Ψύχραιμη συζήτηση για το «Μακεδονικό» είναι δύσκολο να γίνει από τη στιγμή που μπλέξαμε με καραβανάδες, που μιλάνε σε ανοιχτές συγκεντρώσεις σαν να βρίσκονται σε στρατόπεδα εκπαίδευσης και με παπάδες, που την είδαν νέοι «Χριστόδουλοι και δεν ντρέπονται να λένε ότι είναι φασίστες. Ούτε, όταν ακούς κανονικούς (υποτίθεται) δεξιούς, σαν αυτόν τον περίεργο ΟΝΝΕΔίτη να αποκαλεί τους Σκοπιανούς «πιθήκους»!!!

Πρόκειται για ένα μείγμα «εσμών», που στην καλύτερη περίπτωση επιδίδονται στο σπορ της πατριδοκαπηλείας, στη χειρότερη εκκολάπτουν μία νέα ακροδεξιά και έναν εθνικισμό, ιδιαίτερα επικίνδυνο.

Οι πολιτικές δυνάμεις και η σκεπτόμενη κοινωνία οφείλουν να δουν το θέμα, όχι απλά με ψυχραιμία, αλλά και με ευθύνη για το μέλλον.

Σε μία τέτοια προσπάθεια δεν βοηθούν δυστυχώς η συμπεριφορά και η μέχρι τώρα χειρισμοί της κυβέρνησης. Η οποία, υπό την πίεση των αμερικανών και προσδοκώντας διάφορα πολιτικά οφέλη (είτε ως αντάλλαγμα από την Ουάσιγκτον για ένα συμβιβασμό της, είτε στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι ως η δύναμη που θα κλείσει επιτέλους την εκκρεμότητα) διολίσθησε στην επιπολαιότητα και την αλαζονεία. Κι αυτό παρότι δεν έχει την εκκλησία στο σύνολό της και ειδικά την ηγεσία της, απέναντί της, όπως την είχαν προηγούμενες κυβερνήσεις. Κατόρθωσε όμως και έμπλεξε τα πράγματα.

Το αποτέλεσμα είναι αυτή την ώρα να υπάρχει ένα κουβάρι και ένα αδιέξοδο.

Μερικές παραδοχές λοιπόν σε αυτό το πλαίσιο:

Πρώτο, καλό θα είναι το πρόβλημα να λυθεί. Έχει αποδειχθεί ότι όσο περνά ο καιρός, τουλάχιστον στο ονοματολογικό τα πράγματα πάνε προς το χειρότερο: το όνομα Μακεδονία εμπεδώνεται για τη γειτονική χώρα. Επιπλέον το μομέντουμ είναι αρκετά θετικό, αφού η τωρινή κυβέρνησης των Σκοπίων δεν έχει τους εθνικισμούς προηγούμενων ηγεσιών.

Δεύτερον, η κυβέρνηση όφειλε εξ αρχής να ενημερώσει υπεύθυνα την αντιπολίτευση – και όποιον Ιερώνυμο, Μήτσο ή Κώστα στη συνέχεια. Να ξεκαθαρίσει ότι επιδιώκει μία λύση όχι μόνο για το όνομα, αλλά και για τον αλυτρωτισμό των γειτόνων.

Τρίτον, να ξεκαθαρίσει η σχέση και η θέση των δύο κυβερνητικών εταίρων. Ο ένας έτσι κι ο άλλος αλλιώς δεν γίνεται. Αυτό δεν είναι πολιτική, είναι κομπογιαννιτισμός. Κουτοπονηριές και υποκρισίες δεν χωράνε. Ή η κυβέρνηση πάει με συνοχή και ευθύνη ή καλύτερα να αφήσει τέτοια θέματα, που είναι σοβαρά, στην άκρη.

Τέταρτον, η αντιπολίτευση και κυρίως η ΝΔ οφείλει να μην παίζει με τα συναισθήματα του ελληνικού λαού, ακροβατώντας και πατώντας σε δύο, τρεις και τέσσερις βάρκες, εξαιτίας της αμηχανίας της και με σκοπό τα πολιτικά οφέλη. Είναι φανερό ότι η ΝΔ σέρνεται πίσω από την ακροδεξιά στο θέμα αυτό και κινδυνεύει να την πάθει από την ακροδεξιά.

Πέμπτο και οι άλλες δυνάμεις, όπως η κεντροαριστερά οφείλουν καθαρές θέσεις. Όποιες κι αν είναι αυτές. Απλά ας σκεφτούν ότι δεν πρέπει να ξαναπιαστούν κορόιδα όπως το 2015. Να ψηφίζουν αυτές και να κυβερνούν οι ΑΝΕΛ εκ του ασφαλούς να αλιεύουν ψήφους.

Έστω και τώρα χρειάζεται συνεννόηση πάνω στο ζήτημα. Αν υπάρχουν οι συναινέσεις, ας προχωρήσει η προσπάθεια εξεύρεσης λύσης. Αν όχι, καμία «μισή» κυβέρνηση δεν μπορεί να επιβάλλει εξελίξεις. Και σε κάθε περίπτωση όλες οι κανονικές δυνάμεις του τόπου είναι υποχρεωμένες να μην τροφοδοτήσουν νέες εθνικιστικές ακρότητες και ένα νέο εθνικιστικό παραλήρημα στη χώρα.

*Πηγή: protothema.gr

Υπάρχουν ασφαλιστικά ταμεία τα οποία εντάχθηκαν στον ΕΦΚΑ και δεν μπορούν καν να προχωρήσουν στην έκδοση οριστικής σύνταξης, καθώς δεν έχουν προσαρμόσει τα λογιστικά συστήματά τους

Να «χρυσώσει το χάπι» στους υποψήφιους συνταξιούχους προσπαθεί το υπουργείο Εργασίας καθιερώνοντας το ποσό της προσωρινής σύνταξης στο 80% του ποσού της κουτσουρεμένης οριστικής.

Η κίνηση αυτή, που δείχνει την πλήρη αδυναμία έγκαιρης έκδοσης των οριστικών συντάξεων από το ασφαλιστικό σύστημα, αφορά μόνο ηλεκτρονικές αιτήσεις. Κι αυτό την ώρα που υπάρχουν ασφαλιστικά ταμεία τα οποία εντάχθηκαν στον ΕΦΚΑ και δεν μπορούν καν να προχωρήσουν στην έκδοση οριστικής σύνταξης καθώς δεν έχουν προσαρμόσει τα λογιστικά συστήματά τους.

Αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε εκκρεμότητα 300.000 συντάξεις και εφάπαξ, εκ των οποίων οι 100.000 αφορούν κύριες συντάξεις. Μάλιστα διαπιστώνεται ότι σε περίπτωση διαδοχικής ασφάλισης (πάνω από δυο Ταμεία) η σύνταξη εκδίδεται με τρία χρόνια καθυστέρηση και μέσω αλληλογραφίας, αφού δεν υπάρχει ηλεκτρονική διασύνδεση των ασφαλιστικών ταμείων!!

ΜΟΝΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ. Οπως αναφέρεται σε χτεσινή εγκύκλιο, το 80% της προσωρινής σύνταξης αφορά μόνο όσους θα υποβάλουν ηλεκτρονική αίτηση χορήγησης προσωρινής σύνταξης στον ΕΦΚΑ.

Σήμερα η προσωρινή σύνταξη αντιστοιχεί στο 50% του μέσου όρου των μηνιαίων αποδοχών που ο αιτών είχε κατά τους 12 μήνες πριν από την υποβολή της αίτησης συνταξιοδότησης. Για περιπτώσεις αναπήρων με ποσοστό αναπηρίας 67% έως 79,99% χορηγείται ως προσωρινή σύνταξη το 75% του μέσου όρου των μηνιαίων αποδοχών και για περιπτώσεις με αναπηρία από 50% έως 66,99% χορηγείται το 50% ως προσωρινή σύνταξη. Στο 50% είναι η προσωρινή σύνταξη και για περιπτώσεις θανάτου. Πρόκειται για προσωρινές συντάξεις που θα χορηγηθούν εξ ιδίου δικαιώματος λόγω ανικανότητας (αναπηρίας), εκ μεταβιβάσεως και λόγω θανάτου.

Για προσωρινές συντάξεις σε περιπτώσεις σύνταξης γήρατος, ο δικαιούχος θα λάβει το 80% της σύνταξης που θα του χορηγηθεί όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία. Βέβαια, αν χορηγείται μειωμένη σύνταξη γήρατος, τότε ανάλογα μειώνεται και το ποσό της χορηγούμενης προσωρινής. Το ίδιο ισχύει και για προσωρινές συντάξεις λόγω αναπηρίας, όπου εκεί η όποια μείωση κρίνεται από το ποσοστό αναπηρίας του δικαιούχου. Εάν όμως πρόκειται για σύνταξη αναπηρίας που προήλθε από εργατικό ατύχημα ή επαγγελματική ασθένεια, τότε το ποσό της προσωρινής σύνταξης δεν μπορεί να υπολείπεται των 768 ευρώ. Σε περίπτωση θανάτου ασφαλισμένου ή συνταξιούχου, η προσωρινή σύνταξη ανέρχεται σε ποσοστό 50% της οριστικής, με τον όρο ότι δεν πρέπει να υπολείπεται τα 360 ευρώ. Το ίδιο ισχύει εάν υπάρχουν δύο δικαιοδόχα τέκνα. Η προσωρινή σύνταξη χορηγείται με όριο τα 360 ευρώ για καθένα από αυτά. Στα πρόσωπα που έχουν δικαιωθεί προσωρινής σύνταξης, πριν από την έναρξη ισχύος του νέου νόμου (ν. 4499/2017) η εγκύκλιος δίνει το δικαίωμα υποβολής νέας αίτησης για να κριθεί η χορήγησή της σύμφωνα με τις νέες διατάξεις. Σε κάθε περίπτωση, η εγκύκλιος αφορά αιτήσεις συνταξιοδότησης που κρίνονται με τον νέο τρόπο υπολογισμού όπως θεσπίστηκε με τον νόμο Κατρούγκαλου (ν. 4387/2016).

πηγή: iskra.gr

Γράφει ο Φώτης Γιανάδης.

Μέσα σε τρεις μέρες, (Σάββατο 13, Κυριακή 14 & Δευτέρα 15/1/2018) και πάλι με συνοπτικές διαδικασίες, η κυβέρνηση κατέθεσε στη βουλή και ψήφισε το διαβόητο πολυνομοσχέδιο με τα νέα προαπαιτούμενα αντεργατικά μέτρα, με όσα δηλαδή προαπαιτούσαν οι «θεσμοί» της ΕΕ και του ΔΝΤ, στους οποίους μάλιστα το επέδωσε πάραυτα, ως επισπεύδων εθελόδουλος υπήκοος τους.

Αυτό το πολυνομοσχέδιο που μαζί με τα παραρτήματα και τις παραπομπές ξεπερνούσε τις 1500 σελίδες, ψηφίστηκε από τους 153 βουλευτές της κυβέρνησης καθώς και από την νεοπροσχωρήσασα στο ΣΥΡΙΖΑ, βουλευτίνα της Ένωσης Κεντρώων, Θ. Μεγαλοοικονόμου, το νέο κελεπούρι της κυβέρνησης. Φυσικά ούτε καν το διάβασαν. Το ψήφισαν απλά, γιατί έτσι το ήθελαν οι «άγιοι θεσμοί». Το σύνθημα εδόθη από τον πρωθυπουργό, ότι η ψήφιση και αυτού του εκτρώματος είναι επιθυμία των «θεσμών» και ως πειθήνιοι, εθελόδουλοι και υποτακτικοί έπραξαν το «καθήκον» τους.

Από τα πάμπολλα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα που περιέχει αυτό το νομοσχέδιο, λογικά ξεχωρίζουν: πρώτα και κύρια το άρθρο, που με τους όρους και τις προϋποθέσεις που απαιτεί για την κήρυξη απεργίας, στην ουσία καταργεί την απεργία στα πρωτοβάθμια σωματεία, το άρθρο που επιβάλλει και μάλιστα με ηλεκτρονικό τρόπο, τους πλειστηριασμούς ακόμα και της πρώτης κατοικίας που αφορά βέβαια τα πιο ευάλωτα φτωχά λαϊκά στρώματα, τα άρθρα που περικόπτουν τα επιδόματα ανθυγιεινής και επικίνδυνης εργασίας, και τα επιδόματα αναπηρίας, τριτέκνων και πολυτέκνων. Ταυτόχρονα αυτό το νομοσχέδιο βρίθει και από διατάξεις για ιδιωτικοποιήσεις-ξεπουλήματα δημόσιας περιουσίας αλλά και για επενδυτικά κίνητρα-τζάμπα χρήμα- για το μεγάλο κεφάλαιο.

Πρέπει να πούμε ότι με τη διάταξη του πολυνομοσχεδίου που στα πρωτοβάθμια επιχειρησιακά σωματεία, πλην των περιφερειακής και πανελλαδικής εμβέλειας, απαιτείται απόφαση για απεργία από Γενική Συνέλευση με συμμετοχή σ’ αυτήν του 50% και πάνω των οικονομικά τακτοποιημένων μελών τους, στην ουσία καταργείται το δικαίωμα της απεργίας και γίνεται το εναρκτήριο λάκτισμα για την καθολική απαγόρευση της απεργίας. Άλλωστε η αξιωματική αντιπολίτευση που προαλείφεται για τους κυβερνητικούς θώκους, κατέκρινε ως άτολμο, αυτό το άρθρο του πολυνομοσχεδίου, επειδή το άρθρο αυτό απαιτεί για την απόφαση για απεργία την προαναφερόμενη απαρτία της Γενικής Συνέλευσης των μελών του κάθε σωματείου και όχι του συνόλου των εργαζομένων, δηλαδή και μη μελών του!!!. Επίσης η ΝΔ, μια τέτοια διάταξη την θέλει για όλες τις βαθμίδες του συνδικαλιστικού κινήματος (στις πρωτοβάθμιες, δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις). Δηλαδή και η κυβέρνηση και η ΝΔ συμφωνούν απόλυτα στον περιορισμό των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και απλώς η κυβέρνηση διαφέρει από τη ΝΔ στην ταχύτητα της ξεθεμελίωσής τους, επιδιώκοντας, με μια σταδιακότητα στη θεσμοθέτηση αντιαπεργιακών και αντεργατικών μέτρων, να μην προκαλέσει την άμεση και ακραία και ανεξέλεγκτη αγανάκτηση των εργαζομένων αλλά και να φαίνεται ως μικρότερο κακό σε σχέση με τη ΝΔ. Αυτή η εκτίμησή μας επιβεβαιώνεται και από την καλπικοδιλημματική φράση του πρωθυπουργού: «Σκεφτείτε τι θα είχε γίνει αν την διαπραγμάτευση με τους δανειστές την είχε κάνει η ΝΔ και όχι εμείς...».

Σε αυτήν την προσπάθεια, η κυβέρνηση έχει πολύτιμο αρωγό, τις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες στις διοικήσεις σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, αλλά και σε δευτεροβάθμιες οργανώσεις, που με την άθλια στάση τους διευκολύνουν την κλιμάκωση της επίθεσης και βάζουν πλάτη για να χτυπηθεί παραπέρα το δικαίωμα στην απεργία, που βέβαια και είναι η διαχρονική επιθυμία του ΣΕΒ. Είναι γεγονός ότι θα γραφούν στην ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος με μελανά χρώματα, οι αποφάσεις αυτών των πλειοψηφιών να μην οργανώσουν διαρκείς και με εναλλασσόμενες μορφές, κινητοποιήσεις των εργαζομένων αλλά να αρκεστούν, για το θεαθήναι, σε κάποιες στάσεις εργασίας και σε συλλαλητήρια τη μέρα ψήφισης του αντιαπεργιακού και αντιλαϊκού πολυνομοσχεδίου. Οι ευθύνες όμως και των ταξικών δυνάμεων του ΠΑΜΕ είναι μεγάλες γιατί, ενώ από τον Σεπτέμβρη ήταν γνωστό ότι θα έρθει για ψήφιση στη βουλή αυτό το εκτρωματικό πολυνομοσχέδιο, τηρούσε μια στάση αναμονής, προτείνοντας απλά στα συνδικάτα να παίρνουν αποφάσεις για απεργία την ημέρα που θα ερχόταν στη βουλή αυτό το νομοσχέδιο. Δηλαδή δεν καλούσε σε άμεσες καθημερινές και πολύμορφες κινητοποιήσεις για να αποτραπεί ο ερχομός του νομοσχεδίου στη βουλή αλλά απλά καλούσε να παρθεί απόφαση, να γίνει μια απεργία μόνο τη μέρα ψήφισης του στη βουλή, στην ουσία κατόπιν εορτής, που βέβαια μια τέτοια απεργία ασφαλώς και είναι απλά απεργία διαμαρτυρίας και τίποτα περισσότερο, κάτι που δεν ενοχλεί ουδόλως την κυβέρνηση και τους πάτρωνές της. Πολύ περισσότερο που με μια τέτοια απόφαση, η πρωτοβουλία των κινήσεων και γι’ αυτήν την απεργία, εκχωρούνται στην κυβέρνηση αφού το «…όταν έρθει στη βουλή το νομοσχέδιο» το καθορίζει η κυβέρνηση.

Και φυσικά αυτό το …όταν έρθει.., όπως είδαμε, το κανόνισε η κυβέρνηση και το ανακοίνωσε μόλις 4 μέρες πριν καταθέσει αυτό το διαβόητο νομοσχέδιο της στη βουλή. Το κατάθεσε την Παρασκευή 12/1/2018. Το συζήτησε Σαββατοκύριακο στη βουλή και τη Δευτέρα 15/1/2018 το ψήφισε. Έτσι το όλο ζήτημα τελείωσε στο άψε-σβήσε και το δικαίωμα της απεργίας πήγε άκλαυτο που λέει και ο λαός. Αντικειμενικά επομένως και το ΠΑΜΕ έτσι, σιγόνταρε την κυβέρνηση. Θα λέγαμε άθελά του, αν αυτή η τακτική του συνέβαινε τώρα για πρώτη φορά. Επειδή όμως αυτό συνέβη ακριβώς το ίδιο, με την ίδια τακτική του, της αναμονής, και στον ακραίο αντεργατικό και αντιλαϊκό αντιασφαλιστικό νόμο «Κατρούγκαλου» το Σαββατοκύριακο 7 & 8 Μάη του 2016, δύσκολα μπορεί να δεχτεί κανείς, ότι αυτή η τακτική δεν είναι συνειδητή πρακτική. Μια πρακτική που δεν μπορεί να καμουφλαριστεί πίσω από τις ακτιβιστικές ενέργειες που έκανε και αυτή τη φορά, το ΠΑΜΕ, με τα μεγάλα πανό που ανάρτησε σε διάφορα σημεία, με τις καταλήψεις του υπουργείου εργασίας και με την παρουσία του έξω από το μέγαρο Μαξίμου. Άλλωστε το ότι όλα αυτά ήταν για το θεαθήναι, το μαρτυρά και η έκκληση που έκαναν τα μεγάφωνα του ΠΑΜΕ, έξω από το υπουργείο εργασίας, που καλούσαν τους δημοσιογράφους να ανεβούν στο γραφείο της υπουργού εργασίας, όπου διαπληκτίζονταν οι συνδικαλιστές του με την υπουργό, πράγμα που το εκμεταλλεύτηκε και η κυβέρνηση, λέγοντας ότι το κύριο για το ΠΑΜΕ ήταν να παρουσιάσει μια θεατρική παράσταση. Τώρα επαίρεται η ηγεσία του ΠΑΜΕ ότι, με αυτήν του τη στάση, κατάφερε να μην περάσει η κυβέρνηση το πολυνομοσχέδιό της στα «μουλωχτά τη νύχτα». Το ότι το πέρασε Σαββατοκύριακο και στα πεταχτά, δεν είναι ζήτημα για το ΠΑΜΕ.

Το ζήτημα όμως για το συνδικαλιστικό κίνημα και πάνω από όλα για τους εργαζόμενους, συνδικαλισμένους και μη, είναι ότι το πέρασε και αυτό το αντεργατικό έκτρωμα και ότι δεν έχουν κανένα αξιόπιστο στήριγμα στο συνδικαλιστικό κίνημα, σε μια στιγμή που το κεφάλαιο, η κυβέρνηση, η ΕΕ, και οι όμοιοι και τα κόμματά τους, θέλουν, όσο γίνεται πιο φτηνούς εργαζόμενους, που δεν θα αντιδρούν και που θα είναι διατεθειμένοι να υποστούν αμέτρητες θυσίες για να υπηρετηθούν τα επιχειρηματικά κέρδη.

Αυτήν την επιδίωξη τους υπηρετούν, όσα προβλέπει το πολυνομοσχέδιο αυτό, που θα εφαρμόζονται παράλληλα με τα τρία ψηφισμένα μνημόνια, όπως και με τα μέτρα που είναι προκαταβολικά θεσμοθετημένα και θα αρχίσουν να εφαρμόζονται τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Απέναντι σε μια τέτοια βαρβαρότητα που διαγράφεται με σημαδεμένα χαρτιά, οι εργαζόμενοι δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τα δικά τους και να αντιτάξουν το δικό τους σχεδιασμό. Με πλήρη επίγνωση της όλης κατάστασης, θα πρέπει να δημιουργήσουν το δικό τους γνήσιο μέτωπο, ενάντια στην κυβέρνηση, στα μνημόνια, στη μήτρα των μνημονίων και των αντιλαϊκών σχεδιασμών την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, σε μια πορεία για άμεση ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής αλλά και για να ανοίξει ο δρόμος για γενικότερες κοινωνικοοικονομικές ανατροπές υπέρ των εργαζομένων και όλου του λαού. Χρειάζεται άμεσα, επίμονη δουλειά, για να γίνουν αποφασιστικά βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση.

πηγή: ergatikosagwnas.gr

Η δόση της τρίτης αξιολόγησης, έσπασε σε δύο δόσεις, με την δεύτερη να απαιτεί για να δοθεί σωρεία “εκκρεμών” μέτρων, ενώ η τέταρτη αξιολόγηση περιέχει ένα κύμα από 88 προαπαιτούμενα.

Η κυβέρνηση ενέδωσε πλήρως στις πιέσεις Κομισιόν και “θεσμών” για να προχωρήσει σε ένα τσουνάμι πλειστηριασμών, 130 χιλ. μέχρι το 2021, 10 χιλ. τουλάχιστον φέτος, ως προϋπόθεση για την χορήγηση του δεύτερου τμήματος της δόσης.

Για να υλοποιήσει αυτήν την κατεύθυνση η κυβέρνηση εντείνει τα αυταρχικά μέτρα, σπεύδοντας, παρά τις αντιδράσεις του αστυνομικού σώματος, να θωρακίσει με ειδική αστυνομική φύλαξη τα συμβολαιογραφικά γραφεία Αθηνών και Πειραιώς που κάνουν πλειστηριασμούς.

Η αποτελεσματικότητα, μαζικότητα και αποφασιστικότητα του κινήματος κατά των πλειστηριασμών θα είναι εκείνη που θα κρίνει την μνημονιακή πορεία.

Καταιγίδα ιδιωτικοποιήσεων

Σύμφωνα με την Έκθεση Συμμόρφωσης της Κομισιόν μέχρι τον Μάρτιο θα πρέπει να προκηρυχθούν όλοι οι καινούργιοι διαγωνισμοί του απαράδεκτου ξεπουλήματος μετοχικών πακέτων του Δημοσίου, δηλαδή το 5% του ΟΤΕ, το 35% των ΕΛΠΕ, το 65% της ΔΕΠΑ και το 30% του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών και μέχρι τον Ιούνιο το 17% της ΔΕΗ.

Και αυτές οι εκποιήσεις είναι μόνο η αρχή…

Πρόωρη μείωση του αφορόλογητου

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση δεσμεύτηκε για πρόωρη μείωση, από το 2019, του αφορολόγητου, πράγμα που σημαίνει λεηλασία των χαμηλών εισοδημάτων και παραπομπή στις καλένδες των αντιμέτρων, αν και εφ’ όσον δεν μπορέσει να προσεγγιστεί μέσα στο 2018 πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ.

88 προαπαιτούμενα για την τέταρτη δόση

Στο μεταξύ, πέραν των εκκρεμοτήτων για την πλήρη λήψη της τρέχουσας δόσης, αποσαφηνίστηκαν από του “θεσμούς” και τα προαπαιτούμενα που πρέπει να εφαρμόσει η κυβέρνηση στο πλαίσιο της επόμενης τέταρτης αξιολόγησης.

Τα προαπαιτούμενα αυτά ανέρχονται σε 88 και περιλαμβάνουν μαζί με μέτρα και ιδιαίτερα επώδυνες μεταρρυθμίσεις.

πηγή: iskra.gr