Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά για όσους δεν γνωρίζουν. Όταν μιλάμε για την θερμοκρασιακή διαφορά του πλανήτη, μιλάμε για την διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην μέγιστη και την ελάχιστη θερμοκρασία που καταγράφεται στον πλανήτη την ίδια ημέρα.

Η χθεσινή, λοιπόν, θερμοκρασιακή διαφορά, άκρως εντυπωσιακή αλλά όχι ασυνήθιστη για την περίοδο που διανύουμε όπως μας πληροφορεί ο γνωστός μετεωρολόγος Σάκης Αρναούτογλου, ήταν 100,7 βαθμούς κελσίου!

Με ανάρτηση του, στην προσωπική του ιστοσελίδα στο facebook ο κ. Αρναούτογλου αναφέρει:

«Τους 100,7 βαθμούς έφτασε η θερμοκρασιακή διαφορά στον πλανήτη σήμερα!!!

Άκρως εντυπωσιακές αλλά όχι ασυνήθιστες για την περίοδο που διανύουμε οι θερμοκρασικές διαφορές στην πλανήτη μας σήμερα με τη διαφορά μεταξύ της ελάχιστης και μέγιστης θερμοκρασίας που σημειώθηκε ανα τον κόσμο σήμερα να αγγίζει και τους 100.7 βαθμούς Κελσίου με τον υδράργυρο στο αεροδρόμιο του Ριτσμοντ της Αυστραλίας να αγγίζει και τους 42,9 βαθμούς ενώ στο Γιούρτι της Ρωσίας να πέφτει στους Μειον 57,8 βαθμούς Κελσίου»!

 Πηγή: newsbeast.gr

Του Αλέξανδρου Καπακτσή.

Στα χρόνια της κρίσης το μοτίβο των ταξικών αγώνων είναι σχεδόν πανομοιότυπο. Βρισκόμαστε μπροστά στον γκρεμό. Πρέπει να παρθούν μέτρα για τη σωτηρία. Διαρρέουν τα μέτρα που είναι δυσθεώρητα κύματα ανατροπής της ζωής των εργαζομένων. Αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις με τους σωτήρες-δανειστές γιατί μόνοι μας, είπαμε, είμαστε στον γκρεμό. Μετά από περισσότερη ή λιγότερη "αντίσταση" καταλήγουν στα προαπαιτούμενα της δόσης σωτηρίας από το μαρτύριο της χρεωκοπίας εν αναμονή. Το περισσότερη ή λιγότερη "αντίσταση" έχει να κάνει με τον αριθμό του κόσμου που βγαίνει στον δρόμο για να διαμαρτυρηθεί. Προσδιορισμός κοινοβουλευτικών πραξικοπηματικών ενεργειών, και με τη μορφή του κατεπείγοντος. Όλο και κάποιο ραντεβού τρέχουν να προλάβουν τα μέτρα σαν τον ανέραστο για χρόνια. Ψηφοφορία και τέλος-κορύφωση του μνημονιακού κύματος. Για να ξαναρχίσει η κίνηση από την αρχή γιατί "το πέλαγο(κρίση) είναι βαθύ"…

Και το κίνημα των εργαζομένων; Διακηρύξεις, απειλές για τη "μητέρα των μαχών", παρακολούθηση με προσοχή από τηλεοράσεως και Τύπο των αντιστάσεων της κυβέρνησης, προκήρυξη ανένδοτου αγώνα με τη μορφή πανελλαδικών απεργιών ανά τακτά χρονικά διαστήματα μην μας προλάβουν τυχόν ανυπόμονοι και βγούνε από το μαντρί αλλά και γιατί έτσι πρέπει, "όλοι μαζί να συγκρουστούμε" ή "Εμείς ή αυτοί" και άλλα τέτοια ηχηρά και εύηχα. Οι πανελλαδικές απεργίες όλο και να αραιώνουν όσο αραίωνε και ο κόσμος που καταλάβαινε ότι δεν μπορεί να πάει έτσι και διάλεξε την πιο εύκολη και βολική λύση (του Σύριζα που του έταζε να του λύσει το πρόβλημα όσο αυτός θα παρακολουθούσε τις εξελίξεις στον καναπέ και οι υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς όταν με τον ένα ή άλλο τρόπο γίνει επανάσταση, φυσικά κέρδισε πανηγυρικά ο Σύριζα…) και στο τέλος έγιναν επετειακές οι απεργίες μέχρι εξαφανίσεως όπως πρόσφατα. Ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός κυρίαρχος των εξελίξεων, μπορεί να μην ανακάμπτει, αλλά, με θράσος κάνει ότι θέλει και όπως το θέλει χωρίς να αμφισβητείται επί της πράξεως και της ουσίας τελικά.

Βέβαια στο διάστημα αυτό της παρακολούθησης-εξάρτησης των ενεργειών του κ-ε συνδικαλισμού από την αριστερή λογοκοπία με τη μορφή άμπωτης και πλημμυρίδας σε σχέση με τον κρίσιμο χρόνο, υπήρξαν και φωτεινές εξαιρέσεις προσπαθειών να πάνε τα πράγματα αλλιώς.

Ορισμένα παραδείγματα με τοπικές συντεταγμένες: Βδομαδιάτικες επαναλαμβανόμενες διαδηλώσεις συνδικάτων-συλλόγων και του συντονισμού τους στη Θεσσαλονίκη το πρώτο μνημονιακό εξάμηνο με αξιοσημείωτη συμμετοχή δεν κέρδισαν τη συμπάθεια του ΠΑΜΕ και άλλων αριστερών δυνάμεων για να διευρυνθούν αποφασιστικά αλλά και ούτε βρήκαν μιμητές στην πρωτεύουσα, των μεγάλων σχεδιασμών και των μεγάλων αγώνων. Μια μορφή αγώνα που αναδείχθηκε από το φοιτητικό κίνημα στους αγώνες για το άρθρο 16, που ανάγκασε σε ήττα την κυβέρνηση Καραμανλή και τον ίδιο να τη δικαιολογεί με την φράση "να μην ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση είχε ένα μαχαίρι κάθε βδομάδα στα πλευρά". Και αν ένα εξάμηνο ήταν λίγος ο χρόνος για να μεταφερθεί η πείρα και να γίνουν οι διαβουλεύσεις για τη διεύρυνση της συμμετοχής, ποιος διεστραμμένος νους θεωρεί τον επόμενο χρόνο ότι μια γενικευμένη επίθεση, αντεργατική επίθεση, για το ξεπέρασμα της κρίσης προς όφελος του κεφαλαίου, θα κριθεί στα εισιτήρια των λεωφορείων και στα διόδια των εθνικών οδών; Ποιοι θεωρούσαν ότι τα πιο μαχητικά παιδιά της αριστεράς, του συνόλου της, θα κέρδιζαν τη μάχη των μνημονιακών κυμάτων, πηδώντας στα λεωφορεία και σηκώνοντας μπάρες, ρίχνοντας το πλοίο των αγώνων στις ξέρες των λεωφορείων και των διοδίων;

Την ίδια στιγμή και με αυθόρμητο, ημισυνειδητό αλλά και συνειδητό τρόπο αναδεικνύεται μια νέα μορφή πάλης. Η κατάληψη των υπουργείων όπου γίνονταν οι διαβουλεύσεις με τους τροϊκανούς για τα κάθε λογής αντεργατικά μέτρα. Ξαφνικά μένοντας μετέωροι και ψάχνοντας μέρος συνεδριάσεων αλλά κυρίως ελέγχου, επιτήρησης και κυρίως δήλωσης πολιτικής πειθαρχίας, συνειδητοποίησαν άπαντες ότι αυτοί (οι εργαζόμενοι) μπορεί εκτός από την κατάληψη των υπουργείων μπορεί να θελήσουν και την κατάληψη της εξουσίας τους. Ταυτόχρονα με τις απειλές Ραγκούση ότι θα περικόψει το μεροκάματο των απεργών-καταληψιών αναδείχθηκε και κάτι ακόμη: ότι δεν μπορούσαν να το κάνουν αν οικειοθελώς οι εργαζόμενοι στο δημόσιο δεν το δήλωναν. Μπορούσε λοιπόν να σταματήσει το αίσχος κάθε δημόσιος υπάλληλος να δηλώνει εγγράφως ότι απεργεί για να του κόψουν τον μισθό. (Ποια απεργία που τιμά τον εαυτό της δεν βάζει πρώτο αίτημα την περιφρούρηση-απαίτηση του μεροκάματου του απεργού;) Μπορούσε έτσι να "μην έχει" υπουργεία με τεράστιο πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση και πολύ περισσότερο με την ανακατάληψη τους, αν είχαν γίνει κέντρα γενικευμένης εργατικής αντίστασης και το εξίσου σημαντικό μέσω των καταλήψεων να περιφρουρείται το μεροκάματο των δημοσίων υπαλλήλων, και όχι μόνο, ώστε να υπάρχουν πολύ μεγάλα καύσιμα αγωνιστικότητας και μαζικότητας. Η πείρα των μαθητικών καταλήψεων σε ανώτερο επίπεδο ταξικής σύγκρουσης…

Όσο σκληραίνει η σύγκρουση με τα μνημονιακά κύματα γίνεται εμφανές ότι ο σχεδιασμός του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού υπάρχει μόνο για να κουράσει και απογοητεύσει τον κόσμο και όχι το αντίθετο. Έτσι προτείνεται από τον συντονισμό της Θεσσαλονίκης - προς όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις της χώρας χωρίς αποκλεισμούς- ένας τρίμηνος αγωνιστικός σχεδιασμός αρχίζοντας από τα μέσα φθινοπώρου του '11 και μέχρι τον Φλεβάρη του 2012 που σχεδιαζόταν να κορυφωθεί το επόμενο αντεργατικό μνημονιακό κύμα. Αποτέλεσμα; Δεν απάντησε κανείς! Ή μάλλον απάντησαν όλοι όπως και ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός. Δια της σιωπής! Και μετά την απεργία του Νοέμβρη "κορύφωση" και λήξη τον Φλεβάρη. Πρόκριση της πολιτικής λύσης και από τον κόσμο και από όλα τα ρεύματα της αριστεράς. Στην πράξη, όχι στα λόγια. Γιατί είναι συνηθισμένα να χτίζουν με τα λόγια ανώγεια και κατώγια.

Ο Σύριζα γρήγορα έγινε κυβέρνηση, απέσυρε τους "θεσμούς" πλέον από τα υπουργεία που μπορούσαν να γίνουν και επικίνδυνα, τους συνδικαλιστές του από τους συντονισμούς, μερικούς τους προβίβασε σε βουλευτές και υπουργούς, η "αντίσταση" κράτησε έξι μήνες, τόσους ήθελαν για να εμπεδώσει ο κόσμος την ΤΙΝΑ, τα μνημονιακά κύματα πάνε και έρχονται με τις αξιολογήσεις πλέον και όχι τα μνημόνια. Το μοτίβο το ίδιο. Διαρροές για σκληρά μέτρα που δεν δέχεται η κυβέρνηση. Διαρροές για πιο ήπιες παραλλαγές που προτείνει. Έρχονται τα κλιμάκια. Ήρθαν τα κλιμάκια. Hilton, στο κέντρο της Αθήνας, οι διαπραγματεύσεις νυχθημερόν, ακόμη και Σάββατα, ακόμη και Κυριακές. Κούραση πολλή… Να έχουμε και τις ανέσεις μας. Δεν χρειαζόμαστε και στοιχεία. Μας τα δίνουν όλα από πριν και πρόθυμα. Με τα ταγιεράκια οι μεν. Με casualενδυμασία ή κοστούμια οι δε. Πάνε και έρχονται κανά δυο βδομάδες. Κανένας δεν τους ενοχλεί. Καμιά ομοσπονδία, κανένα σωματείο, κανένας άστεγος δεν διαμαρτύρεται από έξω. Πολύ περισσότερο να τους εμποδίσει, να κάνει μια καταληψούλα, έναν αποκλεισμό έστω και για μερικές ώρες βρε αδερφέ. Να πέσει κανένα δακρυγόνο, να περάσει η οσμή του στον κλιματισμό του Χίλτον… Τίποτα! Απραξία, αλλά, και αριστερή άμπωτη λογοκοπίας. Και την αναφέρουμε γιατί αυτοαναφέρονται σαν η καρδιά, η συνείδηση και το μυαλό της εργατικής τάξης. Αλλιώς θα αναφέραμε τη στάση αυτής… Μετά τη σιωπή εβδομάδων, και μόλις ετοιμάσουν τα μέτρα, φευ αγωνιστική έξαρση. Να αποτελέσει αυτή η απεργία το πρώτο βήμα ενός αναγεννημένου εργατικού κινήματος, να ανατρέψουμε τα σχέδια της κυβέρνησης, να … Να πάμε με αυτό το σχέδιο, να πάμε με το άλλο, και πάει λέγοντας για να καταλήξουν όλοι να ακολουθήσουν τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό σε μια ακόμη απεργοκτόνα απεργία με μονοφήφια νούμερα συμμετοχής αφού οι εργαζόμενοι νιώθουν, και έτσι είναι, ότι δεν τους αφορά.

Τελευταία έχουμε και ένα καινούργιο φαινόμενο. Ακτιβιστική αγωνιστική πλειοδοσία της τελευταίας στιγμής από τα διάφορα ρεύματα της αριστεράς. Κρεμάμε κανένα πανό π.χ. σε υπουργείο ή αλλού κάνοντας ντου, με διάρκεια τόση όση χρειάζεται για να γίνει γεγονός από την τηλεόραση, όχι από τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων ή εκατοντάδων χιλιάδων κόσμου, και αυτό… ήταν. Φανήκαμε ως μεγαλύτεροι αγωνιστές από τους άλλους… Να καταλάβουμε το υπουργείο και να το κρατήσουμε για όσο πάρει και με τη βοήθεια των "άλλων" και των εργαζομένων κυρίως περνάει από το μυαλό μας; Και φυσικά όχι. Όπως δεν περνάει ότι αυτό που έγινε με τους πλειστηριασμούς τελευταία έγινε γιατί κάποιοι, ελάχιστοι στο σύνολο των στρατευμένων στην αριστερά, δεν το έβαζαν κάτω ατέλειωτες εβδομάδες και έπρεπε να γίνεται το ίδιο σε όλη τη χώρα και όχι μόνο σε μια πόλη ή σε ένα μέτωπο σύγκρουσης.

Τα παραπάνω αυτονόητα έχουν την εξήγηση τους. Εν ήδη αφορισμού λοιπόν γιατί χρειάζεται άλλο άρθρο για να αναλυθεί το φαινόμενο: Η αριστερή πλημμυρίδα λογοκοπίας την ώρα που η σύγκρουση για το ξεπέρασμα της κρίσης προς όφελος του κεφαλαίου θα καθορίσει τον ελληνικό καπιταλισμό και την ιστορική περίοδο, την υποβιβασμένη θέση-ζωή των εργαζομένων για δεκαετίες, η ανετοιμότητα της να σχεδιάσει, να οργανώσει και να φέρει σε πέρας σκληρές, ενωτικές και μαζικές, ταξικές συγκρούσεις, έχει να κάνει με την κουλτούρα της, τις θεωρητικές της θέσεις και κυρίως την απόλυτη πίστη της ότι η θέση της, η αξία της, αναδεικνύεται πριν, κατά τη διάρκεια και κυρίως μετά την επανάσταση. Δεν πιστεύει, έχει χάσει πλήρως την επαφή της με την πραγματικότητα και τα ιστορικά υποδείγματα, ότι τα προαναφερόμενα προετοιμάζονται από την ίδια δια πυρός και σιδήρου στους καθημερινούς αγώνες, γύρω από τις κοινωνικές αντιθέσεις που αναδεικνύει η ιστορική στιγμή και όχι τα θέλω και τα πρέπει της.

Όσο τα διάφορα ρεύματα της αριστεράς, ριζοσπαστικά, επαναστατικά, κομμουνιστικά δεν αντιλαμβάνονται την ανάγκη συγκέντρωσης δυνάμεων και κατάλληλου αγωνιστικού σχεδιασμού για την ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης και τον συναγωνισμό για το άνοιγμα ενός άλλου δρόμου, η πλημμυρίδα αριστερής λογοκοπίας θα ακολουθείται από την άμπωτη των εργατικών αντιστάσεων κάθε μορφής.

Πρέπει να τεθεί από την αρχή, πως πάμε, με ποιους, με ποια οργάνωση, με ποιο σχεδιασμό, με ποιους στόχους και ποια μέσα. Από την αρχή. Όλα. Τα παλιά καύσιμα τέλειωσαν. Δεν τροφοδοτούν τίποτα αναγκαίο για την αναγέννηση του εργατικού κινήματος. Τώρα περισσότερο από ποτέ κάθε πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση θα έχει κρίσιμη, αλλά όσο και αν δεν φαίνεται στην αρχή, ιστορική σημασία.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Συνεχίζεται για άλλη μια φορά η πτωτική πορεία στην απασχόληση και στις θέσεις εργασίας των ελλήνων Ναυτεργατών στην Ναυτιλία και ιδιαίτερα στο τμήμα της ποντοπόρου, εκεί που δραστηριοποιείται το μεγάλο εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής στατιστικής αρχής στις 20/9/2016 (τελευταία και πρόσφατη απογραφή), απογράφτηκαν 1325 πλοία άνω των 100 κόρων ολικής χωρητικότητας (κοχ) που περιλαμβάνονται στο μητρώο του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου (ΝΑΤ) από τα οποία 1180 ήταν με ελληνική σημαία και τα 55 ελληνικών συμφερόντων με ξένη σημαία συμβεβλημένα με το ΝΑΤ.

Από αυτά τα 1180, τα 1041 ήταν εν ενεργεία και τα 139 σε αργία ή παροπλισμένα.

Από τα 55 ελληνόκτητα πλοία ξένης σημαίας συμβεβλημένα με το ΝΑΤ, τα 45 ήταν εν ενεργεία και τα 10 σε αργία ή παροπλισμό.

Στα πλοία αυτά ήταν ναυτολογημένοι 12163 έλληνες έναντι 12663 κατά την προηγούμενη απογραφή 9/2014. Αντίστοιχα οι αλλοδαποί Ναυτεργάτες ήταν 9277 από 10262 το 2014.

Οι έλληνες Ναυτεργάτες εργάζονταν: 2089 σε φορτηγά, 3751 σε δεξαμενόπλοια, 5248 σε επιβατηγά πλοία και 561 σε διάφορες άλλες κατηγορίες πλοίων.

Σε σύνολο 1235 πλοίων που απογράφτηκαν τον 9/2016 υπηρετούσαν 21440 έλληνες και αλλοδαποί Ναυτεργάτες έναντι 22925 το 2014.

Στα πλοία ελληνικής σημαίας ήταν ναυτολογημένοι 20666 Ναυτεργάτες, από αυτούς το 56,4% ήταν έλληνες και το 43,6% ξένης υπηκοότητας ναυτικοί.

Στα αντίστοιχα ελληνόκτητα πλοία συμβεβλημένα με το ΝΑΤ απασχολούνταν 774 Ναυτικοί εκ των οποίων το 66,4% ήταν έλληνες και 33,6% αλλοδαποί.

Από τα παραπάνω στοιχεία και πάντα σε σύγκριση με το 2014 διαπιστώνεται μείωση των ελλήνων Ναυτεργατών κατά 1,3% στα πλοία ελληνικής σημαίας και κατά 40,4% αυτών που υπηρετούσαν σε ελληνόκτητα πλοία ξένης σημαίας συμβεβλημένα με το ΝΑΤ.

Σχετικά με την κατανομή του Ναυτεργατικού δυναμικού (έλληνες και αλλοδαποί) μεταξύ των διαφόρων κατηγοριών πλοίων διαμορφώνεται η παρακάτω κατάσταση: 24% σε Φ/Γ, 44,3% σε Δ/Ξ, 28,70 σε επιβατηγά και τουριστικά και 2,9% σε λοιπά πλοία.

Με βάση τις ειδικότητες του Ναυτεργατικού δυναμικού στα παραπάνω ελληνικής σημαίας πλοία προκύπτει ότι οι αξιωματικοί αποτελούσαν το 32,7% του προσωπικού, το πλήρωμα 59,8% ενώ οι δόκιμοι, υγειονομικό κλ.π προσωπικό το 7,3% και το 0,1% χωρίς καμία ειδικότητα.

Στα πλοία ξένης σημαίας συμβεβλημένα με το ΝΑΤ το 26,6% ήταν οι αξιωματικοί, το πλήρωμα 63,2%, οι δόκιμοι κ.λπ το 3,6% και οι λοιποί 8,3%.

Την περίοδο του 11μηνου 2017 το ναυτιλιακό συνάλλαγμα που εισέρρευσε στην κατηγορία «μεταφορές» του ισοζυγίου υπηρεσιών ήταν στα 7533,60 δις ευρώ, αισθητά μειωμένο από το ρεκόρ του 2008 που ξεπέρασε τα 17 δις ευρώ!!!  

Διαπιστώσεις – Συμπεράσματα

Μια διαχρονική ανάλυση των στοιχείων που αφορούν το ελληνικό Ναυτεργατικό δυναμικό, όπως αυτό διαμορφώθηκε την μεταπολιτευτική περίοδο με αποκορύφωμα την δεκαετία του 1980 όταν οι θέσεις εργασίας άγγιξαν τις 100.000 για τους έλληνες Ναυτεργάτες στα πλοία ελληνικής σημαίας, φανερώνει ότι όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε μια τρομακτική μείωση των θέσεων εργασίας η οποία διαμορφώθηκε στα σημερινά επίπεδα και είναι μακράν η μικρότερη των τελευταίων 44 χρόνων, παρά το γεγονός ότι ο αριθμός των πλοίων αυτών εκείνης της περιόδου σε σχέση με το σήμερα έχει σχεδόν υπερτετραπλασιαστεί!!!

Βασική αιτία που σκόπιμα αποσιωπούν τόσο το εφοπλιστικό κεφάλαιο όσο και το πολιτικό και συνδικαλιστικό κατεστημένο ήταν και είναι η πολιτική της ανταγωνιστικότητας και της ενίσχυσης της κερδοφορίας των ναυτιλιακών επιχειρήσεων και του μεγαλοεφοπλιστικού κεφαλαίου.

Στο πλαίσιο αυτό από την μια μειώθηκαν με κυβερνητικές αποφάσεις 11 φορές οι οργανικές συνθέσεις των πλοίων με κύριο σκοπό να αποβάλουν το ελληνικό ναυτεργατικό δυναμικό από την ελληνική και ελληνόκτητη ναυτιλία και από την άλλη το κομπραδόρικο εφοπλιστικό λόμπυ μετέφερε μαζικά τα πλοία του σε ξένες σημαίες ευκαιρίας.

Με τις μειώσεις των συνθέσεων στα υπό ελληνική σημαία πλοία πέτυχαν και εξασφάλισαν ευνοϊκούς και σκανδαλώδεις όρους έναντι των παραδοσιακών ναυτιλιακών χωρών από πλευράς ανταγωνιστικότητας έχοντας μόνο ένα μικρό μέρος του στόλου τους στην ελληνική σημαία και ταυτόχρονα μετέφεραν την συντριπτική πλειοψηφία των πλοίων τους σε σημαίες ευκαιρίας εξασφαλίζοντας και σε αυτές χαμηλότατο κόστος εργασίας, ελαχιστότατη φορολογική επιβάρυνση και μια σειρά άλλα προνόμια.

Σήμερα από τα 4300 πλοία ελληνικής πλοιοκτησίας στην ποντοπόρο ναυτιλία τα 765 είναι στην ελληνική σημαία και στα υπόλοιπα 3535 σε ξένες «πειρατικές» σημαίες ευκαιρίας!!

Την ελληνική σημαία την χρησιμοποιούν διότι αυτή κατέχει δεσπόζουσα θέση από πλευράς ποιότητας, αξιοπιστίας και κυρίως για να προωθούν μέσω των εκάστοτε κυβερνήσεων τις πολιτικές τους που εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους στα διεθνή φόρα, έχοντας πετύχει και επιβάλει απόλυτα τους επιχειρηματικούς όρους στον τομέα της ανταγωνιστικότητας.

Χαρακτηριστικά σημειώνουμε ότι το ελληνικό μοντέλο ανταγωνιστικότητας καμιά χώρα παραδοσιακά ναυτιλιακή δεν το έχει ακόμη κατοχυρώσει παρά το γεγονός ότι οι βορειοευρωπαϊκές χώρες έχουν κάνει ανάλογα βήματα από την δεκαετία του 1990!!

Αυτό το αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο που θεσπίστηκε την μεταπολεμική περίοδο και στηρίχθηκε στον αποικιοκρατικό νόμο 2687/53, τον φορολογικό νόμο 27/75 και δεκάδες άλλες νομοθετικές διατάξεις που θεσμοθετήθηκαν με σκοπό την περιφρούρηση αλλά και την διεύρυνση των προνομίων του εφοπλιστικού κεφαλαίου σε συνδυασμό με τις διαδοχικές μειώσεις των οργανικών συνθέσεων, οδήγησαν σε βίαιο διωγμό χιλιάδων ελλήνων Ναυτεργατών από την ποντοπόρο ναυτιλία.

Η εφοπλιστόδουλη αυτή πολιτική είχε ως συνέπεια την μαζική ανεργία στον κλάδο των Ναυτεργατών, την ριζική ανατροπή στην σχέση εργαζομένων προς τους συνταξιούχους στα ασφαλιστικά μας ταμεία, σήμερα αυτή η αναλογία είναι 1 εργαζόμενος Ναυτεργάτης προς 5,5 συνταξιούχους, και αυτό με την σειρά οδήγησε στην κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έδωσε την χαριστική βολή διαλύοντας το αρχαιότερο ασφαλιστικό ταμείο της χώρας μας, ενοποιώντας το με ΕΦΚΑ όπως και τα άλλα αντίστοιχα ταμεία μας ΚΕΑΝ – Ταμείο Πρόνοιας κ.λπ.

Η πολιτική της ανταγωνιστικότητας πέρασε και περνάει πάνω από τις πλάτες του Ναυτεργατικού μας κόσμου. Αυτοί είναι τα μόνιμα υποζύγια που υφίστανται τις συνέπειες των αντιλαϊκών κυβερνητικών πολιτικών στην απασχόληση, στις εργασιακές σχέσεις, στην καταβαράθρωση των συνταξιοδοτικών τους δικαιωμάτων στις ΣΣΕ.

Το εφοπλιστικό κεφάλαιο αντίθετα εξακολουθεί να αναπτύσσεται, να γιγαντώνεται και σήμερα να κατέχει την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια Ναυτιλία!!

Ταυτόχρονα στην ελληνική και ελληνόκτητη ναυτιλία κυριαρχεί η μαύρη ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία μέσα από μια πολιτική που ακολουθείται η οποία ταυτίζεται με τα εφοπλιστικά συμφέροντα. Παράλληλα είχε και έχει παρά την ραγδαία ανάπτυξη και την κερδοφορία της μηδενικές επιδόσεις σε ότι αφορά την συμβολή της στα δημόσια φορολογικά έσοδα της χώρας μας!!

Οι Ναυτεργάτες, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι αυτοαπασχολούμενοι είναι τα θύματα της μνημονιακής επέλασης με την αύξηση της ανεργίας, την κάθετη πτώση των μισθών και εισοδημάτων τους, με την φορολεηλασία, με τις ελαστικές μορφές εργασίας, με την απλήρωτη εργασία, με μισθούς και συντάξεις πείνας, φτώχειας και εξαθλίωσης!!!

Πρόκειται για μια σκληρή ταξική πολιτική που θωρακίζει, διευρύνει και αυξάνει τα κέρδη των λίγων, εφοπλιστών, βιομηχάνων, τραπεζιτών και ρίχνει τα βάρη και τις συνέπειες της κρίσης στους πολλούς, την εργατική τάξη και τα μικρομεσαία στρώματα που βιώνουν έναν πραγματικό γολγοθά προκειμένου να εξασφαλίσουν την πιο στοιχειώδη επιβίωσή τους.

Αυτή την πολιτική υπηρέτησαν και υπηρετούν τα κόμματα ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ (Κίνημα Αλλαγής) και όλα τα κόμματα που ανήκουν στο αστικό πολιτικό σύστημα μη εξαιρουμένης και της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ, ο πρώην Υπουργός Ε.Ν αλλά και ο νυν μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες για τον Ναυτεργατικό κόσμο πέρα από τις πολυποίκιλες υπηρεσίες τους στο εφοπλιστικό κεφάλαιο έχουν αναλάβει την βρώμικη δουλειά να καταργήσουν τον θεσμό των ΣΣΕ στους Ναυτεργάτες.

Στην πρόσφατη συνάντηση με τα Ναυτεργατικά Σωματεία ο Υπουργός Ε.Ν κ. Κουρουμπλής είχε το απύθμενο θράσος ενεργώντας εξ ονόματος του εφοπλιστικού κεφαλαίου να αναθερμάνει την γνωστή πρωτοβουλία της ΕΕΕ σχετικά με την επαναπρόσληψη ελλήνων Ναυτεργατών στην ποντοπόρο Ναυτιλία η οποία μέσα από μια εκβιαστική πρακτική θέλει και επιδιώκει διακαώς την συντριβή των ΣΣΕ και την γενίκευση στο καθεστώς γαλέρας που επικρατεί στην ποντοπόρο ναυτιλία.

Η κατηγορηματική θέση αρχών της ΠΕΝΕΝ καθ’ όλη την διάρκεια αυτής της κακόγουστης επικοινωνιακής επιχείρησης των εφοπλιστών και των αστικών κυβερνήσεων, έκοψε τον δρόμο της προσπάθειας να συμφωνηθεί μια τέτοια προδοτική συμφωνία και μάλιστα με την συναίνεση των Ναυτεργατικών Σωματείων.

Παρόλα αυτά η κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα και οι εκπρόσωποι του εφοπλιστικού κεφαλαίου επαναφέρουν για πολλοστή φορά το θέμα, γεγονός που δείχνει ότι το επόμενο χρονικό διάστημα θα επιχειρήσουν να περάσουν τις αντιδραστικές και αντεργατικές τους επιδιώξεις στον τομέα των ΣΣΕ.

Είναι γνωστές οι θέσεις της ΕΕΕ και του Προέδρου της για κατάργηση των ΣΣΕ στα πλαίσια της ανταγωνιστικότητας για διαμόρφωση μισθών σύμφωνα «με τα διεθνώς κρατούντα» εννοώντας όχι βέβαια τους μισθούς των κλαδικών συμβάσεων για τους εθνικούς ναυτεργάτες των παραδοσιακών ευρωπαϊκών χωρών αλλά για αυτούς της ITFπου εφαρμόζονται στους Ναυτεργάτες των τρίτων χωρών όπως οι Φιλιππίνες, το Πακιστάν, η Αίγυπτος κ.λπ.

Μάλιστα στην εκδήλωση της πίτας του Ναυτικού Επιμελητηρίου που έγινε πριν λίγες μέρες στο λίμπερτυ μουσείο στο λιμάνι του Πειραιά την σκυτάλη πήρε ο μεγαλοεφοπλιστής Παναγιώτης Τσάκος.

Μιλώντας στην παραπάνω εκδήλωση μεταξύ των άλλων απευθυνόμενος στους εκπροσώπους των αστικών πολιτικών κομμάτων, στην πολιτική ηγεσία του ΥΕΝ και τους εκπροσώπους της ΠΝΟ (οι γνωστοί παρακαθήμενοι σε κάθε εφοπλιστική φιέστα με επικεφαλής τον γνωστό Γ.Γ της ΠΝΟ) που συμμετείχαν σε αυτή είπε τα παρακάτω:

«Η μαγιά της ναυτοσύνης είναι ο ναυτικός. Αν δεν έχουμε  ναύτες δεν θα αποκτήσουμε καλούς αξιωματικούς. Όλα ξεκινάνε από τη βάση.  Στην εποχή μου υπήρχαν 150.000 ναυτικοί και 1.000 ελληνικά πλοία. Σήμερα έχουμε 4.500 πλοία και 14.000 ναυτικούς.  Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση τότε  σε λίγο καιρό δεν θα κόβετε πλέον την πίτα σας στο Liberty».

Μάλιστα απευθυνόμενος στους «συνδικαλιστές» που παρίσταντο στην εκδήλωση τους απεύθυνε την περισπούδαστη και προσβλητικότατη προτροπή: «Εκεί που κάθεστε και μετράτε τις εισφορές  σας παρακαλώ να καθίσετε να μετρήσετε πόσα μέλη είχατε όταν πιάσατε αυτή τη θέση και πόσα έχετε τώρα…»

Όπως πληροφορηθήκαμε εκ των υστέρων ουδείς από το συστημικό πολιτικό και συνδικαλιστικό προσωπικό δεν αντέδρασε και δεν του απάντησε…

Το θράσος, η υποκρισία και ο φαρισαϊσμός των εφοπλιστών έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Αυτοί που στο όνομα της ανταγωνιστικότητας έχουν εξολοθρεύσει την συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων Ναυτεργατών και έχουν επιβάλει συνθήκες μεσαίωνα με την ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία, αναρωτιούνται γιατί έχουν αφανιστεί οι έλληνες Ναυτεργάτες….

Καμώνονται στον δημόσιο λόγο τους ότι είναι υπέρ της απασχόλησης των ελλήνων Ναυτεργατών και από τα πλοία τους έχουν εξοστρακίσει τους έλληνες Ναυτεργάτες.

Επειδή ο κ. Τσάκος επανειλημμένα αναμοχλεύει και επιχειρεί να δημιουργήσει εντυπώσεις εξαπατώντας και κοροϊδεύοντας, θέλουμε να θυμίσουμε τα παρακάτω:

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία η ναυτιλιακή του εταιρεία έχει 80 πλοία και από αυτά τα 25 μόνο είναι στην ελληνική σημαία!!

Στο σύνολο των πλοίων με ξένη σημαία ευκαιρίας που έχει το 90% είναι χαμηλόμισθοι και ανασφάλιστοι αλλοδαποί Ναυτεργάτες. Στα πλοία με ελληνική σημαία διατηρεί αριθμό ελλήνων μικρότερο και από αυτόν που προβλέπει η υφιστάμενη νομοθεσία.

Σε ότι αφορά τους μισθούς που έχει διαμορφώσει στην εταιρεία του θα παραθέσουμε δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα: τα τελευταία 2 χρόνια εργάστηκε ως καθαριστής σε Δ/Ξ ένας νέος στο επάγγελμα και στην ηλικία Ναυτικός στο πλοίο «Προποντίς» του οποίου ο καθαρός μισθός (αφαιρουμένων των κρατήσεων) ήταν 600 ευρώ τον μήνα!!! Δηλαδή ο καταβαλλόμενος μισθός ήταν ακόμη πιο μικρός από αυτόν που προβλέπει για τους χαμηλόμισθους αλλοδαπούς η Σύμβαση της ITF!!!

Με αυτούς τους μισθούς φιλοδοξεί ο κ. Τσάκος να προσελκύσει έλληνες Ναυτεργάτες στην εταιρεία του και στην Ναυτιλία;    

Παρόλα αυτά ο κ. Τσάκος είναι μόνιμα στην επικαιρότητα συνομιλητής του εκάστοτε Υπουργού και τα γνωστά παπαγαλάκια του εφοπλιστικού λόμπυ να προβάλουν τις γνωστές μπουρδολογίες οι οποίες απέχουν έτη φωτός από την αλήθεια και την πραγματικότητα.

Παράδειγμα δεύτερο: Ναύτης ναυτολογημένος σε άλλο πλοίο της εταιρείας συμφερόντων Τσάκου προσλαμβάνεται με κλειστό μισθό 2600 ευρώ τον μήνα και λίγες μέρες πριν την λήξη της σύμβασης τον ενημερώνουν ότι εάν θέλει να παραμείνει στο πλοίο θα πρέπει να δεχθεί μείωση του μισθού στα 1600 ευρώ.

Σημείωση: Ο κλειστός μισθός 2600 ευρώ που η εταιρεία ζήτησε να γίνει 1600 τον μήνα περιλάμβανε 12 ώρες εργασίας τις καθημερινές, 4 ώρες εργασίας Σάββατα, Κυριακές, Αργίες. Στον ίδιο μισθό περιλαμβάνονται τα πάσης φύσης επιδόματα, έξτρα εργασίες, αναλογία άδειας, τροφοδοσία κ.λπ.

Ακριβώς η ίδια κατάσταση επικρατεί στους μισθούς των πληρωμάτων στην εταιρεία του λαλίστατου Προέδρου της Ε.Ε.Ε όπου ελάχιστοι Ναυτεργάτες από τα πληρώματα απασχολούνται και οι μισθοί είναι εφάμιλλοι των αλλοδαπών των τρίτων χωρών… Κατά τα λοιπά και αυτός διατυμπανίζει όπου βρεθεί και όπου σταθεί την πίστη του στην επιστροφή των ελλήνων Ναυτεργατών στο καθεστώς της εργασιακής γαλέρας.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

”Ελάφρυνση” του χρέους αλλά με επιπλέον υποχρεώσεις της Αθήνας έναντι των δανειστών και όχι καθαρή έξοδο, όπως ελπίζει η ελληνική πλευρά, βλέπει μετά τον Αύγουστο του 2018 ο απερχόμενος επικεφαλής του EuroWorkingGroup Thomas Wieser.

Φυσικά, όταν ο Thomas Wieser μιλάει για ”ελάφρυνση” του χρέους, δεν εννοεί κατά κανένα τρόπο ”κούρεμα” αλλά μια ανώδυνη για τους πιστωτές μορφή επιμήκυνσης του, η οποία προφανώς και δεν προσφέρει οφέλη στην υπερχρεωμένη και ”αποικία χρέους” Ελλάδα.

Σε αποκλειστική συνέντευξή του στην «Κ» ο κ. Wieser σημειώνει πως παρόλο που ακόμα δεν έχει συζητηθεί ποια θα είναι η σχέση μεταξύ Ελλάδας και δανειστών από τον Αύγουστο που το πρόγραμμα τελειώνει, όλα θα εξαρτηθούν από τις συμφωνίες των δύο πλευρών για τη μείωση του χρέους.

«Εάν υπάρξει περαιτέρω ”ελάφρυνση” του χρέους μετά το τέλος του προγράμματος, τότε λογικό είναι να επιτευχθεί κάποια περαιτέρω συμφωνία», λέει χαρακτηριστικά υπενθυμίζοντας ότι οι χώρες που έχουν περάσει από μνημόνια έχουν διαφορετική σχέση με τους εταίρους. Σύμφωνα με τους κανόνες οι οποίοι εφαρμόζονται στην Ιρλανδία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Κύπρο –σύντομα και στην Ελλάδα–, η χώρα θα είναι κάτω από μια ενισχυμένη εποπτεία μέχρις ότου το 75% των δανείων επιστραφεί – κάτι που τοποθετείται χρονικά με τα σημερινά δεδομένα γύρω στο 2060!

Όπως λέει ο κ. Wieser, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που παραμένει άλυτο παρά τα οκτώ χρόνια προγραμμάτων προσαρμογής είναι ότι οι ξένες επενδύσεις δεν είναι ευπρόσδεκτες στην Ελλάδα όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες. «Μόλις πρόσφατα η Ελλάδα έπαψε να αποτελεί τεράστιο ρίσκο για επενδύσεις καθώς τα τελευταία χρόνια κανένας λογικός επενδυτής δεν θα επένδυε», λέει χαρακτηριστικά.

Ενας βασικός λόγος που οι επενδυτές διστάζουν να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα είναι το δικαστικό σύστημα, σύμφωνα με τον κ. Wieser.

Για τον Αυστριακό αξιωματούχο παρόλο που αυτοί οι τομείς της Δικαιοσύνης και της εκπαίδευσης αποτελούν ακρογωνιαίους λίθους ενός πετυχημένου κράτους, αποτελούν ευθύνη της εγχώριας κυβέρνησης. «Το πρόγραμμα δεν μπορεί να αποτελεί το μέσο με το οποίο αλλάζουν οι συνταγματικοί πυλώνες μιας χώρας», τονίζει.

Πηγή: iskra.gr