Μία 69χρονη γυναίκα που ήταν πεσμένη στη θάλασσα βρήκε και περισυνέλεξε το πλήρωμα του επιβατηγού οχηματαγωγού πλοίου «Άγιος Νεκτάριος» από τη θάλασσα πέντε ναυτικά μίλια νότια του λιμανιού του Πειραιά.

Το παράξενο είναι πως η 69χρονη δεν φορούσε μαγιό, αλλά κανονικά ρούχα και δεν ήταν επιβάτης του πλοίου «Αγιος Νεκτάριος» το οποίο πραγματοποιούσε δρομολόγιο Πειραιά- Αίγινα.

Επιβάτες κατέγραψαν με το κινητό τους τη στιγμή της διάσωσής της, με το πλήρωμα να προσπαθεί να την προσεγγίσει πετώντας της ένα σωσίβιο.

Εν τέλει, η γυναίκα κατάφερε να πλησιάσει τον καταπέλτη, όπου και οι άνδρες την τράβηξαν πάνω.

Η γυναίκα εν συνεχεία μεταφέρθηκε στο Θριάσιο, όπου νοσηλεύεται σε κατάσταση σοκ.

Μέχρι στιγμής, δεν έχουν γίνει γνωστές οι συνθήκες, υπό τις οποίες βρέθηκε στο συγκεκριμένο σημείο

πηγη: athensmagazine.gr

Η ΠΕΝΕΝ με αφορμή αυτό το περιστατικό διάσωσης θέλει να επισημάνει και δημόσια την θετική και αξιοθαύμαστη στάση του πληρώματος και να υπογραμμίσει την ιδιαίτερη και σημαντική συμβολή που είχε ο Λοστρόμος και μέλος της ΠΕΝΕΝ Αλέξανδρος Τριανταφύλλου.

του Κώστα Μάρκου

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κάνει τίποτε άλλο από το να επαναλαμβάνει το μόνιμο κλισέ της αστικής πολιτικής οικονομίας: «ανάπτυξη της πίτας των κερδών για να πάρουν κι ένα κομμάτι οι εργαζόμενοι».

Σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών με τίτλο «Καθαρή έξοδος, ξεκάθαρες διαφορές» (βλ. εδώ), το Σάββατο 5 Μαΐου, ο Αλ. Τσίπρας επιχειρεί να πείσει ότι με την «έξοδο» από τα μνημονιακά προγράμματα θα ωφεληθούν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα μόνο με μια «κυβέρνηση της Αριστεράς στο τιμόνι», αντίθετα με μια κυβέρνηση της ΝΔ που θα «διευρύνει το χάσμα μεταξύ του πλούτου και της εργασίας», λόγω των νεοφιλελεύθερων ιδεολογικών αρχών της.

Πρόκειται για ένα άρθρο κατασκευής κουτοπόνηρων διλημμάτων, φτηνών επιχειρημάτων και θολών υποσχέσεων, μαζί με έναν κρυφό προεκλογικό χαρακτήρα.

Για ποια κοινωνική δικαιοσύνη επαίρεται ο Αλ. Τσίπρας; Επί κυβερνήσεών του, η Ελλάδα, όχι μόνον παρέμεινε χαμηλά στο δείκτη κοινωνικής δικαιοσύνης στην Ευρώπη των «28», αλλά το 2017, σχεδόν τρία χρόνια μετά την πρώτη θητεία του ως πρωθυπουργού, βρίσκεται στην τελευταία θέση, κάτω ακόμη και από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, αλλά και κάτω από την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, χώρες που πέρασαν από μνημόνια (Ετήσια έκθεση του γερμανικού Ερευνητικού Ιδρύματος Bertelsmann για την κοινωνική δικαιοσύνη στην ΕΕ των «28»).

Η «αριστερή», «κοινωνική» διαχείριση των μνημονίων και της κρίσης, όχι μόνον δεν ήταν καλύτερη για τα λαϊκά στρώματα, αλλά αποδείχτηκε χειρότερη από την κλασική, δεξιά ή σοσιαλφιλελεύθερη διαχείρισή τους.

Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να επαίρεται για την άνοδο του ΑΕΠ της Ελλάδας, τη στιγμή που οι ρυθμοί ανόδου του είναι οι χειρότεροι στη ζώνη του ευρώ και των «28» (στοιχεία Eurostat). Ακόμη και για το 2018, όλοι οι διεθνείς οργανισμοί (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, ΕΚΤ) αναθεωρούν τις προβλέψεις τους προς τα κάτω.

Η δε στατιστική μείωση της ανεργίας, την οποία επικαλείται για να ανεβάσει τον εαυτό του απέναντι στον Μητσοτάκη, εμπεριέχει όλα τα τεχνάσματα των «νεοφιλελεύθερων στατιστικών», που δεν υπολογίζουν στους ανέργους ακόμη και έναν που εργάζεται μια ώρα την εβδομάδα.

Για αυτό και δεν επικαλείται κανένα στοιχείο για τα πεπραγμένα της κυβέρνησής του στον τομέα των ελαστικών σχέσεων εργασίας στη χώρα μας, όπου σημειώθηκε άλμα το οποίο θα ζήλευε ακόμη και ο Τραμπ (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, Έκθεση για το 2017). Με αποτέλεσμα, εκατοντάδες χιλιάδες να λιώνουν ανάμεσα στα τρίμηνα, στα οκτάμηνα, στον ΟΑΕΔ, στους δουλεμπόρους εργασίας και στη μαύρη εργασία, ενώ όσοι έχουν ακόμη σταθερή εργασία, να δουλεύουν περισσότερο και σε χειρότερες συνθήκες.

Έτσι, η «μείωση της ανεργίας» που επικαλείται ο Τσίπρας, είναι στεφανωμένη με το αίμα των 120 νεκρών και 40.000 τραυματιών εργατών ετησίως επί κυβέρνησής του (Εφ. Συν., 4/11/17) και βυθισμένη στα ακριβότερα φάρμακα και στην αθλιότητα των δημόσιων νοσοκομείων, όπου πετιούνται οι εργαζόμενοι και απόμαχοι της εργασίας, από την πρωτοφανή σωματική και ψυχολογική φθορά.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών, είναι ότι εκτινάχθηκε η κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων και ομίλων. «Εντυπωσιακή αύξηση», σύμφωνα με τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της ICAP, «σημειώθηκε στο τελικό καθαρό αποτέλεσμα του συνόλου των εταιρειών, καθώς το 2016 καταγράφηκαν κέρδη προ φόρου ύψους 3,8 δισ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση κατά 72%». «Όλες οι ενδείξεις για τη χρήση του 2017 είναι ότι οι εταιρείες ως σύνολο θα έχουν ακόμα καλύτερη απόδοση από το 2016». Πρόκειται για το μεγαλύτερο επίτευγμα του πρωθυπουργού!

«Άξιζε τον κόπο να αναλάβει αυτή τη βαριά ευθύνη μια κυβέρνηση της Αριστεράς; Την ανέλαβε για λογαριασμό των κοινωνικών στρωμάτων που εκπροσωπεί ή για λογαριασμό της οικονομικής ελίτ;», αναρωτιέται ο Αλ. Τσίπρας, στο άρθρο του.

Η απάντηση είναι λοιπόν καθαρή: Η κυβέρνησή του ανέλαβε τη «βαριά ευθύνη» «για λογαριασμό της οικονομικής ελίτ». Δεν είναι μια «κυβέρνηση της Αριστεράς».

Τώρα, όμως, υπόσχεται ο πρωθυπουργός, «έξοδο από τα μνημόνια καθαρά, δηλαδή χωρίς πιστοληπτική γραμμή στήριξης και άρα, νέες δεσμεύσεις λιτότητας». 

Χωρίς «νέες δεσμεύσεις λιτότητας», λοιπόν. Καταρχήν, τι θα γίνει με τις παλιές «δεσμεύσεις λιτότητας»; Τι θα γίνει με τους 1.000 περίπου «παλιούς» μνημονιακούς νόμους λιτότητας, αντιδραστικών παραγωγικών και κοινωνικών αναδιαρθρώσεων;

Στο άρθρο δεν γίνεται καμία αναφορά σε αυτό το μείζον κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα. Αντίθετα, υπόσχεται για το μέλλον μια διαπραγμάτευση «εξόδου» με τρεις θολούς άξονες: α) «αναρρύθμιση της αγοράς εργασίας», β) «ενίσχυση της διαπραγματευτικής δύναμης των εργαζομένων» και γ) «στήριξη των κοινωνικών στρωμάτων που έχουν υποστεί τις μεγαλύτερες συνέπειες από την πολυετή λιτότητα».

Λεκτικές φούσκες αντί για σαφείς δεσμεύσεις! Τι σημαίνει «αναρρύθμιση της αγοράς εργασίας», όταν δεν μιλάς καθόλου για την κατάργηση της νεοφιλελεύθερης «ευελιξίας της αγοράς εργασίας»; Τι σημαίνει «ενίσχυση της διαπραγματευτικής δύναμης των εργαζομένων», όταν εσύ ο ίδιος έχεις βάλεις στο γύψο το δικαίωμα στην απεργία; Τι σημαίνει «στήριξη των κοινωνικών στρωμάτων που έχουν υποστεί τις μεγαλύτερες συνέπειες», όταν έχει μειωθεί το μέσο εισόδημα για όλη την εργατική τάξη και τα μεσαία στρώματα κατά 30 – 40%, ακόμη και 50%;

Αντίθετα, για το κεφάλαιο και εδικά το μεγάλο, ο Αλ. Τσίπρας είναι πιο σαφής. Η κύρια υπόσχεσή του είναι η «μείωση των επιτοκίων δανεισμού» και η «πρόσβαση σε πόρους», μέσα σε ένα καλύτερο «επενδυτικό περιβάλλον», μετά από την «έξοδο από τα μνημόνια καθαρά, δηλαδή χωρίς πιστοληπτική γραμμή στήριξης».

Το πρόβλημα δεν είναι μικρό για το ελληνικό κεφάλαιο. Το μεγάλο κόστος δανεισμού είναι αποτρεπτικό για την καπιταλιστική ανάπτυξη. Οι ελληνικές επιχειρήσεις δανείζονται με επιτόκια μεταξύ 5 – 6%, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος κινείται κοντά στο 2,5%.

Πώς θα έρθει η μείωση των επιτοκίων; Ποιος «θα την  πληρώσει» κοινωνικά; Θα γίνει σε βάρος της κερδοφορίας των τραπεζών ή σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας;

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Αφορά την κατάσταση των ελληνικών τραπεζών, των οποίων το κύριο πρόβλημα είναι το βάρος των «κόκκινων δανείων».

Η μείωση των επιτοκίων δεν πρόκειται να έρθει από την «έξοδο στις αγορές» για δανεισμό, διότι σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να επιτευχθούν καλύτερα επιτόκια από αυτά που δίνει η «πιστοληπτική γραμμή στήριξης» από την ΕΚΤ.

Η μείωση των επιτοκίων επιδιώκεται να έρθει μέσα από την αντιλαϊκή έξοδο των τραπεζών από την κρίση τους. Δηλαδή, μέσα από το τεράστιο κύμα πλειστηριασμών της μικρομεσαίας περιουσίας και των κατασχέσεων λογαριασμών της εργατικής οικογένειας, σε συνδυασμό με το χάρισμα των δανειακών υποχρεώσεων των υπερχρεωμένων μεγάλων επιχειρήσεων, την αντιδραστική αναδιάρθρωσή τους με απολύσεις και τον έλεγχό τους από τα ξένα κεφάλαια.

Για όλα αυτά, δε λέει ούτε μια λέξη ο «εναντίον της κοινωνικής ελίτ» πρωθυπουργός μας!

Έχει, όμως, το θράσος να παραδέχεται ότι η μείωση των επιτοκίων «άλλωστε συμβαίνει ήδη από σήμερα, καθώς πολλές ελληνικές επιχειρήσεις τους τελευταίους μήνες δανείστηκαν με πολύ χαμηλά επιτόκια». Προφανώς μιλά για το μεγάλο κεφάλαιο, για τους ελληνικούς πολυεθνικούς και πολυκλαδικούς ομίλους: «Τους τελευταίους μήνες Μυτιληναίος, Μότορ Όιλ, ΟΠΑΠ κ.ά. έχουν αντλήσει μέσω της διάθεσης ομολόγων περίπου 1 δισ. ευρώ, εκδόσεις που ολοκληρώθηκαν με μεγάλη επιτυχία. Οι εκδόσεις πέτυχαν επιτόκιο κοντά στο 3% –Μυτιληναίος (3,10%), της Μότορ Όιλ (3,25%) και της ΟΠΑΠ (3,5%)–, επίπεδο κατά πολύ χαμηλότερο των επιτοκίων δανείων που προσφέρουν οι εγχώριες τράπεζες» (Καθημερινή, 5/9/17).

Και στο τέλος, ο πολλά υποσχόμενος «στρατηγός της Αριστεράς», εμφανίζει μια φοβερή σύλληψη για τη «νέα αριστερή στρατηγική»:

«Η καθαρή έξοδος με ρύθμιση του χρέους λοιπόν θα μας επιτρέψει να μετακινηθούμε εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου και των δεδομένων περιορισμών του, για να το πω σχηματικά, από το δεξιό στο αριστερό άκρο. Ενώ ταυτόχρονα θα δίνουμε τη μάχη με τις προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη και για τη διεύρυνση του ίδιου του πλαισίου».

«Μια εξαιρετικά δύσκολη ομολογουμένως υπόθεση», παραδέχεται ο στρατηγός, «καθώς οι οπαδοί της σιδηράς δημοσιονομικής πειθαρχίας, αν και αποδυναμωμένοι, δίνουν ακόμα τον τόνο». Αποδυναμωμένοι; Και ο Όλαφ Σόλτς, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας που συνεχίζει άκαμπτα τη «σιδηρά δημοσιονομική πειθαρχία» του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε; Και ο Μακρόν, που υπερακοντίζει σε νεοφιλελευθερισμό ακόμη και τον Σαρκοζί; Ή μήπως θα βρει συμμάχους στην Αυστρία και την Ουγγαρία των ακροδεξιών και των νεοφασιστών; Ή στην Ισπανία του Ραχόι, που στέλνει στη φυλακή ακόμη και τους αστούς Καταλανούς, ενώ και ο «φίλος» Ρέντσι πετάχτηκε στον κάλαθο των εκλογικών αχρήστων;

Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση του χθες, του σήμερα και του αύριο.

Είναι τόσο δογματικός ο στρατηγός – πρωθυπουργός, που επιμένει στο δόγμα «μένουμε Ευρώπη», περισσότερο και από τον Μητσοτάκη. Γράφει: «Ισχυρίζομαι με δυο λόγια ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, ανεξάρτητα από το αν μας αρέσει ή όχι, αποτελεί σήμερα το πιο πρόσφορο πεδίο της πάλης, ταξικής και πολιτικής. Και σε αυτό το πλαίσιο οφείλουμε να χαράξουμε τη πολιτική μας, αν θέλουμε να έχουμε νίκες για τις κοινωνικές δυνάμεις που ως Αριστερά εκπροσωπούμε και όχι διαρκείς και ηρωικές ήττες».

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι «το πιο πρόσφορο πεδίο της πάλης, ταξικής και πολιτικής» για το κεφάλαιο, για την αντίδραση, για το νεοφιλελευθερισμό, την ακροδεξιά και το νεοφασισμό. Σίγουρο πεδίο για «διαρκείς και ηρωικές ήττες» της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος.

Κοινωνικές εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις μπορούν να επιτευχθούν παρά και ενάντια στην ΕΕ με κατεύθυνση αποδέσμευσης από αυτήν.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κάνει τίποτε άλλο από το να επαναλαμβάνει το μόνιμο κλισέ της αστικής πολιτικής οικονομίας: «ανάπτυξη της πίτας των κερδών για να πάρουν κι ένα κομμάτι οι εργαζόμενοι».

Η δομική κρίση του κεφαλαίου στην εποχή μας, δεν επιτρέπει ούτε καν αυτό. Δεν μπορεί να είναι και οι δυο ικανοποιημένοι, και τα κέρδη και ο μισθός.

Η «νέα εποχή» που υπόσχεται ο Τσίπρας στο άρθρο του, δεν θα έρθει εάν η «Αριστερά» του είναι στο «τιμόνι» αντί της Δεξιάς του Μητσοτάκη, αλλά εάν θα τεθεί στο τιμόνι της πολιτικής και κοινωνικής πάλης ένα συνολικό, νέο και ενωτικό σχέδιο για τον κομμουνισμό της εποχής μας, που θα προσδώσει στο εργατικό κίνημα το ρόλο που του αξίζει: ένα κίνημα που ανατρέπει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.

Που θα αναδείξει τους πραγματικούς δύο πόλους: Το κοινωνικό στρατόπεδο της ρήξης απέναντι στην «Κοινωνική Συμμαχία» της υποταγής, των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ - εργοδοτών –  ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ. Το μετωπικό μαχητικό κίνημα της πολύμορφης εργασίας απέναντι στο μετωπικό κίνημα της πολύμορφης ευρωμνημονιακής αστικής αντίδρασης. Την αριστερή πολιτική συμμαχία για την ανατροπή, απέναντι στη δεξιά πολιτική συμμαχία του «μένουμε Ευρώπη», με τον ΣΥΡΙΖΑ στο «αριστερό άκρο» της.

Οι διεργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη μέσα στη μαχόμενη και κυρίως, μέσα στην κομμουνιστική Αριστερά, μέσα από πολύπλοκους και δύσκολους δρόμους, θα αναδείξουν με αυτοπεποίθηση αυτή την προοπτική.

πηγη: kommon.gr

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΡΗΓΑΣ

Η συμφωνία μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ που υπογράφηκε το 2015 καταργούσε ορισμένες από τις κυρώσεις που είχε επιβάλλει ο ΟΗΕ και οι ΗΠΑ 10 χρόνια πριν (αφορούσαν τον χρηματοπιστωτικό τομέα, τομείς της ενέργειας και των μεταφορών), και είχαν οδηγήσει στην απομόνωση του Ιράν. Η άρση αυτών των οικονομικών κυρώσεων ήταν αυτό που κέρδισε το Ιράν με  τη συμφωνία του 2015. Οι υποχρεώσεις του, ταυτόχρονα, ήταν να μειώσει και όχι να εξαλείψει το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Με βάση τις αναλύσεις σχετικά με τη συμφωνία, το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν απομακρύνθηκε κατά, τουλάχιστον, 15 χρόνια από τη δυνατότητα να δημιουργήσει ατομικά όπλα. Οι Ιρανοί αρνήθηκαν να εξαλείψουν το πυρηνικό τους πρόγραμμα εξ ολοκλήρου, αλλά υιοθέτησαν ουσιαστικές δεσμεύσεις και αποδέχτηκαν τον έλεγχο από την επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, τουλάχιστον μέχρι προχθές.

Στις 8/5/1018, ο Ντόναλντ Τραμπ δικαιολόγησε την απόφασή του για κατάργηση της συμφωνίας του 2015 με το επιχείρημα ότι αυτή επέτρεπε στην Τεχεράνη τη συνέχιση του πυρηνικού προγράμματος  –η μείωση και όχι η εξάλειψή του ήταν μέρος της συμφωνίας, όπως προαναφέρθηκε. Κατάφερε, επίσης, να αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από τη συμφωνία (σε αυτήν συμμετείχαν και η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Κίνα, η Ρωσία, η Γερμανία και η ΕΕ), ενώ τους προηγούμενους 15 μήνες προσπαθούσε να επιτύχει την ακύρωση της συμφωνίας την οποία είχε καταγγείλει ήδη ως υποψήφιος.

Φυσικά μία τόσο σημαντική απόφαση δεν είναι ζήτημα ενός ανθρώπου, οι Ρεπουμπλικάνοι ήδη από την υπογραφή της συμφωνίας είχαν ανακοινώσει ότι, εάν τους δοθεί η ευκαιρία, θα αποχωρήσουν από αυτήν αμέσως. Άλλωστε μόλις ανακοινώθηκε η αποχώρηση προχθες, εν χωρώ όλα τα μεγάλα ονόματα του Ρεπουμπλικανικού κόμματος συνεχάρησαν τον Πρόεδρο για την επιτυχία του.

Ποιος επιθυμούσε την αποχώρηση;

Η οικονομική πλευρά της συμφωνίας ήταν ότι το Ιράν θα μπορούσε, μετά τη συμφωνία, να πουλήσει πετρέλαιο σε πολλές αγορές από τις οποίες είχε αποκλειστεί στο παρελθόν. Αυτό σήμαινε, προφανώς, την πτώση των τιμών του πετρελαίου και πιθανό πλήγμα των κολοσσών της αμερικάνικης πετρελαιοπαραγωγικής βιομηχανίας.

Οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ πίεζαν για την κατάργηση της συμφωνίας για διάφορους λόγους.  Η Σαουδική Αραβία έχει και γεωστρατηγικούς λόγους (το Ιράν είναι ο βασικός της ανταγωνιστής στην Μ. Ανατολή) και οικονομικούς (η Σαουδική Αραβία είναι ο βασικός προμηθευτής πετρελαίου των ΗΠΑ). Το Ισραήλ είναι ο άλλος ανταγωνιστής των Ιρανών στην Μ. Ανατολή και είναι σίγουρο ότι είναι ήδη πυρηνική δύναμη. Οι Ισραηλινοί, πιθανόν, θεωρούν ότι δεν έχουν να φοβηθούν στρατιωτικά την πυρηνική δυνατότητα του Ιράν, προς το παρόν, ενώ επί χρόνια πιέζουν τις ΗΠΑ για επίθεση εναντίον του Ιράν. Επομένως, η εξομάλυνση των σχέσεων Ιράν και ΗΠΑ –με τη συμφωνία του 2015– δεν ήταν η καλύτερη εξέλιξη για αυτούς.

Αμφισβήτηση της παντοδυναμίας των ΗΠΑ

Ενάντια στη συμφωνία ήταν και η πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ, διότι χωρίς πιθανούς εχθρούς, ως γνωστόν, αρχίζει και η μείωση των εξοπλισμών. Τέλος, η δημιουργία μίας συμφωνίας μεταξύ ενός κολοσσού, όπως οι ΗΠΑ, και μίας περιφερειακής δύναμης, όπως το Ιράν, η οποία μοιάζει σχετικώς ισορροπημένη, δημιουργεί ιδεολογική κρίση στις ΗΠΑ. Η χώρα αυτή από το 1991 και έπειτα έχει την τάση να θεωρεί ότι είναι παντοδύναμη και ότι οι συμφωνίες της πρέπει να είναι, επί της ουσίας, με τους όρους που η ίδια επιθυμεί. Η εν λόγω συμφωνία ήταν ένα πλήγμα στο γόητρο των ΗΠΑ και έδινε τον τόνο ότι η δύναμή τους δεν είναι χωρίς όρια.

Η πολεμική βιομηχανία, η πετρελαιοβιομηχανία, οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ και οι ιδεολογικοί πρωτοστάτες της αμερικάνικης παντοδυναμίας ήθελαν να καταργηθεί. Η συμφωνία δεν δημιουργήθηκε όμως σε κενό, ο πληθυσμός του Ιράν είναι 80 εκατομμύρια και το μεγαλύτερο τμήμα αυτών είναι κάτω από 35 χρονών. Εάν οι βιομηχανίες τεχνολογίας, ρούχων, ηλεκτρικών συσκευών μπορούσαν να μπουν στην ιρανική αγορά θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τεράστια κέρδη για εταιρίες, όπως π.χ. η Apple ή η Caterpillar. Αυτή η πιθανότητα όμως (η οποία δεν είναι βέβαιη και τοποθετείται σε βάθος χρόνου) θα οδηγούσε σε πλήγματα για τις αμερικάνικες εταιρίες πετρελαίου και όπλων τώρα.

Στο ζήτημα της αντιμετώπισης του Ιράν τα δύο αυτά ενδο-αστικά συμφέροντα δεν μπορούν να συμβιβαστούν και γι’ αυτό τα δύο αμερικανικά κόμματα βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές αυτής της διαμάχης. Οι Δημοκρατικοί του Ομπάμα κέρδισαν το 2015 υπογράφοντας τη συμφωνία, οι Ρεπουμπλικάνοι του Τραμπ πήραν τη ρεβάνς ακυρώνοντάς την. Αυτή η αντίθεση  στις ΗΠΑ, ενδεχομένως, να έχει τεράστιες επιπτώσεις τόσο στην Μ. Ανατολή όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, αφού το Ιράν από σήμερα δεν έχει κανένα λόγο να μην πιστεύει ότι οι ΗΠΑ προετοιμάζουν πόλεμο, είτε δι’ αντιπροσώπων είτε απευθείας.

Στις 9/5/2018, άλλωστε ο Τραμπ δήλωσε ότι εάν το Ιράν επανενεργοποιήσει το πυρηνικό του πρόγραμμα, αυτό θα είναι αιτία πολέμου. Το Ιράν στις πρώτες του αντιδράσεις υπερασπίζεται τη συμφωνία, λέγοντας ότι δεν έκανε τίποτα για να την παραβιάσει και ότι θέλει να συνεχίσει να την τηρεί απέναντι στους υπόλοιπους, συμμετέχοντες σε αυτήν –κάτι τέτοιο βέβαια χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ είναι εξαιρετικά δύσκολο. Οι Ιρανοί πολιτικοί που πίστεψαν στη συμφωνία και την προμόταραν επί 20 μήνες (μέχρι να υπογραφεί) θα θεωρηθούν αφελείς που πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να κάνουν μία τέτοια συμφωνία. Κατ’ επέκταση οι πιο ακραίοι, που υποστήριζαν ότι οι Αμερικάνοι δεν θα έπρεπε να είναι άξιοι εμπιστοσύνης, θα αναδειχθούν ως οι πιο πραγματιστές και θα αναλάβουν δράση (και, μάλλον, όχι άδικα).

Η πολιτική των ΗΠΑ από την ανάληψη της Προεδρίας από τον Τραμπ έχει αλλάξει ραγδαία και φαίνεται ότι η πολεμική της πτέρυγα έχει αναλάβει δράση. Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, η αποχώρηση από τη συμφωνία με το Ιράν, ο εξοπλισμός των Σαουδαράβων με τη μεγαλύτερη σύμβαση αγοράς όπλων στην Ιστορία, δείχνουν ότι τα τύμπανα του πολέμου ακούγονται όλο και πιο δυνατά σε ολόκληρη την περιοχή.

πηγη: imerodromos.gr

-του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Χέρι – χέρι κυβέρνηση και τράπεζες εφορμούν στη λαϊκή περιουσία, βγάζοντας κατά χιλιάδες ακίνητα εργαζόμενων, αγροτών, συνταξιούχων, ανέργων και μικροεπαγγελματιών στο ηλεκτρονικό σφυρί.

Η «νεοσύστατη» ηλεκτρονική πλατφόρμα των πλειστηριασμών έχει πάρει κυριολεκτικά «φωτιά», με τις τράπεζες και την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), να φορτώνουν καθημερινά στο σύστημα ακίνητα για εκποίηση. Με επισπεύδουσες κυρίως τις τράπεζες αλλά και το ελληνικό δημόσιο που έχει μετατραπεί σε «αρπακτικό», μέχρι το τέλος Μάη έχουν προγραμματιστεί συνολικά 2.309 ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί!

Καθημερινά φορτώνονται στην ηλεκτρονική «πριονοκορδέλα» νέα ακίνητα, χωράφια και επαγγελματικοί χώροι. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία μέχρι αυτή τη στιγμή, ο αριθμός των προγραμματισμένων πλειστηριασμών μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου έχει φτάσει τους 4.902!!

Ωστόσο, σύμφωνα με τραπεζικούς κύκλους, ο αριθμός αναμένεται να πολλαπλασιαστεί, αφού μόνο οι τράπεζες σχεδιάζουν 10.000 πλειστηριασμούς μέχρι το τέλος του 2018, ενώ σε αυτούς θα προστεθούν και τα ακίνητα που θα εκποιηθούν για χρέη στην εφορία.  

Η επίθεση της κυβέρνησης και των αρπαχτικών θα κλιμακωθεί το επόμενο διάστημα. Οι κατασχέσεις ακινήτων για χρέη μέχρι 500 ευρώ προς το δημόσιο θα διευρυνθούν, ενώ οι τραπεζίτες στο όνομα της αντιμετώπισης των «κόκκινων» δανείων και με «πυξίδα» την «έκθεση συμμόρφωσης» (Compliance Report) της Κομισιόν, στο πλαίσιο της 3ης αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος, θα προχωρήσουν σε διευρυμένο πλιάτσικο.  

Στο «απόσπασμα» και η προστασία της πρώτης κατοικίας

Ταυτόχρονα με την έλευση των εκπροσώπων των δανειστών την επόμενη εβδομάδα, θα μπουν επί τάπητος οι νέοι όροι για την αίτηση δικαστικής προστασίας της πρώτης κατοικίας.  Κυβέρνηση και δανειστές, σύμφωνα με πληροφορίες, έχουν αποφασίσει ουσιαστικά να γκρεμίσουν και τα τελευταία «αμυντικά τείχη» για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και να επιβάλλουν νέες αυστηρότερες προϋποθέσεις για την ένταξη στο καθεστώς προστασίας της πρώτης κατοικίας. Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων ετοιμάζουν: 

— Την αυτόματη άρση, με απόφαση των ίδιων τραπεζών, της παρεχόμενης προστασίας, σε περιπτώσεις καθυστερήσεων στις αποπληρωμές των τοκοχρεολυτικών δόσεων. Σήμερα προβλέπεται η αποβολή από τη ρύθμιση μόνο μετά από δικαστική απόφαση. Με άλλα λόγια τραπεζίτες «κερνάνε» και τραπεζίτες «πίνουν».

— Την απόρριψη της αίτησης, πριν από τη δικαστική προσφυγή, σε περιπτώσεις όπως μεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων σε συγγενικά πρόσωπα ή πώληση ακίνητης περιουσίας σε τρίτα πρόσωπα, προκειμένου να αποτρέψουν και την ελάχιστη περίπτωση να σωθεί κάποιο ακίνητο μέσω της παραχώρησης. 

— Την αυτόματη έξοδο από τις διαδικασίες δικαστικής προστασίας, σε περιπτώσεις οφειλετών που αιτούνται και πετυχαίνουν την αναβολή των δικαστικών αποφάσεων. Ουσιαστικά θα παρακάμπτεται ακόμα και η ετυμηγορία των δικαστών προκειμένου να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των εφοριών! 

Οι συγκεκριμένες αλλαγές, έρχονται να υπηρετήσουν το στόχο που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προς όφελος των μετόχων των ελληνικών τραπεζών για τον προγραμματισμό 40.000 πλειστηριασμών ετησίως μέχρι το 2021!!! Αυτό σε συνδυασμό με τη δυνατότητα εκχώρησης «κόκκινων» δανείων σε ξένα Fund, αναμένεται να δημιουργήσει συνθήκες λεηλασίας.  

Προκειμένου να επιτευχθούν οι συγκεκριμένοι στόχοι:

— Οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί θα αφορούν και στην πρώτη κατοικία

— Θα πραγματοποιούνται τρεις φορές την εβδομάδα (αντί μίας που ίσχυε μέχρι τώρα)

— Θα δίνεται η δυνατότητα στους τραπεζικούς ομίλους να εκχωρούν τα λεγόμενα κόκκινα δάνεια σε εταιρείες – κοράκια, τα περιβόητα funds, προκειμένου να προχωρούν άμεσα σε εκποίηση περιουσιών

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, με τις ευλογίες τραπεζιτών, δανειστών αλλά και όλων των πολιτικών δυνάμεων του «πάση θυσία στο ευρώ», διαλύει ουσιαστικά την όποια παρεχόμενη προστασία υπήρχε στην πρώτη κατοικία, αφού εξαϋλώνονται όσα ευνοϊκά κριτήρια είχαν απομείνει…

Για ένα κομμάτι ψωμί θα χάνονται περιουσίες…

Μέχρι στιγμής στους περισσότερους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς των τραπεζών δεν βρίσκονται αγοραστές. Ωστόσο αυτή η εξέλιξη, δεν θίγει τα συμφέροντα των τραπεζών. 

Τα ακίνητα κόκκινων δανειοληπτών που βγάζουν στο σφυρί οι τράπεζες, εάν δεν υπάρξει ενδιαφέρον, τα αγοράζουν οι ίδιες, οι οποίες στη συνέχεια θα προχωρήσουν στην εκποίησή τους.

Σε αντίθεση με τις τράπεζες, το Δημόσιο αφήνει τους πλειστηριασμούς να κηρυχθούν άγονοι. Όχι γιατί σκέφτεται φυσικά τους πολίτες. Όλα τα ακίνητα που εκποιούνται, η τιμή πρώτης προσφοράς που έχει οριστεί είναι η εμπορική αξία όπως προσδιορίστηκε από ιδιώτες εκτιμητές.

Όμως οι οδηγίες που έχουν λάβει οι εφορίες, από την ΑΑΔΕ μιλούν ξεκάθαρα για «μείωση της τιμής πρώτης προσφοράς εφόσον έχουν διενεργηθεί δύο τουλάχιστον άγονοι πλειστηριασμοί από το Δημόσιο».

Ενώ μέχρι το 2017 το Δημόσιο απαγορευόταν να πουλήσει ακίνητο σε πλειστηριασμό σε τιμή κάτω από την αντικειμενική, πλέον μπορεί να το πουλήσει όσο όσο, αφού το νομοθέτησε η κυβέρνηση!  

Έτσι αν δύο πλειστηριασμοί κριθούν άγονοι, τα ακίνητα θα μπορούν να εκπλειστηριάζονται σε τιμή χαμηλότερη της εμπορικής. Από το τίμημα που θα προκύψει, η Εφορία θα εισπράξει μέρος των οφειλών. Βέβαια θα υπάρξουν και περιπτώσεις που χρεωμένοι πολίτες στην εφορία θα χάσουν το σπίτι τους και θα χρωστούν ακόμα, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για την κυβέρνηση της …«πρώτης φοράς Αριστερά».

πηγη: imerodromos.gr