Τις μεθόδους εισπρακτικών εταιριών, επιστρατεύουν οι εφορίες με στόχο να ασκήσουν πιέσεις και να εκβιάσουν οφειλέτες προκειμένου να καταβάλουν τα χρέη από την υπερφορολόγησης τους.

Μετά από εντολή του διοικητή της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), Γ. Πιστσιλή, υπάλληλοι των εφοριών θα τηλεφωνούν στις μόνιμες κατοικίες και στα κινητά πολιτών με σκοπό να εισπράξουν τα …χρωστούμενα. 

Μάλιστα σύμφωνα με τις οδηγίες της ΑΑΔΕ, οι υπάλληλοι θα απαιτούν να μάθουν ώρα και ημέρα που ο φορολογούμενος θα πληρώσει τα οφειλόμενα! Σε ρόλο «κρατικού εκβιαστή» η εφορία θα υπενθυμίζει ότι σε διαφορετική περίπτωση: «Θα βρεθείτε αντιμέτωποι με πρόστιμα ή ακόμη και την επιβολή αναγκαστικών μέτρων είσπραξης».

Μάλιστα η ΑΑΔΕ, έχει βάλει και ποσοτικού στόχους! Έτσι τουλάχιστον 100.000 τηλεφωνικές οχλήσεις προγραμματίζονται να γίνουν εντός του 2018 από τους εφοριακούς.

Η Διεύθυνση Φορολογικής Συμμόρφωσης που θα αναλάβει το έργο της εκβίασης του ελληνικού λαού, θα προχωρά σε τηλεφωνήματα ακόμα και σε όσους έχουν μικρά χρέη μέχρι και 500 ευρώ! Υπενθυμίζουμε ότι οι εφορίες έχουν δικαίωμα κατάσχεσης για χρέη ακόμα για 500 ευρώ!

Εάν ο φορολογούμενος αδυνατεί να πληρώσει ο υπάλληλος σύμφωνα με τον «κώδικα» της ΑΔΔΕ θα του υπενθυμίζει ότι υπάρχει η πάγια ρύθμιση των 12 δόσεων.

Ωστόσο στην περίπτωση που δεν πληρώσει ή δεν ρυθμίσει την οφειλή του τότε θα βρεθεί αντιμέτωπος με αναγκαστικά μέτρα δηλαδή με δεσμεύσεις και κατασχέσεις τραπεζικών καταθέσεων και περιουσιακών στοιχείων.

Η Εφορία δεν θα περιορίζεται μόνο στα τηλεφωνήματα αλλά θα στέλνει και e-mail στους φορολογουμένους. Κάθε μήνα η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων θα αποστέλλει εκατοντάδες χιλιάδες ηλεκτρονικά μηνύματα με τα οποία θα «υπενθυμίζει» στους φορολογούμενος της οφειλές τους. Όταν δείτε στο ηλεκτρονικό ταχυδρόμιο από το Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. να ξέρετε ότι είναι «ραβασάκι» της εφορία. 

Οι στόχοι της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για «πρωτογενή πλεονάσματα» της τάξης του 3,5%, φέρνουν νέα «ήθη και έθιμα» στους κρατικούς εισπρακτικούς μηχανισμούς…

πηγή: imerodromos.gr

του Δημήτρη Καλτσώνη

Έχει νόημα να επιδιώκεται η έξοδος από το ευρώ χωρίς αποδέσμευση από τη φυλακή της ΕΕ; Αυτό είναι ένα ερώτημα που συχνά ανακύπτει σε όσους προβληματίζονται για την ανάγκη φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση.

Η αλήθεια είναι ότι η έξοδος από το ευρώ σπάει ένα κρίκο της αλυσίδας των δεσμών της ΕΕ αλλά δεν απελευθερώνει την εθνική οικονομία και τους εργαζόμενους από τα δεσμά. Γιατί η έξοδος από το ευρώ δίνει μεν κάποια εργαλεία για την άσκηση εθνικής οικονομικής πολιτικής που όμως δεν αρκούν. Το εθνικό νόμισμα δίνει κάποια στοιχειώδη εργαλεία για την άσκηση οικονομικής πολιτικής, δεν καταργεί όμως τις θανατηφόρες δεσμεύσεις και την υποταγή της οικονομίας μας στις πολυεθνικές της ΕΕ. Για τη χάραξη αναπτυξιακής πολιτικής σε όφελος των εργαζομένων είναι ανάγκη να σπάσουν οι περιορισμοί, δεσμεύεις και απαγορεύσεις της ΕΕ.

Η έξοδος από το ευρώ θα είναι μια ανάσα αλλά όχι η επαναφορά της ζωής. Η έξοδος από το ευρώ είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα που πρέπει να συνοδευτεί από το δεύτερο γιατί διαφορετικά θα μείνει μετέωρο και κανείς δεν μπορεί να μείνει αιωρούμενος. Ας το δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα.

10 θέσεις για την αποδέσμευση

1.Δεν μπορεί να υπάρξει βιομηχανική ανάπτυξη, όσο βρισκόμαστε μέσα στην ΕΕ. Η ΕΕ διαθέτει καταμερισμό εργασίας σύμφωνα με τον οποίο η χώρα μας δεν έχει βιομηχανική βάση. Τρανταχτό παράδειγμα είναι η συρρίκνωση των ναυπηγείων μας, ενός κλάδου που παραδοσιακά υπήρξε σημαντικός για την Ελλάδα.

2.Η χώρα μας δεν δικαιούται κατά την ΕΕ να έχει αυτοδύναμη αγροτική πολιτική. Αυτό το δείχνει η καταστροφή της αγροτικής οικονομίας, σε μια σειρά προϊόντα κλειδιά, μέσω της κοινής αγροτικής πολιτικής. Το 1981 το ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων ήταν πλεονασματικό. Σήμερα όλοι γνωρίζουμε που έχουμε καταντήσει.

3.Δεν μπορεί να υπάρξει αντιστροφή των ιδιωτικοποιήσεων εντός της ΕΕ. Πολύ περισσότερο δεν θα επιτραπεί στη χώρα μας να καταστήσει το δημόσιο τομέα ατμομηχανή της οικονομικής ανάπτυξης όσο βρίσκεται στην ΕΕ. Οι λογικές αυτές αντίκεινται ευθέως στις Συνθήκες και στη βαθύτερη λογική που διέπει την ΕΕ.

4.Δεν μπορεί να υπάρξει ανάταξη των εργασιακών δικαιωμάτων εντός της ΕΕ, και όχι μόνο λόγω τη επιτροπείας και των μνημονίων. Η ΕΕ, ήδη πολύ πριν την κρίση εργαζόταν συστηματικά για τον περιορισμό των εργασιακών δικαιωμάτων, τόσο στις αναπτυγμένες χώρες και ακόμη πιο έντονα στις λιγότερο αναπτυγμένες όπως η Ελλάδα. Οι στρατηγικές του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας είχαν χαραχτεί πολύ πριν την κρίση. H “ελευθερία της αγοράς”, δηλαδή του μεγάλου κεφαλαίου, είναι το βάθρο των Συνθηκών της ΕΕ, είναι το DNA της.

5.Ας πάρουμε τα πανεπιστήμια. Δεν μπορεί να υπάρξει εντός της ΕΕ πολιτική αντιστροφής των ιδιωτικοποιήσεων – εμπορευματοποίησης τη ανώτατης εκπαίδευσης. Ούτε μπορεί να υπάρξει αναβάθμιση του δημόσιου δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστήμιου. Αντίκειται κάτι τέτοιο στις κατευθύνσεις της Μπολόνια, της ΕΕ δηλαδή.

6.Δεν μπορεί να υπάρξει έρευνα και ερευνητική πολιτική που θα οδηγεί σε μια ανεξάρτητη οικονομική ανάπτυξη σε όφελος του λαού. Το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι επιμέρους ερευνητικά προγράμματα, που θα εντάσσονται και θα εξυπηρετούν τις ανάγκες της δυτικοευρωπαϊκής βιομηχανίας και όχι της Ελλάδας και όπου ο ρόλος της χώρας μας θα είναι δευτερεύων και συμπληρωματικός, για να μην πω αμελητέος.

7.Δεν μπορεί να υπάρξει ριζικός εκδημοκρατισμός εντός της ΕΕ. Ήδη πριν την κρίση, πριν τα μνημόνια, το 80% των νομοθετημάτων που ψηφίζονταν στη Βουλή έρχονταν καθ' υπαγόρευση των κατευθύνσεων της ΕΕ. Ας υποθέσουμε ότι μια ριζοσπαστική κυβέρνηση θέλει να περιορίσει την ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου στο χώρο των μέσων ενημέρωσης. Θυμάστε τι έγινε με το άρθρο 14 του Συντάγματος; Επιχειρούσε να θέσει κάποιους ελάχιστους περιορισμούς στους μεγαλοϊδιοκτήτες, τίποτε περισσότερο. Η συνταγματική διάταξη παρέμεινε ανενεργή, ουσιαστικά καταργήθηκε με εντολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

8.Δεν μπορεί να υπάρξει άμυνα και αμυντική βιομηχανία στη χώρα μας εντός της ΕΕ. Η ΕΕ έχει καταστρέψει ουσιαστικά όχι μόνο την αμυντική βιομηχανία της χώρας αλλά συνολικότερα την οικονομία. Μας έχει υπό επιτροπεία. Χωρίς αυτοδύναμη οικονομία όμως δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική αμυντική δυνατότητα. Αν θέλει η χώρα μας να έχει τέτοια δυνατότητα θα πρέπει να αψηφήσει τις κατευθύνεις της ΕΕ και να χαράξει τη δική της ανεξάρτητη οικονομική πολιτική και στο χώρο της αμυντικής βιομηχανίας. Θα πρέπει δηλαδή να απελευθερωθεί από την ΕΕ.

9.Υποστηρίζει η κυβέρνηση και τα κόμματα του ευρωμονόδρομου πως τα σύνορα της Ελλάδας είναι και σύνορα της ΕΕ και ότι τάχα αυτό διασφαλίζει την εδαφική μας ακεραιότητα. Η ιστορική πείρα μας έχει δείξει επίσης ότι οι ΗΠΑ και η ΕΕ στις κρίσιμες στιγμές παίρνουν θέση -στην καλύτερη περίπτωση- ίσων αποστάσεων. Όταν παίρνουν θέση ίσων αποστάσεων ανάμεσα στον επιτιθέμενο και στον θιγόμενο, αυτό σημαίνει ότι στην πραγματικότητα ευνοούν τον επιτιθέμενο.

Στις σπάνιες περιπτώσεις, που για συγκυριακούς γεωπολιτικούς λόγους, δείχνουν (η Γερμανία ή η Γαλλία πχ.) ότι αντιτάσσονται στην Τουρκία, αυτό έχει πολύ βραχύ ορίζοντα. Ας θυμηθούμε τις παλινωδίες της γερμανικής ή της γαλλικής πολιτικής έναντι της Τουρκίας και πόσο εύκολα περνούν από την αντιπαράθεση στις συμφωνίες, πολύ συχνά κάτω από το τραπέζι. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να πουλήσουν την Ελλάδα, όπως εξάλλου έκαναν πολλές φορές στο παρελθόν. Κορυφαία ιστορικά παραδείγματα είναι η μικρασιατική καταστροφή και η Κύπρος. Σήμερα, οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μια κάποια κόντρα με την Τουρκία. Ποιος μας λέει ότι δεν θα τα βρουν σε βάρος της Ελλάδας;

10.Η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ αφοπλίζει πολύπλευρα τη χώρα και της στερεί τα μέσα για την περιφρούρηση της εδαφικής της κυριαρχίας και ακεραιότητας. Όσο είμαστε στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ δεν μπορούμε να έχουμε πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, άρα δεν έχουμε περιθώρια ελιγμών. Δεν έχουμε περιθώρια συμμαχιών που θα σταθεροποιήσουν τη θέση μας. Αμυντικά είμαστε απολύτως εξαρτημένοι από τις γερμανικές και βορειοαμερικανικές πολυεθνικές οι οποίες μπορούν ανά πάσα στιγμή να διακόψουν τη ροή ανταλλακτικών και εφοδίων και να μας καταστήσουν άοπλους.

Να προετοιμαστεί ο λαός

Επομένως, παραμονή στην ΕΕ και έξοδος από το ευρώ, έστω και στο πλαίσιο μιας φιλολαϊκής πολιτικής, θα οδηγήσει σε τραγική αποτυχία, καθώς η φιλολαϊκή αναπτυξιακή πολιτική δεν θα μπορεί να ξεδιπλωθεί καθώς η ΕΕ θα συνεχίζει να ελέγχει με χίλια δυο σημαντικά νήματα την οικονομία της χώρας, στραγγαλίζοντάς την.

Έξοδος από το ευρώ στο πλαίσιο ενός φιλολαϊκού προγράμματος, θα σημάνει έναρξη οικονομικού πολέμου από την πλευρά των μονοπωλίων της ΕΕ. Άρα, όσο βαθύτερη η ρήξη με την ΕΕ (δηλαδή πλήρης αποδέσμευση), τόσο αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της επίθεσης θα υπάρχει από τις λαϊκές δυνάμεις.

Ο στόχος της απελευθέρωσης από την ΕΕ δεν μπορεί να αποκόπτεται, άμεσα ή έμμεσα, από το στόχο της εξόδου από το ευρώ. Έχουμε υποχρέωση να ενημερώσουμε με ειλικρίνεια το λαό, να βοηθήσουμε να μην τρέφει αυταπάτες ότι τάχα μπορεί να γλιτώσει από το αδιέξοδο μόνο με την έξοδο από το ευρώ. Πρέπει να τον ενημερώσουμε και να εξηγήσουμε την ταξική ουσία των ιδρυτικών Συνθηκών της ΕΕ. Πρέπει να προετοιμάζονται οι εργαζόμενοι, ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά, για μια πορεία συγκρούσεων. Αν η ΕΕ και η εγχώρια ολιγαρχία αντέδρασαν όπως αντέδρασαν στο δημοψήφισμα του 2015, ας φανταστεί κανείς πώς θα αντιδράσουν σε περίπτωση που μια λαϊκή ριζοσπαστική κυβέρνηση θελήσει να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της.

Ελάχιστο όριο 

Από την ίδια άποψη, το μέτωπο των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που χρειαζόμαστε σήμερα δεν μπορεί να οικοδομηθεί σε μια γραμμή πίσω από την απελευθέρωση – αποδέσμευση από την ΕΕ, δεν μπορεί να οικοδομηθεί με μια “α λα καρτ” πολιτική στο ζήτημα της ΕΕ. Διαφορετικά εγκυμονεί ο κίνδυνος, στην κρίσιμη στιγμή, μια σειρά πολιτικές δυνάμεις να κάνουν πίσω, το μέτωπο να διαλυθεί και να οδηγηθεί  σε μια συντριπτική ήττα. Ή ακόμη, κινδυνεύει το όποιο εγχείρημα να έχει παρόμοια κατάληξη με του ΣΥΡΙΖΑ. Ανεξάρτητα από τον τρόπο και τους ρυθμούς υλοποίησης της αποδέσμευσης από την ΕΕ, η στόχευση πρέπει να είναι ευκρινής στο λαό. Αποτελεί όρο οποιασδήποτε φιλολαϊκής πολιτικής.

Ο στόχος της αποδέσμευσης από την ΕΕ προκύπτει από τα αντικειμενικά δεδομένα και από την εμπειρία των χρόνων της κρίσης. Προκύπτει όμως και από την ωρίμανση του υποκειμενικού παράγοντα. Η δυσαρέσκεια και η αντίθεση του λαού στην ΕΕ μεγαλώνει όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις αλλά δεν μπορεί να βρει ακόμη πολιτική έκφραση.

πηγή: kordatos.org

Μετά την ψήφιση των προαπαιτούμενων της Γ΄ αξιολόγησης μέσα στα οποία περιλαμβάνεται και ο δραστικός περιορισμός στην άσκηση του απεργιακού δικαιώματος για τα πρωτοβάθμια Σωματεία στο ταξικό μαχόμενο τμήμα των Συνδικάτων τίθεται το ερώτημα ποιο πρέπει να είναι το επόμενο βήμα για την συνέχιση και κλιμάκωση των αγώνων.

Η κυβέρνηση προβάλει και αναδεικνύει το δικό της successstoryότι «τα μνημόνια τον Αύγουστο του 2018 τελειώνουν», ξεκινάει μια νέα σελίδα για την χώρα, τον λαό και τους εργαζόμενους χωρίς την επιτροπεία των δανειστών του ΔΝΤ και της Ε.Ε και η χώρα θα εισέλθει σε μια νέα φάση αναπτυξιακή με επενδύσεις, νέες θέσεις δουλειάς, μείωση της ανεργίας ακόμη και με αποκατάσταση των ελεύθερων διαπραγματεύσεων και των ΣΣΕ!!

Πρόκειται για ένα αξιοθρήνητο και απατηλό σενάριο το οποίο ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα και μέσα από το οποίο η κυβέρνηση επιδιώκει τον νέο εγκλωβισμό των δυνάμεων της εργασίας και των συνδικάτων που δεν συμβιβάζονται στην γραμμή του μεγάλου κεφαλαίου, δηλαδή αυτής της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεών τους και της εμπέδωσης της βαρβαρότητας στις εργασιακές συνθήκες και στα δικαιώματά τους που διευρύνθηκαν δραματικά την περίοδο των μνημονίων στην χώρα μας.

Ποια όμως είναι η πραγματικότητα που θα βιώσουν το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι και τα μικρομεσαία στρώματα;

Μαζί με τα αντιλαϊκά και μνημονιακά μέτρα που έχουν παρθεί και θα διατηρηθούν τα επόμενα χρόνια, παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς της κυβέρνησης, ακολουθούν τα μέτρα της Δ΄ αξιολόγησης. Σε αυτά περιλαμβάνονται η επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων σε μεγάλες επιχειρήσεις και ευρύτερα στον δημόσιο πλούτο της χώρας μας, οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί στην λαϊκή κατοικία, η επιδρομή και καταλήστευση των λαϊκών αποταμιεύσεων, ακόμη και μισθών για χρέη προς το δημόσιο – εφορία, δήμους κ.λπ. Επίσης νέα σκληρά φορομπηχτικά μέτρα στους αυτοαπασχολούμενους, νέα χαράτσια στον ΕΝΦΙΑ και στις αξίες των ακινήτων, περαιτέρω αύξηση του ΦΠΑ κ.λπ.                                                                                                            

Παράλληλα είναι πολύ πιθανή η εμπρόθεσμη υλοποίηση της μείωσης του αφορολόγητου ορίου, η κατάργηση της προσωπικής διαφοράς στους παλιούς συνταξιούχους, μέτρα με τα οποία θίγονται συντριπτικά η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Διαψεύδοντας τα «φιλόδοξα» επικοινωνιακά σενάρια της κυβέρνησης ανώτεροι αξιωματούχοι της Ε.Ε και του ΔΝΤ κατέστησαν επίσης σαφές με δηλώσεις τους ότι η επιτροπεία θα συνεχισθεί και μετά τον Αύγουστο του 2018 όπως και ο έλεγχος για την οικονομική και δημοσιονομική πορεία της χώρας μας.

Το γεγονός αυτό αποδυναμώνει από την μια την κυβερνητική προπαγάνδα και τα παραπλανητικά της μηνύματα και από την άλλη βάζει επί τάπητος την ανάγκη στο μαχόμενο εργατικό κίνημα να χαράξει και να υλοποιήσει μια νέα στρατηγική η οποία θα απαντάει στην συνεχιζόμενη αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική.

Οι υποταγμένες ηγεσίες στις κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις με πρωτοστατούσα την ΓΣΕΕ όπου σε πρόσφατη συνεδρίαση του Γενικού της Συμβουλίου αποφάνθηκαν ότι «οι απεργιακοί αγώνες έχουν φάει τα ψωμιά τους, ότι πια δεν αποδίδουν, δεν έχουν ανταπόκριση στους εργαζομένους» και για τον λόγο αυτό πρέπει να βρεθούν άλλες μορφές κινητοποιήσεων και οι ίδιοι επιλέγουν μια «πανεθνική μέρα δράσης» με εμπόρους, βιοτέχνες, ελεύθερους επαγγελματίες, επιμελητήρια κ.λπ με σκοπό να αναπτυχθούν πρωτότυπες δράσεις κατά τα αποκριάτικα πρότυπα….

Η ηγετική ομάδα Παναγόπουλος – Κουτσιούκης – Βασιλόπουλος (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ) ήταν και είναι απόλυτα στην ίδια γραμμή πλεύσης και από κοινού οδηγήθηκαν στο κοινό συμπέρασμα ότι οι εργαζόμενοι δεν ανταποκρίνονται στους αγώνες και κατέγραψαν τις ήττες των συνδικάτων όλα τα τελευταία χρόνια, διαγράφοντας με τον τρόπο αυτό τις δικές τους ευθύνες για τον βρώμικο – υπονομευτικό, απεργοσπαστικό ρόλο που έπαιξαν και παίζουν στις γραμμές του συνδικαλιστικού κινήματος και την πλάτη που έβαλαν και βάζουν στον ΣΕΒ και στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική.

Η πορεία και η διαδρομή αυτών των ηγεσιών και η πολιτική τους στα συνδικάτα δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αυταπάτες του είδους και της κατεύθυνσης περί «άσκησης πίεσης» για αλλαγή πορείας σε όφελος των εργαζομένων. Το πρόσφατο παράδειγμα με την στάση αυτών των δυνάμεων στο νομοσχέδιο για την Γ΄ αξιολόγηση και το αντιαπεργιακό άρθρο πρέπει να συνετίσει τους οπαδούς της θεωρίας να βάλουμε πίεση για στροφή αυτών των ηγεσιών…..

Ταυτόχρονα οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ επιλέγουν για άλλη μια φορά την γνωστή πεπατημένη, επικεντρώνουν στον στόχο των ΣΣΕ θέτοντας εκτός τα υπόλοιπα αιτήματα και διεκδικήσεις ή αναφέροντας επιλεκτικά και αποσπασματικά ορισμένα από αυτά και με τον τρόπο αυτό κατεβάζουν τον πήχη των διεκδικήσεων αποφεύγοντας μια μετωπική διεκδίκηση με άξονα το σύνολο των εργασιακών, κοινωνικοασφαλιστικών – φορομπηχτικών και λοιπών προβλημάτων που έχουν δημιουργήσει μια απελπιστική και τραγική κατάσταση στην εργατική τάξη και τα μικρομεσαία στρώματα της χώρας μας.

Στην ίδια αυτή κατεύθυνση το ΠΑΜΕ προτείνει για πολλοστή φορά μια 24ωρη απεργία ως αποκορύφωμα αυτής της δράσης για τα μέσα του Μάρτη 2018 και εκεί ολοκληρώνει την αγωνιστική προοπτική για αυτή την φάση ….

Τέλος οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ έχουν καταστήσει σαφές ότι το πλαίσιο των διεκδικήσεών τους, τα αιτήματα, η οργάνωση και η διεξαγωγή των κινητοποιήσεων θα γίνει μέσα σε ένα απόλυτα δικό τους πλαίσιο στο οποίο προφανώς δεν επιτρέπεται η παραμικρή παρέκκλιση παρά μόνο ο καθορισμός της ημερομηνίας της απεργίας «μια μέρα μπρος ή δυο μέρες αργότερα».

Κατά συνέπεια το ΠΑΜΕ για άλλη μια φορά επιλέγει την συσπείρωση των δικών του δυνάμεων με όρους πολιτικής και κομματικής περιχαράκωσης, επιμένει στις διαφορετικές συγκεντρώσεις , αρνείται και απορρίπτει κάθε πρόταση από άλλες αγωνιστικές και ταξικές δυνάμεις στα συνδικάτα και πορεύεται σε ένα αδιέξοδο, ατελέσφορο και αναποτελεσματικό δρόμο που δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις μιας ευρύτερης και κυρίως μιας μεγάλης εργατικής συσπείρωσης και προφανώς το μεγάλο κεφάλαιο ουδόλως ανησυχεί για τα προνόμια και την επιχειρηματική του ασυδοσία….  

Εκείνο το οποίο τίθεται ως κεντρική προτεραιότητα στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα είναι να γίνουν αποφασιστικά βήματα στην κατεύθυνση ξεπεράσματος της ολοφάνερης υποχώρησης που διακρίνει τα συνδικάτα, να ξεπεραστούν τα φαινόμενα της απογοήτευσης, της απαισιοδοξίας, της απομάκρυνσης και αποστράτευσης των εργαζομένων από τους αγώνες και τα συνδικάτα.

Η επικράτηση ενός κλίματος αναποτελεσματικότητας στις μάχες των συνδικάτων που αντικειμενικά ισχύει και πάνω σε αυτό το έδαφος οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού επενδύουν για να εμπεδώσουν στην συνείδηση των εργαζομένων ότι με τους αγώνες και τις απεργίες δεν βγαίνει τίποτα, οδηγεί με βεβαιότητα το κίνημα στον αφοπλισμό, την μοιρολατρία και τελικά στην παράδοσή του στις επιλογές του μεγάλου κεφαλαίου και διευκολύνει τα μέγιστα να υλοποιείται η σκληρή αντιλαϊκή και μνημονιακή κυβερνητική πολιτική.

Εκείνο που χρειάζεται σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι οι δυνάμεις της ταξικής συνδικαλιστικής αριστεράς στα συνδικάτα να βρουν κοινό βηματισμό, να συνομολογήσουν και να συμπορευτούν σε ένα κοινό πλαίσιο στόχων – αιτημάτων και αγώνων, να συγκροτήσουν ένα ισχυρό εναλλακτικό κέντρο αγώνα που στο επίκεντρο θα είναι η σύγκρουση με τις πολιτικές του μεγάλου κεφαλαίου, της Ε.Ε και του ΔΝΤ.

Μια τέτοια εξέλιξη στις σημερινές συνθήκες θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις οι δυνάμεις που θα συσπειρωθούν να είναι πολλαπλάσιες αυτών που ελέγχει ή επηρεάζει η μαχόμενη συνδικαλιστική αριστερά στο συνδικαλιστικό κίνημα και θα συνέβαλε καθοριστικά σε μια μεγάλη πανελλαδικής κλίμακας συσπείρωση η οποία θα είχε τεράστια συμβολή στην ανάταση των συνδικάτων και των αγώνων, στην ανασυγκρότησή του, στην απομόνωση του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού, θα έδινε αισιοδοξία και προοπτική στους εργαζόμενους και στην αποτελεσματικότητα των αγώνων.

Πρακτικό βήμα σε μια τέτοια κατεύθυνση μπορεί να είναι η κοινή συνάντηση αυτών των δυνάμεων σε μια πανελλαδική σύσκεψη την οποία θα συνδιοργάνωναν από κοινού πρωτοβάθμια εργατικά Σωματεία μαζί με Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες με ευρύτερο κάλεσμα σε όλες τις δυνάμεις των Συνδικάτων που βλέπουν την ανάγκη απεγκλωβισμού τους από την μέγγενη των «κοινωνικών διαλόγων», του «κοινωνικού εταιρισμού», των «άσφαιρων πυρών» τα οποία οδηγούν στην ταξική συνεργασία και στην υποταγή στις πολιτικές του μεγάλου κεφαλαίου.      

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Μέλος Ε.Ε της ΠΝΟ

Μέλος του Δ.Σ του Ε.Κ.Πειραιά

Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Εργατικός Αγώνας στις 23/2/2018

Μια νέα διεθνής μελέτη φέρνει τη χώρα μας στις πρώτες θέσεις, αλλά για αρνητικό λόγο, καθώς θα γνωρίσει στο μέλλον τη μεγαλύτερη αύξηση, τόσο σε καύσωνες όσο και σε ξηρασίες, σε σχέση με όλες τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης.

Οι ερευνητές της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Νιούκασλ, με επικεφαλής τη Σέλμα Γκουερέιρο, που έκαναν τη δημοσίευση στο περιοδικό περιβαλλοντικών ερευνών «Environmental Research Letters», χρησιμοποίησαν όλα τα διαθέσιμα κλιματικά μοντέλα (με βάση τρία σενάρια) για να προβλέψουν πώς θα εξελιχθούν σε 571 ευρωπαϊκές πόλεις έως το 2050 ή το 2100 τρία βασικά φαινόμενα: οι πλημμύρες, οι ξηρασίες και οι καύσωνες.

Η μελέτη προβλέπει αύξηση της μέγιστης θερμοκρασίας και χειρότερους καύσωνες και στις 571 πόλεις (ακόμη και με το πιο αισιόδοξο από τα τρία σενάρια), αυξημένη ξηρασία ιδίως στη Νότια Ευρώπη, αύξηση στις πλημμύρες ιδίως στη βορειοδυτική Ευρώπη και γενικότερη επιδείνωση των κινδύνων από ακραία καιρικά φαινόμενα στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις μεταδίδει το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Οι επιστήμονες προβλέπουν ότι μερικές περιοχές του ευρωπαϊκού Νότου μπορεί να βιώσουν ξηρασίες έως 14 φορές χειρότερες από τις σημερινές. Οι πέντε πόλεις με τις μεγαλύτερες προβλεπόμενες αυξήσεις ξηρασίας είναι κατά σειρά η Αθήνα, η Λισαβόνα, η Μαδρίτη, η Λευκωσία και η Σόφια.

Οι πέντε πόλεις με τις μεγαλύτερες αυξήσεις σε καύσωνες προβλέπεται να είναι κατά σειρά η Αθήνα, η Λευκωσία, η Πράγα, η Ρώμη και η Σόφια.

Πέντε ελληνικές πόλεις (Αθήνα, Πάτρα, Ηράκλειο, Καλαμάτα και Πειραιάς) βρίσκονται στο υψηλότερο 5% των ευρωπαϊκών πόλεων που κινδυνεύουν τόσο με χειρότερες ξηρασίες όσο και με χειρότερους καύσωνες.

Οι πέντε πόλεις με τις μεγαλύτερες αυξήσεις σε πλημμύρες θα είναι το Δουβλίνο, το Ελσίνκι, η Ρίγα, το Βίλνιους και το Ζάγκρεμπ.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr