Ανακοίνωση από την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ[1]

Το πατριδοκάπηλο συλλαλητήριο της 4ης Φεβρουαρίου τέλειωσε. Ο βασικός κερδισμένος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και σε δεύτερο χρόνο η ακροδεξιά εντός και εκτός της ΝΔ. Μέρος του συστήματος (ΝΔ, ΜΜΕ) «έπαιξε» αυτό το συλλαλητήριο σε μια αντικυβερνητική κατεύθυνση και η αναδιάταξη στη δεξιά-ακροδεξιά παραμένει ερώτημα.

Η εναπομείνασα αριστερά και οι αριστεροί, μετράνε τις πληγές τις επόμενης μέρας. Όχι μόνο γιατί ένα πάλαι ποτέ σύμβολο της, ο Μίκης, μίλησε σαν εκπρόσωπος τύπου της ακροδεξιάς πτέρυγας της ΝΔ και νομιμοποίησε τους Ναζί. Αλλά κυρίως γιατί η συνολική της εικόνα, τις βδομάδες αυτές του «μακεδονικού», ήταν μια εικόνα μικροκομματικών επιδιώξεων και άστοχων τοποθετήσεων.

Άλλοι θεώρησαν ότι θα καβαλήσουν το κύμα της «πατριωτικής» έξαρσης για να ψαρέψουν σε θολά νερά, όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Άλλοι μεταξύ εθνικισμού και καιροσκοπισμού, οι οποίοι όπου βλέπουν κόσμο να κινείται βλέπουν θετικές διεργασίες (Καταλονία πριν 2 μήνες, πατριδοκάπηλα συλλαλητήρια σήμερα), όπως η ομάδα γύρω από την εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς. Χωρίς κανένα κριτήριο, αρχές, αξίες.

Άλλοι έγιναν πρόθυμη συνιστώσα του «αντιεθνικιστικού» μετώπου στο οποίο πρωτοστατεί η κυβέρνηση. Κάποιοι, έξω από κάθε κοινή λογική, πρωτοστάτησαν στο να εξαφανίσουν το υπαρκτό πρόβλημα του αλυτρωτισμού της ΠΓΔΜ-που είναι μια ειδική μορφή εθνικισμού-πρόβλημα που αναγνωρίζει όμως ο νυν πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Ζάεφ.

Έλλειψε εκκωφαντικά μια αντιιμπεριαλιστική παρέμβαση και τοποθέτηση, σε ένα κατεξοχήν πρόβλημα ιμπεριαλιστικής προωθούμενης «λύσης». Και σε ένα τέτοιο καθήκον, ιστορικά και πολιτικά, η κομμουνιστική αριστερά έπρεπε να πρωτοστατήσει.

Η απλή, λογική, «αυτονόητη» ανάγκη, για μια πλατιά πρωτοβουλία με κεντρικά συνθήματα έξω τα ΝΑΤΟ από την Ελλάδα και τα Βαλκάνια-καμία συμφωνία για χάρη του ΝΑΤΟ δεν τέθηκε.

Μια πρωτοβουλία που θα μπορούσε να καλέσει από παρεμβάσεις στις γειτονιές έως μια αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση, κάποιες μέρες πριν το συλλαλητήριο των πατριδοκάπηλων, στην πρεσβεία των ΗΠΑ, την «μήτρα» των λύσεων και το βασικό υπεύθυνο – όχι το μοναδικό – των προβλημάτων στην περιοχή.

Το «αντιφασιστικό» συλλαλητήριο του Σαββάτου, το οποίο κάλεσαν Ανταρσυα, ΛΑΕ και άλλες δυνάμεις, δεν ήταν κάτι τέτοιο. Από το βασικό σύνθημα έως την κατάληξη (γραφεία Χρυσής Αυγής) δεν είχε τέτοιο χαρακτήρα. Ήταν ένα αντιφασιστικό συλλαλητήριο, ετεροκαθοριζοταν από τη δράση των χρυσαυγιτών, αντικειμενικά εντάσσονταν στη λογική του «αντιεθνικιστικού μετώπου», αφήνοντας έξω την βασική πλευρά της αντίθεσης, που είναι η κυβερνητική Νατοϊκή γραμμή για «συμβιβασμό και λύση».

Μια πρωτοβουλία που θα έδινε ένα ανεξάρτητο αντιιμπεριαλιστικό και πατριωτικό στίγμα της αριστεράς και θα εμπόδιζε την ταύτιση πατριωτισμού-εθνικισμού.

Μια πρωτοβουλία στην οποία θα τίθονταν οι βασικοί αντίπαλοι. Το ΝΑΤΟ, οι βάσεις του από τη Σούδα ώς την υπερ-βάση στο Κόσσοβο, τα κόμματα που το στηρίζουν, από το ΣΥΡΙΖΑ έως τη ΝΔ , την κεντροαριστερά και τη Χρυσή Αυγή.

Μια πρωτοβουλία για την οποία το ΚΚΕ, λόγω μαζικότητας και μόνο, είχε ευθύνες. Τι νόημα έχουν οι κομματικές παρελάσεις των χιλιάδων μελών όταν αυτός ο κόσμος δεν καλείται να αναλάβει δράση όταν αναπτύσσονται οι δυναμικές; Είναι γνωστή η ανθενωτική λογική του ΚΚΕ. Γιατί έστω δεν οργάνωσε ένα τέτοιο συλλαλητήριο; Δεν είναι πρόβλημα για το ΚΚΕ ότι ο συνολικός συσχετισμός αντιδραστικοποιείται με τα συλλαλητήρια των πατριδοκάπηλων; Περιμένει το ΚΚΕ από τον «αντικυβερνητικό» αγώνα του εσμού της δεξιάς-ακροδεξιάς να πάρει κάποιο (εκλογικό) κοκκαλάκι; Δε θέλει να συγκρουστεί-πάλι για χάριν των δημοσκοπήσεων- με το ρεύμα της «πατριωτικής» έξαρσης; Στο πρωτοσέλιδο της Κυριακής ο Ριζοσπάστης ονομάτιζε ως υπεύθυνο τα σχέδια ΗΠΑ-Ε.Ε. στην περιοχή και τους αλυτρωτισμούς. Σωστό, Όμως με πρωτοσέλιδα θα γίνει αποκάλυψη του ρόλου του ΝΑΤΟ, καταγγελία της κυβέρνησης, της ΝΔ και των πατριδοκάπηλων και απόσπαση κόσμου που αγωνιά και στον οποίο ψαρεύουν οι παραπάνω με θολά και εθνικιστικά συνθήματα;

Αλήθεια ποιος ο ρόλος και ο χαρακτήρας του ΚΚΕ στην ελληνική κοινωνία; Να «τα λέει» και να «έχει πάντα δίκιο»; Υπάρχουν άμεσα καθήκοντα κάθε φορά; Η δεν απασχολεί το ΚΚΕ πως χτίζονται οι συνειδήσεις και οι συσχετισμοί κάθε φορά; Πως φτιάχτηκε το μέτωπο των πατριδοκάπηλων από εθνικιστές έως τη ΝΔ και πρώην αριστερούς; Έπρεπε το ΚΚΕ να καλέσει κάθε αντιΝΑΤΟική-αντιιμπεριαλιστική φωνή και δύναμη για το δικό μας μέτωπο, σε κόντρα με τον κοσμοπολιτισμό και τον εθνικισμό; Η από θέση αρχής το ΚΚΕ δε θα συμμαχεί ποτέ, για κανένα θέμα και με κανέναν;

Το ΚΚΕ «γιορτάζει» τα 100 χρόνια του. Συχνά – πυκνά στελέχη του επικαλούνται την πολύχρονη πείρα του. Σίγουρα έχει την πείρα να αντιληφθεί τι θα σήμαινε ένα συλλαλητήριο αρκετών χιλιάδων διαδηλωτών στην πρεσβεία των ΗΠΑ με κεντρικά συνθήματα έξω τα ΝΑΤΟ από την Ελλάδα και τα Βαλκάνια-καμία συμφωνία για χάρη του ΝΑΤΟ. Πως θα πίεζε από τον Άδωνι, έως και το Μίκη. Δεν του «ξέφυγε», ηθελημένα δεν το έπραξε. Με κριτήριο την κάλπη και το κόμμα-μαγαζί και όχι τον γενικό συσχετισμό και τη λεηλασία του κόσμου από τον εθνικισμό και τον κυβερνητικό κοσμοπολιτισμό.

Πηγή: antapocrisis.gr

[1] HΠΑΡΕΜΒΑΣΗ είναι πολιτική συλλογικότητα της Κομμουνιστικής Αριστεράς. Συγκροτήθηκε τον Απρίλιο του 2012. Επιμένει στην ανασυγκρότηση και ανασύνθεση της Αριστεράς, συμμετέχει στο Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, παλεύει για μια αντισυστημική διέξοδο από την κρίση.

Οι δεινόσαυροι εμφανίστηκαν στη Γη πριν από περίπου 230 εκ. έτη. Τα πρώτα είδη ήταν μικρά σε μέγεθος, αλλά γρήγορα άρχισαν να επεκτείνονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και να εξελίσσονται με γοργούς ρυθμούς. Έτσι, μερικά εκ. έτη αργότερα είχαν κάνει την εμφάνισή τους εκατοντάδες είδη, που είχαν τεράστια ποικιλομορφία σε μέγεθος αλλά και χαρακτηριστικά. Υπήρχαν μικρά είδη, που είχαν μέγεθος κατοικίδιων ζώων, και φυσικά γιγάντια είδη, που έφταναν σε μήκος τα 35 μέτρα και είχαν βάρος 100 τόνων.

Ενώ οι δεινόσαυροι κυριαρχούσαν για περίπου 140 εκ. έτη στον πλανήτη, εντελώς ξαφνικά, πριν από περίπου 66 εκ. έτη, εξαφανίστηκαν. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες θεωρίες για την αιτία της εξαφάνισης των δεινοσαύρων. Η κρατούσα θεωρία αναφέρει ότι πριν από 66 εκ. έτη έπεσε στη Γη ένας τεράστιος αστεροειδής με διάμετρο 10 -15 χλμ. Η τρομακτική σύγκρουση του αστεροειδούς με τον πλανήτη μας προκάλεσε αλυσιδωτές επιπτώσεις και ακραία φαινόμενα, που οδήγησαν γρήγορα στο θάνατο τους δεινοσαύρους, και ειδικότερα τους μεγαλόσωμους.

Η νέα θεωρία 

Ερευνητές του Πανεπιστημίου Reading στη Βρετανία, με άρθρο τους στην επιθεώρηση “Nature Ecology and Evolution”, διατυπώνουν μια νέα θεωρία. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι για την εξαφάνιση των δεινοσαύρων ευθύνεται η… επιτυχία τους! Πιο συγκεκριμένα, οι ερευνητές αναφέρουν ότι τα προβλήματα επιβίωσης των δεινοσαύρων είχαν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από την πτώση του αστεροειδούς.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, πολύ πριν πέσει στη Γη ο τεράστιος αστεροειδής την επίμαχη περίοδο, δηλαδή πριν από περίπου 65 εκ. έτη, οι δεινόσαυροι είχαν πλέον κατακτήσει κάθε σπιθαμή γης στον πλανήτη και ήταν παράλληλα τόσο πολλοί, που ο πλανήτης δεν μπορούσε πλέον να τους συντηρήσει. Αυτό, σύμφωνα με τους ερευνητές, είχε ως αποτέλεσμα να σταματήσει η εξέλιξη των δεινοσαύρων. Η μη εμφάνιση νέων ειδών θα οδηγούσε όπως υποστηρίζουν έτσι και αλλιώς κάποια στιγμή στην εξαφάνισή τους, και απλώς η πτώση του αστεροειδούς επιτάχυνε το μοιραίο.

Όποιος και αν ήταν ο λόγος της εξαφάνισης των δεινοσαύρων, το βέβαιο είναι ότι η εξαφάνιση αυτή επέτρεψε στα πρώτα είδη θηλαστικών που είχαν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους στον πλανήτη να βγουν από τις κρυψώνες όπου ζούσαν όσο υπήρχαν οι δεινόσαυροι και να ανοίξει ο δρόμος για να κυριαρχήσουν στη Γη, κάτι που οδήγησε τελικά στην εμφάνιση του ανθρώπου.

πηγή: iskra.gr

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Έχει πλάκα να πυροβολείς κάποιους ανθρώπους, δήλωνε το 2005 προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων.

Τώρα, εν έτει 2018, ο «Mad Dog» («Τρελό Σκυλί») που ηγήθηκε της πιο αιματηρής μάχης στο Ιράκ το 2004 στη Φαλούτζα, ο 66χρονος στρατηγός ε.α. Τζέιμς Μάτις, είναι πλέον υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ. Για την ανάληψη του αξιώματος το Κογκρέσο παρέκαμψε, για δεύτερη φορά από το 1950 (περίπτωση του στρατηγού Τζορτζ Μάρσαλ) με νομοθετική ρύθμιση προηγούμενο ομοσπονδιακό νόμο βάσει του οποίου έπρεπε να περάσουν τουλάχιστον επτά χρόνια από τη στιγμή της συνταξιοδότησης για να αναλάβει απόστρατος καθήκοντα υπουργού Άμυνας.

Ο Μάτις υπογράφει, στο όνομα όλης της κυβέρνησης και του στρατιωτικού κατεστημένου, τη νέα Εθνική Στρατηγική Άμυνας (ΕΣΑ) των ΗΠΑ.

Η νέα στρατηγική ορίζει την πρόσφατη περίοδο διακυβέρνησης ως μια «περίοδο στρατηγικής ατροφίας», κατά την οποία το στρατιωτικό πλεονέκτημα των ΗΠΑ «έχει διαβρωθεί».

Ποιας και πόσο πρόσφατης περιόδου; Το αφήνει ασαφές.

Γι’ αυτό και δεν είναι αδικαιολόγητη η εκτίμηση ότι συμπεριλαμβάνει και την περίοδο των Μπους, περίοδο που δεν αναφέρει αλλά και δεν αποκλείει ρητά.

«Οι ΗΠΑ», τονίζει η διακήρυξη, είναι αντιμέτωπες με μια «αυξανόμενη παγκόσμια διαταραχή η οποία χαρακτηρίζεται από μείωση της βασισμένης σε κανόνες μακρόχρονης διεθνής τάξης και η οποία (διαταραχή) δημιουργεί ένα περιβάλλον ασφάλειας πιο περίπλοκο και ασταθές απ’ ό,τι έχουμε βιώσει στην πρόσφατη μνήμη».

Οι ΗΠΑ προσλαμβάνουν ως «διαταραχή» κάθε τι που απειλεί την φθίνουσα πλέον οικονομική κυριαρχία τους. Στη συνέχεια, βασιζόμενες κυρίως στη στρατιωτική τους υπεροπλία, χαράσσουν μια ιμπεριαλιστική πολιτική αντιμετώπισης της διαταραχής η οποία όμως - όπως η πράξη δείχνει – αντί να επιλύει ανακυκλώνει και περιπλέκει το ζήτημα.

Στη βάση των παραπάνω εκτιμήσεων, η νέα εθνική στρατηγική αντιστρέφει τα μέχρι τώρα ισχύοντα στην ιεράρχηση της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ.

«Ο διακρατικός στρατηγικός ανταγωνισμός, όχι η τρομοκρατία, αποτελεί σήμερα το κύριο μέλημα της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ». Ωστόσο και παρά την ήττα του χαλιφάτου του ISIS η απόφαση του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ θεωρεί πως «οι απειλές από τρομοκρατικές ομάδες παραμένουν στο βάθος» προαναγγέλλοντας έτσι ενδεχόμενη εκμετάλλευση αυτής της σκοτεινής περιοχής δράσης για ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και παρεμβάσεις.

Στη πρώτη θέση λοιπόν της τρομοκρατίας που από το 2001 αποτελεί τον πυρήνα εξακτίνωσης της στρατιωτικής πολιτικής των ΗΠΑ τοποθετείται πλέον ο διακρατικός ανταγωνισμός.

Ο αιώνιος νόμος του καπιταλισμού, ο ανταγωνισμός, έχει την τιμητική του και μάλιστα με ονοματεπώνυμο:

«Η Κίνα είναι ο στρατηγικός ανταγωνιστής που χρησιμοποιεί μια αρπακτική οικονομία για να εκφοβίσει τους γείτονές της ενώ στρατιωτικοποιεί τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας».

«Η Ρωσία – επίσης – που έχει παραβιάσει τα σύνορα των κοντινών εθνών και επιδιώκει βέτο εξουσίας για τις οικονομικές, διπλωματικές και αποφάσεις ασφαλείας των γειτόνων της». 

«Η Βόρεια Κορέα – επιπλέον – οι παράνομες ενέργειες και η απερίσκεπτη ρητορική της οποίας συνεχίζονται παρά τη μομφή και τις κυρώσεις του ΟΗΕ». Και τέλος, «το Ιράν που συνεχίζει να σπέρνρει τη βία και να παραμένει η πιο σημαντική πρόκληση για τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή». 

Η Κίνα και η Ρωσία χαρακτηρίζονται επιπλέον ως «αναθεωρητικές δυνάμεις (revisionist powers)» κατά το χαρακτηρισμό της Γερμανίας και Ρωσίας, των ηττημένων δυνάμεων του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου που επιδιώκουν, η μεν Κίνα την ηγεμονία στην περιοχή του Ειρηνικού, η δε Ρωσία, την αναβίωση της δικής της σφαίρας επιρροής στην Ευρασία.

Η Κίνα και η Ρωσία χαρακτηρίζονται επιπλέον ως «υπονομευτές της διεθνούς τάξης».

Η Κίνα γιατί «συνεχίζει την οικονομική και στρατιωτική ανάκαμψη, ακολουθεί ένα στρατιωτικό πρόγραμμα εκσυγχρονισμού, επιδιώκει βραχυπρόθεσμα την περιφερειακή ηγεμονία της περιοχής του Ινδο-Ειρηνικού και τον εκτοπισμό των Ηνωμένων Πολιτειών για να επιτύχει στο μέλλον την παγκόσμια υπεροχή».

Η Ρωσία γιατί «επιδιώκει να ασκήσει βέτο επί των εθνών εγγύς της περιφέρειάς της» για «να καταστρέψει το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο και να αλλάξει την ασφάλεια και τις οικονομικές δομές της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής προς όφελός της». Επιπλέον, γιατί «δυσφημίζει και υπονομεύει τις δημοκρατικές διαδικασίες στη Γεωργία, την Κριμαία και την ανατολική Ουκρανία σε συνδυασμό με την επέκταση και τον εκσυγχρονισμό του πυρηνικού οπλοστασίου της". Τα δε καθεστώτα της Βόρειας Κορέας και του Ιράν χαρακτηρίζονται ως «καθεστώτα απατεώνων» που «αποσταθεροποιούν περιοχές μέσω της επιδίωξης απόκτησης πυρηνικών όπλων ή της χορηγίας στην τρομοκρατία».

Ντελίριο!

Φυσικά, αυτή η επίμονη δαιμονοποίηση της Ρωσίας από τις ΗΠΑ κατά την τελευταία δεκαετία αλλά και της Κίνας πρόσφατα διευκολύνει αντί να αποτρέπει την προϋπάρχουσα και αναγκαία τάση της Μόσχας για de facto συμμαχία με την Κίνα.

Από τις προαναφερόμενες εκτιμήσεις απορρέει μια πολιτική. Πυρήνας αυτής της πολιτικής είναι η διατήρηση της ειρήνης μέσω της ισχύος (peace through strength), δηλαδή «η προτεραιότητα στην ετοιμότητα για πόλεμο. Ο πιο σίγουρος τρόπος για την αποτροπή του πολέμου», αναφέρεται, είναι να είστε έτοιμοι να κερδίσετε έναν» σημειώνεται. Και μάλιστα, πάντα κατά τη νέα στρατηγική των ΗΠΑ, σε τρεις βασικές περιοχές - τον Ινδο-Ειρηνικό, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, καθώς και στην αντιμετώπιση «των απειλών της τρομοκρατίας και των όπλων μαζικής καταστροφής». 

Γι αυτό και προαναγγείλει τη ραγδαία αύξηση των στρατιωτικών δαπανών και του αριθμού του στρατεύματος σε όλα τα όπλα. Προαναγγέλλει επίσης την ανάπτυξη της αμερικανικής βιομηχανικής βάσης με στόχο την δημιουργία ενός ικανού στρατεύματος για επιχειρήσεις σ’ όλο το φάσμα του πολέμου (full spectrum war). Κάνει ειδική αναφορά στην επένδυση ευρέως στις νέες τεχνολογίες (τεχνητή νοημοσύνη, αυτοματισμός, ρομποτική, κατευθυνόμενη ενέργεια, βιοτεχνολογία) καθώς και στον εκσυγχρονισμό της πυρηνικής δύναμης αφού «το περιβάλλον ασφάλειας επηρεάζεται από τις ταχείες τεχνολογικές εξελίξεις και τον μεταβαλλόμενο χαρακτήρα του πολέμου».

Επιδίωξη είναι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι να συγκροτούν μια δύναμη «στρατηγικά προβλέψιμη, αλλά επιχειρησιακά απρόβλεπτη!», ο δε «στόχος της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας είναι οι ΗΠΑ να παραμείνουν η κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο».

Για τους παραπάνω σκοπούς διακηρύσσεται ευθέως η πολιτική ανάπτυξης «μιας πιο αδυσώπητης, θανατηφόρας, ανθεκτικής και ταχέως καινοτόμου επιχειρησιακής στρατιωτικής δύναμης, σε συνδυασμό με έναν ισχυρό αστερισμό συμμάχων και εταίρων, που θα διατηρήσουν την αμερικανική επιρροή και θα εξασφαλίσουν ευνοϊκές ισορροπίες εξουσίας, διασφάλιση της ελεύθερης και ανοικτής διεθνούς τάξης».

Αυτός ο νέος αστερισμός συμμάχων και εταίρων δεν θα είναι μόνο κράτη, θα είναι, τονίζει η διακήρυξη, «κάτι περισσότερο από απλώς εθνικά κράτη, θα είναι πολυμερείς οργανισμοί, μη κυβερνητικές οργανώσεις, εταιρείες που παρέχουν ευκαιρίες συνεργασίας».

Μια νέα υπεραντιδραστική ποιότητα

Η στρατηγική εθνικής ασφάλειας της διακυβέρνησης Τραμπ δεν κόβει οποιοδήποτε δεσμό και γέφυρα με το παρελθόν όπως ισχυρίζονται έγκριτοι αναλυτές. Συνδέεται όμως με σχέσεις συνέχειας και ασυνέχειας με τα περασμένα αμερικάνικα δόγματα, συνθέτοντας μια νέα υπερ-αντιδραστική ποιότητα.

Κάθε δόγμα αμερικάνου προέδρου οδήγησε σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Το δόγμα Μπους στον πόλεμο του κόλπου, το δόγμα Κλίντον στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, το δόγμα Ομπάμα στην επέμβαση στη Μέση Ανατολή, ή στη σημαντική αύξηση του αριθμού των βομβών που έπληξαν αρκετές χώρες ανά τον κόσμο (μόνο το 2016, έπεσαν 3.000 περισσότερες βόμβες συγκριτικά με το 2015 ανεβάζοντας τον αριθμό των επιθέσεων σε 26.171 σύμφωνα με την εφημερίδα Independent στις 19.01.2017. Εδώ αναδύεται η σχέση συνέχειας στην αμερικάνικη πολιτική.

Δεν μπορεί όμως να μην επισημανθεί πώς κατά την προεδρία Ομπάμα επιχειρήθηκε η ιστορικής σημασίας ομαλοποίηση των διπλωματικών σχέσεων με την Κούβα, η συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή και το φρένο στην υπερθέρμανση του πλανήτη, η συμφωνία για την αποπυρηνικοποίηση του Ιράν που προϋποθέτει συντονισμό κινήσεων με τη Ρωσία κατά την περίοδο της εφαρμογής της και η διατήρηση της συνεργασίας με αναπτυγμένες περιοχές των ανερχόμενων οικονομιών (Ρωσίας, Κίνας, Ινδίας, Βραζιλίας, Νότιας Αφρικής και άλλων).

Το δόγμα Τραμπ αναιρεί αυτή την πολιτική.

Γι’ αυτό και κυρίως για την ουσία της Εθνικής Στρατηγικής Άμυνας των ΗΠΑ, όπως διαμορφώθηκε από την διακυβέρνηση Τραμπ, η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας αποτελεί, αδιαμφισβήτητα, ορόσημο και δείκτη αλλαγής «παραδείγματος» της αμερικάνικης διεθνούς πολιτικής στο σκληρό πόκερ της σε εξέλιξη ριζικής αναδιάρθρωσης του συστήματος που δομήθηκε μετά το 1990.

Η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας συνθέτει ουσιαστικά μια στρατηγική που προδιαθέτει για σημαντικές εξελίξεις οι οποίες θα διαμορφώσουν δυναμικά αποτελέσματα. Ακόμη και στην προώθηση της αμερικανικής επιρροής στο εξωτερικό διακηρύσσεται πως «θα δεσπόζει η αρχή της Ανταγωνιστικής Διπλωματίας (Competitive Diplomacy) για τη δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για τα αμερικανικά συμφέροντα στον κόσμο» με αιχμή του δόρατος όχι την αμοιβαιότητα συμφερόντων αλλά την «ηγετική στάση των αμερικανών διπλωματών».

«Η γεωπολιτική επέστρεψε, και επέστρεψε εκδικητικά μετά από διακοπές που κάναμε από την ιστορία, στην αποκαλούμενη μεταψυχροπολεμική περίοδο» δηλώνει ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του αμερικανού Προέδρου, στρατηγός Χέρμπερτ Ρέιμοντ ΜακΜάστερ, που αποτελεί το βασικό μυαλό πίσω από αυτή τη στρατηγική.

Η γεωπολιτική επέστρεψε εκδικητικά.

Και μόνο αυτή η δήλωση δεν μπορεί παρά να προβληματίσει τη μαχόμενη Αριστερά στη χάραξη της ανεξάρτητης εργατικής της πολιτικής.

πηγή: kommon.gr