Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ κλιμακώνει την επίθεσή της ενάντια στα κινήματα, τους αγώνες και τους αγωνιστές που αντιστρατεύονται με όλες τις δυνάμεις τους στο πλιάτσικο που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη με τους πλειστηριασμούς ενάντια στις κατοικίες και την περιουσία της εργατικής και λαϊκής οικογένειας.

Στο πλαίσιο αυτό έχει εγκαινιάσει την άσκηση διώξεων και την κατασκευή κατηγοριών με σκοπό να ενοχοποιήσει και να ποινικοποιήσει πρόσωπα που είχαν δραστήρια συμμετοχή και δράση για την αποτροπή των πλειστηριασμών.

Για τον σκοπό αυτό οδηγούνται αύριο σε δίκη στα δικαστήρια της σχολής Ευελπίδων 3 μέλη του κινήματος κατά των πλειστηριασμών.

Πρόκειται για άθλια κατασκευασμένη πολιτική επιχείρηση η οποία στοχεύει στην τρομοκράτηση των κινημάτων που παλεύουν ενάντια στην αντιλαϊκή τους πολιτική.

Το ίδιο αυταρχική, εκδικητική και εμπαθής που αγγίζει τα όρια της φαιδρότητας είναι και η κλήση σε απολογία στα πλαίσια της προκαταρκτικής εξέτασης του Γραμματέα της ΛΑΕ Π. Λαφαζάνη όπου η κυβέρνηση και τα κατασταλτικά της όργανα επιστρατεύουν τον μισό ποινικό κώδικα για να ενοχοποιήσουν την συμμετοχή του στο κίνημα κατά των πλειστηριασμών.

Πρόκειται για μια βαθύτατα αυταρχική και αντιδημοκρατική μεθόδευση που επιχειρεί η κυβέρνηση και η οποία θα πέσει στο κενό εκθέτοντας και εξευτελίζοντας τους εμπνευστές αυτής της επιχείρησης.

Ο αυταρχισμός και η καταστολή δεν θα περάσουν!!!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Σε  ετήσια βάση εκτιμάται ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξάνεται κατά 83 εκατ. άτομα, φτάνοντας σήμερα περίπου τα 7,6 δις.

Μέχρι το 2050 υπολογίζεται λοιπόν ότι ο πληθυσμός στην γη θα έχει αγγίξει τα 10 δις. Πέραν όμως της αύξησης του συνολικού πληθυσμού παρατηρούνται ορισμένες τάσεις αύξησης ή μείωσης του πληθυσμού ανα χώρα οδηγώντας το έκαστο κράτος να έρθει αντιμέτωπο με ζητήματα (υπο)γεννητικότητας, πρόωρης θνησιμότητας καθώς και μετανάστευσης.

Σύμφωνα με το World Economic Forum και με στοιχεία της τελευταίας έκθεσης «World Population Prospects» των Ηνωμένων Εθνών, έχουν προκύψει ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα για το πως θα διαμορφωθεί τα επόμενα χρόνια ο πληθυσμός παγκοσμίως και ποιες θα είναι οι αλλαγές που θα επέλθουν.

1. Μέχρι το 2024 η Ινδία θα αποτελεί την πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου, αφήνοντας στην δεύτερη θέση την Κίνα.

2. Η Νιγηρία χαρακτηρίζεται από την πιο ταχεία αύξηση του πληθυσμού της σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η Νιγηρία αποτελεί την 7η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου, ενώ μέχρι το 2050 εκτιμάται ότι θα ανέλθει στην τρίτη θέση ξεπερνώντας τις ΗΠΑ.

3. Ο δείκτης γεννητικότητας έχει μειωθεί παγκοσμίως.

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι από το 1960 ο παγκόσμιος δείκτης γεννητικότητας κυμαίνεται σε 2,5 γέννες ανά γυναίκα κατά μέσο όρο, παρουσιάζοντας πτώση, συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια. Ωστόσο ο συγκεκριμένος δείκτης χαρακτηρίζεται από έντονες διακυμάνσεις (4,7 γέννες ανά γυναίκα στην Αφρική εν αντιθέσει με τις 1,6 γέννες ανά γυναίκα στην Ευρώπη).

4. Το 50% της αύξησης του πληθυσμού τις επόμενες δεκαετίες θα καταγραφεί σε μόλις 9 χώρες.

Εντύπωση προκαλεί η γεωγραφική ανισορροπία της αύξησης του πληθυσμού μέχρι το 2050, καθώς το 50% αυτής θα καταγραφεί σε Ινδία, Νιγηρία, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Πακιστάν, Τανζανία, ΗΠΑ, Ουγκάντα και Ινδονησία.

5. Ο πληθυσμός της Ευρώπης θα μειωθεί, καθώς ο δείκτης της γεννητικότητας θα πέσει κάτω από 2,1 γέννες ανά γυναίκα.

6. Το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε χώρες με χαμηλό ρυθμό γεννητικότητας.

Μεταξύ των ετών 2010 και 2015 το 46% του παγκόσμιου πληθυσμού εκτιμάται ότι ζούσε σε 83 χώρες στις οποίες ο δείκτης γεννητικότητας ήταν κάτω του 2,1.

7. Ο παγκόσμιος πληθυσμός χαρακτηρίζεται από γήρανση.

Το 1950 οι νέοι ήταν περισσότεροι από τους γηραιούς ανθρώπους. Σήμερα συμβαίνει το αντίθετο. Ωστόσο μέχρι το 2050 τα νούμερα αυτά φαίνεται ότι θα εξισορροπήσουν.

8. Επιμηκύνεται η διάρκεια ζωής της ζωής των ανθρώπων.

Σε παγκόσμιο επίπεδο το προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί κατά περίπου 4 χρόνια, μεταξύ του 2000 και του 2015. Το μέσο προσδόκιμο ζωής αναμένεται να φτάσει τα 77 χρόνια μεταξύ του 2045 και του 2050 και τα 83 χρόνια μεταξύ του 2095 και του 2100.

9. Αμβλύνονται οι διαφορές στο προσδόκιμο ζωής ανά γεωγραφική περιοχή.

Μέχρι πρόσφατα το προσδόκιμο ζωής στην Αφρική ήταν περίπου 60 χρόνια, ενώ στην Β. Αμερική ανερχόταν σε 79. Σήμερα ωστόσο σημειώνεται μεγαλύτερη αύξηση του προσδόκιμου ζωής στην Αφρική απ’ ότι για παράδειγμα στην Ευρώπη.

10. Η Αφρική χαρακτηρίζεται από νεαρό σε ηλικία πληθυσμό, εν αντιθέσει με αυτόν της Ευρώπης.

Το 60% του αφρικανικού πληθυσμού είναι κάτω των 25 ετών, ενώ μόλις το 5% είναι 60 και άνω. Στην Ευρώπη το ¼ του πληθυσμού είναι κάτω των 25, ενώ το ¼ είναι 60 και άνω.

11. Η καθαρή μεταναστευτική ροή μειώνεται.

Μεταξύ 1950 και 2015 η Ευρώπη, η Β. Αμερική και η Ωκεανία δέχθηκαν μεγαλύτερο όγκο μεταναστών από αυτούς που έφυγαν από εκείνες. Το αντίθετο συνέβη σε Αφρική, Ασία, Λατινική Αμερική και Καραϊβική.

Η μεταναστευτική ροή ανήλθε σε 4,5 εκατ. ανθρώπους ετησίως την περίοδο 2005-2010, ενώ σημείωσε πτώση αγγίζοντας τους 3,2 εκατ. μεταξύ του 2010 και του 2015.

πηγη: naftikachronika.gr

Γράφει η Γιώτα Ιωαννίδου.

Ο μαθητής καλείται να ενσωματώσει και να βιώσει ως δική του προσωπική επιλογή την απόρριψη ή τον δεύτερο ρόλο. Αυτή είναι η μεγάλη αλλαγή που φέρνει το σχέδιο Γαβρόγλου, συνδυαστικά με άλλα νομοθετήματα.

Η πραγματική ζωή εξορίζεται από το σχολείο χάριν της αγοράς που καμώνεται πως την αντιπροσωπεύει.

Ο Κ. Γαβρόγλου «καταφέρνει να ξαναδώσει ζωή σε μια κατά γενική ομολογία νεκρή τάξη» ή το «Γαβρόγλειο κατασκεύασμα» είναι ο δρόμος για να μπαίνουν τα απόλυτα «κούτσουρα» σε αζήτητες Πανεπιστημιακές Σχολές; Έτσι ή αλλιώς η συζήτηση γύρω από τις εξαγγελίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για το «νέο Λύκειο» διασχίζεται από δύο παραδοχές που τείνουν να αποκτήσουν ισχύ φυσικού νόμου στην κοινωνική συνείδηση. Η πρώτη παραδοχή θεωρεί ότι υπάρχουν κάποια παιδιά «που παίρνουν τα γράμματα» και άλλα που αδυνατούν ή/και δεν θέλουν. Με άλλα λόγια η παιδεία και η δυνατότητα εκπαίδευσης εξαρτώνται από το αν ένα παιδί «έχει κλίση στα γράμματα» ή είναι «κούτσουρο». Βαθύ μίσος και απαξίωση αλήθεια αποκαλύπτουν ακόμη και οι λέξεις που επιλέγει κάποιος για να μιλήσει για τη νέα γενιά. Αλλά, εδώ έγκειται η δεύτερη παραδοχή: για όσα παιδιά έχουν «κλίση στα γράμματα», η προσέλκυση και η τελική εκπαίδευσή τους, δεν μπορεί παρά να «ζωντανεύει» μόνο όταν υπάρχει μια εξεταστική, ανταγωνιστική διαδικασία που θα τα κατατάσσει σε ανεπαρκείς, καλούς και αρίστους.

Η βαθιά οπισθοδρομικότητα και ταξικότητα των εξαγγελιών Γαβρόγλου για το νέο λύκειο, δε βρίσκεται μόνο στο ότι έχουν ως κέντρο τους αυτές τις δύο παραδοχές, ακριβώς όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ. Το σχολείο και η εκπαίδευση στον καπιταλισμό, διατηρώντας την ουσία της αναπαραγωγής της φτηνής εργατικής δύναμης αλλά και στελεχών της καπιταλιστικής παραγωγής και του αστικού κράτους, φιλοξενούσε πάντα οριακά και μια διορθωτική δυνατότητα για τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων. Κάτω από την πίεση των διεκδικήσεων του εργατικού κινήματος, η δημόσια εκπαίδευση έδινε θεωρητικά τη δυνατότητα, σε ένα παιδί της εργατικής τάξης -αν και όχι με ίση αφετηρία- να ξεπεράσει τα κληρονομημένα ταξικά ελλείμματα και να σπουδάσει σπάζοντας κάποια ταξικά όρια στη μόρφωση και στην επιστήμη.

Η μεγάλη αλλαγή που φέρνει ο νόμος Γαβρόγλου -αθροιστικά και συνδυαστικά με άλλα νομοθετήματα- είναι ακριβώς στην πλήρη ανατροπή αυτού του μερικού διορθωτικού ρόλου. Ο μαθητής καλείται να ενσωματώσει και να βιώσει ως δική του προσωπική επιλογή την απόρριψη ή τον δεύτερο ρόλο. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που επιχειρεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αποτελεί στην ουσία της μια αστική αντεπανάσταση μέσα στο σύγχρονο καπιταλισμό. Στη μορφή της δε, κινείται σε νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση καθώς διεκδικεί να αποτελεί προϊόν ατομικής επιλογής και συναίνεσης.

Οι παραπάνω απαντήσεις αντιστρατεύονται πλήρως το ερώτημα ενός σχολείου που θα μορφώνει όλα τα παιδιά πλήρως μέχρι τα δεκαοκτώ τους χρόνια. Ένα σχολείο που θα αναζητά τρόπους για να το πετύχει αυτό κι όχι για να πιστοποιήσει ποια παιδιά δεν μπορούν, εσωτερικεύοντας σε αυτά την ενοχή της αποτυχίας. Στους μαχόμενους εκπαιδευτικούς γίνεται κάθε ημέρα όλο και πιο καθαρό ότι όλα τα παιδιά είναι υποκείμενα δυνατοτήτων, που το αστικό σχολείο αδυνατεί να αναπτύξει. Όχι μόνο λόγω κρίσης: Από πρόθεση διαστρέφει το ταξικά λειψό, μορφωτικό, πολιτισμικό κεφάλαιο με το οποίο έρχονται τα πιο φτωχά παιδιά στο σχολείο, σε λόγο μόνιμης κατωτερότητας τους.

Το ότι το περιεχόμενο της εκπαίδευσης μένει εκτός συζήτησης δεν είναι απλά ατόπημα βιασύνης. Είναι «έγκλημα εκ προμελέτης», της γνωστής ευρωπαϊκής και κατά ΟΟΣΑ επιχειρηματικής λογικής: να ασχολούμαστε με τις «εκροές» κι όχι τις «εισροές». Είναι απόρροια της εξεταστικίτιδας, της αντίληψης που θεωρεί για παράδειγμα ότι το μάθημα της χημείας θα αναβαθμιστεί αν είναι εξεταζόμενο, ενώ την ίδια στιγμή τα εργαστήρια καταργούνται. Η πραγματική ζωή εξορίζεται από το σχολείο χάριν της αγοράς που καμώνεται πως την αντιπροσωπεύει.

Παιδεία όμως είναι ο λόγος, η φιλοσοφία, η ιστορία, οι τέχνες και οι επιστήμες. Είναι η αρμονική ανάπτυξη των χεριών, των κλίσεων και των αισθήσεων. Της γνώσης και της επαφής με την παλλόμενη κοινωνία και τους κλάδους παραγωγής κάτω από την μπαγκέτα των εργατικών αναγκών κι όχι με ότι προστάζει το γούστο, το κέρδος ή/και το καμουτσίκι του εργοδότη. Είναι η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης και της ικανότητας να εξηγούμε, να επιδρούμε, να επηρεάζουμε και να αλλάζουμε τον κόσμο γύρω μας και μέσα μας. Όλα αυτά που σέβονται τη νέα γενιά που θα τα ψηλώσει στο μπόι της ελευθερίας της ανθρωπότητας και τους δασκάλους που θα την ορμηνεύσουν γι αυτό. Απέναντι στα «κούτσουρα» και τα «μορμολύκεια» της αστικής πολιτικής που ταυτίζουν με το δικό τους θάνατο, το μέλλον.

πηγη: ergatikosagwnas.gr