την περίεργη παραθεσμική σύσκεψη προέκυψε, σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση, η προώθηση νομοθετικής ρύθμισης με την αλλαγή του Ποινικού Κώδικα που θα επιτρέψει να διεξαχθεί ακώλυτα η επιχείρηση αρπαγής της λαϊκής περιουσίας μέσω μαζικών αυθαίρετων πλειστηριασμών.

Προφανής στόχος της κυβέρνησης είναι να περιβάλλει τους πλειστηριασμούς με ένα σιδερόφρακτο καθεστώς αστυνομικής–δικαστικής χούντας που θα επιτρέψει να τσακιστεί το κίνημα για την προστασία της λαϊκής περιουσίας.

Η νεομνημονιακή κυβέρνηση Τσίπρα– Καμμένου μεταμορφώνεται σταδιακά σε ιδιόμορφη ”χούντα”, προκειμένου να προασπίσει τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των funds και φυσικά τις επιλογές της τρόικας.

Το αυταρχικό μανιφέστο

Ολόκληρη η ανακοίνωση της Υπουργικής Σύσκεψης έχει ως εξής:

«Μετά από συνάντηση μελών του Δ.Σ. του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Εφετείων Αθηνών, Πειραιώς, Αιγαίου και Δωδεκανήσων με τον υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κ. Σταύρο Κοντονή, τον υπουργό Οικονομικών, κ. Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον αν. υπουργό Προστασίας του Πολίτη, κ. Νικόλαο Τόσκα, η οποία έλαβε χώρα στο υπουργείο Οικονομικών σήμερα την 15 Νοεμβρίου 2017, έγιναν αποδεκτά τα εξής:

– Ως προς το ζήτημα της ασφάλειας των συμβολαιογράφων και της ομαλής διενέργειας των πλειστηριασμών, προωθείται νομοθετική ρύθμιση από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την τροποποίηση των σχετικών διατάξεων του Ποινικού Κώδικα.

– Συμφωνήθηκε η σύσταση ομάδας εργασίας με τη συμμετοχή εκπροσώπων του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου και των συναρμόδιων Υπουργείων, η οποία θα υποβάλλει προτάσεις προς την κατεύθυνση της βελτίωσης του νομοθετικού πλαισίου με σκοπό τη διασφάλιση της ομαλής διενέργειας των πλειστηριασμών. Η λειτουργία και διαχείριση των ηλεκτρονικών συστημάτων πλειστηριασμών, καθώς και επιμέρους αιτήματα και τεχνικά ζητήματα, όπως αυτό της ψηφιακής υπογραφής υποψήφιων πλειοδοτών για τον έλεγχο της δικαιοπρακτικής τους ικανότητας, θα συζητηθούν στο πλαίσιο της ως άνω ομάδας εργασίας.

– Κατά τη διενέργεια των πρώτων ηλεκτρονικών πλειστηριασμών στις 29/11, αλλά και εφεξής, θα υπάρχει εποπτεία της λειτουργίας των ηλεκτρονικών συστημάτων  πλειστηριασμών από το αρμόδιο Τμήμα του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Η συνάντηση διεξήχθη σε κλίμα συνεργασίας και σχηματίσθηκε κοινή πεποίθηση ότι θα υπάρξει άμεση λύση στο ζήτημα της διενέργειας των πλειστηριασμών».

Πηγή: iskra.gr

– του Νίκου Μπογιόπουλου

Ήταν πάλι Νοέμβρης, το 1961, όταν η θεομηνία πλήττει την Αττική. Οι νεκροί φτάνουν τους 43, οι άστεγοι τους 4.000.

  Ήταν πάλι Νοέμβρης, το 1977, όταν η θεομηνία πλήττει την Αθήνα. Οι νεκροί ανέρχονται στους 37.

   Είναι πάλι Νοέμβρης, σήμερα, που η Αττική μετρά – μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές – 15 νεκρούς.

   Ερώτηση: Σαράντα, πενήντα και παραπάνω χρόνια από το 1961, μέσα σε αυτές τις δεκαετίες που πέρασαν και που η Αττική και η Ελλάδα βίωσε και βιώνει αναρίθμητες τέτοιες θεομηνίες, θα ήταν υπερβολή να μιλήσουμε για θεομηνίες που η μετατροπή τους σε τραγωδίες δεν συνιστά φυσικό αλλά πολιτικό φαινόμενο;

   Εξηγούμαστε:

   Η αποστολή μιας κυβέρνησης, ενός Υπουργικού Συμβουλίου, ενός πολιτικού συστήματος εν συνόλω, δεν είναι να διεκπεραιώνει ρόλο περιοδεύοντα θιάσου παροχής συλλυπητηρίων. Δεν τελειώνει η αποστολή της ούτε με εξαγγελίες μιας μετά θάνατον παροχής αρωγής, ούτε με την κήρυξη εθνικού πένθους όταν έτσι κι αλλιώς το πένθος έχει καταπλακώσει ακόμα και τις λάσπες που προκάλεσαν το πένθος.

   Η όποια ανθρώπινη συμπεριφορά, με την πλειάδα των πολιτικών παραγόντων να σπεύδουν (καλώς) στους τόπους της τραγωδίας, οι συσκέψεις και οι αποφάσεις σε πολιτικά γραφεία, οι διακηρύξεις για παροχή ανθρώπινης συνδρομής, δεν συνιστά το μέτρο με το οποίο κρίνονται η ευθύνη και οι υποχρεώσεις μιας (της κάθε) πολιτικής ηγεσίας.

   Το μέτρο της ευθύνης κάθε πολιτικής ηγεσίας καθορίζεται από το πώς αντιμετωπίζει το εκάστοτε πολιτικό πρόβλημα.

   Εξηγούμαστε διπλά:

   Μια θεομηνία, όπως συνέβη στην Δυτική Αττική, ένα μετεωρολογικό φαινόμενο όπως αυτό που εκδηλώθηκε στο όρος Πατέρα, δεν είναι πολιτικό πρόβλημα. Μετατρέπεται, όμως, σε πολιτικό πρόβλημα, όταν η αιτία της πλημμύρας και της καταστροφής που επακολουθεί δεν είναι – μόνο – η θεομηνία, αλλά οι εργολαβικές αυθαιρεσίες, το κράτος των φωτογραφικών αναθέσεων, το ατιμώρητο των παραλείψεων, η πολιτική της αντιπαροχής και της οικοπεδοποίησης.

   Ένας σεισμός δεν είναι πολιτικό πρόβλημα. Μετατρέπεται, όμως, σε πολιτικό πρόβλημα, από την ανυπαρξία αντισεισμικής πολιτικής, από την ανοχή στη ρεμούλα, από την πολιτική της αδιαφορίας απέναντι στην ανθρωποκτόνα κερδοσκοπία.

   Ένα αυτοκινητικό δυστύχημα δεν είναι πολιτικό θέμα. Είναι, όμως, πολιτικό θέμα – και μάλιστα πρώτου μεγέθους – όταν σ’ αυτήν τη χώρα, την ίδια ώρα που το πολιτικό της σύστημα διακινούσε την «μεγάλη ιδέα» των Ολυμπιακών Αγώνων, το 2004, υπήρχαν πάνω από …6.226 (!) τρόποι για να πεθάνεις στους ελληνικούς δρόμους. Σύμφωνα με την τότε μελέτη της Τροχαίας τόσες ήταν οι παγίδες θανάτου (6.226!) στο ελληνικό εθνικό οδικό δίκτυο.

   Με άλλα λόγια, σ’ αυτόν τον τόπο, πίσω από κάθε σχεδόν δυστύχημα, πίσω από κάθε σχεδόν τραγωδία, πίσω από κάθε σχεδόν ανθρώπινη καταστροφή, πέρα από τον παράγοντα «φύση», πέρα από τον παράγοντα «τύχη», πέρα από τον παράγοντα «ανθρώπινο λάθος», υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής: Η αδιαφορία για την προστασία, πόσω μάλλον, την καλυτέρευση της ζωής των πολλών.

   Αυτή η αδιαφορία δεν λογίζεται ούτε ως ανικανότητα, ούτε ως αβλεψία. Πρόκειται, καθαρά, για πολιτική επιλογή. Πρόκειται για την πολιτική επιλογή όλων των κυβερνήσεων, με τις πολεοδομίες τους, με τους δημοτικούς τους άρχοντες, με τους εργολάβους τους, που ενώ έχουν στη διάθεσή τους και στα συρτάρια τους δεκάδες αναφορές τοπικών αρχών, δεκάδες μελέτες πανεπιστημιακών, δεκάδες παρεμβάσεις φορέων, δεκάδες καταγραφές που επισημαίνουν κινδύνους και προβλέπουν το μέλλον, εκείνες κωφεύουν.

   Η μαρτυρία του καθηγητή Γεωλογίας Δ.Παπανικολάου (στον RealFm) ότι επί 20 χρόνια (!) πηγαίνει τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του στη Μάνδρα και τους διδάσκει γιατί εκεί – λόγω της αυθαιρεσίας – η νεροποντή θα φέρει τραγωδία, μιλάει από μόνη της.

   Η μαρτυρία μιας πραγματικότητας που λέει ότι στην Αττική στα μέσα του 19^ου αιώνα υπήρχαν 700 ποτάμια και ρέματα, αλλά το 2000 είχαν απομείνει 70 και σήμερα λιγότερα από 50, πιστοποιεί ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι «φυσικό» φαινόμενο. Η τσιμεντοποίηση 550 χιλιομέτρων ρεμάτων στην Αθήνα δεν είναι «φυσικό» φαινόμενο.

   Ότι έπρεπε να περάσουν 90 μέρες (!) από τις φωτιές του Αυγούστου στον Κάλαμο για να αρχίσουν οι εργασίες κορμοδέτησης ώστε οι καμμένοι να μην πνιγούν κιόλας από τις αναμενόμενες βροχές, ότι μετά από τρις ολόκληρους μήνες οι πολυάσχολοι υπουργοί δεν έχουν υπογράψει ούτε καν την Κοινή Υπουργική Απόφαση με αποτέλεσμα να μην έχουν παρασχεθεί ούτε εκείνα τα γλίσχρα 580 ευρώ της πρώτης βοήθειας στους πληγέντες, αυτά δεν είναι «φυσικά» φαινόμενα.  

   Η πλημμελής αντιπλημμυρική προστασία (δεν φέρνει κέρδη, δεν συμφέρει),

   η ανύπαρκτη αντισεισμική θωράκιση (δεν φέρνει κέρδη, δεν συμφέρει),

   η απουσία αντιπυρικής πρόβλεψης (δεν φέρνει κέρδη, δεν συμφέρει),

   δεν είναι «φυσικά» φαινόμενα. 

   Και εδώ είναι που εντοπίζεται το πολιτικό πρόβλημα: Ότι πίσω από κάθε σχεδόν θεομηνία, πίσω από κάθε σχεδόν ακραίο φυσικό φαινόμενο, υπάρχει μια τόσο ακραία πολιτική συμπεριφορά που, τελικά, αυτή μετατρέπει τις θεομηνίες σε τραγωδίες. Τραγωδίες με οφθαλμοφανώς ταξικό πρόσημο, αφού ως συνήθως δεν πλημμυρίζουν τα «ρετιρέ» αλλά τα «υπόγεια». 

   Αλλά, τότε, σε αυτή την περίπτωση, δεν μιλάμε για θεομηνίες. Μιλάμε για εγκλήματα…

Πηγή: imerodromos.gr