– του Δημήτρη Μηλάκα

Υπάρχουν δυο (τουλάχιστον) τρόποι για να δει κάποιος την υπόθεση της ΠΓΔΜ: ο πρώτος έχει να κάνει με το βάρος της (νωπής ακόμη) ιστορίας της διανομής της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας ως αποτέλεσμα των πολέμων του περασμένου αιώνα. Ο δεύτερος, έχει να κάνει με την (μεγάλη) πιθανότητα έναρξης ενός νέου γύρου διευθετήσεων (σπάνια τέτοιες διευθετήσεις εξελίσσονται αναίμακτα) ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης συμφερόντων Δύσης (ΗΠΑ)- Ρωσίας στα Βαλκάνια τον 21^ο αιώνα. Ο συνδυασμός των δύο αυτών προσεγγίσεων είναι, προφανώς,  απαραίτητος σε κάθε προσπάθεια διαμόρφωσης μιας εθνικής  θέσης και στρατηγικής που στόχο έχει τη διαφύλαξη των κεκτημένων.

Στην  πρώτη προσέγγιση υπερισχύει το συναίσθημα και όσα η ιστορία έχει κληροδοτήσει στο σήμερα. Είναι η επιταγή του παρελθόντος, η μνήμη του αίματος και η δικαιολογημένη επιμονή του ανθρώπου να διατηρήσει αυτά που οι προηγούμενοι κέρδισαν. Πάνω απ όλα είναι η διάθεση για την διατήρηση της τάξης  η οποία  στην προκειμένη περίπτωση είναι σαφής: η ελληνική Μακεδονία  αποκτήθηκε με τη δύναμη των όπλων και είναι  το γεωγραφικό/ πολιτικό/ οικονομικό φιλέτο αυτής της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής. Κάτι επίσης αδιαμφισβήτητο είναι ότι η ελληνική Μακεδονία σήμερα κατοικείται στην συντριπτική της πλειοψηφία από Ελληνες.

Στη δεύτερη προσέγγιση οι ιστορικές βεβαιότητες παραμερίζονται από τις αμφιβολίες και τις δικαιολογημένες ανησυχίες που δημιουργούνται από την εξέλιξη  του γεωπολιτικού παιχνιδιού το οποίο  αυτήν την εποχή κορυφώνεται. Μέσα από αυτήν την γωνία παρατήρησης προκύπτουν ερωτήματα και διλλήματα τα οποία δεν είναι εύκολο να απαντηθούν μόνο από την ιστορία. Το (νεφελώδες) παρόν απαιτεί κατ αρχήν επίγνωση των συσχετισμών και των προθέσεων των αντιπάλων / ανταγωνιστών. Πάνω απ όλα απαιτείται σαφής καθορισμός των στόχων και των δυνατοτήτων για την εκπλήρωσή τους. Με ποιο απλά λόγια, η τρέχουσα αντιμετώπιση του θέματος, απαιτεί στρατηγική, δηλαδή απαντήσεις και επιλογές σε μια σειρά από δύσκολα ερωτήματα:

1.Είναι λύση για τα συμφέροντα της χώρας η ένταξη της ΠΓΔΜ- με όποιο όνομα- στο ΝΑΤΟ;

2.Θεωρεί η ελληνική πολιτεία ότι το ΝΑΤΟ ως οργανισμός με τις διαδικασίες και τον τρόπο λειτουργίας του θα εκτονώσει τις διαφορές Αθήνας- Σκοπίων; Κι αν ναι, γιατί κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τις ελληνοτουρκικές διαφορές;

3.Αν η εκτίμηση είναι ότι η ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ δεν διασφαλίζει τα ελληνικά συμφέροντα έχει η ελληνική κυβέρνηση της δυνατότητα να την αποτρέψει; Και με τι κόστος;

4.Έχει η ελληνική κυβέρνηση αποσαφηνίσει αν τα ελληνικά συμφέροντα συμπίπτουν με αυτά των ΗΠΑ στην περιοχή; Η τοποθέτηση ολόκληρων των Βαλκανίων κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ διασφαλίζει την ηρεμία στην περιοχή ή την μετατρέπει σε πεδίο γεωπολιτικής σύγκρουσης;

5.Εχει αποφασίσει (με όρους του σήμερα) η ελληνική κυβέρνηση  με ποια από τις πλευρές που συγκρούονται (και) στα Βαλκάνια συμφέρει τη χώρα να είναι; Η εγκατάλειψη για παράδειγμα της ελληνορωσικής  (ενεργειακής κατά κύριο λόγο και αμυντικής)  συνεργασίας για χάρη της αμερικανικής προστασίας είναι προς το συμφέρον της χώρας;

6.Έχει -σε τελική ανάλυση-  η ελληνική πολιτεία κοστολογήσει και διασφαλίσει δίκαια και χειροπιαστά ανταλλάγματα για την σύμπλευσή της με τις αμερικανικές επιδιώξεις;

Η αδυναμία διατύπωσης απαντήσεων στα παραπάνω ερωτήματα που το παρόν διατυπώνει επιτακτικά είναι προφανής όπως και το αποτέλεσμα αυτής της αδυναμίας: η επίκληση των ιστορικών παρακαταθηκών και ψευδαισθήσεων του τύπου «η Μακεδονία είναι μια και ελληνική» ή «το όνομα είναι η ψυχή μας» και άλλα τέτοια «επιχειρήματα» καταρρέουν κάτω από το βάρος της αδυναμίας επιβολής τους. Κάπως έτσι εμφανίζονται οι οδυνηρές συνέπειες του καινού στρατηγικής το οποίο καλύπτεται τελικά από την ατζέντα αυτών που έχουν σαφείς στόχους και τα μέσα για να τους επιβάλλουν. Στην προκειμένη περίπτωση  των Αμερικάνων.

Η ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ είναι για τις ΗΠΑ η «τελευταία» ρύθμιση που θα ολοκληρώσει το έργο που ξεκίνησαν με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις σε Ρουμανία, Βουλγαρία, ΠΓΔΜ- Κόσσοβο (η μεγαλύτερη αμερικανική βάση στον κόσμο) Αλβανία και Ελλάδα συνθέτουν το ανάχωμα των ΗΠΑ έναντι της ρωσικής επιρροής στην περιοχή. Όσο η αμερικανο-ρωσική σύγκρουση εντείνεται σε άλλες περιοχές (Μέση Ανατολή) και όσο οι ΗΠΑ υποχρεώνονται σε απαγκίστρωση από θέσεις που κατείχαν στην Τουρκία τόσο αναδεικνύεται η επιτακτική ανάγκη απόλυτου ελέγχου των Βαλκανίων.

Μέσα από αυτό το πρίσμα που περιγράφει τις τρέχουσες εξελίξεις είναι προφανές ότι το «πρόβλημα» δεν είναι πως θα ονομάζεται η ΠΓΔΜ. Το πρόβλημα συνοψίζεται στο αν θα ενταχθεί τελικά  (και) αυτό το αμερικανικό προτεκτοράτο στον αμερικανικό μηχανισμό ασφάλειας (ΝΑΤΟ) έτσι ώστε οι υπόλοιποι σύμμαχοι να δεσμευτούν στο πλευρό των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας.

Σε κάθε περίπτωση η Pax Americana  έχει διαμορφώσει τους όρους διαιώνισής της στην περιοχή είτε με την ενσωμάτωση της ΠΓΔΜ στους μηχανισμούς του ΝΑΤΟ είτε με τον διαμελισμό της. Το δίλλημα/ εκβιασμός που  προκύπτει για την ελληνική πλευρά είναι σαφές: θα αποδεχτεί την αμερικανική διευθέτηση (ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ με όποιο όνομα)  ή είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τα όσα συνεπάγεται η επαναχάραξη του χάρτη στην περιοχή προς όφελος κατά κύριο λόγο της (μεγάλης) Αλβανίας;

Αυτή, προφανώς, είναι μια απάντηση που δεν δίνεται μέσα από τα συλλαλητήρια…

Πηγή: topontiki.gr

Με ένα ιδιαίτερα επικριτικό δημοσίευμα η Deutsche Welle αναφέρεται στην κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα αναφορικά με τις συνθήκες εργασίας.

«Οι Έλληνες «κολλημένοι» σε άθλιες θέσεις ημιαπασχόλησης, ενώ η κυβέρνηση πανηγυρίσει για επιτυχία», είναι τίτλος του δημοσιεύματος τονίζοντας πως «Το ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα, που κάποτε ήταν σε ρεκόρ 27%, μπορεί να έπεσε επτά ποσοστιαίες μονάδες από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, αλλά σχεδόν 6 στους 10 είναι εγκλωβισμένοι σε μία αγορά στην οποία κυριαρχούν οι εκ περιτροπής θέσεις εργασίας ή ημιαπασχόλησης».

Αυτές οι αδιέξοδες θέσεις εργασίας «στοιχειώνουν» το μεγαλύτερο μέρος του ταλαιπωρημένου νότου της Ευρώπης, σημειώνει το δημοσίευμα, φέρνοντας ως παράδειγμα την Ισπανία, όπου τα τελευταία χρόνια οι μισοί νέοι εργαζόμενοι έχουν προσωρινές συμβάσεις εργασίας, αλλά και την Ιταλία, που αυτό ισχύει για τα 2/5. Όμως, στην Ελλάδα- συνεχίζει το δημοσίευμα- τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν αυτή την εβδομάδα δείχνουν μία ανησυχητική τάση: 6 στους 10 είναι εγκλωβισμένοι σε άθλιες, ανασφαλείς θέσεις εργασίας ημιαπασχόλησης.

Αυτή η τάση ξεπέρασε το τρομακτικό 50% πέρυσι, αλλά οι ειδικοί περίμεναν ότι θα υποχωρήσει γρήγορα, καθώς η ελληνική οικονομία είχε ανάπτυξη περίπου 2%. Ομως αυτό δεν συνέβη, δείχνοντας αυτό που οι ειδικοί αποκαλούν ανάπτυξη άνευ ουσίας, σημειώνει η ανταποκρίτρια της Deutsche Welle στην Αθήνα.

Το δημοσίευμα σημειώνει ακόμη ότι, με βάση τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν αυτή την εβδομάδα, 5 στους 10 Έλληνες εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι κατά μέσο όρο για έξι μήνες, από εργοδότες που ήδη πληρώνουν λιγότερα από 500 ευρώ τον μήνα για ημιαπασχόληση.

«Και παρόλα αυτά, αξιωματούχοι ισχυρίζονται ότι όλα αυτά είναι μέρος ενός success story της αριστερής κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, που κινείται προς την τελική ευθεία της τετραετούς θητείας της, ενώ ετοιμάζεται να απελευθερωθεί από τη λιτότητα και τα μνημόνια φέτος», συνεχίζει το δημοσίευμα.

«Τα επίσημα στατιστικά αυτόν τον μήνα έδειξαν ότι το κάποτε τρομακτικό ποσοστό ανεργίας του 27% της Ελλάδας έπεσε περίπου στο 20%. αλλά παραμένει σχεδόν τρεις φορές υψηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ του 8,8%. Καθώς η κυβέρνηση καταγράφει κάθε άτομο που δουλεύει τουλάχιστον 2 ώρες την εβδομάδα ως εργαζόμενο, αναλυτές, πολιτικοί και άνθρωποι σε όλη τη χώρα έχουν ξεσηκωθεί, αντικρούοντας την πτωτική τάση της ανεργίας. Ιδιωτικές οργανώσεις εργασίας και think tank τοποθετούν το πραγματικό ποσοστό σε περίπου 25%. Ακόμη κι έτσι, η κυβέρνηση λέει ότι κάνει σημαντικά βήματα», καταλήγει η Deutsche Welle.

πηγή: ergasianet.gr

Μόνιμες γίνονται οι μειώσεις όλων των συντάξεων από τον Δεκέμβριο του 2018 με τον «κόφτη» έως 18% σε κύριες και επικουρικές αλλά και με πιθανές πρόσθετες περικοπές στα επόμενα χρόνια γιατί η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού δεν έχει ακόμη θωρακιστεί, όπως δείχνουν τα πρώτα στοιχεία από την καινούργια εθνική αναλογιστική μελέτη που εκπονείται κάθε τρία χρόνια και παραδίδεται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τους δείκτες που μετρούν τις αντοχές και την προοπτική του ασφαλιστικού συστήματος.

Η δαπάνη για την καταβολή των συντάξεων έχει όριο το 16,2% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος αλλά, σύμφωνα με στοιχεία της μελέτης που δημοσιεύει κατ’ αποκλειστικότητα ο «Ε.Τ.» της Κυριακής, το 2016 ανέβηκε στο 17,3% και έχει ξεπεράσει το 17,5% για το 2017. Στην αύξηση συνέβαλε και η πληρωμή των καθυστερούμενων συντάξεων που θεωρείται κρατική χρηματοδότηση.

Για το 2015, η δαπάνη, σύμφωνα με τη μελέτη, μετρήθηκε από τη Eurostat στο 17,8% του ΑΕΠ, ποσοστό που σήμανε συναγερμό και έφερε νέο Μνημόνιο με τις τότε αυξήσεις στα όρια ηλικίας, ενώ ακολούθησε η δεύτερη δόση μέτρων με μειώσεις και αλλαγή στον υπολογισμό των συντάξεων στο νόμο Κατρούγκαλου.

Η τρίτη δόση των μέτρων ήταν με το νόμο 4472 του Μαΐου του 2016, όπου η κυβέρνηση ψήφισε στο άρθρο 1 και τις παραγράφους 1 και 2 την κατάργηση των επιδομάτων (συζύγου-τέκνων) που θα καταβάλλονται στις παλιές συντάξεις μέχρι 31/12/2018 και στο άρθρο 2 προνομοθέτησε την κατάργηση των (προσωπικών) διαφορών που θα έχουν οι παλιές με τις νέες συντάξεις κατά τον επανυπολογισμό.

Η μέριμνα για να μην είναι μεγάλες οι περικοπές ήταν στο να προβλεφθεί ότι οι μειώσεις από την κατάργηση των διαφορών δεν θα υπερβούν το 18% στα ποσά που έχουν σήμερα οι συνταξιούχοι.

Είχαν προηγηθεί, βέβαια, τα μέτρα του 2011 και του 2012 με τις τότε περικοπές που έγιναν ακριβώς γιατί είχε αυξηθεί η δαπάνη συντάξεων με επακόλουθο να αυξηθεί και η κρατική χρηματοδότηση για να καλύπτονται τα ελλείμματα.

Σχεδόν 98,7 δισ. ευρώ, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που δημοσιεύει ο «Ε.Τ.» της Κυριακής, στοίχισε στο κράτος η τακτική και έκτακτη χρηματοδότηση του ασφαλιστικού από το 2010 έως και το 2015.

Τα ποσά κρατικής χρηματοδότησης του ασφαλιστικού είναι από τα υψηλότερα στην ευρωζώνη αλλά, παρά ταύτα, οι συντάξεις μειώνονται χωρίς να πέφτει όμως η συνολική δαπάνη. Αυτό συμβαίνει γιατί στα Ταμεία υπάρχει μεγάλο στοκ απλήρωτων συντάξεων που μεταφέρει αυξημένες δαπάνες από χρόνο σε χρόνο.

Η απόκλιση από το στόχο του 16,2% είναι βέβαιη, παρά τις περικοπές, και δείχνει νέα μέτρα στον ορίζοντα, αν οι μειώσεις 18% δεν φέρουν αποτέλεσμα. Σε κάθε περίπτωση, δε, τα περιθώρια αναβολής των προνομοθετημένων μειώσεων είναι ανύπαρκτα. Παρότι ανεπίσημα καλλιεργείται ένα τέτοιο κλίμα από την κυβέρνηση, το ενδεχόμενο μιας «δήθεν» επαναδιαπραγμάτευσης των μειώσεων που θα έρθουν τον Δεκέμβριο ή μιας μικρότερης μείωσης από 18% δεν είναι στο τραπέζι των δανειστών.

Ακόμη και ο υφυπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης, Τάσος Πετρόπουλος, απέκλεισε το ενδεχόμενο αναβολής των περικοπών για το 2019, λέγοντας την περασμένη Τετάρτη σε τηλεοπτική εκπομπή (Κόντρα) ότι «μειώσεις θα γίνουν το 2019, δεσμευόμαστε από το στόχο να μην ξεφεύγει η δαπάνη πέραν του 16,2% του ΑΕΠ».

Τον τελικό λόγο όμως τον έχει η τρόικα. Αν βάσει της νέας μελέτης που συντάσσεται ήδη και θα βγει τον Μάρτιο, κρίνουν ότι τα μεγέθη είναι απογοητευτικά, ουδείς μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο να απαιτήσουν πρόσθετες παρεμβάσεις και μετά το 2018 είτε στο σκέλος των συντάξεων είτε στα όρια ηλικίας. Το κρίσιμο στοιχείο για τους δανειστές είναι, αφενός, να μην ξεφεύγει η δαπάνη και, αφετέρου, σε αυτή την ελεγχόμενη δαπάνη, το κράτος να πληρώνει λιγότερα, ώστε να έχει περίσσευμα όχι για τα ελλείμματα του ασφαλιστικού αλλά για να την ανάπτυξη της οικονομίας και την αύξηση της απασχόλησης.

Οι περικοπές 

Οι δείκτες της νέας μελέτης κρύβουν πέντε «βόμβες» για το ασφαλιστικό:

• Οι μειώσεις συντάξεων έως 18% με το τέχνασμα του επανυπολογισμού και της προσωπικής διαφοράς είναι αναπόφευκτες και αναγκαίες, γιατί σε διαφορετική περίπτωση έρχεται πλήρης εκτροχιασμός στις δαπάνες (στο 18% ή 19%) και το ενδεχόμενο μεγαλύτερων μειώσεων είναι σχεδόν βέβαιο.

• Οι εισφορές, παρότι αυξήθηκαν με το νόμο Κατρούγκαλου και πλέον επιβάλλεται ασφάλιστρο 26,95% σε κάθε ευρώ που κερδίζει ένας εργαζόμενος πέραν της μισθωτής του απασχόλησης, αποδεικνύεται ότι δεν επαρκούν για να χρηματοδοτήσουν τις συντάξεις. Αφενός γιατί πολλοί αδυνατούν να τις πληρώνουν και αφετέρου διότι έχουν μειωθεί σημαντικά οι μισθοί.

• Τα ποσοστά αναπλήρωσης, δηλαδή η σχέση σύνταξης και μισθού, δεν πρόκειται να βελτιωθούν, αντιθέτως θα βαίνουν μειούμενα. Στην πρώτη μελέτη του 2014, προτού καν έρθουν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι νόμοι με περικοπές κύριων και επικουρικών συντάξεων, το ποσοστό αναπλήρωσης της κύριας σύνταξης προβλεπόταν να πέσει από περίπου 65% σε περίπου 53% στα επόμενα χρόνια, ενώ της επικουρικής από 15% περίπου στο 11%. Δηλαδή σε μισθό 1.000 ευρώ, η κύρια φτάνει στα 530 ευρώ και η επικουρική στα 110 ευρώ. Η εξέλιξη των ποσοστών βαίνει μειούμενη στα επόμενα χρόνια και στη νέα μελέτη, τα ποσοστά πέφτουν σε μέσο όρο κάτω από το 50% στις κύριες συντάξεις και κάτω από 10% στις επικουρικές.

• Τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης συνδέονται πλέον με το προσδόκιμο ζωής. Η πρώτη εφαρμογή αυτής της νέας ρήτρας για τις συντάξεις θα γίνει το 2021. Ο νόμος που την προέβλεψε είναι ο 3863 του 2010 (κυβέρνηση ΓΑΠ). Στην πράξη, η ρήτρα αυτή καταργεί οριστικά την πρόωρη έξοδο από το 2021 και σταδιακά ανεβάζει τα όρια συνταξιοδότησης στα 69 έως το 2029 και στα 72 μέσα στα επόμενα 20 χρόνια.

• Οι εισφορές όσο και αν αυξηθούν δεν επαρκούν, γιατί απλά επιβάλλονται σε χαμηλότερους μισθούς ή δεν πληρώνονται καθόλου αφενός γιατί είναι τόσο υψηλές που αποτελούν αντικίνητρο στην ασφάλιση των εργαζομένων και αφετέρου διότι δεν είναι ανταποδοτικές, αφού για κάθε 100 ευρώ εισφορών ο εργαζόμενος είναι ζήτημα να πάρει 40 ευρώ σύνταξη.

πηγη: iskra.gr

Μόνο λίγα ή συμβολικά δεν ήταν όσα κατάφερε στον πρώτο χρόνο της θητείας του ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, δίνοντας απτά δείγματα για το πώς εννοεί το σύνθημά του «Η Αμερική πρώτα».

Αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία του Ειρηνικού (ΤΡΡ), έξοδος από τη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, αμφισβήτηση της συμφωνίας για τα πυρηνικά του Ιράν και εσχάτως αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, παρά κι ενάντια σε αλλεπάλληλες αποφάσεις του ΟΗΕ. Το νέο δόγμα για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ (National Security Strategy) ωστόσο (εδώ το πλήρες κείμενο), όπως το ανακοίνωσε ο ίδιος ο Τραμπ τη Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου, αναβαθμίζει και γενικεύει τη διεθνή επιθετικότητα των ΗΠΑ, προσδίδει στις αποφάσεις του θεσμική ισχύ και θωράκιση, ανάγει τη μονομέρεια με τον πιο επίσημο τρόπο σε κρατική πολιτική. Δεν μπορεί δηλαδή πλέον η επόμενη εμπρηστική του επιλογή να χαρακτηριστεί απόφαση στιγμής ή αποτέλεσμα προσωπικών επιλογών.

Ήδη, οι αντιδράσεις που προκάλεσε, όσο κι αν ήταν αναμενόμενες, υποδηλώνουν ότι εισερχόμαστε σε μια νέα περίοδο ψυχρού πολέμου. Για παράδειγμα, ο επικεφαλής του Ρωσικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, Νικολάι Πετρούσεφ, δεν αρκέστηκε να χαρακτηρίσει εν δυνάμει απειλή τη νέα αμερικανική στρατηγική, αλλά επιπλέον δήλωσε πώς θα ληφθούν υπ’ όψη από το Κρεμλίνο όσα προβλέπει το κείμενο των 55 σελίδων του Λευκού Οίκου όταν κληθεί να χαράξει τη δική του στρατηγική ασφάλειας, ενώ περιέγραψε το όραμα του Τραμπ ως ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα! Πιο οξείς χαρακτηρισμοί (προφανώς δικαιολογημένα) κι απ’ αυτούς που υιοθετούσε το Κρεμλίνο τη μεταπολεμική εποχή όταν είχε κυριαρχήσει η στρατηγική της «ειρηνικής συνύπαρξης».

Εξ ίσου αποφασιστικά απάντησε και το Πεκίνο, προδικάζοντας ότι έχουμε εισέλθει σε μια εποχή οξύτατων και πρωτοφανών για τις τελευταίες δεκαετίες ανταγωνισμών. Για παράδειγμα, σε άρθρο με τίτλο «Είναι έτοιμη η Κίνα να αντιμετωπίσει τον άμεσο ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ;» έγραφε η εφημερίδα Global Times, που έχει εξελιχθεί σε μέσο ενημέρωσης της Δύσης για τα κινέζικα σχέδια, στις 20 Δεκεμβρίου: «Είναι καιρός για την Κίνα να αρχίσει να μελετά πώς θα αντιμετωπίσει τον άμεσο ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ… Όσο η Κίνα θα βελτιώνεται, πρέπει επίσης να σκέφτεται πώς θα αντιμετωπίζει την αντίδραση των ΗΠΑ. Η Κίνα πάντα εκτιμούσε τη συνεργασία, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι διστάζει να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό. Το Πεκίνο δεν ενδιαφέρεται να αναζητήσει την παγκόσμια ηγεμονία. Επιπλέον θα πραγματοποιήσει τους στόχους του για ανάπτυξη. Μια τέτοια διαδικασία δεν μπορεί να εμποδιστεί από κανέναν»!

Από συνεργάτης, ανταγωνιστής η Κίνα

Οι αλλαγές που επιφύλασσε η νέα Εθνική Στρατηγική για την Ασφάλεια είναι τόσο σημαντικές που αρκεί να αναφέρουμε ότι η Κίνα ενώ στην προηγούμενη έκθεση, το Φεβρουάριο του 2015, περιγραφόταν ως συνεργάτης τώρα αναγορεύεται ως ανταγωνιστής. Ανταγωνιστής επίσης χαρακτηρίζεται και η Ρωσία. Και οι δύο αυτές χώρες περιγράφονται ως «αναθεωρητικές» επειδή προσπαθούν «να διαμορφώσουν έναν κόσμο σε αντίθεση με τις αξίες και τα συμφέροντα των ΗΠΑ».  Κατά τον ίδιο τον Τραμπ «αυτή η στρατηγική αναγνωρίζει, είτε μας αρέσει ή όχι, ότι συμμετέχουμε σε μια νέα εποχή ανταγωνισμού. Αντιμετωπίζουμε ανταγωνιστικές δυνάμεις, τη Ρωσία και την Κίνα, που επιδιώκουν να αμφισβητήσουν την αμερικανική επιρροή, τις αξίες και τον πλούτο». Το σχέδιο του Τραμπ δίνει για πρώτη φορά τόσο μεγάλη έμφαση στην οικονομία. Ανέφερε ο ίδιος: «Σήμερα δηλώνουμε ότι η Αμερική είναι στο παιχνίδι και η Αμερική θα νικήσει. Για πρώτη φορά η αμερικανική στρατηγική αναγνωρίζει ότι η οικονομική της ασφάλεια είναι εθνική της ασφάλεια».

Προεκτείνοντας αυτή τη φράση κάλλιστα μπορούμε να υποθέσουμε ότι στη μάχη του οικονομικού ανταγωνισμού και της οικονομικής ασφάλειας, εφ’ όσον ταυτίζονται με την εθνική ασφάλεια, θα αξιοποιηθούν κι όλα τα μέσα που παραδοσιακά αξιοποιούνταν στη μάχη της εθνικής ασφάλειας: δηλαδή η αμερικανική πολεμική μηχανή, που αναμφισβήτητα υπερτερεί έναντι των ανταγωνιστών της. Φυσικά μπορεί να ειπωθεί ότι ανέκαθεν οι ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν το στρατό τους για να εξασφαλίσουν τα οικονομικά τους συμφέροντα. Ο περίφημος «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» είναι η πιο χαρακτηριστική και πρόσφατη περίπτωση, με μια πολεμική εκστρατεία που στόχευε στα πετρέλαια και τη γεωπολιτική επιρροή και σύντομα θα κλείσει δύο δεκαετίες ζωής (και για πολλούς …θανάτου) να ενδύεται με τα άμφια της μάχης για τις δυτικές, φιλελεύθερες αξίες. Τώρα, όμως υπάρχει μια ποιοτική διαφορά: η μάχη για την οικονομική κυριαρχία θα διεξάγεται απροσχημάτιστα για τα συμφέροντα των ΗΠΑ, μόνο. Η Ουάσινγκτον εγκαταλείπει ακόμη και τους πολυμερείς θεσμούς, όπως ο ΟΗΕ, εξ αρχής, στη βάση μιας επεξεργασμένης και δεσμευτικής Εθνικής Στρατηγικής. Έτσι, η Ουάσινγκτον δεν θα πάει στον ΟΗΕ να δώσει την μάχη με φιλοδοξία να κερδίσει τη σύμφωνη γνώμη του Συμβουλίου Ασφαλείας όπως έκανε το 2003 ο υπουργός Εξωτερικών του Μπους, Κόλιν Πάουελ, σκορπώντας ξενύχτια σχεδόν κάθε Παρασκευή βράδυ σε πολιτικούς και δημοσιογράφους όλου του κόσμου, στην προσπάθειά του να κερδίσει την έγκριση και τη νομιμοποίηση του διεθνούς οργανισμού για την προαποφασισμένη εισβολή των Αμερικανών και των στενών συμμάχων τους στο Ιράκ.

Εμπορικοί πόλεμοι για αρχή

Αυτή η επίδειξη ωμής δύναμης στις διεθνείς σχέσεις θα ανατρέψει ό,τι μέχρι σήμερα γνωρίζαμε, καθώς μπορεί να δικαιολογηθεί ακόμη και η χρήση πυρηνικών όπλων, αν το αποφασίσει ο Λευκός οίκος, στο όνομα της διαφύλαξης των τεσσάρων στόχων που ορίζει η Εθνική Στρατηγική για την Ασφάλεια. Συγκεκριμένα, η προστασία του αμερικανικού λαού και του τρόπου ζωής του (εδώ μάλλον δε θα συμπεριλαμβάνονται τα 30 εκ. ανασφάλιστων Αμερικανών που δεν μπορούν να επισκεφθούν ούτε γιατρό), η προώθηση της ευημερίας (εννοείται των πλουσίων που ευνοούνται αποκλειστικά από το νέο φορολογικό νόμο όπως δήλωσε το 63% των ερωτηθέντων σε έρευνα του NBC), η ενίσχυση του στρατού και η προαγωγή της αμερικανικής επιρροής στον κόσμο. Οι δύο τελευταίοι στόχοι, είναι προφανώς αλληλοσυμπληρούμενοι. Από το Ιράκ μέχρι την Ουκρανία η επέκταση της αμερικανικής επιρροής επετεύχθη δια των όπλων προκαλώντας εκατόμβες νεκρών και διαμελισμούς κρατών προς επίρρωση ενός βιτριολικού σχολίου της κινέζικης εφημερίδας Global Times ότι «η Ουάσινγκτον υπερεκτιμά τη δημοφιλία της στην περιοχή».

Η αναγόρευση της Κίνας και της Ρωσίας σε πρώτους τη τάξει ανταγωνιστές θα αυξήσει τις κεντρομόλες δυνάμεις μεταξύ τους ξεπερνώντας επιμέρους αντιθέσεις, ενώ θα διχάσει την Ευρώπη καθώς σημαντικά τμήματα της οικονομικής και πολιτικής ελίτ της στρέφονται προς τη Μόσχα, απορρίπτοντας τις ΗΠΑ.

Η νέα αμερικανική στρατηγική άμεσα θα προκαλέσει καταιγισμό οικονομικών πολέμων σε δεκάδες εμπορικά προϊόντα, με τιμωρητικούς δασμούς που θα τείνουν να κονιορτοποιήσουν το πολυμερές πλαίσιο απορρύθμισης που επέβαλε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου. Ήδη από το πλήθος των φακέλων που έχουν συσσωρευτεί στον ΠΟΕ ξεχωρίζουν οι διαμάχες για το χάλυβα, το αλουμίνιο και τα φωτοβολταϊκά πάνελ, ενώ οι ΗΠΑ έχουν στραφεί κι εναντίον της Νότιας Κορέας (σιγά που θα έμενε στο απυρόβλητο λόγω της προτεραιότητας που έχει ο Κιμ…) κατηγορώντας την LG και τη Samsung για αθέμιτες πρακτικές. Η αντιπαλότητα όμως δε θα περιοριστεί στην οικονομία, από τη στιγμή που έγινε το πρώτο βήμα να εγκαταλειφθούν οι διεθνείς και πολυμερείς οργανισμοί οι οποίοι επέβαλλαν σε όλη την μεταπολεμική περίοδο ένα πλαίσιο διαλόγου και συνεργασίας, έστω κι αν γινόταν για τη βιτρίνα…

Πηγή: Περιοδικό Επίκαιρα