Πολύμορφες μεθοδεύσεις, μακροχρόνια χειραγώγηση και κατεργασία εξοβελίζουν και αχρηστεύουν τη σκέψη του τηλεθεατή, μετατρέποντάς τον σε παθητικό δέκτη που «γεμίζει» τη ζωή του με μια εικονική πραγματικότητα, όπου αναφύεται ο εθνικισμός.

του Κώστα Λουλουδάκη / Ιουλιανού

Δηλώνει –καβάλα σε ένα άλογο σαν τον Βουκεφάλα– ότι «Η Μακεδονία είναι Ελλάδα», αλλά αδιαφορεί που πουλήθηκε το αεροδρόμιο με το όνομα «Μακεδονία» στους Γερμανούς της Fraport-Slentel Ltd.

Να τες πάλι οι «κόκκινες μηλιές». Πόσες φορές άραγε στη νεότερη Ιστορία μας τις έχουμε πληρώσει ακριβά; Και έλα να δεις μια σύμπτωση: το συναπάντημα με το εθνικό μας μεγαλείο πραγματοποιείται πάντα σε καιρούς χαλεπούς. Όμως, για την άρχουσα τάξη η προγονοπληξία και η πίστη –με θρησκευτική ευλάβεια– στον μεγαλοϊδεατισμό της αποτελούν εκτονωτική κλοτσοπατινάδα, ένα μέσο για την καταστολή των καταπιεσμένων κοινωνικών ομάδων. Το άλλο μέσο είναι η γοητεία που ασκεί η tv.

Είναι γεγονός, πως η πολυύμνητη φαιά ουσία παρουσιάζει μιαν ελλιπέστερη ανάπτυξη σε όσους παρακολουθούν τα «επιμορφωτικά» προγράμματα της τηλεόρασης. Οι άνθρωποι βουτούν στον βόθρο της βλακώδους μάζας που αναπαύεται στην κρανιακή κοιλότητα των παρουσιαστών. Σωπαίνουν μπροστά στο κύρος του προβεβλημένου, αυτοθαυμαζόμενου και έγκυρου δημοσιογράφου ειδήσεων.

Όμως, λόγω των διογκωτικών δυνατοτήτων των εγκεφαλικών συνάψεων που προσφέρει η ηλιθιότητα, νιώθουν ελεύθεροι να εκφράζουν τη βούλησή τους μόνο από το σπίτι τους, όπου μαζί με την οικογένειά τους συζητούν μπροστά σε μια τηλεόραση ποιο «ταλέντο», ποιον μάγειρα, ποια κοπέλα καλοντυμένη και ποιον παίκτη του Survivor να ψηφίσουν, πάντα φυσικά με χρέωση του τηλεφώνου τους…

Η βλακεία παράγεται σε υπεραφθονία από την οθόνη και διατίθεται σε τεράστιες ποσότητες στους άβουλους και πρόθυμους καταναλωτές. Πολύμορφες μεθοδεύσεις, μακροχρόνια χειραγώγηση και κατεργασία εξοβελίζουν και αχρηστεύουν τη σκέψη του τηλεθεατή, μετατρέποντάς τον σε παθητικό δέκτη που «γεμίζει» τη ζωή του με μια εικονική πραγματικότητα, που τον οδηγεί να εκφράζεται με τη μορφή της απάθειας.

Είναι όμως πατριώτης…!

Συμμετέχει σε πατριωτικά συλλαλητήρια για να αποτραπεί η χρήση του όρου «Μακεδονία» στο υπό διαπραγμάτευση όνομα της ΠΓΔΜ, αλλά δεν τον ενοχλούν τα 16 δρομολόγια λεωφορείων ημερησίως από τη Θεσσαλονίκη προς τη Γευγελή που αναχωρούν γεμάτα κόσμο, μεταφέροντάς τον στα καζίνο της γειτονικής χώρας.

Μασκαρεύεται «Έλληνας καταδρομέας» έτοιμος να υπερασπιστεί το «όνομα» αλλά δεν τον απασχολεί η πώληση της Εταιρείας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης σε «ξένους»!

Δηλώνει –καβάλα σε ένα άλογο σαν τον Βουκεφάλα– ότι «Η Μακεδονία είναι Ελλάδα» αλλά αδιαφορεί που πουλήθηκε το αεροδρόμιο με το όνομα «Μακεδονία» στους Γερμανούς της Fraport-Slentel Ltd.

Είναι περήφανος «εθνικιστής» που δεν θα επιτρέψει στους «γύφτους» σκοπιανούς να χρησιμοποιήσουν το τιμημένο όνομα της «Μακεδονίας» αλλά δεν βγάζει λέξη για την πώληση του ΟΛΘ στους Γερμανούς της Deutsche Invest Equity Partners GmbH.

«Μένουμε Ευρώπη» τη μια, «Πας μη Έλλην βάρβαρος» την άλλη, ο τηλεθεατής είναι με τους δυνατούς του κόσμου τούτου…

Μέσα σε όλους αυτούς να σου και ένας παπάς της Ιεράς Μητρόπολης Καλαβρύτων κι Αιγιαλείας να δηλώνει, με ιδεολογικό σκοταδισμό πολλών καρατίων, πως προτιμά να τον αποκαλούν φασίστα αυτοί που ξεπουλούν τη Μακεδονία παρά συμμορίτη και αριστερό. Ο ίδιος φυσικά δεν έχει αρθρώσει λέξη για το γεγονός ότι η Ελλάδα καταλαμβάνει στην Ευρώπη –σύμφωνα με τη Eurostat– την πρώτη θέση στην παιδική φτώχεια, με ποσοστό 36,7%! Ούτε ένιωσε κάποιο ιερό καθήκον που θα τον έκανε να καταγγείλει της πολιτικές επιλογές που οδήγησαν το 35,6% του πληθυσμού της χώρας ή 3.789.300 άτομα να βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού!

Του αρκεί που, πλαισιωμένος από τους σύγχρονους ταγματασφαλίτες, διακηρύσσει: «Κάτω τα χέρια σας από τη Μακεδονία μας! Η Μακεδονία είναι ελληνική και μόνον»!

Μακάρι όλα αυτά να αποτελούσαν το θέμα μιας ανατρεπτικής, πρωτότυπης και σατιρικής θεατρικής παράστασης. Όμως, έχουμε να κάνουμε με την πραγματική ζωή και αν δεν αντιδράσουμε σύντομα, η φρίκη θα ξεπεράσει κάθε προϊόν της φαντασίας μας!

Είναι καιρός να μιλήσει και πάλι ο άνεμος των αγώνων, να φυσήξει απελευθέρωση.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Από Λεωνίδα Βατικιώτη

Τα 3 μνημόνια της Ελλάδας προκάλεσαν δραματική μείωση των Εργατικών Δικαιωμάτων.

Η μεγάλη αποτυχία των προγραμμάτων που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, χάρην της διάσωσής της από την κρίση του 2010, είναι η δραματική μείωση των Εργατικών Δικαιωμάτων. 

Αυτό αναφέρει σε ανάλυσή του ο οικονομολόγος και διδάκτωρ Πολιτικής Οικονομίας στο Varna Free University of Cyprus, Λεωνίδας Βατικιώτης, η οποία δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα Defend Democracy Press του Delphi Initiative.

Το κύριο ερώτημα που επικράτησε στην Ελλάδα μέχρι το 2015, πριν από τα χρόνια του κυνισμού που ξεκίνησε μαζί με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και του εθνικιστικού δεξιού κόμματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων στην εξουσία, ήταν το κατά πόσον τα προγράμματα προσαρμογής είχαν πετύχει ή όχι.

Οι “αρνητές” τα χαρακτηρίζουν ως αναποτελεσματικά και άσκοπα, κρίνοντας την αποτελεσματικότητά τους με την επίτευξη των ονομαστικών στόχων τους.

Αναζητώντας για παράδειγμα το μέγεθος του δημόσιου χρέους, η ελληνική διάσωση θα πρέπει να διδάσκεται στα φοιτητικά αμφιθέατρα ως επική αποτυχία.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος ανερχόταν στο 115% του ΑΕΠ πριν από την αποβίβαση των δανειστών στην ελληνική επικράτεια τον Μάιο του 2010 και τώρα, λίγους μήνες πριν το τέλος του τρίτου προγράμματος, τον Αύγουστο του 2018, έφθασε το 181% του ΑΕΠ.

Στην προκαταρκτική έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος (που σχηματίστηκε στο ελληνικό κοινοβούλιο τον Απρίλιο του 2015 και έλεγξε το δημόσιο χρέος και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν πρέπει να πληρωθεί) διατυπώνεται το συμπέρασμα ότι η προτεραιότητα της διάσωσης των ιδιωτών πιστωτών και των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων είχε αρνητική επίπτωση στη διατηρησιμότητα του χρέους.

Σχεδόν η ίδια συνταγή επαναλαμβάνεται σε κάθε πρόγραμμα, από όλες τις διαφορετικές κυβερνήσεις και τα πολιτικά κόμματα που έχουν αναλάβει την ευθύνη αυτής της θεραπείας – σοκ από το 2010.

Αν ήταν λανθασμένη κατεύθυνση, γιατί δεν διορθώθηκε στη διαδρομή;
Ακόμη και το ΔΝΤ έχει επίσημα αναγνωρίσει τις πλάνες αυτής της στρατηγικής.
Ταυτόχρονα, η ελληνική οικονομική και πολιτική ελίτ (μέσω της ένωσης των βιομηχάνων ή των τραπεζών) δεν εξέφρασε ποτέ αντιρρήσεις ή δισταγμούς στους όρους που συνοδεύουν κάθε Μνημόνιο (συμφωνία με τους πιστωτές) και στην καθοδήγηση των ενδιάμεσων αξιολογήσεων.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι οι προϋποθέσεις που έχουν συμφωνηθεί θα παραμείνουν πολλές δεκαετίες μετά το επίσημο τέλος του τρέχοντος προγράμματος.

Παραδείγματος χάριν: το κύριο πλεόνασμα του προϋπολογισμού μέχρι το 2060 και ο στόχος των 50 δισ. ευρώ στα έσοδα του ελληνικού Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων.

Εάν θέλουμε να ελέγξουμε την επιτυχία των προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής, πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας στους μετασχηματισμούς που επέφεραν στο εργατικό δίκαιο και στις εργασιακές σχέσεις.

Αυτό που συνέβη στην Ελλάδα μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτό που συνέβη στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη κατά τη μετάβαση από τον λεγόμενο υπαρκτό σοσιαλισμό στον καπιταλισμό.

Σε πραγματικούς όρους, τα πολιτικά όρια της “Ανατολικής Ευρώπης”, χώρες στις οποίες τα μεταπολεμικά επιτεύγματα του κινήματος της εργατικής τάξης έχουν μειωθεί, έχουν φτάσει στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Απόλυτη μείωση των μισθών

Η πιο προφανής απάντηση στο θεμελιώδες ερώτημα σχετικά με την επιτυχία των όρων της σύμβασης δανείου παρουσιάζεται στην εξέλιξη των μισθών.

Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, ο μέσος ετήσιος μισθός (25.124 δολάρια) του 2016 ήταν χαμηλότερος από τον μισθό του 2000 (25.909 δολάρια).

Έτσι, η ελληνική εργατική τάξη επέστρεψε στον 20ό αιώνα υπό την κυριαρχία των πιστωτών!

Γνωρίζοντας ότι όλα αυτά τα χρόνια η μισθολογική και κοινωνική ανισότητα έχει αυξηθεί έντονα, μπορούμε να υποθέσουμε, χωρίς κίνδυνο, ότι η κοινωνική κατάσταση της ομάδας χαμηλότερων εισοδημάτων είναι πολύ χειρότερη, επειδή οι μέσοι όροι έχουν γίνει λιγότερο αντιπροσωπευτικοί.

Στην ηλικία των άκρων οι μέσοι όροι είναι παραπλανητικοί.

Η άνευ προηγουμένου μείωση των πραγματικών μισθών απεικονίζεται ακόμη και στα αριθμητικά στοιχεία της Eurostat, όπου φαίνεται ότι το κόστος εργασίας ανά ώρα σε ευρώ μειώθηκε από 16,7 το 2008 σε 14,2 το 2016.

Σε μια μόνο άλλη χώρα, την Κύπρο, οι μισθοί μειώθηκαν κατά τα έτη των Μνημονίων: από 16,7 ευρώ το 2008 σε 15,8 το 2016, αλλά ακόμη και εκεί η μείωση (-5,4%) ήταν πολύ χαμηλότερη από την ελληνική (-15% ).

Κατά τα ίδια έτη τα ημερομίσθια αυξάνονται σταθερά στην ΕΕ και την ευρωζώνη από 21,5 σε 25,4 και από 25,3 σε 29,8, αντίστοιχα.

Φυσικά, κάποιος θα μπορούσε να απαντήσει ότι σε μια βυθισμένη οικονομία δεν υπάρχει τίποτα πιο προβλέψιμο από το μειωμένο εισόδημα.

Ναι, αλλά σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει μια διαφορά: οι μισθοί δεν μειώθηκαν μόνο λόγω της βύθισης της οικονομίας, αλλά επειδή οι νόμοι άλλαξαν.

Με άλλα λόγια, το μερίδιο των μισθών μειώθηκε σε μεγαλύτερο ποσοστό σε σύγκριση με το εθνικό προϊόν.

Το μερίδιο των μισθών ως ποσοστό του ΑΕΠ μειώθηκε από 61,1% το 2010 σε 56,7% το 2015.

Και η ανεργία έφτασε το 27% του εργατικού δυναμικού, το υψηλότερο επίπεδο στην ΕΕ.
Με άλλα λόγια, η κρίση δεν οδήγησε σε συμμετρική μείωση των μισθών και των αποδοχών.

Η κρίση, και ειδικότερα οι προϋποθέσεις των δανείων διάσωσης, μετέβαλαν την ισορροπία μεταξύ της εργατικής τάξης και της άρχουσας τάξης, επιδεινώνοντας τη θέση της πρώτης.
Αυτή η καλά συγχρονισμένη συμπίεση δεν ήταν το αποτέλεσμα μιας αυθόρμητης αντίδρασης των προϊσταμένων.

Το δεύτερο μνημόνιο που υπεγράφη το Φεβρουάριο του 2012 από την διορισμένη κυβέρνηση των τεχνοκρατών και των πιστωτών, ως αυστηρή προϋπόθεση για την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, περιλάμβανε (μεταξύ άλλων) τη μείωση των βασικών μισθών κατά 22% και για τους νέους έως 25 ετών κατά 32%.

Σύμφωνα με τον ίδιο νόμο, υπάρχουν δύο άρθρα που καταργούν το σύστημα συλλογικής διαπραγμάτευσης μεταξύ κυβέρνησης, ενώσεων εργοδοτών και συνδικαλιστικών οργανώσεων και απαγορεύει κάθε αύξηση μισθών έως ότου το ποσοστό ανεργίας φθάσει το 10% (20,5% το Σεπτέμβριο του 2017).

Μεταξύ του 2010 και του 2012, άλλοι όροι είχαν επιβάλει την κατάργηση του 13ου (ένα μισθό που δίνεται ως δώρο Χριστουγέννων), καθώς και πολλών πρόσθετων επιδομάτων που δίνονταν από τους εργοδότες.

Παράδεισος εκμετάλλευσης!

Αυτές οι επίσημες περικοπές ώθησαν τους εργοδότες να εφαρμόσουν ένα καθεστώς εργασίας που θυμίζει μεσαιωνικά χρόνια.

Το πιο εντυπωσιακό: Ακόμη και τώρα, όταν τα επίσημα στοιχεία δείχνουν μια επιστροφή στα θετικά ποσοστά ανάπτυξης, 1 στους 3 εργαζόμενους δεν πληρώνεται τακτικά.

Είτε δεν καταβάλλεται με κανένα τρόπο, είτε πληρώνεται με καθυστέρηση λίγων μηνών, ή λαμβάνει μέρος του μισθού του και παίρνει μια υπόσχεση για το υπόλοιπο μέρος.

Υπάρχουν επιχειρήσεις, οι οποίες πληρώνουν το προσωπικό τους με κουπόνια στο σούπερ μάρκετ.

Η συστηματική και συνεχής υποβάθμιση της μισθωτής εργασίας εμφανίστηκε και στα στοιχεία του σχετικού Υπουργείου.

Συγκεκριμένα, τον Σεπτέμβριο του 2017 και όταν στην εξουσία υπήρχε ένα κόμμα που ήθελε να ονομαστεί αριστερά, υπήρχαν 126.956 εργαζόμενοι με μισθό κάτω των 100 ευρώ, πράγμα που σημαίνει ότι πληρώνονται 5 ευρώ την ημέρα, όταν το εισιτήριο στον φτηνότερο κινηματογράφο κοστίζει 7 ευρώ, το φθηνότερο θέατρο 15 και ένας εσπρέσο ξεπερνά τα 2 ευρώ.

Μια άλλη μορφή απορρύθμισης των εργατικών νόμων που έφεραν τα προγράμματα προσαρμογής είναι η αδήλωτη εργασία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ILO, από ένα ποσοστό 29,7% το 2010 έφθασε στο 40,5% του εργατικού δυναμικού στα τέλη του 2013, δείχνοντας ότι οι βάναυσες νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις έγιναν σε συμφωνία με την απόλυτη απελευθέρωση της εργασίας.

Από τότε ο ένας υπουργός μετά τον άλλο, μαζί με την Τρόικα, κήρυξε πόλεμο στην αδήλωτη εργασία.

Είναι ένας πόλεμος που παραμένει στα έγγραφα και δεν παίρνει ποτέ μια ουσιαστική, πραγματική μορφή.

Το βασικό πρόβλημα είναι η μόνιμη έλλειψη προσωπικού και πόρων στις κρατικές υπηρεσίες που έχουν την ευθύνη να ελέγχουν τους νόμους.

Το γεγονός ότι τα Μνημόνια αποτέλεσαν ένα σημείο καμπής για την ιστορία της εργασίας στην Ελλάδα έχει επίσης εμφανιστεί σε επίσημα στοιχεία: κάθε είδος επισφαλούς εργασίας (μερικής απασχόλησης, εποχιακή και προσωρινή) έχει κάθε μήνα, τρίμηνο ή έτος μεγαλύτερο μερίδιο από τις μόνιμες θέσεις εργασίας.

Αυτό σημαίνει ότι η πλειονότητα των εργαζομένων είναι με ευέλικτη και υποπληρωμένη μορφή εργασίας.

Θα απαγορεύσουν τις απεργίες!

Σε αντίθεση με το κλίμα υψηλών προσδοκιών που καλλιεργεί η κυβέρνηση, το μέλλον είναι πολύ πιο θλιβερό.

Το ΔΝΤ ζήτησε και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αποδέχτηκε τον Ιούλιο του 2017, να αλλάξει τους όρους για την απεργία των εργαζομένων.

Ως αποτέλεσμα και ως προϋπόθεση για το κλείσιμο της αξιολόγησης, ψηφίστηκε στην ελληνική Βουλή ότι η απαραίτητη προϋπόθεση για την ανακοίνωση μιας απεργίας από συνδικαλιστική οργάνωση θα είναι η συμφωνία της απόλυτης πλειοψηφίας των μελών της.

Ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι θα συνέβαινε εάν εφαρμοζόταν αυτός ο κανόνας στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου όλο και λιγότεροι άνθρωποι ψηφίζουν και η τελευταία εκλογική προσέλευση ήταν μόλις 42,61%.

Επιπλέον, ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι θα συνέβαινε σε κάθε Βουλή της Ευρωπης εάν εγκριθεί αυτός ο κανόνας: δεν θα ψηφίζοναν οι νόμοι!

Ωστόσο, το ΔΝΤ και η ΕΕ παραγγέλνουν αυτούς τους δημοκρατικούς όρους εις βάρος της εργατικής τάξης.

Συμπέρασμα

Όλοι γνώριζαν ποιες ήταν οι προϋποθέσεις του ΔΝΤ για τα εργασιακά δικαιώματα, αλλά η εμπειρία αποκάλυψε ότι η ΕΕ είναι ακόμη πιο επιθετική από το ΔΝΤ, που συχνά αντιπροσωπεύει πραγματικά τα συμφέροντα της ελληνικής οικονομικής ελίτ.

ΠΗΓΉ: iskra.gr

Και λέγαμε: τι μας έλειπε

Πρόσφατα δημοσιεύθηκε από το ΣΕΒ κείμενο-πρόταση με τίτλο “7 προϋποθέσεις για την επανεκκίνηση του κοινωνικού διαλόγου και την αύξηση των εισοδημάτων στο μέλλον”. Με το κείμενο αυτό, οι ειδικοί του ΣΕΒ επιχειρούν να μας εξηγήσουν τί θα πρέπει να θεσμοθετηθεί στη χώρα, ούτως ώστε η μετα-μνημονιακή ελληνική οικονομία να είναι καλύτερη από την προ-μνημονιακή και μάλιστα, για το πώς θα αυξηθούν τα εισοδήματά μας στο μέλλον.

Σε ένα αρκετά μεγάλο κείμενο προς διαβούλευση και ένα ακόμη μεγαλύτερο Παράρτημα, προτείνονται μία σειρά νέα όργανα ασφάλισης και διαπραγμάτευσης της εργασίας, νέα θεσμικά πλαίσια διαπραγμάτευσης, η χρηματοδότηση κέντρων και ινστιτούτων για την εργασία και τέλος, μία νέα “Συμφωνία Πλαίσιο με Κατευθυντήριες Γραμμές για Αποτελεσματικές Συλλογικές Διαπραγματεύσεις”.

Αποσύνδεση του κατώτατου μισθού από την διαμόρφωση των συμβατικών μισθών – Αυτό λέγεται κατάργηση…

Ως προς αυτό το τελευταίο, συγκεκριμένα, αναφέρεται: “Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να αποσυσχετίσουμε την μεταβολή του κατωτάτου μισθού και από τις μεταβολές των συμβατικών μισθών και από τις συλλογικές διαπραγματεύσεις σε επίπεδο επιχειρήσεων και κλάδων, οι οποίες, αφού φυσικά συμμορφώνονται με τα ισχύοντα εθνικά κατώτατα όρια, πρέπει να διαμορφώνουν τους μισθούς τους λαμβάνοντας υπόψιν τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε επιχείρησης και κάθε κλάδου. Αυτό σημαίνει ότι όταν υπάρξει αναπροσαρμογή του κατωτάτου μισθού, αυτή η ποσοστιαία αύξηση δεν πρέπει να μεταφέρεται αυτομάτως ως αφετηρία των αυξήσεων σε επίπεδο κλάδων και επιχειρήσεων».

Ποιο ήταν το πρόβλημα στην Ελλάδα; Μα φυσικά οι εργαζόμενοι!

Αυτό που μας λένε οι ειδικοί του ΣΕΒ, είναι ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα προ κρίσης ήταν ότι υπήρχε μία ενιαία μισθολογική βάση για όλους τους κλάδους. Κι αυτό ναι μεν ήταν καλό για το εισόδημα του κόσμου, αλλά υπήρχαν κλάδοι που τους έκανε λιγότερο ανταγωνιστικούς στο εξωτερικό και τις αγορές, διότι αυτές οι αμοιβές δεν αντιστοιχούσαν στην παραγωγικότητα αυτών των κλάδων. Και με το που έσκασε η κρίση διαλύθηκε αυτό το χωρίς υπόβαθρο μισθολογικό πλαίσιο κι ως εκ τούτου έπεσαν οι μισθοί.

Δες και εδώ: Μη βιώσιμη η αύξηση των μισθών για το ΣΕΒ

Άρα, σύμφωνα με το ΣΕΒ για να αυξηθούν οι μισθοί στο μέλλον, με ένα σταθερό και μακροπρόθεσμο τρόπο, θα πρέπει να αντιστοιχούν στην παραγωγικότητα του κάθε κλάδου και τομέα. Άρα, δεν θα πρέπει αναπροσαρμόζοντας τον κατώτατο μισθό στη ΓΣΣΕ να τίθεται αυτός αυτόματα ως βάση αναπροσαρμογής και στις επιχειρήσεις/κλάδους, αλλά θα πρέπει ο μισθός να είναι ξεχωριστό και αποσυνδεδεμένο αντικείμενο διαπραγμάτευσης ανά κλάδο, ώστε να αντιστοιχεί στην παραγωγικότητα και της συνθήκες της κάθε επιχείρησης.

Ένα σχόλιο

Συνήθως οι ‘ειδικοί’ που νουθετούν για το πώς πολλοί φάγανε πολλά, ζούσαν παραπάνω απ’ όσο τους αντιστοιχούσε και ψάλλουν το γνωστό ‘όποιος είναι άξιος μπορεί να δουλεύει εξαντλητικά για ψίχουλα αλλά κάποια στιγμή…’ και κυρίως τα ‘κάντε τη χώρα μας ανταγωνιστική (βλ. μειώστε τους μισθούς, βάλτε φοροαπαλλαγές)’, έχουν εισόδημα κατά εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ μεγαλύτερο από το κατώτατο μισθό, που παρακαλάνε να μην αυξηθεί ή ακόμη περισσότερο να μην έχει σημασία το αν θα αυξηθεί ή όχι. Η πραγματικότητά τους απέχει κατά πολύ από μισθούς των 400, 500 και 600 ευρώ. Οι “αντικειμενικές” συμβουλές τους έρχονται από τη μεριά αυτών που βλέπουν αυτούς τους μισθούς ως έξοδα που πρέπει να μειωθούν και όχι ως έσοδα που θρέφουν οικογένειες.

Και τρία σημεία ως προς την ουσία:

1. Η κρίση στην χώρα μας δεν ήταν αποτέλεσμα του “εξωφρενικού” κατώτατου μισθού των 751€. Το χυδαίο “μαζί τα φάγαμε” που εκφράστηκε πριν κάποια χρόνια από τον Πάγκαλο, προσπάθησε να μετακυλήσει τις πολιτικές ευθύνες στην λαό. Σήμερα και μετά από 8 χρόνια μνημονίων το “μαζί τα φάγαμε” εξελίσσεται στο “εσείς θα την πληρώσετε” με ανυπολόγιστες συνέπειες ειδικά για τη νέα γενιά. Αυτή είναι και η ουσία των απόψεων του ΣΕΒ.

2. Το να συνδέεις την παραγωγικότητα ενός κλάδου με τις αποδοχές των εργαζομένων στον κλάδο αυτό, σε μία χώρα που η παραγωγή της είτε διαλύεται, είτε ξεπουλιέται και με χιλιάδες κόσμου υπό τον διαρκή “εκβιασμό” της ανεργίας, σημαίνει ότι ο μεν εργοδότης θα μπορεί να προσφέρει νομιμοποιημένα ψίχουλα (‘επειδή δεν πάει καλά ο κλάδος’ ο δε εργαζόμενος θα τα αποδέχεται γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

3. Η μετα-μνημονιακή Ελλάδα που διατείνεται ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του επί της ουσίας αποτελεί την ολοκλήρωση μιας νέας κοινωνίας. Αυτής που ονειρεύονται κάποιοι λεφτάδες εδώ και χρόνια, αυτής που οι 20άρηες και οι 30άρηδες θα πνίγονται στα αδιέξοδα, αυτής που οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι δεν θα έχουν δικαιώματα, αυτής που οι μισθοί δεν θα μπορούν να μας συντηρούν.

Κανείς δεν ζει με 400€

Θέλουμε ζωή και όχι επιβίωση

Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους

ΠΗΓΉ:ergasianet.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

 Πηγή: topontiki.gr