Όλα έγιναν πιο εύκολα με την Ελλάδα με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα και υπουργό Οικονομικών τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, ομολογεί ο απερχόμενος πρόεδρος του συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης Γερούν Ντάισελμπλουμ.

«Ο πρωθυπουργός Τσίπρας και φυσικά ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος έχουν αλλάξει εντελώς τη σχέση με τους Ευρωπαίους εταίρους. Σχεδόν όλα ήταν ευκολότερα από τότε… Είναι μια εντελώς διαφορετική κατάσταση»!

Αυτό δήλωσε χαρακτηριστικά ο Γ. Ντάισελμπλουμ, στην τελευταία του συνέντευξη ως επικεφαλής του Eurogroup, που δημοσιεύεται σήμερα στους Financial Times.

Ο ίδιος παραδέχεται ότι κάποια από τα μέτρα που χρειάστηκε να πάρει η Ελλάδα κατά τη διάρκεια των προγραμμάτων ήταν «ακραία» και «υπερβολικά», αλλά εκτιμά πως πλέον οι συζητήσεις προσανατολίζονται στις μεταρρυθμίσεις και όχι στη λιτότητα.

Ο απερχόμενος πρόεδρος του Eurogroup αναφέρεται και στα γεγονότα του καλοκαιριού του 2015, σημειώνοντας πως παρά τα όσα έχουν λεχθεί σχετικά με την «επιθυμία» των Γερμανών για προσωρινό Grexit, περισσότερο έχασαν την υπομονή τους με την Αθήνα χώρες της κεντρικής και νοτιοανατολικής Ευρώπης, πολλές από τις οποίες έχουν χαμηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα από την Ελλάδα.

«Πίσω από τη στάση της Γερμανίας ήταν μια σειρά χώρες που απλώς έλεγαν «ως εδώ». Δεν έχουμε άλλη εμπιστοσύνη. Δεν θέλουμε άλλες συζητήσεις με την ελληνική κυβέρνηση. Θέλουμε να μιλήσουμε για το plan B»» ανέφερε, και τόνισε ότι ο ίδιος ποτέ δεν υπήρξε υπέρμαχος του Grexit, το οποίο θεωρεί «πραγματικά ζημιογόνο» και «τεράστιο λάθος».

Πηγή: imerodromos.gr

του Βασίλη Λιόση

Τίποτα, πλέον, δεν πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη από αυτή την κυβέρνηση. Το τελευταίο κατόρθωμά της σχετίζεται με την απαγόρευση της απεργίας ή για να το πούμε κομψά με τη δημιουργία αναχωμάτων για την κήρυξη της απεργίας. Είναι προφανές ότι το επικείμενο νομοθέτημα είναι αποτέλεσμα της απαίτησης τόσο του ΣΕΒ όσο και των δανειστών. Επιπλέον αποτελεί τη συνέχεια μιας σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής που περιλαμβάνει την περικοπή των μισθών, των συντάξεων και των κοινωνικών δαπανών, την άγρια φορομπηχτική πολιτική, την ανεργία, τη διατήρηση του ΕΝΦΙΑ και πολλά ακόμη.

               
Υπάρχουν στιγμές που μπροστά στην αγανάκτηση και τον θυμό που νιώθεις, αδυνατείς να βρεις λέξεις για αυτό που βιώνεις εσύ και οι γύρω σου. Επιστρατεύοντας όση ψυχραιμία μας έχει απομείνει και προσπαθώντας να σκεφτούμε ορθολογικά, καταθέτουμε τις παρακάτω σκέψεις:

1.        Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η απαγόρευση της απεργίας αφορά μόνο τα πρωτοβάθμια σωματεία και όχι τα δευτεροβάθμια και τα τριτοβάθμια. Πρόκειται για ένα μεγάλο ψέμα, αφού η πράξη έχει αποδείξει πως για να ληφθούν συνολικά μέτρα, ακολουθείται η τακτική της σαλαμοποίησης. Με άλλα λόγια η απαγόρευση της απεργίας θα ξεκινήσει από τα πρωτοβάθμια προκειμένου να αγκαλιάσει αργότερα και τις υπόλοιπες συνδικαλιστικές οργανώσεις.

2.       Επίσης, υποστηρίζεται πως είναι δημοκρατική διάταξη, αφού η λήψη της απόφασης θα γίνεται με το σύστημα της απόλυτης πλειοψηφίας. Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί! Πρώτα από όλα καμώνονται πως δεν ξέρουν ότι στους εργασιακούς χώρους η κήρυξη απεργίας αντιμετωπίζει μία τεράστια δυσκολία που έχει ένα όνομα: εργοδοτική τρομοκρατία. Πόσες και πόσες φορές δεν έχουν απολυθεί εργαζόμενοι επειδή πρωτοστάτησαν στις απεργίες; Δεύτερο, αν τίθεται ζήτημα δημοκρατικής ευαισθησίας, τότε ας εφαρμόσουν την απλή και ανόθευτη αναλογική και στις βουλευτικές εκλογές. Ας θυμηθούμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές με 36,34% το οποίο μάλιστα φτάνει περίπου το 22%, αν το υπολογίσουμε με βάση τους εγγεγραμμένους.

3.       Μεταπολιτευτικά, πολλές φορές επιχειρήθηκε να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά καμία κυβέρνηση δεν το κατάφερε (βεβαίως η απεργία απαγορεύτηκε από τη χούντα). Το κατάφερε όμως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που συνεχίζει να εξευτελίζει την έννοια της αριστεράς. Τον ενθουσιασμό του για αυτό το συριζαίικο κατόρθωμα εξέφρασε και ο Άδωνις Γεωργιάδης ο οποίος σύμφωνα με δική του δήλωση «δεν κρατιέται προκειμένου να ψηφίσει τη συγκεκριμένη διάταξη». Αυτό από μόνο του αρκεί για να δείξει το μέγεθος της κατάντιας της σημερινής κυβέρνησης.

4.      Τέλος, ας μην ξεχνάμε πως το δικαίωμα της απεργίας και η νομική του κατοχύρωση δεν είναι αποτέλεσμα της σκέψης κάποιου νομοθέτη, αλλά απόρροια σκληρών, αιματηρών και μακροχρόνιων αγώνων. Κάποιοι όχι μόνο ταλαιπωρήθηκαν αλλά έδωσαν τη ζωή τους ανυστερόβουλα για αυτό το δικαίωμα. Όλους αυτούς τους αγώνες και τους ποταμούς αίματος ο ΣΥΡΙΖΑ τους πετάει, τους λερώνει και τους ατιμάζει.
   

Είναι φυσικό κι επόμενο μεγάλα τμήματα των εργαζομένων να απογοητεύονται και να παθητικοποιούνται από τα «κατορθώματα» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ωστόσο η απάθεια ακόμη και το εκτονωτικό σιχτίρισμα δεν αποτελούν λύση. Η λύση είναι, όπως και πάντα ήταν κι έτσι θα παραμείνει, οι μαζικοί οργανωμένοι λαϊκοί αγώνες. Κάποιοι θα επιμένουμε πεισματικά. Κάποιοι θα κρατάμε τις φωτιές αναμμένες κι έχοντας την ιστορική γνώση ξέρουμε ότι «θα έχει ο καιρός γυρίσματα».

-----------------

και ένα σχετικό βίντεο με δηλώσεις της υπουργού Έφης Αχτσιόγλου

Πηγή: kordatos.org

Πάμε χαλαρά. Όπως σε μια μέρα σχόλης. Ή ανεργίας. Ή αναγκαστικής αεργίας. Όπως όταν μπαίνεις στον καφενέ για έναν καφέ ή στην καφετέρια για κάτι που σου πάει πιο πολύ – συνήθως χωρίς εφημερίδα πια, δεν περισσεύουν κατ’ αυτάς ούτε τα δέοντα ψιλά. Άλλωστε «φυλλάδες» εν πολλοίς, και πολλοί

  δημοσιογράφοι μέσα απ’ αυτές και τα υπόλοιπα ΜΜΕ βοήθησαν να σου ξεσχίσουν τη ζωή οι Δυνατοί. Μπαίνεις λοιπόν χαλαρά, πετάς και μια (καλη)μέρααα, και κοιτάζεις γύρω σου στην Πνύκα και στην Αγορά τον Μουζάλα τον Δικαστή. Του μυρίζουν για πραξικοπηματίες οι Τούρκοι ικέτες – γάτα ο Μουζάλας ο Δικαστής, δεν του ξεφεύγουν κάτι τέτοια. Ο κ. Τσακαλώτος βρίσκει όπως πάντα και κάτι καλό στο κακό. Για να αντιμετωπίσουν τον απεργιοκτόνο νόμο οι εργαζόμενοι, σου λέει, έχουν τώρα την ευκαιρία

να οργανωθούν καλύτερα! Πιο μαρξιστικό αυτό το κουτοπόνηρο σόφισμα και θα… λιποθυμήσει.

  Ο κ. Νεφελούδης συγκρίνει το ΠΑΜΕ με τον Ρουβίκωνα και ο κυρ-Κοτζιάς συμψηφίζει την Εκκλησία με τη Χρυσή Αυγή. Ένα μάτσο Ποκοπίκοι λες

και απαγορεύεις στον εαυτό σου να μελαγχολήσει. Ο αγροίκος Πολάκης στολίζει την κυρία Βίκυ Σταμάτη με χαρακτηρισμούς που θα ζήλευε φασίστας ρατσιστής και κτηνάρας σεξιστής, αλλά η Γραμματεία Ισότητας Φύλων δεν βρίσκει κανέναν λόγο να μιλήσει επ’ αυτού – μάλλον για τις Υποκρίτριες του… Νότου, η κυρία Σταμάτη δεν είναι γυναίκα, ούτε υβριζόμενη. Ένα μάτσο Ποκοπίκοι, λες και αισθάνεσαι

  κάπως πιο πικρόν τον καφέ. Απ’ το παράθυρο μπαίνουν αλαφροπετώντας εφημερίδες εξ Εσπερίας που σε οικτίρουν: Για την εύνοια του Ερντογάν, οι Έλληνες παίζουν παιχνίδια με την τύχη των Τούρκων αξιωματικών. Ωπ! Πρόσεχε! Μην προσθέσεις στη μελαγχολία σου, που φαίνεται να έρχεται, σκέψεις για τους πλειστηριασμούς, τον διαμελισμό της ΔΕΗ και τα καζίνα, θα αρχίσει να κλαίει η Μπέτυ – το χοντραίνει ο «Spiegel»: «Βάζει τις φωνές ο Ερντογάν και ο Τσίπρας πάει πάσο» – δεν μπορεί! Fake news θα είναι…

Ο Τσίπρας! Το 2016 υποσχόταν στους Έλληνες ότι το 2017 θα βγούμε στις αγορές. «Καθαρά». Τώρα το υπόσχεται για τον Αύγουστο του 2018. Ψέματα λέει, έχει δεσμευτεί απέναντι στους δανειστές με νέα μέτρα έως το 2022 (ψηφισμένα), που δίνουν στην «έξοδο στις αγορές» το νόημα της εποπτείας. Το επισημαίνει και η «Handelsblatt» – πλην όμως Φράγκοι είναι αυτοί (και μάλιστα Γότθοι), ανθελληνικά fake news διαδίδουν.

Κι όμως, λέγοντας ψέματα ο Τσίπρας λέει την αλήθεια. Όντως η Ελλάδα γίνεται μια Γη της Επαγγελίας σε τιμή ευκαιρίας. Για τους Δυνατούς. Όσο για τους εργαζόμενους, την αλήθεια την είπε ο κ. Παππάς! Και οι αμοιβές τους έχουν ανέβει, μάλιστα 12,5% κατά την τριετία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, και η ανεργία μειώνεται.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στην Ιταλία. Η απασχόληση πλέον στη γείτονα είναι η υψηλότερητων τελευταίων πολλών ετών. Μόνον που πρόκειται για ελαστική εργασία, για «ευέλικτη» δουλοπαροικία, πρόκειται για έναν παράδεισο των «απασχολίσιμων».

Έτσι είναι, σύντροφοι! Για εκεί το πάει, όχι μόνον η Ελλάδα, αλλά όλη η Ευρώπη. Δουλειά, σαν να σου κάνουν χάρη, να φχαριστάς για το φαΐ της ημέρας και να σταυροκοπιέσαι μη σου ’ρθουν τα χειρότερα. Αυτό είναι

το μέλλον στο οποίο συγκλίνουν κοινωνίες και κοινωνίες, κράτη και προτεκτοράτα, άνθρωποι και ποντίκια. Αν και η Παγκόσμια Τράπεζα (εκεί που έχουν επικράτεια ο Μολώχ και ο Μαμωνάς) ανησυχεί. Η φρενήρης άνοδος των αξιών στα χρηματιστήρια (φούσκες στο τετράγωνο και φούσκες στον κύβο) θυμίζει έντονα την περίοδο πριν από το κραχ του 1929! Ωραία.

Παρ’ ότι άφρονες, βλέπουν την κρίση να ’ρχεται, αλλά τελείως παράφρονες την αφήνουν να εξελίσσεται. Όσο για εμάς, αν μέσα στην κρίση μάς βρει και άλλη κρίση, το ερώτημα πλέον θα είναι το ερώτημα της τροφής…

*Πηγή: topontiki.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Το πολυνομοσχέδιο έκτρωμα ψηφίζεται την  Δευτέρα 15/12. Περιλαμβάνει χίλια μύρια αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα. Από τους πλειστηριασμούς ως τον σοβαρότατο περιορισμό της δυνατότητας της απεργίας.

Η πεπατημένη «αγωνιστική» τακτική των συνδικαλιστικών ηγεσιών, είναι γνωστή: Κηρύσσουν (όχι πάντα…) μια απεργία, συγκέντρωση και τελικά συνάθροιση καταγγελίας έξω από τη Βουλή, τη μέρα της ψήφισης.

Ελάχιστοι εργαζόμενοι μπορούν να πειστούν έτσι ότι γίνεται πραγματικά ένας αγώνας με δυνατότητα ανατροπής κάποιων μέτρων και πολύ περισσότερο επιβολής καταχτήσεων. Ωστόσο, δεν είναι αυτός ο κυριότερος λόγος που στην πλειοψηφία τους δεν απεργούν.

Είναι η εργοδοτική πίεση στον ιδιωτικό τομέα, η απειλή της ανεργίας/απόλυσης, η απώλεια του μεροκάματου και άλλα πολλά που σχετίζονται με τη διαμορφωμένη κοινωνική και πολιτική συνείδηση.

Ωστόσο, η πλήρης συνδικαλιστική ανυποληψία και απουσία ενός πραγματικού αγωνιστικού σχεδίου, παίζουν ωστόσο το δικό τους σημαντικό ρόλο. Απογοητεύουν πολλούς εργαζόμενους, ενώ προσθέτουν άλλοθι για μια παθητική στάση σε άλλους.

Με τη σειρά τους στη συνέχεια οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν ως άλλοθι ότι «δεν τραβούν οι εργαζόμενοι» και η ζωή συνεχίζεται…

Αυτή τη φορά, έγινε κάτι καλύτερο. Μπήκε απεργιακή κινητοποίηση πριν τη μέρα της ψήφισης, στο παραπέντε έστω της ψήφισης. Με στήριξη από το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και μαχόμενες δυνάμεις κυρίως σε πρωτοβάθμια σωματεία στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Σημαντικό βήμα, αλλά ανεπαρκές. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι αυτή απεργία αφορά το δικαίωμα της απεργίας που έχει κατακτηθεί με αίμα.

Δεν έχει λογική να περιμένει το εργατικό κίνημα την όποια αστική μνημονιακή κυβέρνηση να κατεβάσει το όποιο νομοσχέδιο κατατόμησης των εργατικών δικαιωμάτων, για να μπει στα ξαφνικά απεργία τη μέρα της ψήφισης ή στο παραπέντε.

Είναι μια λογική αμυντική, συμβολική, επετειακή και τελικά εντελώς κοινοβουλευτική: Καλούνται οι εργαζόμενοι να «βγάλουν πολιτικά συμπεράσματα», έτσι ώστε με την ψήφο τους να αποδοκιμάσουν κάποιους και να στηρίξουν άλλους.

Χρήσιμο, αλλά πολύ φτωχό και μίζερο. Τα εκλογικά ποσοστά, έχουν τη σημασία τους, αλλά δεν αλλάζουν τους ταξικούς συσχετισμούς. Ισχύει άλλωστε και το αντίστροφο: Ουσιώδης και σταθερή άνοδο της εκλογικής επιρροής των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, δε μπορεί να υπάρξει χωρίς ενίσχυση της δυναμικής της ταξικής πάλης μέσα σε πραγματικούς αγώνες που θα πείθουν ότι γίνονται για να νικήσουν και όχι μόνο για διαμαρτυρία.

Θα μπορούσε να γίνονται οι απεργίες και οι αγώνες διαφορετικά;

Ας σκεφτούμε ότι από σήμερα, ως προϊόν μιας αυτοτελούς πρωτοβουλίας οριζόντιου συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων και επιτροπών αγώνα εργαζομένων, συνταξιούχων και ανέργων, τίθεται κατεύθυνση απεργίας σε τρείς ή τέσσερις μήνες.

Με κομβικά επιθετικά αιτήματα άμεσης βελτίωσης, όπως αύξηση κατώτατου μισθού και μεροκάματου, με παράλληλη αύξηση μισθών σε όλους τους μισθωτούς, επαναφορά συλλογικών συμβάσεων και κατάργηση απεργοκτόνου νόμου, κατάργηση όλων των νομοθετημάτων για ελαστική και εκ περιτροπής εργασία, με πρώτο βήμα το ριζικό περιορισμό τους και ταυτόχρονη αύξηση του κόστους για τους εργοδότες, την άμεση μείωση του χρόνου εργασίας για όλους, την επαναφορά του 13^ου και 14^ου μισθού στο δημόσιο και στους συνταξιούχους, τον διπλασιασμό του επιδόματος ανεργίας και την ένταξη όλων των ανέργων στην ενίσχυση από τον ΟΑΕΔ. Και πολλά άλλα μπορούν φυσικά να προστεθούν και να ιεραρχηθούν ανάλογα.

Ας φανταστούμε ότι «βαράνε όλα τα σφυριά», πάνω σε αυτό. Για γενικές συνελεύσεις σωματείων και σε χώρους δουλειές. Για δημιουργία επιτροπών αγώνα ή στήριξης της απεργίας ακόμη και σε χώρους που δεν υπάρχουν σωματεία. Για αυτοτελή πολιτική καμπάνια πάνω στα αιτήματα και στην πολιτική τους διάσταση. Για ενδιάμεσες μορφές αγώνα και άλλες πρωτοβουλίες και ενέργειες, που θα προετοιμάζουν την απεργία, όπως στάσεις εργασίες με παράλληλη ενημέρωση και συνελεύσεις για την απεργία, εξορμήσεις και πικετοφορίες, καταλήψεις ΟΑΕΔ ή Επιθεωρήσεων Εργασίας, καμπάνιες μέσα στο ΜΕΤΡΟ, διαδικτυακή υποστήριξη κλπ.

Ας υποθέσουμε ότι ακόμα πιο μακροπρόθεσμα, τίθεται ένα ζήτημα προγραμματισμένης επανάληψης αυτής απεργίας και άλλες φορές με στόχο την απόσπαση καταχτήσεων.

Μέσα στο διάστημα αυτό, επιλέγονται χώροι που υπάρχουν οι κατάλληλοι συσχετισμοί, όπως στους εργαζόμενους στην εκπαίδευση, στην υγεία, τους ναυτεργάτες ή σε χώρους δράσης πρωτοβάθμιων σωματείων στον ιδιωτικό τομέα, για να προωθηθούν κλαδικές κινητοποιήσεις με μορφή διάρκειας.

Ας φανταστούμε ότι αυτή η κατεύθυνση υλοποιείται παράλληλα με οικοδόμηση πολλαπλών αγωνιστικών ενωτικών συντονισμών, χωρίς αποκλεισμούς και αποστειρωμένες διαδικασίες κομματικά ελεγχόμενες. Όλο και «πιο μακριά» από τον επίσημο κυβερνητικό, εργοδοτικό, φιλο-ΕΕ, διασπαστικό και εκτονωτικό συνδικαλισμό των κροκοδείλων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, όλο και «πιο κάτω» και ενωτικά στον κόσμο της δουλειάς και των ανέργων.

Αυτός ο ουσιαστικός μακροπρόθεσμος αγωνιστικός προσανατολισμός, με λογική κλιμάκωσης και στόχο την απόσπαση καταχτήσεων, είναι που θα δίνει και τη δυνατότητα και για άμεσες αιφνιδιαστικές κινητοποιήσεις απάντησης σε κυβερνητικές και εργοδοτικές προκλήσεις.

Ας υποθέσουμε μια πολιτική στήριξη αυτής της αναγκαίας αγωνιστικής και πολιτικής προσπάθειας από ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΛΑΕ και πλήθος άλλων μικρότερων δυνάμεων και ρευμάτων, που διακηρύσσουν ή συμβάλουν σε ένα αγωνιστικό προσανατολισμό. Όχι απαραίτητα με κοινές θέσεις, όχι χωρίς διάλογο και αντιπαράθεση μεταξύ τους, αλλά με «πειθαρχία» και ταξική ευθύνη ανταπόκρισης στη διαμόρφωση του πεδίου του αγώνα

Κακά τα ψέματα: όσο γίνονται απεργίες με το σημερινό τρόπο και στο βαθμό που στη μια ή την άλλη συγκέντρωση οι συμμετέχοντες γνωρίζονται μεταξύ τους, η κάθε κυβέρνηση και ο κάθε εργοδότης, θα κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους. Το αγωνιστικό σημειωτόν δεν απειλεί κανένα άλλο, παρά μόνο όσους επιδίδονται σε αυτό.

Είναι αναγκαία ακριβώς αυτή η πολιτική στροφή. Δεν πρόκειται μόνο και κυρίως για άλλη συνδικαλιστική τακτική, αλλά για πολιτική κατεύθυνση που διεκδικεί να αποκτήσει υπόσταση η προοπτική της ανατροπής των αντεργατικών μέτρων και της ανόδου της συνολικής ταξικής αντικαπιταλιστικής πάλης.

Και εδώ θα κριθούν πολύ σκληρά όλα τα πολιτικά ρεύματα, αντί να έχουν τη ματιά τους και στο πίσω μέρος του μυαλού τους στην εκλογική κάλπη. Είναι η «χρησιμότητά» τους, όπως την αντιλαμβάνονται οι εργαζόμενοι.

Πηγή: pandiera.gr