(του Νίκου Μπογιόπουλου)

«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί. Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός».  

Μπ.Μπρεχτ

    Ήταν 9 Μάη 1945 όταν η Ιστορία σφραγίστηκε από το κόκκινο του αίματος. Από το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας. Από το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο.

    Με αυτό το «μελάνι» γράφτηκε η Ιστορία στην αναμέτρηση του ανθρώπου με το τέρας και με το έγκλημα. Με την απανθρωπιά και την κτηνωδία.  

    Ήταν η ημέρα που η σημαία που ήδη κυμάτιζε στο Ράιχσταγκ, η σημαία του στρατού των εργατών, των αγροτών, των κολασμένων της γης, επέφερε το οριστικό πλήγμα στο φίδι του ναζισμού.

     Ήδη, μια μέρα πριν  ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγησή της.

    Η νίκη του Ανθρώπου εναντίον του φασισμού, η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών ήταν γεγονός.

    Αυτό το πανανθρώπινο επίτευγμα σφραγίστηκε με το ίδιο εκείνο κόκκινο χρώμα που δέσποζε στα οδοφράγματα της Παρισινής Κομμούνας. Με το χρώμα το βγαλμένο από το ηφαίστειο της ελπίδας που εξερράγη τον Οκτώβρη του 1917 στην Πετρούπολη.

    Σε αυτή η Νίκη – σταθμό, που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, χωρίς προηγούμενο υπήρξε η συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού.

• Σ’ ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα, ο Κόκκινος Στρατός έδωσε ενάντια στον ναζισμό αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα.
• Κάθε λεπτό του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 9 νεκρούς. Κάθε ώρα 507 νεκρούς. Κάθε μέρα 1.400 νεκρούς.
• Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία θρήνησε 375.000 νεκρούς και οι ΗΠΑ περίπου 400.000, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της.
• Πάνω από 10 εκατομμύρια οι ανάπηροι και οι τραυματίες με τον ανθό του σοβιετικού λαού να φράζει με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη.
• Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ σε υλικές ζημιές το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεγαλύτερο απ’ αυτό που κατέβαλαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί.
• Πάνω από 1.700 πόλεις, πάνω από 70.000 χωριά, πάνω από 30.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις, πάνω από 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη στο έδαφος της ΕΣΣΔ από τους ναζί.

    Έτσι γράφτηκε η Ιστορία μέχρι τις 9 Μάη. Αυτά πρόσφεραν οι κομμουνιστές στον πόλεμο κατά του φασισμού. Αυτή είναι η «σχέση» του σοσιαλισμού και των κομμουνιστών με το φασισμό: «Σχέσεις» που το έχουμε τονίσει και θα το επαναλάβουμε: Τις χωρίζει αίμα! Το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα!

    Η Ιστορία γράφτηκε:

    Την πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού την έδωσε στην ανθρωπότητα το πρώτο εργατικό κράτος στην Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Παρόντες, πρωτομάρτυρες και πρωταγωνιστές αυτού του αγώνα ήταν οι κομμουνιστές. Παντού. Και στην Ελλάδα.

    Είναι εδώ, στην πατρίδα μας, που η 9η Μάιου:

• Είναι μια Μέρα που περνάει μέσα από την αθάνατη ψυχή των 200 της Καισαριανής, της Ηλέκτρας, του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, του Χαρίλαου, του Αρη, του αντάρτη που έστειλε περήφανο χαιρετισμό από τον Γοργοπόταμο στην Αλαμάνα.
• Είναι η Μέρα που η Κοκκινιά και η Καλογρέζα, η Βιάννος και ο Χορτιάτης γίνονται ένα με το Μανιάκι και το Μεσσολόγγι.
• Είναι η Μέρα που οι Αρματολοί και οι Κλέφτες στήνουν χορό με τους μαχητές του ΕΛΑΣ, με τους αδούλωτους της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης της δεκαετίας του ‘40.
• Είναι η Μέρα που η Γκουέρνικα και το Δίστομο, τα Καλάβρυτα και η Ακροναυπλία, η Μακρόνησος, το Στάλινγκραντ και η Αθήνα του Μεγάλου Δεκέμβρη, γίνονται τραγούδι στα χείλη του Ρίτσου και του Μπρεχτ, του Νερούδα και του Λειβαδίτη, του Μίκη και του Σοστακόβιτς, γίνονται κραυγή στα χέρια του Πικάσο και του Φαρσακίδη.

     Όταν ο στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού κάρφωνε τη σημαία της Επανάστασης στην καρδιά του ναζισμού, στο Ράιχσταγκ, σφράγιζε για πάντα και με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία.   

    Αυτή την αλήθεια δεν θα καταφέρουν ποτέ να τη «σβήσουν» από την Ιστορία εκείνοι που βουτάνε την «πένα» τους στην «κοιλιά» του Γκαίμπελς για να ξαναγράψουν και να ξεγράψουν την Ιστορία.

    Για τους «δεξιούς» και τους «αριστερούς», για τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες υπηρέτες των «Κρουπ» και των «Ροκφέλερ», για τους «δημοκράτες» της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων» που με όχημα την ΕΕ προσπαθούν να συσχετίσουν (!) το ναζισμό και το φασισμό με τον κομμουνισμό, η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη.

    Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα ταξικά χαμαιτυπεία των μονοπωλίων, θα υπάρχει αυτή η ημερομηνία, θα υπάρχει αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία, που θα θυμίζει στους αιώνες:

    Οι κομμουνιστές δεν συνθηκολόγησαν ποτέ με τα φίδια.

    Η 9η Μάη 1945 είναι η ημερομηνία που – όσο υπάρχουν άνθρωποι – θα αποτελεί την διαρκή υπόμνηση: 

    Οι κουκουλοφόροι του δοσιλογισμού, οι «κράτα Ρόμελ» του μαυραγοριτισμού, οι «Χίτες» του χτες και οι εγκληματικές συμμορίες του σήμερα, ο υπόκοσμος, οι ταγματασφαλίτες, οι Μεταξάδες και οι Ρουφογάληδες του συστήματος που γέννησε το ναζισμό, θα επιστρέφουν πάντα εκεί που ανήκουν οι «Καιάδες»: Στα καταγώγια των (…αρίων) υπανθρώπων.

    Η 9^η Μάη 1945 είναι το φωτεινό ορόσημο μιας Ιστορίας που γράφεται κάθε μέρα. Που γράφεται χωρίς «ρεαλιστικές» υποχωρήσεις. Χωρίς απαράδεκτους συμβιβασμούς. Χωρίς υπόκλιση στις αυταπάτες. Χωρίς «διαπραγματεύσεις» και «επαναδιαπραγματεύσεις» με όσους επωάζουν τα φίδια στον κόρφο τους.

    Η 9^η Μάη μεταφέρει το – παρά ποτέ – επίκαιρο μήνυμα:

    «Ο Φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον, καινούριο κάτι τάχα να μας φέρει/ τι κρύβει μες στα δόντια του το ξέρω, καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι/

    Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν και χάνονται βαθιά στα περασμένα/ οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν, μα όχι και το μίσος του για σένα/

    Ο Φασισμός δεν έρχεται από μέρος που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι/ το κουρασμένο βήμα του το ξέρω και την περίσσια νιότη μας την ξέρει.

    Μα πάλι θε’ ν’ απλώσει σαν χολέρα, πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου

και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα, αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου/

    Τον Φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον! Δε θα πεθάνει μόνος· τσάκισέ τον»! (Φώντας Λάδης)

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Γρηγόρης Μαυρειδόπουλος

Η είσοδος του εργατικού κινήματος στο προσκήνιο του Μάη δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, όπως έδειχνε. Στην κορύφωση της μεταπολεμικής οικονομικής ανόδου, υπενθύμιζε στην ισχυριζόμενη το αντίθετο αστική τάξη ότι υπάρχουν ακόμα εργατική τάξη και επαναστατικές απειλές. Και στη ρεφορμιστική Αριστερά ότι η εργατική τάξη δεν θα την ακολουθεί πάντα στον κατήφορό της.

Από τις σποραδικές μάχες στην εργατική έκρηξη

Η έντονη προβολή από την άρχουσα τάξη, αλλά και τα ρεφορμιστικά ρεύματα κάθε απόχρωσης, τότε και σήμερα, της φοιτητικής κυρίως εξέγερσης προσπαθεί να αποκρύψει όχι μόνο τους βαθύτερους λόγους που γέννησαν τα γεγονότα, αλλά και τον πραγματικό χαρακτήρα του Μάη. Η εργατική πλευρά του υποτιμήθηκε και από το παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα, το οποίο χαρακτηρίζει τα κινήματα της περιόδου μικροαστικά μόνο και μόνο για να μη «θυμάται» κάποια κρίσιμα αλλά… ενοχλητικά χαρακτηριστικά τους.

Ένα ολόκληρο φορτίο είχε «συσσωρευτεί» ως υλική βάση της εργατικής έκρηξης. Σχετιζόταν με την κόπωση της μεταπολεμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, τον σφοδρό ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό, τη δυσκολία στη χρηματοδότηση του «κράτους πρόνοιας» που προήλθε από την απώλεια των γαλλικών αποικιών και τις αναδιαρθρώσεις που άρχισαν να επιβάλλονται από τη συμμετοχή στην τότε ΕΟΚ. Έτσι, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 ξεσπούν απεργίες, με σημαντικότερες των ανθρακωρύχων (1963) και των εργαζομένων στις κρατικές επιχειρήσεις (1964). Ακόμα και τον Γενάρη του ’68 υπήρξαν βίαιες συγκρούσεις σε απεργίες στην Καν, στο εργοστάσιο Μπερλιέ στη Λιόν και στο Λε Μαν.

Ως συνέχεια, αλλά κυρίως κλιμάκωση των προηγούμενων εργατικών κινητοποιήσεων, στα γεγονότα του Μάη συμμετείχαν εκατομμύρια εργαζόμενοι, ενώ η συμμετοχή των φοιτητών στις διαδηλώσεις της περιόδου έφτασε περίπου στις τριάντα χιλιάδες. Στην κορύφωση του Μάη, σε όλη τη Γαλλία περίπου οκτώ εκατομμύρια εργαζόμενοι έδιναν αγωνιστικό παρών, απεργώντας ή συμμετέχοντας σε διάφορων μορφών κινητοποιήσεις.

Η απεργία των 8 εκαομμυρίων

Αρχικά, τα εργατικά αιτήματα αφορούσαν την αύξηση των μισθών και τη μείωση των ωρών εργασίας. Στην πορεία, προστέθηκαν η καταπολέμηση της ανεργίας και η κοινωνική ασφάλιση. Μετά τη μεγάλη απεργία της 13ης Μάη, η εργατική εξέγερση κλιμακώνεται με καταλήψεις εργοστασίων, όπως της Ρενό, ναυπηγείων, επιχειρήσεων ενέργειας, μέσων μεταφοράς κ.λπ. Τα συνθήματα των απεργιών και των καταλήψεων εξέφραζαν τη σταδιακή διαφοροποίηση των συνειδήσεων. Έτσι, θα φτάσουν και στο: «Το αφεντικό έχει ανάγκη εσένα, δεν το έχεις εσύ ανάγκη».

Είναι το κρίσιμο σημείο όπου η δράση της εργατικής τάξης τείνει να ξεπεράσει τον ρεφορμιστικό συνδικαλισμό των επίσημων συνομοσπονδιών, κυρίως της CGT, αλλά και τα όρια του Γαλλικού ΚΚ, και δείχνει ότι μπορεί να δώσει νέες διαστάσεις στην αναμέτρηση. Σε αυτή την εξέλιξη συνέβαλε και η δράση μικρών ριζοσπαστικών-κομμουνιστικών ομάδων και τάσεων που, αν και ξεκινούσαν από τα πανεπιστήμια, είχαν στην οπτική τους –λιγότερο ή περισσότερο σωστά– τη σύνδεση φοιτητικού και εργατικού κινήματος, δημιουργούσαν κοινές επιτροπές αγώνα και παρέμβαιναν στα αγωνιζόμενα εργοστάσια. Είναι επίσης η ώρα ενός συνθήματος που προβάλλεται συχνά απευθυνόμενο στους νέους – που πρωταγωνιστούσαν στις «άγριες απεργίες» και τις καταλήψεις εργοστασίων: «Εργαζόμενε, είσαι 25 χρονών, αλλά το συνδικάτο σου είναι του προηγούμενου αιώνα»!

Οι καταλήψεις και οι απεργίες απλώνονται σε όλη την Γαλλία. Εργοστασιακές επιτροπές, επιτροπές αγώνα, συνελεύσεις, μορφές εργατικού ελέγχου αναπτύσσονται σε πολλούς εργασιακούς χώρους – όχι παντού όμως, με τη λογική της ανάθεσης να είναι σε πολλές περιπτώσεις κυρίαρχη και το βήμα της ριζοσπαστικοποίησης μισό κι αβέβαιο.

Κάπως έτσι άρχισε όχι μόνο να απειλείται η κυβέρνηση των Ντε Γκολ-Πομπιντού, αλλά να κλυδωνίζονται όλη η αστική σταθερότητα και ο κρατικός μηχανισμός. Και τότε, κυβέρνηση και «κοινωνικοί εταίροι» υπέγραψαν τις συμφωνίες της Γκρενέλ. Περιείχαν βελτιώσεις (αυξήσεις, συνδικαλιστικές ελευθερίες, σταδιακή μείωση ωρών εργασίας κ.ά.), που όμως το σύστημα τις αντιμετώπιζε ως αναγκαίο κακό για τη διάσωσή του, γι’ αυτό την αμέσως επόμενη περίοδο εξανεμίστηκαν.

Οι εργαζόμενοι αρνήθηκαν να επικυρώσουν τις συμφωνίες και έδειξαν και πάλι μαχητικές διαθέσεις. Όμως δεν φάνηκε να έχουν πολιτική λογική και μορφές κλιμάκωσης, να είναι σε θέση να βαδίσουν σε έναν άλλο τύπο συνδικαλισμού, να προσανατολιστούν σε μια άλλη πολιτική προοπτική. Έτσι, όταν το αστικό κράτος και οι διαχειριστές του αναδιοργανώθηκαν και αντεπιτέθηκαν, φάνηκαν τα όρια και του εργατικού Μάη. Του Μάη που στην πραγματικότητα δεν «ηττήθηκε», κυρίως γιατί έδειξε την πάντα επίκαιρη εξεγερτική και ανατρεπτική δυνατότητα της εργατικής τάξης.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Πολλά σχόλια προκαλούν όσα δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο «digital economy forum 2018» του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Πληροφορικής & Επικοινωνιών Ελλάδας (ΣΕΠΕ), το οποίο και εγκαινίασε. Σε ένα νεοφιλελεύθερο κρεσέντο ο πρόεδρος της ΝΔ, αποθέωσε τις ”ευέλικτες”, απορρυθμισμένες σχέσεις εργασίας και τις ”νέου τύπου συμβάσεις”, στην ουσία εξατομικευμένες και χωρίς καμιά συλλογική και αναφορά και κατοχύρωση.

Ό,τι στην πράξη κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θεωρητικοποιεί και προεκτείνει ο αρχηγός της ΝΔ.

«Η δια βίου απασχόληση στον ίδιο τομέα είναι κάτι που μάλλον πια ανήκει στο παρελθόν. Σήμερα, οι εργαζόμενοι μπορεί να αλλάξουν όχι μόνο δουλειά, αλλά και κλάδους πολλές φορές στον εργασιακό τους βίο. Το κλασικό «δυτικό» ωράριο «9 με 5″, στην ίδια δουλειά, να παίρνει κανείς σύνταξη από την ίδια δουλειά, από αυτήν στην οποία ξεκίνησε, αυτό είναι μάλλον ξεπερασμένο», ήταν, επί λέξει, η  δήλωση του προέδρου της ΝΔ.

«Σε περιβάλλον τέτοιας τεχνολογικής επανάστασης οι ίδιοι οι πολίτες, αλλά και οι επιχειρήσεις θα θέλουν συχνά να οργανώνουν ευέλικτα το χρόνο εργασίας τους, σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες. Γι αυτό, η ευελιξία στην αγορά εργασίας και η προώθηση νέων τύπων συμβάσεων απασχόλησης μπορεί να ιδωθεί και ως ευκαιρία αύξησης της απασχόλησης, σε ένα περιβάλλον γήρανσης του πληθυσμού, ιδίως στην Ευρώπη και στις αναπτυγμένες οικονομίες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας», είπε επιχειρηματολογώντας για να στηρίξει τις θέσει τους.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Του Γιώργου Πετρόπουλου.

Το άρθρο του πρωθυπουργού στην ΕΦΣΥΝ του Σαββατοκύριακου αξίζει ιδιαίτερης προσοχής. Δεν είναι ένα συνηθισμένο άρθρο που επιχειρεί να εξηγήσει από την σκοπιά του συντάκτη του την συγκυρία. Δεν αποσκοπεί να δικαιολογήσει τα τεκταινόμενα. Δεν είναι απολογητικό. Είναι άρθρο που περιγράφει σε αδρές γραμμές την τακτική και την στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ στη μεταμνημονιακή περίοδο και το κυριότερο θέτει την ατζέντα για ολόκληρη την Αριστερά με την έννοια ότι απαντάει στο ερώτημα «τι είναι Αριστερά;» σήμερα και στο ορατό μέλλον.

Ο Αλέξης Τσίπρας καταθέτει το δικό του αφήγημα το οποίο ασφαλώς θα γίνει περισσότερο σαφές και συγκεκριμένο μετά την 21^η Αυγούστου, όταν δηλαδή η χώρα θα έχει βγει από τα μνημόνια- με τους όρους και τις προϋποθέσεις που τα ορίσαμε και τα γνωρίσαμε. Με αυτό το αφήγημα- που στην πορεία θα αποσαφηνίζεται και θα συγκεκριμενοποιείται- θα οδηγηθούμε στις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν. Σε κάθε πάντως περίπτωση- αν και τα σημάδια προετοιμασίας ήδη υπάρχουν από τώρα- μετά την 21^η Αυγούστου η χώρα θα μπει, εξ αντικειμένου, σε μια μακρά προεκλογική περίοδο είτε οι εκλογές γίνουν στον κανονικό χρόνο- δηλαδή τον Σεπτέμβρη του 2019- είτε νωρίτερα.

Τι λέει στο άρθρο του ο πρωθυπουργός;

Πρώτο: η κυβέρνησή του πέτυχε εκεί που απέτυχαν οι προηγούμενες καθώς βγάζει τη χώρα από τα μνημόνια «με ασύγκριτα μικρότερο κοινωνικό κόστος».

Δεύτερο: Η κυβέρνησή του άξιζε το κόπο να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας σε συνθήκες μνημονίων καθώς αυτά ήταν αναπόφευκτα- δεν υπήρχε δηλαδή εναλλακτική λύση- και η έξοδος από αυτά είτε θα γινόταν προς όφελος των οικονομικών ελίτ είτε- αν όχι προς όφελος- τουλάχιστον με μικρότερο κόστος για τα λαϊκά στρώματα.

Τρίτο: Η έξοδος από τα μνημόνια θα είναι καθαρή, χωρίς δηλαδή «πιστοληπτική γραμμή στήριξης και άρα νέες δεσμεύσεις λιτότητας».

Τέταρτο: Η σημερινή κατάσταση της οικονομίας «δημιουργεί… τις προϋποθέσεις για να επιτύχουμε την καλύτερη δυνατή συμφωνία για την καθαρή έξοδο από το Μνημόνιο» και δίνει «τη δυνατότητα πλέον να συμφωνήσουμε με πολύ καλύτερους όρους και για τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους». Στο ζήτημα της ρύθμισης του χρέους ο Αλ. Τσίπρας δίνει ιδιαίτερη σημασία. Φυσικά, όταν μιλάμε για ρύθμιση χρέους αυτό δεν αφορά κάποιο κούρεμα αλλά ευνοϊκότερους όρους αποπληρωμής του. Αφορά το βαθμό ελάφρυνσης του βάρους της εξυπηρέτησης του χρέους στον κρατικό προϋπολογισμό καθώς η αποπληρωμή του επεκτείνεται σε βάθος πολλών δεκαετιών και μια πολύ μεγάλες συνέπειες Αυτό το γεγονός, της χρονικής επέκτασης της αποπληρωμής του χρέους με συνέπεια την ελάφρυνση της ετήσιας εξυπηρέτησής του, θα απελευθερώσει, κατά τον πρωθυπουργό κεφάλαια για την ανάπτυξη, θα διαμορφώσει ευνοϊκό περιβάλλον για επενδύσεις, θα διασφαλίσει τη χώρα μακροπρόθεσμα από κερδοσκοπικά παιχνίδια σε βάρος της οικονομίας της.

Εν κατακλείδι η όλη κατάσταση που περιγράφει ο πρωθυπουργός, εφόσον όλα πάνε καλά, είναι ευνοϊκή για μια κυβέρνηση της Αριστεράς καθώς αυτή «θα έχει βαθμούς ελευθερίας να σχεδιάσει και να υλοποιήσει πολιτικές στήριξης της κοινωνίας, δίχως τον διαρκή κίνδυνο ενός νέου κύκλου αστάθειας που θα οδηγήσει εκ νέου σε εξαναγκασμό περιοριστικών πολιτικών… θα έχει τη δυνατότητα υλοποίησης ενός σχεδίου παρεμβάσεων στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής, με άξονες την αναρρύθμιση της αγοράς εργασίας και την ενίσχυση της διαπραγματευτικής δύναμης των εργαζομένων καθώς και τη στήριξη των κοινωνικών στρωμάτων που έχουν υποστεί τις μεγαλύτερες συνέπειες από την πολυετή λιτότητα».

Τι δεν λέει ο Αλ. Τσίπρας;

Ο πρωθυπουργός δικαιολογεί με τον άρθρο του την εφαρμογή μιας πολιτικής που τόσο ο ίδιος όσο και το κόμμα του είχαν δηλώσει από την αρχή ότι δεν την πιστεύουν. Ουδέποτε ο Αλ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ είχαν πει- ούτε μετά την υιοθέτηση του τρίτου μνημονίου (Αύγουστος 2015)- ότι η πολιτική που δέχτηκαν να εφαρμόσουν θα μπορούσε να έχει θετικά αποτελέσματα για τα λαϊκά στρώματα. Με μια έννοια ούτε σήμερα το λένε. Αυτό που σήμερα λέει το άρθρο του πρωθυπουργού είναι πως οι επιλογές ήταν δύο: το μικρότερο και το μεγαλύτερο κακό. Κι αυτοί προξένησαν το μικρότερο.

Η σημερινή κυβέρνηση από τα οκτώ χρόνια των μνημονίων, κυβέρνησε τα 3,5. Το 40%, δηλαδή του συνολικού μνημονικού χρόνου. Άρα είναι συνυπεύθυνη για την καταστροφή που έχει συμβεί και το κακό που προκλήθηκε στη χώρα δεν μπορεί να επιμεριστεί στη μία ή στην άλλη πολιτική πτέρυγα που διαχείριστηκε την κρίση. Είναι ενιαίο και αδιαίρετο. Η κυβέρνηση αυτή έφερε το τρίτο μνημόνιο κι έχει αναλάβει πολύ βαριές δεσμεύσεις για την λεγόμενη μεταμνημονιακή εποχή. Όλα τα μέτρα που αναμένεται να εφαρμοστούν το 2019- 2020 και όλα όσα εφαρμόστηκαν μέχρι σήμερα είναι μέτρα δικά της. Τα ψηφισμένα δε από όλες τις μνημονικές κυβερνήσεις μέτρα δεσμεύουν τη χώρα για πολλές δεκαετίες, σε βάρος της οικονομίας και του ελληνικού λαού. Μόνο οι ιδιωτικοποιήσεις να ληφθούν υπόψη, αρκούν για να αποδείξουν το μέγεθος της ζημιάς που προκλήθηκε και στην οικονομία και στο λαό και στην προοπτική μιας ανεξάρτητης- στο μέτρο του δυνατού- ανάπτυξης στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Με δυο λόγια αυτή η κυβέρνηση βάθυνε ακόμη περισσότερο την εξάρτηση από το ξένο κεφαλαίο. Κι αυτό δεν είναι ούτε αριστερή πολιτική, ούτε πολιτική που προξένησε το μικρότερο κακό.

Ο πρωθυπουργός απαντάει στην προπαγάνδα της ΝΔ ότι από τα μνημόνια θα είχαμε βγει το 2015 αν δεν διακοπτόταν, με εκλογές, η θητεία της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Κι επειδή τότε ο δρόμος εξόδου συμπεριλάμβανε την προληπτική πιστοληπτική γραμμή, δηλαδή ένα έμμεσο μνημόνιο, ο ίδιος αντιπαραθέτει την δική του έξοδο χωρίς αυτή τη γραμμή, χωρίς δηλαδή το έμμεσο μνημόνιο. Παραβλέπει, βεβαίως, ότι για να φτάσουμε- αν φτάσουμε- στην καθαρή έξοδο που ο ίδιος την ορίζει ως «έξοδο χωρίς πιστοληπτική γραμμή στήριξης», χρειάστηκε ένα τρίτο μνημόνιο που το ψήφισε το κόμμα του, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και το εφάρμοσε η κυβέρνησή του. Σε κάθε επομένως περίπτωση είτε η έξοδος γινόταν το 2015 με πιστοληπτική γραμμή είτε γίνει το 2018 χωρίς αυτή τη γραμμή, το μνημόνιο- έμμεσο ή άμεσο- δεν το γλιτώσαμε. Άρα, το ότι με το τρίτο μνημόνιο ζήσαμε το μικρότερο αντί του μεγαλύτερου κακού είναι ένας ισχυρισμός. Μια υπόθεση που δεν αποδεικνύεται.

Ο Αλ. Τσίπρας ορθώς δίνει μεγάλη σημασία στο ζήτημα του χρέους κι από λογιστικής απόψεως έχουν βάση αυτά που ισχυρίζεται ότι θα φέρει η ελάφρυνση της εξυπηρέτησής του ως βάρος πάνω στον προϋπολογισμό. Παραβλέπει όμως ότι το χρέος μένει εκεί, ατόφιο και απείραχτο, αμείωτο για να βαραίνει όχι μόνο τη σημερινή αλλά και τις επόμενες γενιές. Παραβλέπει επίσης, ότι η οποία ανάπτυξη προκύψει από την ρύθμιση του χρέους- από την εξοικονόμηση δηλαδή κεφαλαίων λόγω του ότι το χρέος θα κοστίζει λιγότερο, για την εξυπηρέτησή του στον ετήσιο προϋπολογισμό- θα είναι μια ανάπτυξη στο πλαίσιο της ΕΕ και της Ευρωζώνης με μια ελληνική οικονομία περισσότερο από ποτέ προσαρμοσμένη στον ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας, συμπληρωματική και εξαρτημένη από τις οικονομίες των ισχυρών χωρών της Ένωσης, εξαρτημένη, με πολλούς περιορισμούς και πλήθος απαγορεύσεων. Θα είναι τέλος μια ανάπτυξη υπό επιτήρηση καθώς η χώρα δεν πρόκειται να βγει από την στενή επιτήρηση των οργάνων της ευρωζώνης πριν αποπληρώσει το 70% του χρέους. Κανένας που θέλει να λέγεται Αριστερός δεν μπορεί να επαίρεται γι' αυτό το... επίτευγμα.

Αν και δεν ήταν θέμα του άρθρο του- παρόλο που έχει τεράστια οικονομική σημασία- ο πρωθυπουργός παρέλειψε να αναφερθεί στο γεγονός ότι επί δικής του κυβέρνησης η χώρα προσδέθηκε ακόμη περισσότερο στο άρμα του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Θα είχε μια σημασία να μας έλεγε ο Αλ. Τσίπρας πόσο κοστολογεί αυτό το κακό.

Το ισχυρό χαρτί του Αλ. Τσίπρα, η αδυναμία της υπόλοιπης Αριστεράς

Ο Αλ. Τσίπρας έχει ένα ισχυρό χαρτί στα χέρια του. Μια δύναμη που πηγάζει από την τακτική και στρατηγική αδυναμία όλης της υπόλοιπης Αριστεράς και κυρίως εκείνης της Αριστεράς φιλοδοξεί να είναιεπαναστατική.

Αυτή η Αριστερά σε όλη τη διάρκεια της κρίσης πέραν της αντίθεσης της προς τη μνημονιακή πολιτική δεν κατάφερε να προβάλει καμία άλλη εναλλακτική λύση με αποτέλεσμα τα μνημόνια να φαντάζουν ως μονόδρομος.

Αυτή Αριστερά έχασε την ευκαιρία στο ξεκίνημα της κρίσης- την οποία ουδέποτε πρόβλεψε- να προβάλει την μόνη λύση εκτός μνημονίων που μόνο τότε ήταν δυνατή. Η λύση αυτή απαιτούσε μια άλλη πολιτική με άμεσο στόχο την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, την στάση πληρωμών και την μονομερή διαγραφή του χρέους ή την επαναδιαπραγμάτευσή του απευθείας με τις αγορές με στόχο την ουσιαστική μείωσή του. Σημειώνουμε ότι τότε το χρέος στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του ήταν στα χέρια ιδιωτών και υπαγόταν στο ελληνικό δίκαιο. Μια τέτοια πολιτική μόνο μια αντιιμπεριαλιστική- αντιμονοπωλιακή κυβέρνηση μπορούσε να εφαρμόσει. Και τότε, στην αρχή της κρίσης που οι συσχετισμοί άλλαζαν ταχύτατα μια τέτοια κυβέρνηση ήταν εφικτή. Μόνο που δεν την διεκδίκησε κανένας. Ούτε εκείνοι που την είχαν στο πρόγραμμά τους.

Αυτή η Αριστερά χαμπάρι δεν πήρε από την συγκυρία γιατί δεν είχε μελετήσει και δεν είχε προβλέψει τίποτα από πριν. Συνέχισε τον ίδιο δρόμο της γενικής διαμαρτυρίας και τμήμα της- αντικειμενικά τουλάχιστον- συμβιβάστηκε με το κατεστημένο: Εμείς θα φωνάζουμε και θα μαζεύουμε την λαϊκή διαμαρτυρία κι εσείς θα διαχειρίζεστε την κρίση με τα δικά σας δεδομένα. Στο τέλος, θα κερδίσουμε και οι δύο.

Αυτή η Αριστερά έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση. Παραιτήθηκε από το άμεσο και κατέφυγε στο απώτερο, σε επαναστατικά σύνθημα τα οποία ούτε ήθελε ούτε ήταν σε θέση να υλοποιήσει. Άφησε όλο το χώρο της εναλλακτικής κυβερνητικής πολιτικής πρότασης στον Αλ. Τσίπρα και στο κόμμα του. Κι όταν αυτό το κόμμα βρέθηκε στην κυβέρνηση αντιμετώπισε ευθέως το δίλλημα: Ή να διαχειριστεί την κατάσταση και να αποτελέσει το νέο πόλο του κυβερνητικού δικομματισμού που θα αντικαθιστούσε το ΠΑΣΟΚ απέναντι στη ΝΔ ή να αποφύγει οποιαδήποτε εμπλοκή διαχείρισης και να συνταυτιστεί με την Αριστερά της διαμαρτυρίας οπότε και να συρρικνωθεί. Διάλεξε το πρώτο. Κι έτσι σήμερα- εν απουσία μιας αριστερής, ριζοσπαστικής εναλλακτικής λύσης, με την υπόλοιπη Αριστερά που μόνο καταγγέλλει ονειρευόμενη επαναστάσεις που δεν θέλει και δεν μπορεί να κάνει- ο Αλ. Τσίπρας είναι σε θέση να δίνει αυτός περιεχόμενο στον όρο Αριστερά.

Ποια είναι η “νέα Αριστερά” του πρωθυπουργού;

Ο Αλ. Τσίπρας στο άρθρο του σημειώνει ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση, ανεξάρτητα από το αν μας αρέσει ή όχι, αποτελεί σήμερα το πιο πρόσφορο πεδίο της πάλης, ταξικής και πολιτικής. Και σε αυτό το πλαίσιο οφείλουμε να χαράξουμε τη πολιτική μας, αν θέλουμε να έχουμε νίκες για τις κοινωνικές δυνάμεις που ως Αριστερά εκπροσωπούμε και όχι διαρκείς και ηρωικές ήττες». Συνεπώς η Αριστερά για τον ίδιο δεν νοείται έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οτιδήποτε κινείται έξω από την Ένωση απλά δεν είναι Αριστερά.

Αριστερά για τον ίδιο, στο πλαίσιο της ΕΕ και στη μεταμνημονιακή εποχή είναι «να μετατοπίζουμε διαρκώς τον συσχετισμό υπέρ των κοινωνικών πολιτικών και της αναδιανομής του πλούτου, αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα που μας δίνεται».

Αριστερά, τέλος είναι «να μετακινηθούμε εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου και των δεδομένων περιορισμών του, για να το πω σχηματικά, από το δεξιό στο αριστερό άκρο».

Αυτή η Αριστερά θα έχει ως στόχο της, τακτικό και στρατηγικό «μια εποχή δημοσιονομικής σταθερότητας, οικονομικής ανάπτυξης, μα πάνω απ’ όλα δικαιοσύνης. Δικαιοσύνη για κάθε πολίτη που πρέπει να ζει και να εργάζεται με αξιοπρέπεια. Δικαιοσύνη έναντι κάθε πολιτικού που θεώρησε εαυτόν υπεράνω νόμων και κανόνων και έβαλε το δάχτυλο στο μέλι. Δικαιοσύνη έναντι τμημάτων της επιχειρηματικής ελίτ, που έστησαν, σε συνεργασία με το πολιτικό προσωπικό της διαπλοκής, μηχανισμούς γενικευμένης παρανομίας και υπονόμευσης του δημοσίου συμφέροντος».

Μια συστημική Αριστερά

Αυτή η Αριστερά, όπως την περιγράφει ο Αλ. Τσίπρας είναι μια διαχειριστική Αριστερά, μια συστημική Αριστερά. Μόνο που πατάει γερά στην απουσία της άλλης Αριστεράς. Της εξωσυστημικής, της επαναστατικής. Πατάει γερά στην κρίση και στην συρρίκνωση του εργατικού- λαϊκού κινήματος. Πατάει γερά στον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, διεθνή και εσωτερικό και στην απουσία πραγματικής επαναστατικής πολιτικής που κάνει τον καταγγελτικό πολιτικό λόγο, τα επαναστατικά συνθήματα και διακηρύξεις να μοιάζουν γραφικά. Πατάει γερά στη λογική του μικρομάγαζου και της επαναστατικής καθαρότητας που έχουν γίνει κανόνας στην άλλη Αριστερά. Πατάει στην απουσία επαναστατικής θεωρίας που αντί να καταφεύγει σε γενικές ρετσέτες του χθες οφείλει να αναπτύσσεται μέσα από τη μελέτη της πραγματικότητας και την μετατροπή της σε υλική δύναμη των μαζών μέσα από την διαμόρφωση ανάλογης πολιτικής πρότασης.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά δημιουργούνται οι προϋποθέσεις στην Ελλάδα ώστε η επαναστατική Αριστερά να έχει την τύχη που, σταδιακά, είχαν τα κομμουνιστικά κόμματα στις ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες της δύσης.

Η επαναστατική Αριστερά δεν μπορεί να είναι η Αριστερά που περιγράφει ο Αλ. Τσίπρας. Αλλά δεν μπορεί να είναι κι αυτό που ήταν ως τώρα, τουλάχιστον από την έναρξη του νέου αιώνα και κυρίως όπως ήταν στα χρόνια της κρίσης. Στο ερώτημα «από που να αρχίσουμε;» υπάρχει απάντηση που πατάει γερά στην ιστορία και στην πείρα του επαναστατικού κινήματος στον 20^ο αιώνα, στην ύπαρξη και στα δράση του κόμματος της εργατικής τάξης. Ήρθε η ώρα να συζητήσουμε και να απαντήσουμε και στο δεύτερο ερώτημα: «Τι να κάνουμε;». Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr