Σε κλίμα ενότητας, συσπείρωσης και αγωνιστικότητας πραγματοποιήθηκε η Β΄ ετήσια Γενική Συνέλευση των μελών της ΠΕΝΕΝ.

Η Συνέλευση έγινε στην αίθουσα συσκέψεων της ΠΝΟ στον Πειραιά.

Κεντρικό ζήτημα που απασχόλησε την ετήσια Συνέλευση ήταν οι ΣΣΕ τόσο αυτές που υπογράφτηκαν για το 2018 όσο και εκείνες που παραμένουν σε εκκρεμότητα και αφορούν τα πλοία της φορτηγού ναυτιλίας σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

Μιλώντας εκ μέρους της Διοίκησης ο Πρόεδρος Αντώνης Νταλακογεώργος τόνισε την θετική και αγωνιστική συνεισφορά των Ναυτεργατών στην απεργία του περασμένου Σεπτέμβρη, παράλληλα άσκησε σφοδρή κριτική κυρίως στις δυνάμεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού στην ΠΝΟ (Γ.Γ και πλειοψηφία των Σωματείων) οι οποίοι έθεσαν τραγικά χαμηλά τον πήχη των διεκδικήσεων, δεν πίστεψαν ούτε μια στιγμή στην δυναμική και την αγωνιστική διάθεση των Ναυτεργατών και οδηγήθηκαν σε άτακτο και ανεπίτρεπτο συμβιβασμό υποκύπτοντας ουσιαστικά σε ένα ποσοστό αύξησης που όρισε η τότε ηγεσία του ΥΕΝ!!

Παράλληλα και οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού παρά την αντίθετη ρητορική τους απέδειξαν από άλλη σκοπιά ότι δεν εμπιστεύονται τους Ναυτεργάτες, προσπαθούν ανεπιτυχώς να οικειοποιηθούν την αγωνιστική δυναμική τους για να την εγκλωβίσουν σε ένα πλαίσιο το οποίο θα δίνει την πρωτοβουλία των χειρισμών σε μια στενή μικρή ομάδα αυτών των σωματείων χωρίς την συμμετοχή και δραστήρια παρέμβαση των ίδιων των Ναυτεργατών. Καθόλου τυχαίο που αρνήθηκαν την πρόταση της ΠΕΝΕΝ για ανοιχτή συγκέντρωση, πορεία – διαδήλωση στα γραφεία του ΣΕΕΝ και του ΥΕΝ….

Η κατάσταση αυτή μπορεί και πρέπει να αντιμετωπισθεί με την συγκρότηση μιας αγωνιστικής Ναυτεργατικής πρωτοβουλίας μέσα και έξω από τα καράβια που θα θέτει τα δίκαια και ώριμα Ναυτεργατικά αιτήματα, θα έχει αποφασιστικό και καθοριστικό ρόλο στην διαπραγμάτευση και ακολούθως με εξασφαλισμένη την δική τους αναντικατάστατη συμμετοχή να καθοριστεί το εύρος, οι μορφές και η διάρκεια των κινητοποιήσεων και μόνο με την δική τους σύμφωνη γνώμη μέσα από δημοκρατικές – συλλογικές διαδικασίες βάσης να ληφθούν αποφάσεις για οποιαδήποτε συμφωνία ή σύγκρουση με το εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Από τα παραπάνω καθίσταται σαφές ότι όσο επικρατεί το μοντέλο μια ομάδα συνδικαλιστών ερήμην των Ναυτεργατών και ενάντια στα συμφέροντά τους αποφασίζει για αυτούς χωρίς αυτούς, οι συμβιβασμοί, οι υποχωρήσεις δεν θα έχουν αρχή και τέλος και με τον τρόπο αυτό επιβραβεύονται οι επιλογές εκείνων που αποτελούν την εκάστοτε πλειοψηφία στην ΠΝΟ.

Σε αυτό το κρίσιμο ζήτημα θα πρέπει να αναπτυχθούν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες από πλευράς του Σωματείου μας. Να ενισχύσουμε, να ενθαρρύνουμε και να εμπεδώσουμε την ανάγκη της πιο πλατιάς συμμετοχικής δημοκρατικής διαδικασίας από την βάση και ο λόγος των ίδιων των Ναυτεργατών να είναι αυτός που θα καθορίζει τις εξελίξεις.

Σε αυτή την κατεύθυνση η ΠΕΝΕΝ θα διαμορφώσει τα νέα αιτήματα για τις ΣΣΕ, θα επιμείνει αποφασιστικά στην ανάγκη να οργανωθεί μια πολύπλευρη αγωνιστική δράση και αγώνας στις κατηγορίες των εφοπλιστικών οργανώσεων της ποντοπόρου και φορτηγού Ναυτιλίας την οποία εξακολουθούν να αρνούνται οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κομματικού συνδικαλισμού.

Βασικά αιτήματα θα πρέπει να είναι:

• * Η κάλυψη των απωλειών που είχε το Ναυτεργατικό εισόδημα όλη την μνημονιακή περίοδο.
• * Η αντιμετώπιση της ανεργίας κα ιη απορρόφηση των ανέργων σε όλο το φάσμα της Ναυτιλίας. Για τον σκοπό αυτό πρέπει να διεκδικηθεί η κατάργηση των εγκριτικών πράξεων στην ποντοπόρο     Ναυτιλία, ο 4150/2013 καθώς και όλες οι ειδικές συνθέσεις που παράτυπα έχουν δοθεί σε πολλές εκατοντάδες ελληνικά πλοία.
• * Το κοινωνικοασφαλιστικό, ο νόμος Κατρούγκαλου, η επαναφορά της αυτοτέλειας των ΝΑΤ – ΚΕΑΝ –Ταμείων Πρόνοιας – Οίκου Ναύτη πρέπει να αποτελούν στόχους αιχμής και να συνδεθούν με τις ΣΣΕ.
• * Το ίδιο αφορά και το μεγάλο πρόβλημα της αντιλαϊκής φορομπηχτικής πολιτικής η οποία έχει συμβάλει τα μέγιστα στην καθήλωση και δραματική συρρίκνωση των αποδοχών τόσο των εν ενεργεία όσο και των συνταξιούχων Ναυτεργατών.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο το οποίο θα χρειαστεί να εξειδικευτεί πιο αναλυτικά πρέπει να κινηθεί η προσπάθεια της ΠΕΝΕΝ για τις ΣΣΕ που παραμένουν χωρίς υπογραφή όσο και για εκείνες που έγκαιρα πρέπει να εγκαινιαστεί και να δρομολογηθεί η διαδικασία αποστολής εξωδίκων προς τις εφοπλιστικές οργανώσεις.

Στην συνέχεια ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ έθεσε τα ζητήματα που αφορούν την απεργία στις 14 Νοέμβρη 2018 και την ευθύνη της Ένωσής μας για την καλύτερη οργάνωση - προετοιμασία και επιτυχή διεξαγωγή της και επίσης την μεγάλη μάχη των εκλογών στο Σωματείο μας και την σημασία να υπάρχει πραγματικά μαζική συμμετοχή όλων των μελών μας σε αυτές.

Ακολούθησε διαλογική συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων, κατάθεση προτάσεων – παρατηρήσεων και υποδείξεων από πλευράς μελών μας που πήραν τον λόγο.

Η Συνέλευση ολοκληρώθηκε με την ψήφιση της Εισήγησης του Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ ομόφωνα από τα μέλη που πήραν μέρος στην Β΄ Γενική Συνέλευση της ΠΕΝΕΝ.

Σημειώνουμε ότι Πρόεδρος της Β΄ Τακτικής Γενικής Συνέλευσης ήταν ο συνάδελφος Γαρόφαλλος Κατσώνης.

Σύμφωνα με καταγγελία της ΕΛΜΕ Πειραιά στις 31/10/2018 κλιμάκιο του ΣΔΟΕ πραγματοποίησε έφοδο στα γραφεία της με σκοπό να διενεργήσει έλεγχο στα οικονομικά της κατόπιν εντολής της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Πειραιά.

Πρόκειται για μια πρωτοφανή βαθύτατα αντιδημοκρατική και άκρως προκλητική επιχείρηση να τίθεται στο επίκεντρο ερευνών των υπηρεσιών του ΣΔΟΕ ένα εργατικό Σωματείο το οποίο σύμφωνα με τις εσωτερικές καταστατικές αρχές και λειτουργίες για την οικονομική του διαχείριση έχει θεσμοθετημένα όργανα ελέγχου όπως είναι η Εξελεγκτική Επιτροπή και η ίδια η Γενική Συνέλευση των μελών του.

Η επιχείρηση αυτή σηματοδοτεί τον πλήρη εκτροχιασμό της κυβέρνησης και του Υπουργείου Οικονομικών και συνιστά πρακτική η οποία ως επιχείρηση τρομοκρατίας και εκφοβισμού μπορεί να ληφθεί υπόψη.

Είναι επίσης προκλητικό να θέτουν στο στόχαστρό τους εργατικά σωματεία και την ίδια την στιγμή να έχουν αφήσει στο απυρόβλητο διάφορους μεγαλοσχήμονες επιχειρηματίες που οργιάζουν στην φοροδιαφυγή αποκομίζοντας τεράστια κέρδη κλέβοντας το δημόσιο.

Η ΠΕΝΕΝ καταδικάζει την απαράδεκτη αυτή παρέμβαση της κυβέρνησης και των υπηρεσιών της (ΣΔΟΕ) στα εσωτερικά του συνδικαλιστικού κινήματος και απαιτεί άμεσα να σταματήσει κάθε προσπάθεια στοχοποίησης των συνδικάτων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Από το Λεωνίδα Βατικιώτη

Η «οικονομία της προσοχής» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το κρύο πιάτο της εκδίκησης των εργαζομένων ή ως το σκοινί που πουλάει ο ένας καπιταλιστής στον άλλον για να εξασφαλίσει το κρέμασμά του.

Η «οικονομία της προσοχής» είναι τα αλλεπάλληλα φευγαλέα βλέμματα που ρίχνουν οι εργαζόμενοι των γραφείων στο κινητό τηλέφωνό τους περιμένοντας ένα μήνυμα στο messenger του facebook, μια απάντηση σε ένα emoji που είχαν στείλει το πρωί σε ένα παλιό συνάδελφο, μια καινούργια φωτογραφία στο insta από ένα φλερτ ή μια πνευματώδη ανάρτηση στο twitter για τις πολιτικές εξελίξεις• αν και το τελευταίο δεν είναι κι από τα πιο συνηθισμένα. Έρευνα του 2013 είχε δείξει ότι στη διάρκεια της μέρας κατά μέσο όρο κοιτάμε το κινητό μας 150 φορές ή κάθε 6, 5 λεπτά της ώρας, ενώ έρευνα του 2016 εκτιμούσε ότι το χέρι μας πέφτει πάνω στην οθόνη του κινητού 2.617 φορές την ημέρα, που αντιστοιχεί περίπου σε 1 εκ. αγγίγματα το χρόνο. Στο χώρο εργασίας ειδικότερα, έρευνα του αμερικανικού εμπορικού επιμελητηρίου έδειξε ότι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι εργαζόμενοι δαπανούν 1 ώρα, ενώ η γενιά που γεννήθηκε στο γύρισμα της χιλιετίας 1,8 ώρες! Ως αποτέλεσμα η μείωση του δείκτη ευφυΐας υπολογίζεται σε 10 πόντους που ισοδυναμεί με μια νύχτα  αγρύπνιας… Και απεργία να έκαναν οι εργαζόμενοι πιθανά η εργοδοσία να μην μέτραγε τόσες χαμένες ώρες!

Οι αριθμοί προκαλούν ζάλη. Πίσω από αυτούς βρίσκεται μια διαρκώς επεκτεινόμενη βιομηχανία που επενδύει μυθικά ποσά για να καταφέρει να μας αποσπάσει την  προσοχή και να συγκεντρώσει το ενδιαφέρον μας, με απώτερη επιδίωξη το κλικ σε ένα διαφημιστικό μπάνερ και μια αγορά. Το φαινόμενο έχει λάβει τόσο μαζικές (και προφανώς διαβρωτικές) διαστάσεις ώστε κείμενο εργασίας της κεντρικής τράπεζας της Αγγλίας απέδωσε την ελεύθερη πτώση της παραγωγικότητας στις ανεπτυγμένες οικονομίες κατά την τελευταία δεκαετία στα έξυπνα κινητά τηλέφωνα. Υπερβολικό και απλοϊκό το συμπέρασμα, αντανακλά ωστόσο τις ανησυχίες που υπάρχουν εκ μέρους της εργοδοσίας που βλέπει τους εργαζόμενους να αδυνατούν να συγκεντρωθούν και να φέρουν απερίσπαστοι σε πέρας μια σύνθετη εργασία, όπως το έκαναν μέχρι και πριν δέκα χρόνια.

Δεν είμαστε όμως αντιμέτωποι μόνο με την αντεπίθεση του ραγδαία επεκτεινόμενου καπιταλισμού της πλατφόρμας που ενοποιεί σε μια ιστοσελίδα και μας προσφέρει ταξινομημένες κατά τιμή και ποιότητα τις πιο διαφορετικές υπηρεσίες και προϊόντα ή του λεγόμενου, κατά Τζέρεμι Ρίφκιν, καπιταλισμού του μηδενικού οριακού κόστους που στέλνει στα Τάρταρα την ανταλλακτική αξία για να απογειώσει την αξία χρήσης. Είμαστε αντιμέτωποι και με την ρευστοποίηση/αποδιάρθρωση του εργάσιμου χρόνου.

Στην αυγή του καπιταλισμού χέρι χέρι με την εργασιακή πειθαρχία βαδίζει το ρολόι που ελέγχει και υποτάσσει τον αγρότη και τον πλάνητα, οι οποίοι είχαν μάθει να δουλεύουν με βάση «τη δουλειά που πρέπει να γίνει», όπως έγραφε ο Ε. Π. Τόμσον στο βιβλίο Χρόνος, Εργασιακή πειθαρχία και βιομηχανικός καπιταλισμός (εκδ. Νησίδες). Η μάχη του Σικάγου γυρίζει τους δείκτες των ρολογιών προς τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, όταν το ωράριο και δη το 8ωρο θέτει ένα άνω όριο στην εκμετάλλευση. Το νεοφιλελεύθερο πισωγύρισμα της δεκαετίας του ’80, με τη βοήθεια των τεχνολογικών επαναστάσεων που εισάγονται στην καθημερινή ζωή μεταμορφώνει το χρόνο, τοποθετεί στον καρπό κάθε σύγχρονου εργαζόμενου κι ένα ρολόι σαν κι αυτά που ζωγράφιζε ο Σαλβαντόρ Νταλί για να συμβολίζουν ότι ο εργάσιμος χρόνος επεκτείνεται και πέραν του 8ώρου ή του 4ωρου της μερικής απασχόλησης. Μέιλ που πρέπει να απαντηθούν στις 9 και 10 το βράδυ, κινητά που χτυπούν Σάββατα και μέρες άδειας και συνεννοήσεις που ξεκινούν πολύ πριν την ώρα του γραφείου συμπύκνωσαν έναν άγριο εποικισμό του ελεύθερου από τον εργάσιμο χρόνο. «Το 24/7 υπονομεύει τη διάκριση ανάμεσα στην ημέρα και τη νύχτα, ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, ανάμεσα στη δράση και την ανάπαυση. Ο πλανήτης γίνεται αντιληπτός ως χώρος αδιάκοπης εργασίας ή ως εμπορικό κέντρο που είναι πάντα ανοιχτό», γράφει ο Τζόναθαν Κρέρι στο βιβλίο 24/7 ο ύστερος καπιταλισμός και το τέλος του ύπνου (εκδ. Α.Α. Λιβάνη).

Η «οικονομία της προσοχής» γυρίζει τη φορά του βέλους από την ανάποδη, είναι το όπλο που έχει γυρισμένη την κάνη στον επίδοξο δολοφόνο και ρίχνει τη σφαίρα σε αυτόν που πατάει την σκανδάλη. Είναι η (προφανώς στρεβλή, σε βαθμό διαστροφής) εκδίκηση του εργαζόμενου που κλέβει από τον εργάσιμο χρόνο λεπτά για τις συναναστροφές και τη χαμένη κοινωνικότητα του, φτάνοντας να μοιράζει like και share τη στιγμή που πρέπει να γίνει η λογιστική εγγραφή ή να «ψηθεί» ο υποψήφιος πελάτης.

Το πρόβλημα φυσικά αντιμετωπίζεται με τη γνωστή και δικασμένη μέθοδο: περισσότερος αυταρχισμός στο χώρο εργασίας, αυξημένη επιτήρηση των εργαζομένων είτε με κάμερες ή με τον έλεγχο των παραδοτέων. Πρακτικές που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα και γνώρισμα ενός καπιταλισμού που υμνεί την ελευθερία και το δικαίωμα επιλογής μόνο μπροστά στις κάλπες ή τις βιτρίνες. Η ώρα όμως έχει …σημάνει, καθώς ποτέ άλλοτε το αίτημα της μείωσης του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση των αποδοχών δεν σήμαινε τόσα πολλά, όπως για παράδειγμα την αντιμετώπιση της ανεργίας, τη στιγμή που κάθε συμβατικό μέσο μείωσης της αποδεικνύεται πολύ λίγο ή ότι εφαρμόζεται πολύ αργά.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Το οικονομικό και μιντιακό εργαστήριο του νεοφιλελευθερισμού έβγαλε τα τροπικά τερατάκια του από τους πειραματικούς σωλήνες.