Ο Εργατικός Αγώνας αναδημοσιεύει το παρακάτω άρθρο του Βήματος της 23^ης/9 για τις εξελίξεις που σημειώνονται στην ανατολική Μεσόγειο, τις συμμαχίες, τους άξονες που διαμορφώνονται, τη διάταξη των συγκεκριμένων συμφερόντων σ΄’ αυτή την ιδιαίτερα ταραγμένη περιοχή. Φυσικά, ο Εργατικός Αγώνας δεν συμφωνεί με ορισμένες τοποθετήσεις και συμπεράσματα του άρθρου όπως ότι η «όλο και πιο στενή συμμαχία Ελλάδας ΗΠΑ αναβαθμίζει τη χώρα», οι πληροφορίες όμως που περιέχει το άρθρο είναι διαφωτιστικές.

Σημαντικές κινήσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου βρίσκονται σε διαδικασία ωρίμανσης εν όψει των προσεχών μηνών. Στο παρασκήνιο διεξάγονται διευρυμένες συζητήσεις για επέκταση των τριμερών συνεργασιών που ήδη υφίστανται, ενώ την ίδια στιγμή μοιάζει ξεκάθαρη η πρόθεση των Ηνωμένων Πολιτειών και, δευτερευόντως, της Γαλλίας να ασκήσουν ενεργητικότερη πολιτική στην περιοχή. Στο πλαίσιο αυτό, η Κυπριακή Δημοκρατία αποκτά ευρύτερη σημασία στους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον και του Παρισιού, σε μια περίοδο που η ρωσική στρατιωτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο επεκτείνεται και η Τουρκία παραμένει απρόβλεπτος δρων. Οι συζητήσεις εστιάζουν στον τομέα της ασφάλειας, καθώς διαφαίνεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι έτοιμες να αναβαθμίσουν τις σχέσεις τους με τη Λευκωσία στον αμυντικό τομέα, ενώ η Γαλλία σχεδιάζει μονιμότερη στρατιωτική παρουσία στο νησί.

Η Αθήνα συντάσσεται με τη Λευκωσία και διάκειται πολύ θετικά έναντι των αμερικανικών σκέψεων, σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των οποίων διαδραματίζει ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών για θέματα Ευρώπης και Ευρασίας Γουές Μίτσελ. Στο πλαίσιο αυτό, οι ιδέες που κυοφορούνται σχετίζονται με τη διεύρυνση των τριμερών συνεργασιών που ήδη υπάρχουν και τη δημιουργία νέων στις οποίες θα συμμετέχουν είτε οι Ηνωμένες Πολιτείες είτε η Γαλλία. Οι νέες τετραμερείς θα αποτελούν ουσιαστικά ανεξάρτητους ad hoc σχηματισμούς που δεν θα υποκαθιστούν τις σημερινές τριμερείς. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, η Γαλλία εμφανίζεται διατεθειμένη να συμμετάσχει σε ένα σχήμα μαζί με την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες εξετάζουν το ενδεχόμενο να λάβουν μέρος σε μια συνεργασία με την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ. Οι δύο αυτοί σχηματισμοί θα δίνουν έμφαση σε θέματα ασφαλείας, ενώ δεν πρέπει μελλοντικά να αποκλείεται η συμμετοχή της Ιταλίας σε ένα τετραμερές σχήμα που θα αφορά την ενεργειακή συνεργασία μαζί με την Κύπρο, την Αίγυπτο και την Ελλάδα. Η πρόοδος στις συζητήσεις για την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου East Med θα είναι κομβική σε αυτό το πλαίσιο, αν και οι εμπλεκόμενοι αναγνωρίζουν τις δυσκολίες κατασκευής του έργου.

Κινητικότητα

Την ίδια στιγμή όμως, τόσο η Ελλάδα όσο και η Κυπριακή Δημοκρατία γνωρίζουν ότι το προσεχές διάστημα αναμένεται να υπάρξει κινητικότητα για έναν νέο γύρο διαπραγματεύσεων με σκοπό την επίλυση του Κυπριακού. Επί του θέματος αυτού συζήτησαν την περασμένη Δευτέρα στην Αθήνα ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Αναστασιάδης, εν όψει και των συναντήσεων που θα λάβουν χώρα στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών το τελευταίο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου. Η αίσθηση που επικρατεί είναι ότι ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες θα ήταν διατεθειμένος να αναλάβει μια νέα πρωτοβουλία μόνο εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις επιτυχίας. Σε διαφορετική περίπτωση, δεν αποκλείεται ο ΟΗΕ να τερματίσει τη στενή ενασχόλησή του με το Κυπριακό, ενώ και η εντολή της ειρηνευτικής δύναμης UNFICYP ίσως μεταβληθεί. Μια τέτοια κίνηση θα διευκολύνει χωρίς καμία αμφιβολία την επιθυμία της Αγκυρας να κινηθεί προς το επονομαζόμενο Σχέδιο Β’ για την αναβάθμιση και κατόπιν τη διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους.

Η στρατιωτικοποίηση

Ποιος είναι ο λόγος που καθοδηγεί αυτές τις εξελίξεις; Οπως παραδέχονται σε ιδιωτικές τους συνομιλίες αρκετοί από τους περιφερειακούς δρώντες, η βασικότερη αιτία είναι ότι η στρατιωτικοποίηση της Ανατολικής Μεσογείου έχει μεταβάλει τα δεδομένα σε μια περιοχή κρίσιμη για τα δυτικά συμφέροντα. Η σπουδαιότερη αλλαγή στο περιφερειακό σκηνικό είναι η επανάκαμψη της Ρωσίας στην περιοχή λόγω της παρέμβασής της στο Συριακό. Η Μόσχα άλλαξε τις ισορροπίες σε στρατιωτικό επίπεδο, τόσο λόγω της ενίσχυσης της παρουσίας της επί συριακού εδάφους (υπενθυμίζεται ότι έχει αναβαθμίσει τη βάση στην Ταρτούς και έχει εγκαταστήσει ισχυρότατα αντιπυραυλικά συστήματα στη Συρία) όσο και με την απόφαση να αμφισβητήσει την αμερικανική ναυτική υπεροχή στη Μεσόγειο. Σε σχέση με πριν από τρία χρόνια, ο ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας έχει προχωρήσει σε μείζον πρόγραμμα αναβάθμισης και ο ίδιος ο Βλαντίμιρ Πούτιν ανακοίνωσε τον περασμένο Μάιο ότι η Μόσχα σκοπεύει να αναπτύξει μόνιμη ναυτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό με τη σειρά του έχει οδηγήσει την Ουάσιγκτον να δώσει νέα πνοή στον Εκτο Στόλο και να διευρύνει το δικό της στρατιωτικό ίχνος με επίκεντρο ιδιαίτερα την Ελλάδα, όπου οι Αμερικανοί αναπτύσσουν την παρουσία τους στη Σούδα και αναζητούν και άλλες βάσεις. Η Γαλλία του Εμανουέλ Μακρόν έχει επίσης αποφασίσει να ενεργοποιηθεί περισσότερο στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου παραδοσιακά έχει διαδραματίσει μείζονα, αν και όχι απαραίτητα αποτελεσματικό, ρόλο. Η δε Βρετανία, κινούμενη εσωστρεφώς λόγω Brexit, παραμένει μεν παρούσα λόγω των βάσεώς της στην Κύπρο, αλλά σε αυτή τη φάση σε έναν πιο δευτερεύοντα ρόλο.

Αμυντική συνεργασία

Η σύσταση νέων τετραμερών συνεργασιών με τη συμμετοχή Ουάσιγκτον και Παρισιού θεωρείται ότι θα αναβαθμίσει τη θέση της Λευκωσίας αλλά και της Αθήνας. Ο κύπριος υπουργός Εξωτερικών Νίκος Χριστοδουλίδης αναμένεται να συναντηθεί προσεχώς με τον αμερικανό ομόλογό του Μάικ Πομπέο, είτε στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ είτε αμέσως μετά. Σε αυτή τη συνάντηση θα προετοιμαστεί, όπως σημειώνουν ενημερωμένες πηγές, πιθανή συνάντηση του κύπριου υπουργού Αμυνας Σάββα Αγγελίδη με τον αμερικανό ομόλογό του Τζέιμς Μάτις. Οι ίδιες πηγές τόνιζαν ότι στην Ουάσιγκτον έχει αρχίσει και ωριμάζει η ιδέα για στενότερη αμυντική συνεργασία με τη Λευκωσία, η οποία ουσιαστικά θα ενώσει την αυξανόμενη αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ελλάδα με το Ισραήλ και την Αίγυπτο – δύο χώρες που καταλαμβάνουν κεντρικό ρόλο στον περιφερειακό αμυντικό σχεδιασμό στην Ουάσιγκτον (αυτό εξηγεί το ενδιαφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών για τις ασκήσεις που εκτελούνται στην περιοχή, αρκετές εκ των οποίων με αμερικανική συμμετοχή). Θα μπορούσε αυτό να οδηγήσει στην άρση του εμπάργκο όπλων προς την Κυπριακή Δημοκρατία; Πρόκειται για μια επιθυμία της Λευκωσίας, η οποία δεν αποκλείεται να υλοποιηθεί στο προσεχές διάστημα, ακόμη και αν αρχικά περιλαμβάνει την αποστολή «μη φονικού» υλικού.

Η γαλλική παρουσία

Σε ό,τι αφορά τη Γαλλία, το Παρίσι επιδιώκει να επανακάμψει δυναμικά στην περιοχή. Η πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Ζαν – Ιβ Λε Ντριάν σε Αθήνα και Λευκωσία χαρακτηρίζεται ως βαρύνουσας σημασίας στο πλαίσιο αυτό. Η παρουσία της Γαλλίας, μέσω της Total, στο πρόγραμμα ερευνών και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων τόσο στην Κύπρο όσο (μελλοντικά) και στην Ελλάδα αποτελεί βασική παράμετρο αυτής της επιλογής. Αυτή η παρατήρηση θα πρέπει να συνδυαστεί με την παράλληλη παρουσία της αμερικανικής ExxonMobil και στις δύο χώρες (στην Ελλάδα οι δύο εταιρείες συνεργάζονται άμεσα). Η Λευκωσία βρίσκεται σε συνομιλίες με το Παρίσι ώστε μέχρι τον Νοέμβριο να έχει υπογραφεί μια διακρατική συμφωνία που θα μπορούσε να αναβαθμίσει το καθεστώς στάθμευσης γαλλικών ναυτικών δυνάμεων στο νησί (πιθανότατα στη Λάρνακα). Δεν αποκλείεται μάλιστα αυτή η συμφωνία να συνδυαστεί με μια επίσκεψη του προέδρου Μακρόν στην Κύπρο, όπως πρόσφατα έγραψε η εφημερίδα «Πολίτης». Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, η γαλλική πλευρά έχει εκφράσει έντονο ενδιαφέρον για την πώληση φρεγατών στο ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό. Δεν είναι όμως εξίσου σαφές αν γαλλικές εταιρείες θα ήταν ειλικρινώς διατεθειμένες να προβούν σε μια πιο κομβική κίνηση, όπως π.χ. μια επένδυση στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά.

Οι προαναφερθείσεις κινήσεις πρέπει να θεωρηθούν και υπό το πρίσμα της διαφαινόμενης επιθυμίας της Τουρκίας να αναβαθμίσει τη δική της στρατιωτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο. Πρόσφατα δημοσιεύματα στον τουρκικό Τύπο (στην εφημερίδα «Sabah») παρουσίασαν έκθεση των επιτελών του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού με θέμα τη δημιουργία μόνιμης ναυτικής βάσης κατά το μοντέλο των βρετανικών βάσεων, να είναι δηλαδή κυρίαρχο τουρκικό έδαφος. Υπενθυμίζεται ότι από το 2006 η Τουρκία εκτελεί την επιχείρηση «Ασπίδα της Μεσογείου», την οποία έχει εντάξει στο πλαίσιο της συμμετοχής της στη νατοϊκή επιχείρηση «Active Endeavor», και στην οποία λαμβάνουν μέρος μία φρεγάτα, ένα υποβρύχιο και δύο περιπολικά σκάφη. Παράλληλα, στην περιοχή δρα και μια τουρκική κορβέτα που συμμετέχει στο θαλάσσιο σκέλος της επιχείρησης UNIFIL στον Λίβανο. Συνολικά, η Τουρκία έχει αναπτύξει στην Ανατολική Μεσόγειο δύο υποβρύχια και περίπου 14 πλοία. Το πρόβλημα, κατά τους τούρκους επιτελείς, είναι ότι η εγγύτερη στην Ανατολική Μεσόγειο ναυτική στρατιωτική βάση βρίσκεται στο Ακσάζ, το οποίο βρίσκεται μάλλον μακριά. Ιδανική λύση θα ήταν μια μόνιμη βάση στην Κύπρο να γίνει π.χ. στην κατεχόμενη Αμμόχωστο. Πριν από λίγες ημέρες ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μίλησε για αύξηση των τουρκικών στρατευμάτων στο νησί και όχι για νέα βάση, ωστόσο ουδείς μπορεί με ασφάλεια να πει ποιο από τα δύο σενάρια θα προκριθεί.

Ψάχνουν γέφυρες για νέο γύρο διαπραγματεύσεων στο Κυπριακό

Η επόμενη ημέρα της πενταμερούς διάσκεψης στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας απογοήτευσε πολλούς από τους παίκτες του Κυπριακού. Αρκετοί νόμισαν, προφανώς και ο ίδιος ο Αντόνιο Γκουτέρες, ότι υπήρξαν οι προϋποθέσεις για επιτυχή κατάληξη των διαπραγματεύσεων, αλλά αυτό τελικώς δεν συνέβη. Η επιτυχία της ελληνικής πλευράς ήταν ότι πέτυχε να αναδείξει τη σημασία της πτυχής της ασφάλειας, και αυτό δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Θα πρέπει όμως να επισημανθεί ότι μια «νίκη» στο πεδίο αυτό θα σήμαινε ότι η Λευκωσία θα έπρεπε να προβεί σε ορισμένες υποχωρήσεις στην εσωτερική πτυχή της διακυβέρνησης, ενδεχομένως με την αποδοχή ενός τουρκοκυπριακού βέτο σε ορισμένες από τις αποφάσεις της κυβέρνησης.

Η ειδική απεσταλμένη του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, η Αμερικανίδα Τζέιν Χολ Λουτ, ολοκλήρωσε την περασμένη εβδομάδα τις επαφές της με όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Οι επαφές της ξεκίνησαν από την Αγκυρα και ολοκληρώθηκαν στο Λονδίνο και στις Βρυξέλλες. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που είναι διαθέσιμες, η κυρία Λουτ δεν πρέπει να είναι πολύ ενθουσιασμένη από όσα άκουσε και λογικά αυτό θα αντικατοπτριστεί στην έκθεση που αναμένεται να υποβάλει προς τον κ. Γκουτέρες πριν από τη Γενική Συνέλευση στη Νέα Υόρκη. Από την τουρκική πλευρά και συγκεκριμένα από τον υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, η κυρία Λουτ φέρεται να άκουσε την άποψη ότι η Αγκυρα κινείται σε καθαρά συνομοσπονδιακή λογική, την οποία έχει παρουσιάσει και στον ίδιο τον κ. Γκουτέρες. Στην Αθήνα ο Νίκος Κοτζιάς, ο οποίος φέρεται να είχε τηλεφωνικές επαφές με τον τούρκο ομόλογό του κατά τη διάρκεια του θέρους, επανέλαβε στην κυρία Λουτ ότι πρέπει να υπάρξει σοβαρή προετοιμασία προτού πραγματοποιηθεί μια νέα Διεθνής Διάσκεψη και ότι πρέπει να καταργηθούν οι Συνθήκες Συμμαχίας και Εγγυήσεων.

Ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών μάλλον δεν έχει άδικο σε αυτή τη θέση που διατυπώνει, καθώς η αποτυχία ενός νέου γύρου διαπραγματεύσεων λογικά θα σημάνει την εκκίνηση άλλων διαδικασιών. Αλλωστε η Αγκυρα δεν κρύβει τις προθέσεις της για μία λύση είτε υπό τη μορφή συνομοσπονδίας δύο κρατών είτε ακόμη και υπό τη μορφή δύο απόλυτα διαφορετικών κρατών. Ωστόσο, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ίσως να είναι διατεθειμένος να δώσει άλλη μία ευκαιρία στα Ηνωμένα Εθνη να επιτύχουν μια ομοσπονδιακή λύση, εφόσον όμως τεθεί ένα χρονοδιάγραμμα εντός του οποίου θα μπορούσε αυτή να επιτευχθεί. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι πηγές κοντά στα Ηνωμένα Εθνη παραδέχονται ότι αυτή η άποψη είναι βάσιμη, διότι σε διαφορετική περίπτωση οι συνομιλίες θα συνεχίζονται χωρίς εμφανές τέλος. Ισως ο κ. Ερντογάν να επιθυμεί να συνδέσει την «καλή του θέληση» με την πρόσφατη «επίθεση φιλίας» προς την ΕΕ.

Η θητεία της UNFICYP

Η πρόσφατη συζήτηση στο Συμβούλιο Ασφαλείας για την ανανέωση της θητείας της UNFICYP υπήρξε διδακτική για τα επόμενα βήματα. Κατέστη σαφές ότι το Κυπριακό έχει μάλλον «κουράσει» και όλοι οι εμπλεκόμενοι θα ήθελαν να ξεκαθαρίσουν την επόμενη ημέρα. Το μέλλον της εντολής της ειρηνευτικής δύναμης θα είναι ένας από τους μοχλούς προς αυτή την κατεύθυνση. Η ατμόσφαιρα που διαμορφώνεται και η οποία έχει αποτυπωθεί εκτενώς στον κυπριακό Τύπο είναι ότι οι εμπλεκόμενες πλευρές πρέπει να προσανατολιστούν προς μια στρατηγική ενδιάμεση συμφωνία (κατά το πρότυπο των Ιδεών Γκάλι του 1992) επί ορισμένων βασικών πτυχών του Κυπριακού. Οι δύο βασικότερες εξ αυτών είναι οι εγγυήσεις/ασφάλεια και η διακυβέρνηση. Οι πληροφορίες από τις συζητήσεις στο Κραν Μοντανά είναι ότι η Τουρκία είχε πραγματοποιήσει μια στροφή προς την εγκατάλειψη του συστήματος των εγγυήσεων των Συνθηκών του 1960, αλλά παρέμενε αμετακίνητη στην παρουσία στρατευμάτων στο νησί. Σε αυτό το πλαίσιο, η Αθήνα δεν ήταν απόλυτα αρνητική, αλλά οι διαφορές εντοπίστηκαν στο αν τα στρατεύματα θα αποχωρήσουν και πότε. Είναι σε αυτό το σημείο που εγείρεται το θέμα της εσωτερικής διακυβέρνησης και ορισμένων παραχωρήσεων προς τους Τουρκοκυπρίους.

Η αμερικανική γεώτρηση

Τίποτε από τα παραπάνω δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο, αγνοώντας τις αναμενόμενες εξελίξεις στο μέτωπο των υδρογονανθράκων. Το δίμηνο Οκτωβρίου – Νοεμβρίου, η αμερικανική ExxonMobil αναμένεται να πραγματοποιήσει την πρώτη ερευνητική της γεώτρηση στο Οικόπεδο 10 της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Τι ακριβώς θα πράξει η Αγκυρα ως απάντηση σε αυτό; Το κακό σενάριο της παρεμπόδισης της αμερικανικής γεώτρησης δεν μοιάζει πιθανό, καθώς θα έβαζε ταφόπλακα σε οποιαδήποτε δυνατότητα επαναπροσέγγισης με την Ουάσιγκτον ενώ θα ενοχλούσε σφόδρα και το Κατάρ (η Qatar Petroleum συμμετέχει στην κοινοπραξία του Οικοπέδου 10 μαζί με την ExxonMobil), που πρόσφατα υποσχέθηκε βοήθεια 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη στήριξη της τουρκικής οικονομίας. Πιθανότερο θεωρείται το σενάριο ο τουρκικός «Πορθητής» να κινηθεί προς ένα Οικόπεδο όπως το 6 ή σε κάποια μη αδειοδοτημένη περιοχή. Δεν λείπουν πάντως όσοι εκτιμούν ότι η Αγκυρα θα προσπαθήσει να διασυνδέσει τους υδρογονάνθρακες με τις συνομιλίες για το Κυπριακό, την ώρα που το στοίχημα της Λευκωσίας για να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού είναι η ExxonMobil να ανακαλύψει στο Οικόπεδο 10 ένα κοίτασμα όπως αυτό του «Zohr» στην Αίγυπτο.

Αθανασόπουλος Αλ. Άγγελος

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Γιώργος Καλημερίδης

Τη δεκαετία του ΄70, ο συριανός ποιητής Μάνος Ελευθερίου μαγνητοφώνησε τις μαρτυρίες πολλών εργατριών που δούλευαν στις φάμπρικες της Σύρου στις αρχές του 20ού αιώνα. Αναπαράγουμε ένα απόσπασμα, το οποίο περιγράφει, όχι μόνο την φρικτή εργατική πραγματικότητα του προηγούμενου αιώνα, αλλά δυστυχώς και πρακτικές του καπιταλισμού του 21ου αιώνα και θα γίνουμε παρακάτω πιο συγκεκριμένοι : «Έξι χρονώ άρχισα να δουλεύω (1906), έπαιρνα μια πεντάρα τη μέρα (..) Το πρωί πιάναμε δουλειά στις έξι, σηκωνόμασταν από τις πέντε. Από το πρωί στις έξι μέχρι το βράδυ στις έξι, είχα να φάω όλη την ημέρα. Αυτό το βιολί κράτησε χρόνια. Μέχρι που ήρθε θυμάμαι ο Βενιζέλος (1912), ο γέρος Βενιζέλος και με βάζουνε εμένα και ένα άλλο κοριτσάκι, απαγορευότανε να δουλεύουμε, σε μια κάσα, σαν κιβωτό. Αφού λοιπόν μας κλείσανε μέσα, μπήκε ο Βενιζέλος και όλος ο κόσμος που δούλευε μέσα και ήτανε πολύς κόσμος που δούλευε. Φωνάζανε λοιπόν να μιλήσουμε “υπέρ” για τα αφεντικά για να μη μας βγάλουνε κι από τη δουλειά, ότι περνάμε καλά κύριε Βενιζέλο, φωνές, δάφνες και τα ρέστα. Εμάς μας ξεχάσανε μες στην κιβωτό. Φεύγει το κατάστημα, κλείνει το μαγαζί, έφυγε όλο το προσωπικό και εμείς μέσα».

Στις αρχές του προηγούμενο αιώνα έκλειναν μικρά παιδιά σε κιβώτια για να μην χαλάσουν τη φιέστα ενός πρωθυπουργού με πρόσφατα ψηφισμένη «φιλεργατική νομοθεσία». Στις μέρες μας, η μεταβίβαση του ναυπηγείου «Νεώριο» από την εταιρεία του Ν. Ταβουλάρη στον, αμερικάνικων συμφερόντων, όμιλο ΟNEX και ο ερχομός του πρωθυπουργού στη Σύρο (ο οποίος βρήκε την ευκαιρία να επιβεβαιώσει την αφήγηση ενός φιλοεπενδυτικού κλίματος), συνοδεύτηκε από μια αντίστοιχη φιέστα που δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από αυτήν που παίχτηκε στη Σύρο πριν από 106 χρόνια.

Η επενδυτική φιέστα του Αλ. Τσίπρα έκρυβε ξανά τους απλήρωτους εργαζόμενους

Ελεγχόμενο ακροατήριο, χάρις στις άοκνες προσπάθειες του εργοδοτικού εργοστασιακού σωματείου, οι πρόθυμοι της τοπικής αυτοδιοίκησης πάντα παρόντες και πάντα ευαίσθητοι στο να διαμορφώσουν ένα φιλοεπενδυτικό κλίμα, ο μητροπολίτης να εξαίρει το ρόλο του νέου επενδυτή που πάλεψε και νίκησε την ελληνική γραφειοκρατία και ο πρωθυπουργός να επιλέγει τη Σύρο, λίγο μετά την έναρξη της μεταπρογραμματικής εποπτείας, για να υπογραμμίσει ότι η χώρα αλλάζει σελίδα και εισέρχεται στο δρόμο της ανάπτυξης με δημοσιονομική πλέον σταθερότητα. Έξω από το ναυπηγείο η αστερόεσσα ανέμιζε περήφανη, είχε άλλωστε προηγηθεί η επίσκεψη του αμερικάνου πρέσβη και της ναυτικής ακόλουθου του αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού. Αυτή ήταν η εικόνα από την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στο Νεώριο Σύρου στα τέλη Αυγούστου. Φωνές, δάφνες και τα ρέστα που θα έλεγε και η εργάτρια του περασμένου αιώνα. Υπάρχει όμως κάθε φορά και το κιβώτιο, η κάσα, η κιβωτός στην οποία κρύβει το κεφάλαιο την υπαρκτή πραγματικότητα. Και στην περίπτωσή μας η κάσα είναι οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, οι νέες συμβάσεις εργασίας, το φέσι στο ελληνικό δημόσιο και η πρόσδεσή μας με τους μακελάρηδες της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Το ελληνικό δημόσιο αναλαμβάνει το ναυπηγείο του Νεωρίου χρεωκοπημένο από τον Γ. Γουλανδρή τη δεκαετία του 80. Είναι η εποχή των κρατικοποιήσεων. Το ναυπηγείο ιδιωτικοποιείται στα μέσα της δεκαετίας του 90, επί της ουσίας, χαρίζεται στην εταιρεία του Ν. Ταβουλάρη, με όλα τα περιουσιακά του στοιχεία (πχ ακίνητα ). Η νέα εταιρεία αξιοποιεί τις προμήθειες του ελληνικού δημοσίου (δεξαμενές του πολεμικού ναυτικού), αξιοποιεί εκβιαστικά ένα σύνολο ευνοϊκών ρυθμίσεων των νέων χρεών της, διατηρεί απλήρωτους τους εργαζομένους της, ενώ συνεχίζει να αναλαμβάνει έργα του ελληνικού δημοσίου. Στην τελευταία ρύθμιση (με υπουργό τον Γ. Βρούτση) τα ναυπηγεία Σύρου εξαιρέθηκαν από την καταβολή ληξιπρόθεσμων οφειλών στα ασφαλιστικά ταμεία, προκαλώντας ζημιά 7,5 εκατ. ευρώ στο ελληνικό δημόσιο, σε μια περίοδο που όλοι μιλούσαν για μαϊμού συνταξιούχους που επιβαρύνουν υποτίθεται τον δημόσιο προϋπολογισμό. Ο Ν. Ταβουλάρης όμως ήταν πολιτικός φίλος του τότε πρωθυπουργού Α. Σαμαρά… Όσο για τον Γ. Γουλανδρή, αυτός ακολούθησε απλά την πολιτική της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου: όταν τελειώνει το ζεστό κρατικό χρήμα εγκαταλείπουμε την επιχείρηση με χρέη στο δημόσιο. Αυτή είναι η μεταπολίτευση, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί από το κυβερνητικό στρατόπεδο, η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα με τις ποικίλες πελατειακές σχέσεις.

Και σήμερα, που η κυβέρνηση παλεύει για την υγιή επιχειρηματικότητα, τι άλλαξε; Αξίζει να δούμε τα στοιχεία της μεταβίβασης του ναυπηγείου στην ΟΝΕΧ: Οι οφειλές του Nεώριου ανέρχονταν στις 30/4/2018 στα 71.057.905,46 ευρώ, που μετά τις προσαρμογές και τους συμψηφισμούς διαμορφώθηκαν στα 66.817.586,78 ευρώ. Προς τις τράπεζες η εταιρεία οφείλει 7,183 εκατ. ευρώ, στον ΕΦΚΑ 26,814 εκατ. ευρώ, 9,935 εκατ. ευρώ στο Δημόσιο, 5,518 εκατ. ευρώ στο προσωπικό, 4,189 για αποζημιώσεις προσωπικού, 5,617 εκατ. ευρώ είναι οι οφειλές προς του προμηθευτές και 7,475 εκατ. ευρώ οι υποχρεώσεις προς συνδεδεμένες εταιρείες. Προβλέπεται διαγραφή 100% των τόκων, προστίμων, προσαυξήσεων και λοιπών επιβαρύνσεων προς τον ΕΦΚΑ και το ελληνικό Δημόσιο και αποπληρωμή του υπόλοιπου ποσού σε 280 δόσεις, όπως και ρύθμιση των οφειλών προς τις τράπεζες και εξόφληση του υπολοίπου σε 30 εξαμηνιαίες δόσεις (εφημερίδα Καθημερινή).

Στην πράξη επομένως, το σχέδιο εξυγίανσης του ναυπηγείου προβλέπει 100% διαγραφή των τόκων, προστίμων, προσαυξήσεων και λοιπών επιβαρύνσεων προς τον ΕΦΚΑ και το ελληνικό δημόσιο και πληρωμή του υπόλοιπου σε 280 δόσεις σε βάθος 20ετίας. Αντίστοιχα, ο δήμος Ερμούπολης και η δημοτική επιχείρηση ύδρευσης δέχτηκαν, σε ειδική συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου μέσα στον Αύγουστο, να κουρευτεί το 85,67% των χρεών της ΝΑΒΙΕΣ (εταιρεία του Ν. Ταβουλάρη) με αποτέλεσμα να διαγραφεί περίπου 500.000 ευρώ χρέος, προκειμένου να διασφαλιστεί η επένδυση. Αυτό είναι το φιλοεπενδυτικό κλίμα που διαμορφώνει η νέα σοσιαλδημοκρατία, το οποίο με γλαφυρό τρόπο περιέγραψε ο πρωθυπουργός στην ομιλία του στη ΔΕΘ. Μάλιστα, ο Δήμος Ερμούπολης πήρε τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού διότι χάρισε τα χρέη, ευελπιστώντας στην οικονομική δυναμική που θα δημιουργήσει ο νέος επενδυτής.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι αυτοί είναι οι συσχετισμοί, αλλά σε τελική ανάλυση σώθηκαν οι θέσεις εργασίας για 300 εργαζομένους με την προοπτική αυτές να αυξηθούν, έστω και με ένα βαρύτατο κόστος για την περιβόητη δημοσιονομική σταθερότητα. Η νέα μέρα όμως για τους εργαζόμενους δυστυχώς δεν ανταποκρίνεται σε αυτή την αφήγηση. Ήδη οι εργαζόμενοι, με την προτροπή του νέου εργοστασιακού σωματείου –που έφτασε στο σημείο να διαγράψει εργαζομένους από μέλη του– έχουν αποποιηθεί όλων των νόμιμων δικαιωμάτων τους, προκειμένου να διευκολυνθεί η εκκαθάριση στο Πρωτοδικείο Σύρου, αφήνοντας ανοικτό το δρόμο στο νέο επενδυτή στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων και της αποζημίωσής τους. Οι τραμπουκισμοί εργαζομένων έξω από της Επιθεώρηση Εργασίας, στις αρχές Ιούλη, οι οποίοι ήθελαν απλά να κατοχυρώσουν τα δικαιώματα τους απέναντι σε κάθε νέο διάδοχο επενδυτικό σχήμα, απλά αποτυπώνουν το νέο Ελντοράντο του εργασιακού μεσαίωνα των αμερικάνων επενδυτών. Η μεγάλη, υποτίθεται, επένδυση δεν διαγράφει μόνο χρέη απέναντι στο δημόσιο, στα ασφαλιστικά ταμεία και το Δήμο, αλλά δεν νιώθει καν την ανάγκη να δεσμευτεί ως προς τους εργαζόμενους για τα αυτονόητα: δεδουλευμένα, εργασιακή σχέση από εδώ και στο εξής και νέες συμβάσεις εργασίας. Το πεδίο είναι ελεύθερο για την ΟΝΕΧ και σε αυτό τον τομέα.

Να υπογραμμίζουμε και μια ακόμη διάσταση που αποτελεί παρακαταθήκη της προηγούμενης διοίκησης. Το Νεώριο ήταν μια από τις λίγες επιχειρήσεις πανελλαδικά που έκαναν χρήση της οδηγίας Μπολκεστάιν, δηλαδή της δυνατότητας μαζικής εισαγωγής φτηνού εργατικού δυναμικού, με όρους αμοιβής της χώρας προέλευσης των εργαζομένων και όχι υποδοχής. Σε ένα εργασιακό χώρο που έχουν δοκιμαστεί ποικίλες εργασιακές σχέσεις, θα ήταν αυταπάτη, αν όχι συνειδητό έγκλημα, κάποιος να πανηγυρίζει, όπως το εργοδοτικό εργοστασιακό σωματείο, για την ανέλκυση μιας δεξαμενής και την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των Ελλήνων πλοιοκτητών στο νέο επενδυτικό εγχείρημα . Οι εργαζόμενοι είναι απλά στο έλεος του νέου επενδυτή, σε ένα σκηνικό «αριστερής» κυβερνητικής διαχείρισης και κακόγουστων επικοινωνιακών πανηγυρισμών παλιάς κοπής.

Στην υπηρεσία των αμερικανικών γεωπολιτικών σχεδιασμών

Η επένδυση της ΟΝΕΧ δεν αποτυπώνει μόνο την ταξική οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, αλλά και τη γεωπολιτική της τοποθέτηση. Το Νεώριο με τη νέα διοίκηση του θα αποτελέσει ορμητήριο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Ο επενδυτής ήταν πολύ σαφής ως προς αυτό: το ναυπηγείο θα συνδεθεί με τις ανάγκες του ΝΑΤΟ. Ήδη από το προηγούμενο καλοκαίρι, ο πολύ δραστήριος κ. Πάιατ, πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, διαμόρφωσε το τοπίο και διασφάλισε τους όρους μεταβίβασης του ναυπηγείου στην ΟΝΕΧ. Λίγο μπίζνες και λίγο πόλεμος ήταν η στρατηγική του, στο όνομα πάντα της αστερόεσσας και υπό την πολιτική ομπρέλα και ενθάρρυνση της πιο φιλοαμερικάνικης κυβέρνησης όλης της μεταπολίτευσης. Σύρος, Αλεξανδρούπολη , Θεσσαλονίκη αποτελούν επιμέρους ψηφίδες στο νέο γεωπολιτικό σκηνικό που στήνουν οι ΗΠΑ στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Καθόλου τυχαία τον Μάρτη, βρέθηκε στη Σύρο, πριν την ολοκλήρωση της μεταβίβασης του ναυπηγείου, η κυρία Ρόουζ Ράις, ναυτική ακόλουθος της αμερικανικής πρεσβείας, με την παρουσία του υπερσύγχρονου πολεμικού πλοίου «Carson City», υπογραμμίζοντας και με τον πλέον επίσημο τρόπο το ενδιαφέρον των Αμερικανών για το συγκεκριμένο νησί και την παράπλευρη αξιοποίηση του σε κέντρο αναψυχής των αμερικάνικων πληρωμάτων στη Μεσόγειο. Πέρα από την κωμικοτραγική πλευρά του πράγματος («Καλώς ήρθες δολάριο»), είναι εμφανής η προσπάθεια να αναβαθμίσει ο ιμπεριαλισμός τις θέσεις του στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, με βάση και τις πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία και τη διαρκή πολεμική αστάθεια στην περιοχή της Συρίας. Όπως ο ίδιος ο Τζέφρι Πάιατ σημείωσε, ως άλλος Πιουριφόι, «τα λιμάνια της Αλεξανδρούπολης και της Σύρου ενδιαφέρουν επενδυτικά τις ΗΠΑ». Να υποθέσουμε όχι μόνο για λόγους τόνωσης της απασχόλησης και ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας.

Εξάλλου και στο Νεώριο φαίνεται πως η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων έχει αποτύχει οικτρά και κοστίζει ακριβά στα ασφαλιστικά ταμεία και τις δημόσιες υπηρεσίες. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βαφτίζει επενδυτές όσους στη βάση συγκεκριμένων γεωπολιτικών κριτηρίων και με την στήριξη του καπιταλιστικού κράτους υπόσχονται ειδικές οικονομικές ζώνες για την ελληνική κοινωνία.

Η περίπτωση του Νεωρίου δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση, αποτυπώνει ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις στη μεταπρογραμματική Ελλάδα, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου. Από αυτή την άποψη, υπογραμμίζει και τα πολιτικά καθήκοντα του εργατικού, αντικαπιταλιστικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.

πηγη: prin.gr

Σύμφωνα με τα στοιχεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού, σε τροποποιημένη ταμειακή βάση, για την περίοδο Ιανουαρίου – Αυγούστου 2018, παρουσιάζεται έλλειμμα στο ισοζύγιο του κρατικού προϋπολογισμού ύψους 1.220 εκατ. ευρώ έναντι στόχου για έλλειμμα 3.384 εκατ. ευρώ που έχει περιληφθεί στην επεξηγηματική έκθεση του ΜΠΔΣ 2019-2022, για το αντίστοιχο διάστημα του 2018 και ελλείμματος 1.271 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2017.

Το πρωτογενές αποτέλεσμα διαμορφώθηκε σε πλεόνασμα ύψους 3.157 εκατ. ευρώ, έναντι στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα 917 εκατ. ευρώ και πρωτογενούς πλεονάσματος 3.544 εκατ. ευρώ για την ίδια περίοδο το 2017.

Το ύψος των καθαρών εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού ανήλθε σε 31.869 εκατ. ευρώ παρουσιάζοντας αύξηση κατά 937 εκατ. ευρώ ή 3,0% έναντι του στόχου.

Τα καθαρά έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού ανήλθαν σε 30.434 εκατ. ευρώ, αυξημένα κατά 1.102 εκατ. ευρώ ή 3,8% έναντι του στόχου.

Ειδικότερα, την περίοδο Ιανουαρίου-Αυγούστου 2018 αύξηση έναντι του στόχου παρατηρήθηκε στις εξής κύριες κατηγορίες εσόδων:

α) Φόρος εισοδήματος ειδικών κατηγοριών κατά 39 εκατ. ευρώ ή 5,1%,

β) Φόροι στην περιουσία κατά 46 εκατ. ευρώ ή 5,8%,

γ) Άμεσοι φόροι ΠΟΕ κατά 111 εκατ. ευρώ ή 8,4%,

δ) ΦΠΑ πετρελαιοειδών κατά 107 εκατ. ευρώ ή 8,8%,

ε) ΦΠΑ λοιπών κατά 187 εκατ. ευρώ ή 2,2%,

στ) Λοιποί φόροι συναλλαγών κατά 26 εκατ. ευρώ ή 6,9%,

ζ) Τέλος ταξινόμησης οχημάτων κατά 24 εκατ. ευρώ ή 14,3%,

η) Λοιποί ΕΦΚ (καπνού, κλπ) κατά 16 εκατ. ευρώ ή 0,8%,

θ) Λοιποί φόροι κατανάλωσης κατά 38 εκατ. ευρώ ή 14,6%,

ι) Έμμεσοι φόροι ΠΟΕ κατά 159 εκατ. ευρώ ή 20,5%,

ια) Λοιποί έμμεσοι φόροι κατά 36 εκατ. ευρώ ή 13,1%,

ιβ) Απολήψεις από Ε.Ε. κατά 55 εκατ. ευρώ ή 23,3%,

ιγ) Λοιπά μη φορολογικά έσοδα κατά 270 εκατ. ευρώ ή 8,9%,

ιδ) Έσοδα καταργηθέντων ειδικών λογαριασμών κατά 32 εκατ. ευρώ ή 16,9%.

Μειωμένα έναντι του στόχου την ίδια περίοδο ήταν τα έσοδα στις κάτωθι βασικές κατηγορίες:

α) Φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων κατά 30 εκατ. ευρώ ή 0,6%,

β) Φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων κατά 346 εκατ. ευρώ ή 23,7%, λόγω της παράτασης που δόθηκε στην προθεσμία υποβολής των φορολογικών δηλώσεων,

γ) Λοιποί άμεσοι φόροι κατά 39 εκατ. ευρώ ή 3,0%,

δ) ΕΦΚ ενεργειακών προϊόντων κατά 19 εκατ. ευρώ ή 0,7%,

ε) Έσοδα αποκρατικοποιήσεων κατά 23 εκατ. ευρώ ή 9,1%.

Οι επιστροφές εσόδων (εξαιρουμένων των επιστροφών από το πρόγραμμα εκκαθάρισης ληξιπρόθεσμων οφειλών) ανήλθαν σε 2.564 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας μείωση κατά 402 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου (2.965 εκατ. ευρώ).

Τα έσοδα του Προϋπολογισμού Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) ανήλθαν σε 1.435 εκατ. ευρώ, μειωμένα κατά 166 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου.

Ειδικότερα, τον Αύγουστο του 2018 το σύνολο των καθαρών εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού ανήλθε στα 4.480 εκατ. ευρώ αυξημένο κατά 624 εκατ. ευρώ σε σχέση με τον μηνιαίο στόχο.

Τα καθαρά έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού ανήλθαν σε 4.383 εκατ. ευρώ, αυξημένα έναντι του μηνιαίου στόχου κατά 594 εκατ. ευρώ.

Οι κυριότερες κατηγορίες εσόδων στις οποίες σημειώθηκε αύξηση έναντι του στόχου τον Αύγουστο 2018, είναι οι κάτωθι:

α) Φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων κατά 19 εκατ. ευρώ,

β) Φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων κατά 173 εκατ. ευρώ,

γ) Άμεσοι φόροι ΠΟΕ κατά 30 εκατ. ευρώ,

δ) Λοιποί άμεσοι φόροι κατά 16 εκατ. ευρώ,

ε) ΦΠΑ πετρελαιοειδών κατά 27 εκατ. ευρώ,

στ) ΦΠΑ καπνού κατά 13 εκατ. ευρώ,

ζ) ΦΠΑ λοιπών κατά 47 εκατ. ευρώ,

η) Τέλος ταξινόμησης οχημάτων κατά 13 εκατ. ευρώ,

θ) Λοιποί ΕΦΚ (καπνού, κλπ) κατά 35 εκατ. ευρώ,

ι) Λοιποί φόροι κατανάλωσης κατά 15 εκατ. ευρώ,

ια) Έμμεσοι φόροι ΠΟΕ κατά 35 εκατ. ευρώ,

ιβ) Λοιπά μη φορολογικά έσοδα κατά 91 εκατ. ευρώ,

ιγ) Έσοδα καταργηθέντων ειδικών λογαριασμών κατά 11 εκατ. ευρώ.

Αντίθετα, μειωμένες έναντι του στόχου ήταν τον Αύγουστο 2018 κυρίως οι εξής κατηγορίες εσόδων:

α) Φόρος εισοδήματος ειδικών κατηγοριών κατά 14 εκατ. ευρώ,

β) Έσοδα αποκρατικοποιήσεων κατά 10 εκατ. ευρώ.

Τα έσοδα του ΠΔΕ ανήλθαν σε 98 εκατ. ευρώ, αυξημένα κατά 30 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου.

Οι επιστροφές εσόδων του Αυγούστου 2018 (εξαιρουμένων των επιστροφών από το πρόγραμμα εκκαθάρισης ληξιπρόθεσμων οφειλών) ανήλθαν σε 234 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας μείωση κατά 68 εκατ. ευρώ έναντι του μηνιαίου στόχου (302 εκατ. ευρώ).

Οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού για την περίοδο Ιανουαρίου - Αυγούστου 2018 ανήλθαν στα 33.089 εκατ. ευρώ και παρουσιάζονται μειωμένες κατά 1.227 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου (34.316 εκατ. ευρώ). Ειδικότερα, οι δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού ανήλθαν σε 31.612 εκατ. ευρώ και είναι μειωμένες κατά 304 εκατ. Ευρώ έναντι του στόχου. Μειωμένες έναντι του στόχου ήταν κυρίως οι δαπάνες για εξοπλιστικά προγράμματα ΥΠΕΘΑ κατά 159 εκατ. ευρώ και οι επιδοτήσεις γεωργίας κατά 92 εκατ. ευρώ.

Οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού παρουσιάζονται αυξημένες σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2017 κατά 386 εκατ. ευρώ. Έχουν καταβληθεί επιπλέον 218 εκατ. ευρώ για το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης και 230 εκατ. ευρώ για οικογενειακά επιδόματα.

Οι δαπάνες του ΠΔΕ διαμορφώθηκαν σε 1.477 εκατ. ευρώ παρουσιάζοντας μείωση έναντι του στόχου κατά 923 εκατ. ευρώ.

Ειδικά για τον μήνα Αύγουστο oι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού ανήλθαν σε 4.097 εκατ. ευρώ και παρουσιάζονται μειωμένες κατά 536 εκατ. ευρώ έναντι του μηνιαίου στόχου, ενώ oι δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού ανήλθαν σε 3.853 εκατ. ευρώ και παρουσιάζονται μειωμένες κατά 370 εκατ. ευρώ έναντι του μηνιαίου στόχου. Οι δαπάνες του Προϋπολογισμού Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) ανήλθαν σε 244 εκατ. ευρώ και παρουσιάζονται μειωμένες έναντι του μηνιαίου στόχου κατά 166 εκατ. ευρώ.

πηγη: enikonomia.gr

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκαν και φέτος οι εκδηλώσεις στα πλαίσια της 12^ης αντιρατσιστικής γιορτής 22-23 Σεπτέμβρη 2018 που διοργανώνουν από κοινού η «Κίνηση απελάστε τον ρατσισμό» και το «Κυριακάτικο σχολείο Μεταναστών».

Στο πλαίσιο αυτού του διήμερου έγιναν στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών μια σειρά εκδηλώσεις οι οποίες αποτέλεσαν ένα ιδιαίτερο αντιρατσιστικό γεγονός αλληλεγγύης και αντίστασης.

Δεκάδες τα πάνελ των εκδηλώσεων, εργαστήρια, Συναυλίες, προβολές ταινιών, βιβλιοπωλεία, εκθέσεις φωτογραφίας, σκίτσου, διεθνούς κουζίνας. Επίσης υπήρχαν δεκάδες περίπτερα μεταναστευτικών και προσφυγικών οργανώσεων, αντιφασιστικών κινήσεων και Συνδικάτων και διάφορων άλλων συλλογικοτήτων. Όλοι μαζί ένωσαν την φωνή τους ενάντια στην μνημονιακή φτώχεια, τον πόλεμο, τις διακρίσεις, τον ρατσισμό και τον φασισμό.

Την πρώτη μέρα έγινε εκδήλωση με θέμα: «Νοτιοανατολική Μεσόγειος, Αιγαίο, Βαλκάνια. Για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών, ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τον εθνικισμό».

Ομιλητές ήταν οι παρακάτω: Γιάννος Γιαννόπουλος, Μιχιάρ Εκτάμι, Πάνος Κοσμάς, Παναγιώτης Μαυροειδής, Πέτρος Παπακωνσταντίνου και ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ Αντώνης Νταλακογεώργος.

Στην συνέχεια δημοσιεύουμε την ομιλία του Προέδρου της Ένωσης Ναυτών:

Σύντροφοι και Συντρόφισσες,

Κατ’ αρχή να ευχαριστήσω για την πρόσκληση και ταυτόχρονα να υπογραμμίσω ότι πρόκειται για συζήτηση εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και επίκαιρη με βάση τις εξελίξεις που διαμορφώνονται στην περιοχή μας.

Τρία είναι τα σημεία στα οποία θα ήθελα να σταθώ στην σύντομη παρέμβασή μου:

1) Η κατάσταση στην περιοχή και οι κίνδυνοι πολεμικής ανάφλεξης, 2) Η κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και η εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτούς και 3) Η ανάγκη να συγκροτηθεί ένα ισχυρό μαζικό αντιπολεμικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα και η ανάπτυξη από αυτό πολύμορφων αγώνων για την άμεση απεμπλοκή της χώρας μας και η πάλη για την συνύπαρξη και την αλληλεγγύη των λαών στην περιοχή.

Αποτελεί γενική παραδοχή ότι οι εξελίξεις, κυρίως στην νοτιοανατολική Μεσόγειο όπως επίσης και στην ευρύτερη περιοχή στο Αιγαίο, τα Βαλκάνια, η κατάσταση είναι έκρυθμη και περισσότερο από ποτέ επικίνδυνη.

Το γεγονός αυτό διαμορφώνει ένα σκηνικό πολεμικής αναμέτρησης ιδιαίτερα επικίνδυνο για τους λαούς και τους εργαζόμενους των χωρών της περιοχής.

Η νοτιοανατολική μεσόγειος τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί σε στίβο σκληρών ανταγωνισμών διάφορων ιμπεριαλιστικών κέντρων, χωρών και περιφερειακών δυνάμεων με στόχο την άγρια εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων της περιοχής, το μοίρασμα της λείας αυτού του πλούτου αλλά και την προώθηση των γεωστρατηγικών συμφερόντων των διάφορων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που αναμετρούνται σε αυτούς τους ανταγωνισμούς.

Στην ευρύτερη περιοχή έχουν πραγματοποιηθεί διαδοχικές τέτοιες επεμβάσεις, παλιότερα στην Αίγυπτο, την Λιβύη και τελευταία στην Συρία όπου ο ιμπεριαλισμός έχει οδηγήσει την χώρα στην καταστροφή και εκατομμύρια λαού στην αναγκαστική προσφυγιά.

Στην περιοχή αυτή παρατηρείται μια πρωτοφανής συγκέντρωση στρατιωτικών και πολεμικών δυνάμεων μοναδική για τα μετά τον ψυχρό πόλεμο χρόνια, συνωστίζονται δυνάμεις των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε – Ρωσίας και Κίνας ενώ ιδιαίτερο ρόλο αλλά και σε στρατιωτική κινητοποίηση βρίσκονται το Ισραήλ, η Τουρκία, η Ελλάδα και η Αίγυπτος.

Οι εξελίξεις αυτές σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με τις γενικότερες αναδιατάξεις στην περιοχή και με τους νέους σχεδιασμούς των εμπλεκομένων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των αστικών δυνάμεων των χωρών της περιοχής ώστε να δρομολογηθεί η αντιστοίχηση στις σημερινές ανάγκες της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Έχει ξεχωριστή σημασία να τονίσουμε ότι η κατάσταση αυτή εξελίσσεται σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων που αναζητούν δρόμους υψηλής κερδοφορίας.

Ταυτόχρονα χαρακτηρίζεται από την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων που σε συνθήκες κρίσης κλιμακώνονται για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των ενεργειακών δρόμων.

Στο πλαίσιο αυτό διαμορφώνονται σοβαρότατοι κίνδυνοι για θερμό επεισόδιο ή ακόμη και γενικευμένη πολεμική σύρραξη και αναμέτρηση ως συνέχεια των πολέμων που πραγματοποίησαν κυρίως οι δυνάμεις του Αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού στην Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Λιβύη και τώρα στην Συρία με την άμεση συμμετοχή της Ρωσίας.

Το δέλεαρ αυτού του ανταγωνισμού είναι ο τεράστιος πλούτος και τα ενεργειακά αποθέματα που έχουν καταστήσει την περιοχή θέατρο σκληρών ανταγωνισμών και συγκρούσεων στις οποίες έχει σημασία να τονίσουμε ότι έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο δυνάμεις που είναι στην κορυφή της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας ΗΠΑ – Ε.Ε – Ρωσίας – Κίνας.

Η σύγκρουση αυτή υπάρχει κίνδυνος να επεκταθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε ολόκληρη την περιοχή. (Ανατολική Μεσόγειος, Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική, Περσικό Κόλπο – Βαλκάνια).

Πρέπει επίσης να αποσαφηνίσουμε ότι το ιμπεριαλιστικό μπλοκ των δυνάμεων ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – και Ε.Ε δεν έχουν παντού και σε όλες τις περιπτώσεις κοινή θέση.

Παράλληλα αναπτύσσονται και ξεχωρίζουν και ιδιαίτερες επιδιώξεις από διάφορες χώρες όπως η Γαλλία, η Βρετανία ακόμη και η Ιταλία που μεταξύ τους έχουν διαφορές που αφορούν ιδιαίτερες επιδιώξεις ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων των χωρών τους.

Οι δυνάμεις αυτού του μπλοκ διατείνονται τόσο οι ίδιες όσο και οι κυρίαρχες τάξεις των χωρών τους ότι δήθεν αποτελούν ασπίδα για την αποτροπή των εντάσεων και των συγκρούσεων, όμως η εγκληματική και επιθετική δράση τους στην περιοχή αποδείχνει ακριβώς το αντίθετο.

Αντίθετα οι δυνάμεις του ευρωατλαντικού άξονα ενεργούν ως προστάτες της κερδοφορίας του κεφαλαίου, είναι φορείς του ιμπεριαλιστικού πολέμου, των επεμβάσεων, της εκμετάλλευσης και καταλήστευσης χωρών και λαών στην περιοχή και σε όλο τον κόσμο.

Αυτό μεταξύ των άλλων αποδείχνει και η πολύχρονη εμπειρία του δικού μας λαού. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε όχι μόνο δεν βοήθησαν στην εξασφάλιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων ως χώρας αλλά αντίθετα η ένταξή μας αυτή αποτέλεσε εργαλείο που βοήθησε στην αμφισβήτησή τους από την αστική τάξη της Τουρκίας προκαλώντας γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, όπως και το σύστημα συνδιαχείρισης του Αιγαίου στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.

Από την άλλη στην περιοχή παρεμβαίνουν ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και χώρες που λειτουργούν ανταγωνιστικά με τις ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και Ε.Ε όπως είναι η Ρωσία και η Κίνα.

Αυτή η αντιπαράθεση είναι ιδιαίτερα αισθητή στην περίπτωση της Συρίας που η Ρωσία φαίνεται να επικρατεί στην σύγκρουση με το αμερικανονατοϊκό μπλοκ.

Η Ρωσία βγαίνει μετά από πολλά χρόνια στο προσκήνιο, αναζητά πιο ουσιαστικό και αναβαθμισμένο ρόλο στην νοτιοανατολική μεσόγειο, διαμορφώνει συμμαχίες όπως αυτή με την Τουρκία και το Ιράν, επιδιώκοντας την ισχυροποίηση του ρόλου της όχι μόνο στην περιοχή αλλά και γενικότερα.

Η Τουρκία επίσης ως ισχυρή περιφερειακή δύναμη τόσο οικονομικά όσο και στρατιωτικά διεκδικεί με την σειρά της στρατηγικό ρόλο στην περιοχή, προωθεί τα μονοπωλιακά συμφέροντά της στα Βαλκάνια, στον Καύκασο, στην Μαύρη Θάλασσα, στην Μεσόγειο, και την Μέση Ανατολή, επιδιώκει να αποσπάσει μεγαλύτερο μερίδιο από τους φυσικούς πόρους και τους ενεργειακούς δρόμους και τις αντίστοιχες αγορές.

Στην κατεύθυνση αυτή αξιοποιεί για την διείσδυσή της και το θρησκευτικό αίσθημα. Παράλληλα αυξάνει και κλιμακώνει την επιθετικότητα στην Κύπρο και στο Αιγαίο.

Το Ισραήλ αξιοποιεί στον μέγιστο βαθμό την απλόχερη στρατιωτική – πολιτική και οικονομική στήριξη των ΗΠΑ που μετά την εκλογή Τραμπ αυτή αναβαθμίστηκε αλλά και των χωρών της Ε.Ε για να συντρίψει το Παλαιστινιακό κίνημα έχοντας ως βασική στόχευση το Ιράν….

Σε ότι αφορά την Ελλάδα η αστική τάξη της χώρας μας διαδραματίζει και αυτή με την σειρά της ιδιαίτερο ρόλο στην περιοχή. Αναβαθμίσει θεαματικά τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, ενισχύει την στρατιωτική συνεργασία μαζί τους, δίνει γη και ύδωρ στους Αμερικανούς προκειμένου αυτοί να επιλέγουν για τους σχεδιασμούς τους την χώρα μας και αυτή πλέον να αντικαταστήσει την Τουρκία στον ρόλο που είχε ως τώρα στην περιοχή.

Είναι τέτοιες οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας – ΗΠΑ που δεν προκαλούν πλέον εντύπωση οι πανηγυρικές θέσεις των επίσημων παραγόντων των ΗΠΑ που δηλώνουν σε όλους τους τόνους ότι η συνεργασία και η συμπόρευση με την Ελλάδα δεν ήταν ποτέ σε καλύτερο επίπεδο στο παρελθόν!!! Επίσης τμήματα του κεφαλαίου που δραστηριοποιούνται στην ενέργεια ερίζουν και διαγκωνίζονται για τον ρόλο τους στην αξιοποίηση ενεργειακών αποθεμάτων στις ΑΟΖ, ενώ σημαντική θεωρείται η διείσδυση ελληνικών επιχειρήσεων σε γειτονικές χώρες όπως στα Σκόπια, Αλβανία ακόμη και στην Τουρκία.

Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η αναβάθμιση των σχέσεων ΗΠΑ – Ελλάδας με την κυβέρνηση τόσο σε στρατιωτικό όσο σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο αποτελεί την κύρια πηγή κινδύνων για την χώρα, τον λαό και την εργατική τάξη της χώρας μας.

Το ίδιο αφορά και την εμπλοκή της χώρας μας στην συμμαχία Ισραήλ – Αιγύπτου – Κύπρου που περιλαμβάνει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και οι οποίες μεταξύ των άλλων αφορούν επιθετικούς στρατιωτικούς σχεδιασμούς.

Είναι προφανές ότι οι εξελίξεις αυτές και η ενεργητική ανάμειξη της χώρας μας στο πλευρό των ΗΠΑ και Ε.Ε ως πειθήνιο όργανό τους αντικειμενικά θέτει σε σοβαρό κίνδυνο την χώρα και τον λαό μας στα επικίνδυνα πολεμοχαρή και τυχοδιωκτικά σχέδιά τους.

Αυτή είναι σε πολύ γενικές γραμμές η δική μας προσέγγιση και τοποθέτηση αναφορικά με τις εξελίξεις στην περιοχή, νομίζω ότι θέσαμε ορισμένες κεντρικές παραμέτρους που αφορούν το πρόβλημα. Παράλληλα να επισημάνουμε ότι θεωρούμε βαθύτατα εσφαλμένες και εκτός πραγματικότητας τις αστικές αναλύσεις που βλέπουν τις εξελίξεις στην περιοχή ως μια αντιπαράθεση Τραμπ – Πούτιν ή άλλες παραπλήσιες που χρωματίζουν ως κυρίαρχη αντίθεση τις θρησκευτικές διαφορές που αναμφισβήτητα υπάρχουν μεταξύ χωρών της περιοχής, αυτές είναι επιμέρους διαφορές που εκμεταλλεύονται και αξιοποιούν οι ιμπεριαλιστές για να επιβάλουν το δικό τους διαίρει και βασίλευε….

Η βαθύτερη και ουσιαστική αντίθεση αυτής της σύγκρουσης που εξελίσσεται είναι τα ταξικά συμφέροντα ισχυρών μονοπωλιακών επιχειρήσεων τα οποία με τις αστικές τους κυβερνήσεις αναζητούν και επιδιώκουν την διείσδυση και την εκμετάλλευση με όρους υψηλής καπιταλιστικής κερδοφορίας, να ελέγχουν το πλουτοπαραγωγικό πλούτο της περιοχής.

Κατά την γνώμη μας οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην περιοχή επιβάλουν στην κομμουνιστική ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική αριστερά και στο εργατικό κίνημα να αναλάβουν μεγάλης έκτασης πρωτοβουλίες που θα στοχεύουν τόσο την απεμπλοκή της χώρας μας από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τα επιθετικά τους σχέδια αλλά και να συμβάλουν με τον αγώνα τους να μπει φραγμός και να αποτύχουν οι τυχοδιωκτικές επιλογές τους.

Εκείνο που χρειάζεται περισσότερο από ποτέ είναι η συγκρότηση, η δημιουργία ενός ισχυρού αντιπολεμικού αντιϊμπεριαλιστικού κινήματος που θα διεξάγει συνεπή και αποφασιστική πάλη ενάντια στα πολεμοκάπηλα σχέδια του ιμπεριαλισμού, θα απαντάει στον εθνικισμό, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία.

Στην κατεύθυνση αυτή θα είναι σημαντικός και αναντικατάστατος ο ρόλος των αγωνιστικών και ταξικών συνδικάτων και άλλων λαϊκών και κοινωνικών συλλογικοτήτων.

Χρειαζόμαστε ένα μαζικό ενωτικό αντιπολεμικό κίνημα το οποίο να παλέψει και να έχει ως κεντρικούς στόχους:

• Την έξοδο της χώρας μας από το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.
• Την απομάκρυνση όλων των στρατιωτικών βάσεων, υποδομών και υπηρεσιών των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ.
• Άμεση κατάργηση των στρατιωτικών συμφωνιών μεταξύ Ελλάδας – Ισραήλ – Κύπρου – Αιγύπτου.
• Απόσυρση στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας σε διάφορες αποστολές του ΝΑΤΟ.
• Δραστική μείωση των στρατιωτικών εξοπλισμών.
• Ρήξη, σύγκρουση και ανατροπή των αντιλαϊκών πολιτικών οι οποίες στηρίζουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του.

Νταλακογεώργος Αντώνης