Μετά την απόρριψη στην δίκη των ασφαλιστικών μέτρων για λήψη προσωρινής εντολής για την εισδοχή στην ΠΝΟ του διασπαστικού παρασωματείου Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων νήσων, αυτό προσέφυγε εκ νέου και με αίτησή του στο μονομελές Πρωτοδικείο του Πειραιά επανέφερε το αίτημα για την ένταξή του στην ΠΝΟ.

Η υπόθεση εκδικάστηκε στις 7 Δεκέμβρη 2017 και η απόφαση από το δικαστήριο εξεδόθη στις 13 Φλεβάρη 2018.

Το μονομελές Πρωτοδικείο απέρριψε και αυτή την φορά το αίτημα του διασπαστικού αυτού μορφώματος και με αναλυτική τεκμηρίωση αποφάνθηκε ότι για μια σειρά λόγους που αναπτύσσονται στην σχετική απόφαση το αίτημα δεν γίνεται αποδεκτό.

Μετά την δεύτερη συνεχόμενη απόρριψη καθίσταται φανερό ότι η επιδίωξη της ομάδας αυτών που καθοδηγούν και κατευθύνουν αυτό το Σωματείο πέφτουν στο κενό όπως επίσης ανατρέπονται και οι διάφοροι σχεδιασμοί που έκαναν και διαφήμιζαν ότι με την βέβαιη είσοδό του στην ΠΝΟ το παρασωματείο τους θα αποκτήσει νομιμοποίηση, θα εξασφαλίσει έμμισθο και ασφαλισμένο στο ΝΑΤ Προεδρείο, θα προσλάβει προσωπικό, θα πραγματοποιεί ρουσφέτια μέσω των Ναυτιλιακών εταιριών και άλλες πολλές τέτοιες μπουρδολογίες στην προσπάθειά τους να κοροϊδέψουν, να εξαπατήσουν μια σειρά άτομα που βρίσκονται ακόμα στο περιβάλλον τους και στους οποίους έχουν τάξει λαγούς με πετραχήλια και του κρατάνε εγκλωβισμένους υποσχόμενοι μελλοντικά ρουσφέτια!!!

Μετά την νέα δικαστική εξέλιξη η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ απευθύνεται για άλλη μια φορά στους ελάχιστους Ναυτεργάτες που έχουν μείνει στο παρασωματείο αυτό και τους καλεί να απεγκλωβιστούν άμεσα και να συστρατευθούν με τα Ναυτεργατικά Σωματεία για την αντιμετώπιση των κρίσιμων προβλημάτων τους, εξάλλου η εμπειρία και η ζωή ενάμισι χρόνου ύπαρξης αυτού του διασπαστικού μορφώματος δείχνει ότι είναι παντελώς ανύπαρκτο ακόμη και στα σοβαρότατα προβλήματα που αφορούν την Πορθμειακή γραμμή Ρίου – Αντιρρίου.

Μετά από αυτή την σημαντική δικαστική απόφαση και σε συνδυασμό με τις εξελίξεις που ήδη έχουν δρομολογηθεί και στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας είναι βέβαιο ότι το παρασωματείο αυτό εισέρχεται σε μια φάση απομόνωσης και βαθύτατης κρίσης και στην ουσία δρομολογείται το τέλος του με την τυπική διάλυσή του!      

Αυτό το χειμώνα το χιόνι πέφτει πυκνό στις Άλπεις προς τέρψιν των εραστών του σκι. Οι ξενοδόχοι και τα εστιατόρια τρίβουν τα χέρια τους από χαρά ωστόσο η σημερινή κατάσταση δεν αναμένεται να διαρκέσει. Ο Βέρνερ Μπέτσινγκ, ειδικός επιστήμονας σε θέματα μελέτης του περιβάλλοντος των Άλπεων, δίνει περιθώριο ζωής στον κλασικό τουρισμό στα κεντροευρωπαϊκά βουνά για σκι το πολύ είκοσι χρόνια. «Σε μεγάλο βαθμό, ακόμα και σήμερα, οι πίστες γεμίζουν με τεχνητό χιόνι. Για τα επόμενα 15 χρόνια οι σχετικές δαπάνες θα αυξάνονται διαρκώς, όμως μετά από είκοσι χρόνια η αγορά τεράστιων ποσοτήτων τεχνητού χιονιού θα είναι εντελώς ασύμφορη», συμπληρώνει ο γερμανός επιστήμονας.

Την ίδια άποψη έχει και ο Κρίστοφ Μάρτι, από το Ινστιτούτο Ερευνών για το Χιόνι και τις Χιονοστοιβάδες (SLF) στο Νταβός, ο οποίος χαρακτηρίζει «καπρίτσιο» της φύσης το πυκνό φετινό χιόνι. «Η αύξηση της θερμοκρασίας της γης είναι πολύ μεγάλη. Οι τελευταίοι τρεις χειμώνες ήταν πάρα πολύ θερμοί. Αλλά και ο φετινός χειμώνας θα είναι θερμότερος σε σύγκριση με τον μέσο όρο μακροπρόθεσμα. Μόνο σε μεγάλο ύψος υπάρχει πολύ χιόνι. Στα χαμηλότερα επίπεδα δεν υπάρχει επαρκές χιόνι» δηλώνει και συμπληρώνει πως «ακόμα και εκεί που είναι πολύ ψηλά, οι καλές, ζεστές μέρες είναι περισσότερες με αποτέλεσμα η συμπύκνωση των υδρατμών να πέφτει περισσότερο σαν βροχή και λιγότερο σα χιόνι».

Δραματική μείωση του χιονιού τα επόμενα χρόνια

Το χιόνι στις Άλπεις αναμένεται να μειωθεί έως και 70% μέχρι το τέλος του αιώνα, υποστηρίζει ο Κρίστοφ Μάρτι σε έρευνά του. Σε ύψος 300 έως 800 μέτρων από τις αρχές του 1990 μόνο τρία χρόνια υπήρχε περισσότερο χιόνι από ό,τι συνήθως.

«Μέχρι πριν από 15 χρόνια οι πίστες του σκι είχαν πυκνό φυσικό χιόνι. Σήμερα πολλές πίστες εάν δεν ήταν καλυμμένες με τεχνητό χιόνι δεν θα ήταν δυνατόν να λειτουργήσουν» δηλώνει ο γερμανός επιστήμονας, σύμφωνα με δημοσίευμα της deutsche welle.

Και η ζήτηση για πίστες του σκι είναι μεγάλη. Μέχρι το 2022 υπολογίζεται ότι 300 εκατομμύρια Κινέζοι θα είναι σε θέση να κάνουν σκι. Αριθμός μεγαλύτερος από όλους του ευρωπαίους σκιέρ μαζί.

Οι επιστήμονες αμφιβάλλουν εάν οι αρνητικές συνέπειες από την αύξηση της θερμοκρασίας της γης είναι πλέον αναστρέψιμες σε αυτόν τον τομέα και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για άλλη μια φορά.

Πηγή: newsbeast.gr

του Βασίλη Λιόση

Πατριωτισμός, εθνικισμός, αντιεθνικισμός, αριστερός και δεξιός πατριωτισμός, εθνομηδενισμός: είναι οι έννοιες που πρωταγωνίστησαν με αφορμή τα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας και συνοδεύτηκαν με μία πλειάδα οξυμένων αντιπαραθέσεων.

Θα σταθούμε σε δύο πλευρές του ζητήματος και συγκεκριμένα το πώς τμήματα της αριστεράς λειτουργούν απολύτως απορριπτικά στην έννοια του πατριωτισμού και πώς κάποια άλλα την υιοθετούν δίχως προϋποθέσεις και όρους (αν και τα τελευταία έθεσαν εαυτόν εκτός αριστεράς με τη συμμετοχή τους στα εθνικιστικά συλλαλητήρια).

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε μία πρωτοβουλία για την υπογραφή ενός κειμένου που αναφερόταν στα συλλαλητήρια, τον εθνικισμό, τη δράση του ιμπεριαλισμού κ.λπ. Όμως, το κείμενο δεν μπορεί να κριθεί με βάση τις αγαθές προθέσεις των συντακτών του, αλλά με την ουσία του. Το έχουμε πει πολλές φορές. Ένα κείμενο κρίνεται όχι μόνο για το τι λέει αλλά και για ό,τι δεν λέει. Και το κείμενο που συνυπέγραψαν μία σειρά οργανώσεις έχει σοβαρά προβλήματα, με ένα εξ αυτών να είναι η απουσία της έννοιας του πατριωτισμού. Κάτι τέτοιο είναι απότοκο χρόνιων ιδεοληψιών που υποτίθεται ότι προστατεύουν την αριστερά από την απόρριψη του διεθνισμού ή απότοκο προσπάθειας συγκερασμού διαφορετικών θεωρήσεων με στόχο τη συμμετοχή του τροτσκισμού στις υπογραφές. Όταν υπάρχει ταύτιση του πατριωτισμού και του εθνικισμού ένα πράγμα καταφέρνεις: να πάρεις απόσταση από τον λαό και να παραμείνεις εσαεί στο περιθώριο, αφήνοντας τις διακηρύξεις για τη δημιουργία κόμματος «συλλογικού καθοδηγητή της εργατικής τάξης» να αιωρούνται ως ευσεβής πόθος.

Κατά την άποψη ενός μέρους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς το έθνος είναι περίπου ένας φανταστικός ιδεότυπος. Ας σταθούμε λίγο σε αυτό. Η διαμόρφωση της εθνική συνείδησης και ιδεολογίας έχει και τέτοια στοιχεία που διοχετεύονται από την κυρίαρχη τάξη: η ιστορία του έθνους είναι δήθεν αδιάλειπτη και, ανεξάρτητα των κοινωνικοοικονομικών δομών, υπάρχει αιματολογική και πολιτισμική συνέχεια στο πέρασμα των αιώνων ενώ ιστορικά γεγονότα διαστρεβλώνονται στα εργαστήρια της αστικής σκέψης, προκειμένου να «τεκμηριώσουν» την όποια «εθνική καθαρότητα». 

Ωστόσο, αυτή είναι η πρακτική που λαμβάνει χώρα προκειμένου τα αντικειμενικά και ιστορικά ενοποιητικά στοιχεία να συγκολληθούν με τις ιδεολογικές κατασκευές περί καθαρότητας (με ταξική στόχευση ασφαλώς). Ποια είναι αυτά τα αντικειμενικά στοιχεία; Μιλάμε για τη γλώσσα, την κοινή οικονομική ζωή, τις κοινές πολιτισμικές παραδόσεις, την κοινότητα εδάφους. Πρόκειται για παραμέτρους που υπάρχουν ανεξάρτητα από τις ιδέες μας. Είναι η «μαγιά» πάνω στην οποία «ζυμώνεται» η εθνοτική κοινότητα και διαμορφώνει τα χαρακτηριστικά της μέσα από υπαρκτούς κοινωνικούς αγώνες, είτε μιλάμε για τις αστικές επαναστάσεις, είτε για εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. 

Όποιος θεωρεί πως μέσα από έναν ιδεολογικό αγώνα θα αποκαλύψει στις λαϊκές μάζες την «κατασκευή» και αυτό θα τον βοηθήσει να περάσει στο επόμενο επίπεδο, δηλαδή αυτό της «καθαρής» ταξικής πάλης, απλώς «πλανάται πλάνην οικτρά». Για να μην παρεξηγηθούμε: σοβαρό καθήκον της αριστεράς και των προοδευτικών ιστορικών είναι η αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας, αλλά πρόκειται για ένα μόνον στοιχείο της ταξικής πάλης.

Όποιος δεν διδάσκεται από την ιστορία, το πληρώνει ακριβά. Όταν ένα πείραμα αποτυγχάνει ξανά και ξανά, τότε πρέπει να ελέγξεις τα δεδομένα σου, τα υλικά σου, τη φιλοσοφία σου. Διαφορετικά η αποτυχία θα σε συνοδεύει ό,τι και να κάνεις. Και για να μην μιλάμε θεωρητικά. Ο τροτσκισμός έχει δοκιμαστεί από την ιστορία, τουλάχιστον, στην Ελλάδα, από την εποχή της κατοχής. Το συντριπτικά μεγάλο του κομμάτι ήταν αντίθετο στην 6^η ολομέλεια του ΚΚΕ, το καθήκον συγκρότησης ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, τη δράση του ΕΑΜ. Τα αποτελέσματα; Στην ακραία τους έκφραση οι τροτσκιστές καταδίκαζαν τη δράση του ΕΑΜ και αυτό που κατάφεραν ήταν η περιθωριοποίησή τους. Ποιος εργαζόμενος σήμερα συγκινείται από τις διακηρύξεις του τότε τροτσκισμού που καλούσαν σε συναδέλφωση  «με τα ταξικά αδέλφια μας τους Γερμανούς»; Και τι σχέση έχουν αυτές οι ανοησίες με την ιστορική ομιλία του Βελουχιώτη στη Λαμία και την απολογία του Μπελογιάννη στο δικαστήριο λίγο πριν την εκτέλεσή του; Υπήρξαν φωνές του τροτσκισμού μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο που έκαναν την αυτοκριτική τους και αυτό τους τιμά. Ο τροτσκισμός, όμως, δεν τους άκουσε και συνέχισε πεισματικά την υποτίθεται αμόλυντη πορεία του. Αλλά όποιος δεν διδάσκεται από τα λάθη του είναι καταδικασμένος να σκέφτεται και να κινείται δογματικά.

Δυστυχώς και το ΚΚΕ έχοντας επιδείξει μία άνευ προηγουμένου ιδεολογική και πολιτική στροφή τα τελευταία χρόνια, συμπλέει πλέον με τις παραπάνω θεωρήσεις. Σύμφωνα με το 19^ο συνέδριο του ο πατριωτισμός έχει νόημα μόνο σε συνθήκες σοσιαλισμού, το ΕΑΜ και το 7^ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς θεωρούνται οπορτουνιστικά. Στο 20^ο συνέδριο η έννοια του αντιιμπεριαλισμού έχει εξαλειφθεί (!), δείγμα της «νέας» και δήθεν αντικαπιταλιστικής τακτικής του.

Ωστόσο, αυτή δεν είναι η μοναδική δογματική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Η άλλη εντοπίζεται στους κόλπους της εφημερίδας Δρόμος της Αριστεράς. Η εν λόγω εφημερίδα τον τελευταίο μήνα έχει επιδοθεί σε έναν αγώνα προκειμένου να μας πείσει για τον υγιή χαρακτήρα των συλλαλητηρίων. Καταθέτουμε, λοιπόν, ορισμένες σκέψεις με βάση τα κείμενα που αναγνώσαμε.

Πρώτο, πρέπει να πούμε πως όπου υπάρχει κίνηση μαζών, αυτό δεν συνεπάγεται και προοδευτικό περιεχόμενο της κοινωνικής κίνησης. Κίνηση μαζών και μάλιστα εντονότατη υπήρχε στο φασισμό και το ναζισμό.

Δεύτερο, το «τσαλαβούτημα σε θολά νερά προκειμένου να πιάσουμε κανένα ψάρι», δεν αρμόζει στην αριστερά. Είναι και ανήθικο αφού κάνεις έκπτωση θέσης αρχών, είναι και ατελέσφορο αφού τον κόσμο θα τον καρπωθούν οι γνήσιες εθνικιστικές ομάδες και όχι οι ανανήψαντες, εκτός αν αυτοί οι τελευταίοι έχουν ευρύτερους πολιτικούς σχεδιασμούς.

Τρίτο, καιροσκοπισμός είναι και η μη σαφής και κουτοπόνηρη δήλωση για τη συμμετοχή στο συλλαλητήριο, ενώ η απόφαση ήταν ειλημμένη. Αναφερόμαστε στις δηλώσεις του εκδότη της εφημερίδας, σύμφωνα με τις οποίες η εφημερίδα θα είναι στο συλλαλητήριο για το παρακολουθήσει (!), ενώ ο ίδιος δεν θα πάει γιατί πονάει η μέση του!

Τέταρτο, στην αριστερά δεν αρμόζει ούτε η κατακρεούργηση της αλήθειας και η δημιουργία εντυπώσεων. Η παράθεση φωτογραφιών όπου παρουσιάζονται πανό με αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα (μάλιστα με μόλις πέντε έξι ανθρώπους από κάτω) δεν πείθει. Ουδόλως αναιρεί το γεγονός ότι στο συλλαλητήριο υπήρξε συγκροτημένα η Χρυσή Αυγή, την οποία κανένας δεν εμπόδισε και δεν έδιωξε. Δεν αναιρεί, επίσης, το γεγονός ότι οι διοργανωτές ήταν πολύ συγκεκριμένοι και ότι δεν ακούστηκαν ούτε μία στιγμή οι λέξεις ΝΑΤΟ, ΕΕ, ιμπεριαλισμός. Δεν αναιρεί το γεγονός ότι υπήρξαν πυρήνες διαδηλωτών που εξέμεσαν στη συγκέντρωση με εθνικιστικά συνθήματα.

Πέμπτο, η εφημερίδα και οι αρθρογράφοι της δεν μας λένε αν τελικά συμφωνούνε με το κεντρικό κι εθνικιστικό σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική» που υπονοεί την προσάρτηση εδαφών της Βουλγαρίας και της ΠΓΔΜ στην Ελλάδα.

Έκτο, το συλλαλητήριο δεν ήταν ούτε αυθόρμητο, ούτε ακομμάτιστο, ούτε ιδεολογικά αφόρτιστο. Ας δούμε τι προέκυψε από δημοσκόπηση που διενεργήθη εντός του συλλαλητηρίου.

Μερικά αποκαλυπτικά μεγέθη είναι τα εξής:

α) Όσον αφορά τις ηλικιακές ομάδες οι νέοι ως 34 ετών που συμμετείχαν στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία έφταναν το 14%, ενώ στους «Αγανακτισμένους» το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 39%, δηλαδή πρόκειται για ένα σχεδόν τριπλάσιο ποσοστό (ευτυχώς). Άρα δεν φαίνεται το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία να συνέγειρε τη νεολαία, τουλάχιστο όσο αυτοί κινητοποιήθηκαν στους «Αγανακτισμένους».

β) Στην αυτοτοποθέτηση στην κλίμακα Αριστερά-Δεξιά με διαβάθμιση από το 1 ως το 9 (1=Αριστερά, 9= Δεξιά), στις κλάσεις 1 ως 4 (δηλαδή στην αριστερά) ανήκε το 15% των συμμετεχόντων στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία, ενώ το αντίστοιχο νούμερο για τη Δεξιά (από 6 ως 9) ανήκε το 54%. Στη συγκέντρωση των «Αγανακτισμένων» τα νούμερα ήταν 45% και 13% αντίστοιχα. Οι διαφορές είναι ολοφάνερα χαώδεις και απολύτως διαφωτιστικές.

γ) Οι απαντήσεις στο ερώτημα «για ποιον λόγο συμμετέχετε στο συλλαλητήριο»
η κυρίαρχη απάντηση με 87% ήταν «για να εκφράσω την αντίθεσή μου για το Σκοπιανό», απάντηση που διαλύει τον μύθο ότι είχε γενικότερο αντικυβερνητικό και πολιτικό χαρακτήρα. Δεν υποστηρίζουμε ασφαλώς ότι ο κόσμος δεν είναι αγανακτισμένος από την κυβερνητική πολιτική, αλλά ότι το συλλαλητήριο είχε συγκεκριμένο ιδεολογικό χαρακτήρα.

δ) Ομοίως στο ερώτημα σχετικά με το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία «με τι μοιάζει αυτό περισσότερο», μόλις το 18% απάντησε ότι μοιάζει με τις συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων», ενώ το 68% απάντησε με τη συγκέντρωση του 1992 για το όνομα των Σκοπίων.

ε) Από τους «Αγανακτισμένους» του 2011 το 46% απάντησε ότι συμμετείχε για την ανατροπή του συστήματος, ενώ το 2018 με την ίδια απάντηση συντάχθηκε το 29%.

στ) Πολύ αποκαλυπτική είναι η απάντηση στο ερώτημα ποιον θεσμό εμπιστεύεστε  περισσότερο, ο στρατός καταλαμβάνει την πρώτη θέση.

ζ) Τέλος, μεγάλο ποσοστό που φτάνει το 40% (αν και όχι κυρίαρχο) κερδίζει η επιθυμία για δημιουργία νέου κόμματος (προφανώς όχι κομμουνιστικού!).

Και οι δύο θεωρήσεις που περιγράψαμε εμπίπτουν στην κατηγορία του δογματισμού. Ο δογματισμός έχει αμετακίνητες αρχές που δεν βρίσκονται σε αντιστοιχία με τη ζώσα πραγματικότητα. Επομένως εκκινώντας κάποιος από αυτή την αφετηρία καταλήγει και σε δογματικά συμπεράσματα. Το χειρότερο δεν είναι, όμως, ότι κάποιος μπορεί να σκεφτεί και να δράσει δογματικά σε ορισμένες στιγμές. Το χειρότερο είναι να παίρνεις την επιθυμία σου ως πραγματικότητα και με αυτήν να πορεύεσαι αρνούμενος να αλλάξεις τρόπο σκέψης και δράσης για κανέναν λόγο και σε καμία περίπτωση.

Πηγή: kordatos.org

Μια απάντηση στον Στέλιο Στυλιανού.

Του Γρηγόρη Αναγνώστου.

Διάβασα στον Εργατικό Αγώνα πρόσφατο άρθρο του Στέλιου Στυλιανού με τίτλο "Το Κυπριακό και το ζήτημα της ονομασίας της πΓΔΜ". Έχει πολλές σωστές επισημάνσεις νομίζω όμως ότι πρέπει να ξεκαθαριστούν ορισμένα ζητήματα, ώστε κατά τη γνώμη μου να τίθενται τα προβλήματα και ο αγώνας για τη λύση τους στη σωστή τους βάση.

Συσχετίζει ο αρθρογράφος τη λύση του προβλήματος σχετικά με το όνομα της γειτονικής πΓΔΜ που προέκυψε είκοσι πέντε χρόνια πριν, μετά τη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, με το κυπριακό ζήτημα το οποίο έχει διαφορετικές παραμέτρους και πολύ μεγαλύτερο βάρος και σημασία.

Στη μια περίπτωση, έχουμε δύο διαφορετικά κράτη που διαφωνούν σχετικά με το όνομα που θα λάβει το σχετικά πρόσφατα δημιουργήθηκαν. Η μια χώρα, η Ελλάδα βάζει βέτο μπλοκάροντας την είσοδο του κράτους αυτού σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε., ενώ από χρόνια έχουν αναπτυχθεί σημαντικές οικονομικές και άλλες σχέσεις μεταξύ τους. Δεν είναι ένα ασήμαντο ζήτημα, αλλά δεν έχει τόσο κρίσιμο χαρακτήρα. Τέτοιο χαρακτήρα, εθνικής καταστροφής, που δίνουν οι εθνικιστές και όχι μόνο στις δύο χώρες για τους δικούς τους λόγους.

Στην άλλη περίπτωση στο Κυπριακό έχουμε την εισβολή και κατοχή από την Τουρκία του 40% του εδάφους της κυπριακής δημοκρατίας και τον ντε φάκτο διαμελισμό της. Στην περίπτωση αυτή η λύση που θα δοθεί σχετίζεται με το κράτος θα προκύψει σε περίπτωση επανένωσης σύμφωνα με το συσχετισμό δυνάμεων και με τους όρους που διεξάγεται ο διάλογος μεταξύ των κοινοτήτων και με δεδομένη την τεράστια επιρροή της Τουρκίας στην τουρκοκυπριακή κοινότητα και τα συμφέροντα που η Τουρκία επενδύει σε ενδεχόμενη λύση.

Στην πρώτη περίπτωση μια συμβιβαστική λύση με ορισμένες υποχωρήσεις θα είναι επωφελής για τις εργατικές τάξεις των δύο χωρών, ακόμη και μια σχετικά ετεροβαρής λύση δεν θα είναι καταστροφική, ενώ στη δεύτερη διακυβεύεται ο χαρακτήρας ακόμη και η ύπαρξη ενός κράτους σε μια κρίσιμη για τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού περιοχή, για τις σχέσεις των λαών, τις εξελίξεις και την ειρήνη στην περιοχή.

Κατά συνέπεια δεν είναι εύστοχος ο συσχετισμός και η αντιστοίχηση τους.

Σωστά επισημαίνει ο αρθρογράφος το ρόλο του εθνικισμού και του παρακράτους σε Κύπρο και Ελλάδα καθώς και το ρόλο της εκκλησίας. Σε κάθε σημαντική στιγμή παρεμβαίνουν αποφασιστικά, συντονίζονται με καταπληκτική ταχύτητα και δρουν αποτελεσματικά. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι ότι η Ιερά σύνοδος της εκκλησίας της Ελλάδος ανακοινώνει τη διαφωνία της σχετικά με τη σύνθετη ονομασία του γειτονικού κράτους που θα περιέχει τη λέξη Μακεδονία και παράλληλα ότι δεν συμφωνεί με το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. Παρόλα αυτά στο συγκεκριμένο συλλαλητήριο δέκα επίσκοποι και πλήθος κληρικοί ήταν παρόντες. Στο συλλαλητήριο της Αθήνας, όχι μόνο αποφασίζει τη συμμετοχή της εκκλησίας, αλλά σύμφωνα με τα δελτία των ειδήσεων, 45 μητροπόλεις της χώρας αναπτύσσουν πολύ μεγάλη δραστηριότητα για να αυξηθεί η συμμετοχή στο συλλαλητήριο, δρομολογούν λεωφορεία, ανοίγουν καταστάσεις στις εκκλησίες και προχωρούν σε ανοιχτή ζύμωση σε όλη τη χώρα και σε κινδυνολογία.

Κατά παρόμοιο τρόπο αναπτύσσουν δράση διάφοροι μηχανισμοί, απόστρατοι στρατηγοί, απόστρατοι καταδρομείς, διάφοροι φασιστικοί και αντιδραστικοί μηχανισμοί, Χρυσαυγίτες κ.λπ.

Απέναντι σε αυτό το συρφετό που δραστηριοποιείται σταθερά και παρεμβαίνει σε σημαντικές στιγμές πρέπει να ορθωθεί ένα ισχυρό μέτωπο. Η ολιγωρία και η υποτίμηση του είναι πολύ επιζήμιες.

Εδώ όμως πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ο αρθρογράφος ξέχασε κάτι σημαντικό, το σημαντικότερο. Ο ισχυρός παράγοντας που διαμορφώνει το πλαίσιο των εξελίξεων στις χώρες μας για την ευρύτερη περιοχή είναι ο ιμπεριαλισμός, το ΝΑΤΟ, οι Αμερικανοί, η Ε.Ε., αξιοποιώντας φυσικά υποτακτικές και πρόθυμες κυβερνήσεις τύπου Αναστασιάδη, Τσίπρα, Ζάεφ που σε μεγάλο βαθμό στηρίζονται και τρέφονται από την αποδοχή και την ενίσχυση του.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το όνομα της πΓΔΜ ήταν εντελώς ξεχασμένο δέκα ολόκληρα χρόνια, από την εποχή της συνόδου του Βουκουρεστίου του 2008 και ήρθε στην επιφάνεια με τόσο μεγάλη ένταση μόλις οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ ζήτησαν από τις συγκεκριμένες κυβερνήσεις τη λύση του για να εντάξουν την πΓΔΜ στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Άρα το μέτωπο της λαϊκής πάλης πρέπει να στρέφεται σταθερά εναντίον του ιμπεριαλισμού, της καταπίεσης, των ανταγωνισμών, των πολέμων και της προσφυγιάς, εναντίον των κυβερνήσεων και της εσωτερικής αντίδρασης και να συνδέεται σταθερά με τα τεράστια προβλήματα των λαών, με τα μνημόνια, τη λιτότητα και τη φτώχεια, τη μετανάστευση και να προβάλει ένα καλύτερο μέλλον για τους λαούς.

Φυσικά δεν υποτιμούμε επιμέρους λύσεις και μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, όπως π.χ. μια λογική συμβιβαστική λύση για το όνομα της πΓΔΜ και τη δημιουργία καλύτερων προϋποθέσεων για την πάλη των εργατών και των λαών της περιοχής.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr